Τουρκία: Ζήτημα κατεπείγοντος

της Ayça Çubukçu*

[Δημοσιεύτηκε στον ενημερωτικό κόμβο Jadaliyya στις 25 Ιούλη 2016. Δεν μεταφράζεται για την ανάλυσή του -δεν είναι κάτι ιδιαίτερο- όσο για τη μετάδοση του κλίματος. Παράλληλα ας έχουμε κατά νου ότι σε τέτοιες καταστάσεις ο λόγος βρίσκεται στα όρια αυτού που μπορεί να ειπωθεί, κι ανάλογα από τη θέση του καθενός, που στην προκειμένη είναι μια καθηγήτρια πανεπιστημίου.]

«Είναι δεκαετίες που δεν συμβαίνει τίποτα· και είναι βδομάδες που συμβαίνουν δεκαετίες», είχε πει κάποτε ο Βλαντιμίρ Λένιν. Η Τουρκία περνάει κάποιες από εκείνες τις βδομάδες. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου 2016 και την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που κηρύχτηκε στις 20 Ιουλίου τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

Αυτό που μπορεί τελικά να καταστεί ξεκάθαρο είναι ότι η Τουρκία ζει μια κομβική στιγμή υπό κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρισματικά και με ανταπόκριση, κινητοποιεί «το λαό» για να μετατρέψει την αναστολή του συντάγματος σε δημιουργία νέου πολιτικού σώματος. Αυτό που διακυβεύεται, αν είναι να πιστέψουμε τον Ερντογάν, είναι ο τύπος του κράτους και της κοινωνίας που θα έχει η Τουρκία στο δεύτερο μισό του 21ου αιώνα.

(περισσότερα…)

Published in: on Ιουλίου 27, 2016 at 13:40  Σχολιάστε  

πέντε νέα κείμενα των Ζαπατίστας

(Αλεξάνδρεια) Σε μια φόρμα για συμμετοχή σε ένα διαθρησκευτικό σεμινάριο, υπήρχε η ερώτηση τι σε εμπνέει. Κι εγώ απάντησα «οι Ζαπατίστας». Και με κάθε δράση που κάνουν, κάθε κείμενο που βγάζουν, κάθε τι που μαθαίνω και διαβάζω γι’ αυτό το καταπληκτικό κίνημα που σε πολεμικές συνθήκες χτίζει αλήθεια και ζωή επιβεβαιώνει την απάντησή μου.

Ακολουθεί περίληψη των πέντε κειμένων που έβγαλαν τον Ιούλιο και ο σύνδεσμος που οδηγεί στις ελληνικές μεταφράσεις. Τα ποστάρω με χρονολογική σειρά.

(4/7/2016) Τα μαθήματα του Ιούνη

Ενώ ο Νόμος για τις Διοικητικές Αρμοδιότητες μαζεύτηκε με συνοπτικές διαδικασίες μόλις διαμαρτυρήθηκαν οι μεγαλοεπιχειρηματίες (εδώ άρθρο από την εφημερίδα La Jornada με φωτογραφία από τη διαμαρτυρία τους στον Άγγελο της Ανεξαρτησίας, εδώ και άλλες φωτο των σιχαμένων), ο νόμος για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση εναντίον του οποίου δίνουν ηρωϊκή μάχη οι δάσκαλοι και οι δασκάλες που οργανώνονται στο Εθνικό Συντονιστικό Εργαζομένων στην Εκπαίδευση δεν λέει να αποσυρθεί. Παρά τις εικασίες ότι έχουν εξεγερθεί μόνο οι πιο φτωχές πολιτείες του Μεξικού, δείγμα της κακής δουλειάς που κάνουν οι δάσκαλοι, ακόμη και το πρώην άντρο του μεγάλου εθνικού κεφαλαίου, το Νουέβο Λεόν, έχει μπει στο χορό. Ένα ολοκληρωμένο μάθημα από τα πάνω κι από τα κάτω: «στο Μεξικό το μεγάλο κεφάλαιο κυβερνά και η κυβέρνηση υπακούει… αλλά ο λαός εξεγείρεται

(περισσότερα…)

