ιστορική έρευνα και ιμπεριαλισμός

(Αλεξάνδρεια) Πρόσφατα ένας αιγύπτιος ιστορικός δημοσίευσε ένα άρθρο για τις δυσκολίες της ιστορικής έρευνας στην Αίγυπτο. Για την πρόσβαση στα αντίστοιχα ΓΑΚ (γενικά αρχεία του κράτους), οι ενδιαφερόμενες/οι πρέπει να υποβάλουν το θέμα της έρευνά τους  προς έγκριση και φαίνεται πως όλο και λιγότερα θέματα εγκρίνονται ώστε να προστατευτεί η εθνική ασφάλεια. Ο εν λόγω ιστορικός, λοιπόν, βρίσκεται πριν από καμιά 15αριά χρόνια στα ΓΑΚ της Αιγύπτου και κάνει τον παρακάτω τραγελαφικό διάλογο με τον ασφαλίτη των αρχείων:

(περισσότερα…)

Advertisements
Published in: on Μαΐου 18, 2016 at 18:43  Comments (1)  

σκανδαλώδες το σήμα καμπάνα

Φωτογραφία που πολύ μ' αρέσει, τραβηγμένη από τον σύν-τροφό μου στο ταξίδι. Ευτυχώς που οι γονείς του εικονιζόμενου παλικαριού το γέννησαν βερβεράκι και αναπαύονταν τα μάτια μας όλο το βράδυ στο πρόσωπο, το μαντήλι και την κελεμπία του. Με λακόστ και τζιν όσο να 'ναι θα 'χανε... Ευχαριστώ Α. για τη φωτο!

Φωτογραφία που πολύ μ’ αρέσει, τραβηγμένη από τον Α., σύν-τροφό μου στο ταξίδι. Ευτυχώς που οι γονείς του εικονιζόμενου παλικαριού το γέννησαν βερβεράκι και αναπαύονταν τα μάτια μας όλο το βράδυ στο πρόσωπο, το μαντήλι και την κελεμπία του. Με λακόστ και τζιν όσο να ‘ναι θα ‘χανε… Ευχαριστώ Α. για τη φωτο!

Όταν μείναμε στην όαση της Σίβας για μερικές μέρες τον Οκτώβρη μαζί με δυο φίλους, ανάμεσα στις σιουανές μας εμπειρίες ήταν και ένα βράδυ  σε μια μικρή κατασκήνωση στην έρημο. Οι εγκαταστάσεις στοιχειώδεις: ένα μακρύ ξύλινο χαμηλό τραπέζι όπου καθόμασταν γύρω του σταυροπόδι, μια τέντα ανοιχτή με στρωματάκια από κάτω για τον ύπνο κι ένα κτίσμα που στέγαζε τουαλέτα (δεν την θυμάμαι, αλλά μάλλον οι λάτρεις της χλωρίνης δεν θα την εκτιμούσαν) και μια κουζίνα (που ο φίλος μου Α. που την επισκέφτηκε την επόμενη μέρα το πρωί είπε πως χάρηκε που δεν την είχε δει πριν φάει το νοστιμότατο βραδινό μας). Πολύ κοντά είχε μια θερμή πηγή που κάναμε μπάνιο το βράδυ (έχει αρκετές τέτοιες στην ευρύτερη περιοχή της όασης).

Σιγά σιγά μας ξέχασαν και άναψε το γλέντι. Με συνοδεία δύο τουμπερλεκιών, φορώντας τις κελεμπίες και τα κεφαλομάντηλά τους, τραγουδούσαν βερβέρικα τραγούδια γύρω από το τραπέζι που φωτιζόταν με κεριά, κάτω από έναν υπέροχο ουρανό που κοίταζε την απέραντη έρημο να φτάνει πέρα από τη Λιβύη. Μάλλον το μέρος ήταν κάτι σα ‘night desert club’ γιατί συνέχισε να έρχεται κόσμος, ντόπιοι, και κάποιοι λίγοι Αιγύπτιοι. Σε κάποια φάση ήρθε κι ο Βεδουΐνος που θα έπινα καφέ μαζί του την επόμενη μέρα και απάγγελνε ποίηση. Από κάθε στροφή επαναλαμβάναμε όλοι μαζί τον τελευταίο στίχο (όχι πως καταλάβαινα τίποτα με τα επαρκή μόνο για συνεννόηση αραβικά μου). Μάλλον μόνο ένας Βέρβερος, που καψουρεύτηκε τη ναξιώτισσα φίλη μου, πρέπει να συνέχισε να μας έχει στο νου του όσο τραγουδούσε, ιδιαίτερα από όταν του είπε πως έχει ωραία φωνή. Μη φανταστείτε κανένα τρελό λαβ στόρυ στην έρημο. Αφότου είχαμε βουτήξει στην ιαματική γούρνα μού είπε στα αραβικά ότι του αρέσει η φιλενάδα μου. Τον ρώτησα αν θέλει να της το πω και μετά θυμήθηκα ότι η μοναδική φράση που ήξερε στα ελληνικά ήταν το ‘είσαι πολύ ωραία’. Αυτό ήταν! Μόλις της το ‘πε, δεν την ξανακοίταξε στα μάτια!