ραμαζάνι στην Αλεξάνδρεια

(Αλεξάνδρεια) Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρίκα να προσεύχεται. Θυμάμαι κάποια χριστούγεννα, θα ’μουν ίσως 7 χρονών, που, πεπεισμένη ότι ο αη-Βασίλης δεν υπάρχει και ότι οι γονείς μου έβαζαν τα δώρα κάτω απ’ το δέντρο, προσπαθούσα να κρατηθώ ξύπνια για να τους πιάσω στα πράσα. Όταν θεώρησα ότι οι ήχοι που άκουγα ήταν εκείνοι που θα αποκάλυπταν την απάτη, εισέβαλλα θριαμβευτικά στο σαλόνι κραυγάζοντας ότι τους έπιασα, και το ήξερα ότι ο αη-Βασίλης δεν υπάρχει. Η ετοιμόλογη μάνα μου απάντησε ότι τα δώρα που έβαζαν ήταν της νονάς και της γιαγιάς μου κι ότι γι’ αυτό που είχα κάνει ο αη-Βασίλης δεν θα μου έφερνε δώρα εκείνη τη χρονιά. Πέρασα κάποιο διάστημα της βραδιάς θερμοπαρακαλώντας μετανοημένη τον αη-Βασίλη να με συγχωρέσει που αμφισβήτησα την ύπαρξή του και να μου φέρει τα πολυπόθητα δώρα, πράγμα που όντως έκανε.

Οι σχέσεις και οι εκπαίδευσή μου στη συνέχεια έκοψαν βαθμιαία τους δεσμούς μου με το μεταφυσικό. Εκτός από τη μεταφυσική πεποίθηση, γέννημα των γιάνκικων φιλμ, ότι στο τέλος το καλό νικά (ποιανού το τέλος είναι άλλο ζήτημα), δεν μου έχει μείνει άλλος τρόπος να σχετίζομαι με τον κόσμο από τον ορθολογισμό. Ό,τι αυτός δεν μπορεί να εξηγήσει, και υπάρχουν πράγματα όπου όντως είναι ανεπαρκής, είναι ερωτήματα που φροντίζω να βγάζω απ’ το μυαλό μου. Έχω όμως απόλυτη συναίσθηση ότι ο ορθολογισμός εμφανίζεται κι αυτός ως θρησκεία, με τους αποστόλους του, το δόγμα του, την πεποίθησή του ότι αποτελεί τη μοναδική ερμηνεία του κόσμου και την απαξίωσή του για κάθε άλλη ερμηνεία ως ανεπαρκή και πλανεμένη. Ως εκ τούτου παρατηρώ μ’ ενδιαφέρον άλλες ερμηνείες και συνδέσεις με την πραγματικότητα, γνωρίζοντας ότι δεν μου κάνουν, αλλά, πλέον, αναγνωρίζοντας στην ισότιμη, και εννοείται υπέρτερη αριθμητικά, συνύπαρξή τους με τον ορθολογισμό.

(περισσότερα…)

Ζαπατίστας: Η ώρα των μπάτσων 3 και 4

Μετάφραση δύο κειμένων του Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού στις 17 και 23 Ιουνίου, δηλαδή πριν και μετά την καταστολή του κινήματος των δασκάλων στις 19 Ιουνίου στην Οαχάκα. Σε ανταπόκριση του ζαπατιστικού και άλλων διεθνών καλεσμάτων αλληλεγγύης, η αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας πραγματοποίησε χτες 29 Ιουνίου κατάληψη στην πρεσβεία του Μεξικού στην Αθήνα (εδώ η είδηση στα αγγλικά στο ThePressProject με φωτογραφίες απ’ την παρέμβαση και εδώ το πολύ καλό κείμενο που μοίρασε η συλλογικότητα στο εσωτερικό της πρεσβείας). Ο πρέσβης απείλησε τα 14 μέλη της συλλογικότητας να μην ανακατεύονται στα εσωτερικά της χώρας του και οι μπάτσοι ολοκληρωσαν το έργο με προσαγωγές. Μετά από μερικές ώρες αφέθηκαν ελεύθεροι. Επίσης μεθαύριο Σάββατο 2 Ιουλίου υπάρχει κάλεσμα μπροστά στη μεξικανική πρεσβεία από την Αναρχική Πολιτική Οργάνωση.

Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στις 17 Ιουλίου στην ιστοσελίδα του EZLN. Δυστυχώς ήταν προφητικό…

Σημειώσεις σε σχέση με τον πόλεμο ενάντια στους αντιστεκόμενους δασκάλους:

(Η ώρα των μπάτσων 3)

Ιούνιος 2016

Από το σημειωματάριο του Γατόσκυλου:

(περισσότερα…)

Διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης στον αγώνα των δασκάλων στο Μεξικό

[Σημείωση: Το τελευταίο διάστημα υπάρχει ένας κλιμακούμενος αγώνας στο Μεξικό ενάντια σε μια νεοφιλελεύθερη «εκπαιδευτική» μεταρρύθμιση που στοχεύει στην υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου και την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Την Κυριακή 19 Iουνίου οι μπάτσοι επιτέθηκαν με ιδιαίτερη αγριότητα στα μπλόκα των απεργών του Εθνικού Συντονιστικού Εργαζομένων στην Εκπαίδευση και των αλληλέγγυων στην Οαχάκα, σκοτώνοντας τουλάχιστον 6 άτομα. Είναι αδιευκρίνιστος ο αριθμός των τραυματιών και των συλληφθέντων, αρκετοί εκ των οποίων είναι αγνοούμενοι. Οι δυνάμεις καταστολής δεν επέτρεψαν τη διέλευση ασθενοφόρων και οι περίθαλψη των τραυματιών γινόταν από αυτοσχέδιους σταθμούς πρώτων βοηθειών που στήθηκαν επί τόπου.Εδώ υπάρχει άρθρο για τα γεγονότα, εδώ ανακοίνωση και κάλεσμα υπογεγραμμένο από 80 οργανώσεις στην Οαχάκα και ακολουθεί το κάλεσμα διεθνούς αλληλεγγύης, κι εδώ είναι η ανακοίνωση των Ζαπατίστας για τα γεγονότα της Κυριακής.

Η Συνέλευση που υπογράφει το κάλεσμα οργανώνει πορεία αύριο Παρσκευή στην Πόλη του Μεξικού, ενώ παράλληλα έχει οργανώσει πολυάριθμες ομάδες ποικίλων παρεμβάσεων και παραγωγής προπαγανδιστικού υλικού.

Ακολουθεί η μετάφραση του καλέσματος:]

ΕΠΕΙΓΟΝ ΚΑΛΕΣΜΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν βλέμματα συμπάθειας και αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο, που τα γεγονότα στο Μεξικό δεν τους είναι άγνωστα. Αδερφοί λαοί που σε διαφορετικές περιστάσεις, όπως για την Αγιοτσινάπα, όρθωσαν το ανάστημά τους σε αλληλεγγύη στον μεξικανικό λαό, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και ενάντια στην καταστολή.

Καλούμε όλον αυτόν τον κόσμο να βρίσκεται σε επιφυλακή, να εστιάσουν στις εξελίξεις που συμβαίνουν στη χώρα μας και, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, να οργανώσουν δράσεις αλληλεγγύης που θα πιέσουν το μεξικανικό κράτος να άρει την κτηνώδη καταστολή, να σταματήσει άμεσα τις επιθέσεις εκμετάλλευσης και καταλήστευσης ενάντια στους Μεξικανούς και τη γη τους. Χρησιμοποιείστε την δημιουργικότητά σας, με την παραγωγή βίντεο, φωτογραφιών, διαμαρτυριών στις πρεσβείες και τα προξενεία του Μεξικού, ανακοινώσεις, πορείες, κλπ. Είναι επείγον να τερματιστεί η καταστολή, που έχει εκδηλωθεί με ιδιαίτερη αγριότητα στην Οαχάκα, αλλά που γενικεύεται με γρήγορους ρυθμούς στο σύνολο της χώρας μας. Σας ενημερώνουμε ότι τροποποιούν τη νομοθεσία ώστε να νομιμοποιήσουν την καταστολή, τα βασανιστήρια, τις αυθαίρετες συλλήψεις, τις πολιτικές φυλακίσεις, τη χρήση πυροβόλων όπλων ενάντια σε διαδηλωτές, ανάμεσα σε άλλα.

Δεν θα επιτρέψουμε άλλη σφαγή στο Μεξικό!