Κι εκεί που πίναμε το τσαγάκι μας κι ακούγαμε τα τραγούδια, ξαφνικά συνέβη: χτύπησε το κινητό! Όχι ρε γαμώτο, πλάκα μάς κάνουν. Είναι δυνατόν μέσα στη μέση της ερήμου να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Κι όμως ήταν! Και δεν ήταν το μόνο κινητό που θα χτυπούσε μέχρι το τέλος της βραδιάς.

Τι έχει φέρει το σήμα καμπάνα; Μέρη που είχαν ως κύριο χαρακτηριστικό την απομόνωση, απλά την έχασαν. Μέρη βαρβάτα, όχι αστεία πράγματα. Μιλάμε για έρημο, μιλάμε για όρη (το ίδιο μου συνέβη και στον Ψηλορείτη). Και η σχετική διαφήμιση της Κοσμοτέ είναι απόλυτα ειλικρινής!

Τι συμβαίνει λοιπόν στη διαφήμιση; Ένα ταχύπλοο φέρνει ένα ζευγάρι σε μια ερημική παραλία και φεύγει να τους αφήσει μόνους. Έλα όμως που εκεί βρίσκεται ήδη ένας τύπος και τους φέρνει τα νέα…

– Έχει…

– Τι έχει;

– Έχει σήμα, σήμα καμπάνα!

και σκάει ο τύπος απ’ τον ουρανό, φυτρώνουν δυο τροφαντοί απ’ την άμμο, φτύνουν και τ’ αποδυτήρια άλλους τέσσερις, τρέχουν και πέντε ναυαγοσώστες αλλά τι να πρωτοσώσουν… Κι εκεί που νόμιζες πως είσαι μόνος σου με το γκομενάκι σου, ότι θ’ αράξεις γυμνός στην παραλία και θα βλέπεις τα σχήματα που αλλάζουν τα σύννεφα, ξαφνικά… έχει σήμα… Μα είσαι κι εσύ μαλάκας, καλέ μου! Σε είδα στην αρχή της διαφήμισης που έψαχνες σήμα μόλις πάτησαν τα πόδια σου άμμο! Κι όταν πρόκειται για κατανάλωση, η επιθυμία σου, διαταγή τους. Καλά να πάθεις, λοιπόν!

Υ.Γ. Κι εννοείται πως μπορείς να το κλείσεις το κινητό. Αλλά κάποια μέρη πρέπει να διατηρούν τη φυσική τους απομόνωση. Αν δεν μπορείς ν’ απομονωθείς εντελώς στην έρημο και στην κορυφή του όρους, πού πρέπει να πας όταν θες να γλιτώσεις απ’ το σήμα; Απλά σκανδαλώδες!

στιχομυθία με έναν επιδειξία

Περνώντας πριν καμιά ώρα από την υπόγεια διάβαση της Συγγρού που ενώνει το Πάντειο με ένα μαγαζί σεξ σόου θυμήθηκα ένα άλλο πέρασμα μου από το ίδιο σημείο.

Ήταν Δεκέμβρης πριν καμιά δωδεκαριά χρόνια. Φορούσα ένα μοντγκόμερι που πολύ το αγαπούσα και που μερικούς μήνες αργότερα θα πετούσε σιωπηλά η μάνα μου στα σκουπίδια. Είχα τα χέρια στις τσέπες και σφύριζα όπως το συνήθιζα τότε κατευθυνόμενη προς ένα χοροθέατρο πρώην γκαράζ πίσω από το Πάντειο όπου είχαμε πρόβα. Κατεβαίνω στην υπόγεια διάβαση, που τότε είχε πιο… ρομαντικό φωτισμό και απέναντί μου έρχεται ένας μεσόκοπος άντρας, με παλτό, φαλάκρα και κοιλίτσα. Με μια αστραπιαία κίνηση βγάζει από την θήκη το όπλο του και με την πλάτη στραμμένη στον τοίχο ξεκινάει στο δρόμο που χάραξε ο Αυνάν. Εγώ συνέχισα να σφυρίζω με τα χέρια στις τσέπες, αλλά δεν κατόρθωσα να συγκρατήσω μια περίεργη ματιά.