Ζητάμε τη μετάφραση αυτής της ανακοίνωσης σε διαφορετικές γλώσσες και την αποστολή της στην κεντρική μας σελίδα στο facebook: https://www.facebook.com/AsambleauniversitariaconlaCNTE/

Πανεπιστημιακή Συνέλευση σε αλληλεγγύη με το Εθνικό Συντονιστικό Εργαζομένων στην Εκπαίδευση (CNTE)

η ελευθερία της γυναίκας στο δημόσιο χώρο κι άλλα ανέκδοτα

(Αλεξάνδρεια) Τις προάλλες μας έλεγε μια φίλη ένα ακόμη από τα παθήματά της. Στην Αίγυπτο έχει λεωφορειάκα στο μέγεθος μίνι βαν που ξεκινούν την προκαθορισμένη διαδρομή τους μόλις γεμίσουν. Σε ένα από αυτά τα λεωφορειάκια λοιπόν, αφού κατέβηκαν όλοι οι επιβάτες κι έμεινε μόνη της, ο οδηγός θεώρησε ότι είχε το ελεύθερο να την βγάλει και να την παίξει. Η κοπελιά απλά προσπαθούσε να μην του δίνει σημασία…

Ένας φίλος που καθόταν δίπλα μου είπε ότι ’ντάξει, αυτά συμβαίνουν, αλλά δεν πρέπει να έχει φοβία με τη σεξουαλική παρενόχληση. Το παλικάρι, που θεώρησε καλό να τοποθετηθεί επί του θέματος και να έχει γνώμη, είναι άντρας, ύψους 1,98. Δεν έχει περπατήσει ποτέ ως γυναίκα στο δρόμο και ποτέ δεν θα του συμβεί.

Συζητούσα αυτό το περιστατικό μ’ έναν καλό μου φίλο στην Ελλάδα. Κι άρχισα να του μιλάω. Είμαστε πάνω από 10 χρόνια φίλοι και φαίνεται πως ποτέ δεν είχα μοιραστεί μαζί του ιστορίες της δρομίσιας μου καθημερινότητας. Η συγκεκριμένη ανάρτηση, λοιπόν, απευθύνεται στους φίλους άντρες και έχει στόχο να περιγράψει μια διαφορετική πραγματικότητα από τη δική τους: αυτή της γυναικείας ελευθερίας στο δημόσιο χώρο. Για όσους βαριούνται συνεχίσουν, ας ξέρουν μόνο το εξής: γυναικεία ελευθερία στο δημόσιο χώρο δεν υπάρχει, πουθενά.

(περισσότερα…)

Published in: on Ιουνίου 14, 2016 at 22:41  6 Σχόλια  

Ζαπατίστας: «ανάμεσα στην απολυταρχία και την αντίσταση»

Μετάφραση κειμένου που δημοσιεύτηκε στις 30 Μάη 2016 στην επίσημη σελίδα των Ζαπατίστας.

σημεία του εθνικοαπελευθερωτικού ζαπατιστικού στρατού

Μάης: Ανάμεσα στην απολυταρχία και την αντίσταση

Το ημερολόγιο; Μάης 2016.

Η γεωγραφία;

Θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε κομμάτι αυτής της χώρας που γδέρνεται μέχρι να ματώσει από τις εξαναγκαστικές εξαφανίσεις, την ατιμωρησία που έχει γίνει θεσμός, την έλλειψη ανεκτικότητας ως μορφή διακυβέρνησης, τη διαφθορά ως τρόπο ζωής μιας βρωμερής και δευτεροκλασάτης τάξης πολιτικών.

Αλλά επίσης θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε κομμάτι αυτής της χώρας που εξαγνίζεται από την επιμονή των συγγενών που δεν λησμονούν τους αγαπημένους τους, την πεισματική αναζήτηση της αλήθειας και της δικαιοσύνης, την εξεγερμένη αντίσταση απέναντι στα χτυπήματα, τις σφαίρες, τους φράχτες, την προσπάθεια οικοδόμησης μιας πορείας χωρίς αφεντικά, χωρίς σωτήρες, χωρίς καθοδηγητές, χωρίς ηγέτες· άμυνα, αντίσταση, εξέγερση· κραυγή που μεγαλώνει και βαθαίνει λόγω του πόνου και της οργής.

«Μεξικό»: έτσι καλείται συνήθως εκείνη η χώρα, αυτή η χώρα, που με τον δικό της τρόπο αντανακλά μια κρίση που κλονίζει όλο τον κόσμο.

(περισσότερα…)

ιστορική έρευνα και ιμπεριαλισμός

(Αλεξάνδρεια) Πρόσφατα ένας αιγύπτιος ιστορικός δημοσίευσε ένα άρθρο για τις δυσκολίες της ιστορικής έρευνας στην Αίγυπτο. Για την πρόσβαση στα αντίστοιχα ΓΑΚ (γενικά αρχεία του κράτους), οι ενδιαφερόμενες/οι πρέπει να υποβάλουν το θέμα της έρευνά τους  προς έγκριση και φαίνεται πως όλο και λιγότερα θέματα εγκρίνονται ώστε να προστατευτεί η εθνική ασφάλεια. Ο εν λόγω ιστορικός, λοιπόν, βρίσκεται πριν από καμιά 15αριά χρόνια στα ΓΑΚ της Αιγύπτου και κάνει τον παρακάτω τραγελαφικό διάλογο με τον ασφαλίτη των αρχείων:

(περισσότερα…)

Published in: on Μαΐου 18, 2016 at 18:43  Comments (1)  

η σύγχρονη αναπαραγωγή του ιστορικού ρατσισμού: αιγύπτιος στην Αίγυπτο, ιθαγενής στο Μεξικό

(Αλεξάνδρεια) «Μια κοινωνία είναι ρατσιστική ή δεν είναι ρατσιστική», λέει ο αγαπημένος Φραντς Φανόν, που σπάζοντας τον ούτως ή άλλως παθιασμένο λόγο του κοινωνικού επιστήμονα γυρίζει την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο για να αφηγηθεί το δικό του προσωπικό βίωμα καθημερινού ρατσισμού. Πώς είναι να μπαίνεις στο τρένο και να σε κοιτούν σα να ’σαι ανθρωποφάγος ή επιβήτορας του σεξ. Πώς παρά το ότι είσαι μαύρος τονίζουν ότι είσαι έξυπνος. Πώς είναι να είσαι πάντα πολίτης δεύτερης κατηγορίας, ή τρίτης και τέταρτης, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Πώς για ν’ αποκτήσεις κάποια αξία πρέπει να μιμηθείς όσο καλύτερα μπορείς τους λευκούς: τους τρόπους τους, την ομιλία τους, τη συμπεριφορά τους, τα ρούχα τους, τα σπίτια τους. Πρέπει να γίνεις πιο λευκός απ’ τους λευκούς. Και τότε βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να μη σε καταλαβαίνει κανείς: να γίνεσαι κάτι αλλόκοτο, ούτε μαύρος (καθώς δεν μπαίνεις στα στερεότυπα) ούτε λευκός.

Ο Φανόν μιλάει, στο βιβλίο του Λευκό δέρμα, μαύρες μάσκες, για την τραυματική εμπειρία που έχει ένας νέος των αποικιών, γράφει το 1952, πηγαίνοντας στη μητρόπολη, στην προκειμένη στη Γαλλία. Όσο ο μορφωμένος νεαρός βρίσκεται ανάμεσα σε μαύρους στην πατρίδα του (στην περίπτωση του Φανόν, στη Μαρτινίκα) το ζήτημα του ρατσισμού είναι φλέγον αλλά θεωρητικό. Μόλις βρεθεί στη μητρόπολη, η αυτοεικόνα και η αυτοεκτίμησή του γκρεμίζονται χωρίς επιστροφή. Η αφήγηση του Φανόν αποκαλύπτει σε πρώτο πρόσωπο την αποικιοκρατία ως σύστημα, ως σύνολο νομιμοποιητικών πρακτικών -σε επίπεδο ρητορικό και υλικό- που δικαιολογούν την ανωτερότητα και την κατωτερότητα, που φτιάχνουν τον μαύρο δούλο, τον αδαή ιθαγενή, ως φυσικά και λογικά προϊόντα της φυσιολογικής κατάστασης του κόσμου.