– Σ’ αρέσει; θα με ρωτούσε ο κυριούλης.

– Καλός είσαι, του απάντησα, αν και παραήταν πλαδαρός!

– Καλά, φεύγω τώρα…

– Άντε γεια σου!

Με την ίδια αστραπιαία κίνηση ξανάβαλε το όπλο στη θήκη, έκανε μεταβολή και ανέβηκε μπροστά μου τη σκάλα, την ώρα που κατέβαινε ένα ζευγάρι.

Πάντα μου άρεσε να περπατώ τα βράδια…

Published in: on Ιουνίου 22, 2010 at 23:46  9 Σχόλια  

διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία

Γράφω το ακόλουθο περιστατικό διότι έχει προκαλέσει τον γέλωτα σε όσους το έχω αφηγηθεί.

Το Σάββατο 29/5 στην καταπληκτική διοργάνωση του B-Fest ανακοινώθηκε η απαράδεκτη άρνηση της κυπριακής κυβέρνησης για ελλιμενισμό πλοίου της νηοπομπής Free Gaza που θα παραλάμβανε άτομα από το λιμάνι της Λεμεσού και έγινε κάλεσμα για διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία δύο μέρες αργότερα, τη Δευτέρα στις 12 το μεσημέρι. Στο μεταξύ έγινε η πειρατική επίθεση του ισραηλινού στρατού στα πλοία της αποστολής με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Υπήρξε μια συζήτηση αν είχε νόημα τελικά να γίνει η διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία, αφότου είχε ήδη γίνει κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην ισραηλινή πρεσβεία την ίδια μέρα στις 7 το απόγευμα. Θεωρώντας ότι έπρεπε να γίνει και η πρώτη, ξεκίνησα.

Αρχικά, μόλις έφτασα, με 10 λεπτά καθυστέρηση, είδα ότι είχε αλλάξει διεύθυνση η πρεσβεία (!!!??). Από το Κολωνάκι λοιπόν μεταφέρθηκα στο νέο κτίριο-υπερπαραγωγή στο πλάι της πλατείας Συντάγματος. Άνθρωπος απέξω. Σκέφτηκα ότι αφού είχα αργήσει μισή ώρα τα παιδιά θα είχαν μπει μέσα. Είπα να κάνω ένα τσιγάρο και να τους περιμένω. Σβήνω το τσιγάρο, περνάει κανα 5λεπτο ακόμη, κανείς. Απέξω από την πρεσβεία ήταν παρατεταγμένοι 7-8 μεσήλικοι ένστολοι. Πλησιάζω και ρωτώ:

– Συγγνώμη, μήπως τα παιδιά για τη διαμαρτυρία έχουν μπει μέσα;

– Όχι! Για τη διαμαρτυρία είσαι;

– Ναι…

– Είσαι η πρώτη. Να σου πω… Μήπως έχεις κανα τηλέφωνο να τους πάρεις, να δούμε αν θα ‘ρθουν, γιατί κι εμείς αυτούς περιμένουμε (!!!!!????!!)

Δυστυχώς δεν είχα τηλέφωνο να ικανοποιήσω την επιθυμία του ένστολου. Μετά από κανα τέταρτο ήρθαν κάποιοι που αυξήθηκαν σταδιακά μέχρι τους 15 (είχαν πάει κι αυτοί στη παλιά διεύθυνση). Πετάξαμε τρικάκια, αρνηθήκαμε να κάνουμε δηλώσεις σε έναν δημοσιογράφο, γράψαμε και δυο συνθήματα στο παρακείμενο κτίριο (κάτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Το ένα που διακήρυσσε αλληλεγγύη στο λαό της Παλαιστ… έμεινε ημιτελές, καθώς ήρθε ο σεκιουριτάς της ΕΕ και φώναζε… Στη συνέχεια διαλυθήκαμε…

Δεν ξέρω αν το περιστατικό έχασε από την αστειότητά του στο γραπτό λόγο, στον προφορικό πάντως έχω διασκεδάσει αρκετούς φίλους μου…