Τα στοιχεία του θεσμοθετημένου ρατσισμού των αποικιών είναι σταθερά: απαξίωση και υποβιβασμός της φιγούρας του αποικισμένου σε κάθε του διάσταση, στο σώμα του (χρώμα), στην επικοινωνία του (γλώσσα), στην αναπαραγωγή του (παράδοση) στην ιστορία και τον πολιτισμό του. Σημαίνει τον αποκλεισμό του από κάθε δυνατότητα βελτίωσης της κακοδαιμονίας του: οικονομική εξαθλίωση, αποκλεισμό από δομές υγείας και εκπαίδευσης. Το μόνο που του επιτρέπεται είναι η θρησκεία, κι αυτή φρουρούμενη. Οι ρατσιστικές πρακτικές και η ρητορική που τις νομιμοποίησε είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της ευρωπαϊκής εμπειρίας, που θεσμοθέτησε τον ρατσισμό σε σημαντικό κομμάτι του σημερινού κόσμου, δικαιολογώντας τον με κάθε τρόπο στις μητροπόλεις.

(περισσότερα…)

οσμή θανάτου

(Αλεξάνδρεια) Από την πρώτη φορά που έφυγα από την Ευρώπη, το 2008, η τελευταία μου παραμονή στην Ελλάδα ήταν η μεγαλύτερη: σχεδόν δυο χρόνια. Σε αυτά τα δυο χρόνια που έμεινα Ευρώπη (ναι, η Ελλάδα είναι Ευρώπη) ξέχασα διάφορα πράγματα που υπάρχουν έξω απ’ το κάστρο. Και με το που έφτασα στο Κάιρο άρχισα να θυμάμαι. Ένα από αυτά, που δεν το θυμήθηκα αλλά το αναγνώρισα για πρώτη φορά ως γνώριμο αλλά μη συνειδητοποιημένο, ήταν η οσμή θανάτου που έχουν όλα τα μέρη από τα οποία έχω περάσει, εκτός ίσως από τη Σαναά, που το 2009 ήταν σαν παρθενικός τόπος ειρήνης έξω από τον χρόνο και τον κόσμο. Μετά έγινε κι εκεί ένας πόλεμος για βεβαιώσει ότι δεν υπάρχουν ζώνες εξαίρεσης.

Αναδρομικά θυμήθηκα πόσο εύθραυστη, πόσο ασήμαντη είναι η ζωή έξω από το κάστρο, πόσο διαφορετικά βιώνεται στη γνώση αυτής της ευθραυστότητας. Στο Μεξικό και στην Τουρκία ενίοτε καθόμουν σε τραπέζια όπου ήμουν η μόνη που δεν είχα κάνει φυλακή· και το ότι ο κόσμος είχε κάνει φυλακή το μάθαινα τυχαία, παρεμπιπτόντως, εν τη ρίμη του λόγου. Στο Μεξικό ήξερα κόσμο που είχε απειλές θανάτου κι είχε πάρει τις αποφάσεις του: φώναζαν πιο δυνατά ούτως ώστε ο θάνατός τους να κοστίσει. Στην Αίγυπτο ήξερα κόσμο που εξαφανίστηκε για κάποιο διάστημα. Είχα ακούσει περιπτώσεις που δεν βρέθηκαν ποτέ. Το λεωφορείο των φοιτητών της Αγροτικής Ακαδημίας της Αγιοτσινάπα στο Μεξικό που εξαφανίστηκε ολόκληρο δεν  αποτελεί εξαίρεση: είναι ο κανόνας. Ένας φίλος μού έλεγε στο Κάιρο ότι ο ήχος που δεν μπορεί να ξεχάσει είναι το στομάχι που ανατινάζεται, όταν σκοτώθηκε το παλικάρι πίσω του στην Ταχρίρ. Έφευγε ο κόσμος από την πλατεία να πάει να κάνει ένα ντους, και γυρίζοντας κάποιοι είχαν σκοτωθεί. Κι αυτό μου το έλεγε κι ένας φίλος απ’ το Ντιγιάρμπακιρ, ότι κατέβαιναν σε πορεία πιτσιρίκια, τη δεκ. 1990, και κρύβονταν από τις σφαίρες. Αυτό θα πει κατεβαίνω σε πορεία σε αρκετά μέρη έξω από το κάστρο. Αυτό θα πει κάνω κατάληψη της πλατείας. Μπορεί να μην ήσουν εσύ αλλά ξέρεις πως θα μπορούσες να είσαι… Ακόμη και στην ειρήνη της Σίβας αρκετοί απ’ όσους ήξερα είχαν χάσει παιδιά, κάποιοι περισσότερα από ένα…

(περισσότερα…)

Published in: on Απρίλιος 3, 2016 at 23:03  Comments (1)