αγόρια και κορίτσια

Σε μια από τις ομιλίες του B-Fest (καταπληκτική διοργάνωση!) υπό τον τίτλο «Πολιτική κοινωνική βία και κοινωνικό ανατρεπτικό κινημα» ο Ντέιβιντ Γκρέμπερ (το βιβλίο του «Αποσπάσματα μιας αναρχικής ανθρωπολογίας» κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Στάσει εκπίπτοντες») μας είπε το παρακάτω πείραμα που θα ήθελα να μοιραστώ, παρό,τι η μνήμη μου έσβησε διάφορες λεπτομέρειες:

Σε κάποια (ευρωπαϊκή, θαρρώ, χώρα) λοιπόν δινόταν (από ποιους; ούτε αυτό το θυμάμαι!) ως θέμα έκθεσης σε παιδιά 16 χρονών (αυτό το θυμάμαι) να περιγράψουν μια μέρα τους ως μέλη του αντίθετου φύλου, όσο πιο περιγραφικά μπορούσαν.

Τα κορίτσια που σκέφτονταν μια μέρα τους ως αγόρια ενθουσιάζονταν με το θέμα: έγραφαν εκτενείς εκθέσεις, με πολλές λεπτομέρειες, όπου περιέγραφαν τι θα έκαναν, τα παιχνίδια τους, τα ρούχα τους, τις δραστηριότητές τους, ακόμη και τα… φλέρτ τους. Τα αγόρια αντίθετα δυσανασχετούσαν. Κάποια αρνιούνταν ολοσδιόλου να μπουν στη διαδικασία. Κάποια έγραφαν, αλλά τα κείμενά τους ήταν μικρά και χλιαρά. Και αυτά μας τα έλεγε ο Γκρέμπερ μιλώντας μας για τη βία σε διάφορα επίπεδα. Τη βία που στην προκειμένη παίρνουμε σε μικρές, καθημερινές και ασφαλείς δόσεις…

Υ.Γ. Ο φίλος μου Α. συνηθίζει τελευταία όταν μιλάει σε πρώτο πληθυντικό και αναφέρεται σε μικτή παρέα να χρησιμοποιεί το θηλυκό. Μου φάνηκε τόσο περίεργο όταν το άκουσα πρώτη φορά: «Φεύγουμε όλες μαζί;». Το αντίθετο εννοείται πως δεν μας φαίνεται περίεργο. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε. Και θα ‘χετε δίκιο…

Published in: on Ιουνίου 20, 2010 at 16:59  2 Σχόλια  

διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία

Γράφω το ακόλουθο περιστατικό διότι έχει προκαλέσει τον γέλωτα σε όσους το έχω αφηγηθεί.

Το Σάββατο 29/5 στην καταπληκτική διοργάνωση του B-Fest ανακοινώθηκε η απαράδεκτη άρνηση της κυπριακής κυβέρνησης για ελλιμενισμό πλοίου της νηοπομπής Free Gaza που θα παραλάμβανε άτομα από το λιμάνι της Λεμεσού και έγινε κάλεσμα για διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία δύο μέρες αργότερα, τη Δευτέρα στις 12 το μεσημέρι. Στο μεταξύ έγινε η πειρατική επίθεση του ισραηλινού στρατού στα πλοία της αποστολής με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Υπήρξε μια συζήτηση αν είχε νόημα τελικά να γίνει η διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία, αφότου είχε ήδη γίνει κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην ισραηλινή πρεσβεία την ίδια μέρα στις 7 το απόγευμα. Θεωρώντας ότι έπρεπε να γίνει και η πρώτη, ξεκίνησα.

Αρχικά, μόλις έφτασα, με 10 λεπτά καθυστέρηση, είδα ότι είχε αλλάξει διεύθυνση η πρεσβεία (!!!??). Από το Κολωνάκι λοιπόν μεταφέρθηκα στο νέο κτίριο-υπερπαραγωγή στο πλάι της πλατείας Συντάγματος. Άνθρωπος απέξω. Σκέφτηκα ότι αφού είχα αργήσει μισή ώρα τα παιδιά θα είχαν μπει μέσα. Είπα να κάνω ένα τσιγάρο και να τους περιμένω. Σβήνω το τσιγάρο, περνάει κανα 5λεπτο ακόμη, κανείς. Απέξω από την πρεσβεία ήταν παρατεταγμένοι 7-8 μεσήλικοι ένστολοι. Πλησιάζω και ρωτώ:

– Συγγνώμη, μήπως τα παιδιά για τη διαμαρτυρία έχουν μπει μέσα;

– Όχι! Για τη διαμαρτυρία είσαι;

– Ναι…

– Είσαι η πρώτη. Να σου πω… Μήπως έχεις κανα τηλέφωνο να τους πάρεις, να δούμε αν θα ‘ρθουν, γιατί κι εμείς αυτούς περιμένουμε (!!!!!????!!)

Δυστυχώς δεν είχα τηλέφωνο να ικανοποιήσω την επιθυμία του ένστολου. Μετά από κανα τέταρτο ήρθαν κάποιοι που αυξήθηκαν σταδιακά μέχρι τους 15 (είχαν πάει κι αυτοί στη παλιά διεύθυνση). Πετάξαμε τρικάκια, αρνηθήκαμε να κάνουμε δηλώσεις σε έναν δημοσιογράφο, γράψαμε και δυο συνθήματα στο παρακείμενο κτίριο (κάτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Το ένα που διακήρυσσε αλληλεγγύη στο λαό της Παλαιστ… έμεινε ημιτελές, καθώς ήρθε ο σεκιουριτάς της ΕΕ και φώναζε… Στη συνέχεια διαλυθήκαμε…

Δεν ξέρω αν το περιστατικό έχασε από την αστειότητά του στο γραπτό λόγο, στον προφορικό πάντως έχω διασκεδάσει αρκετούς φίλους μου…

Παλαιστίνιοι και Παλαιστινάκηδες

Έχω μια αντιπάθεια στην αρχαία ιστορία, πιθανότατα για τον τρόπο που έχει χρησιμοποιηθεί στην προπαγάνδα των διαφόρων κρατών. Την ιστορία που θα πω παρακάτω τη βρίσκω ενδιαφέρουσα, δεν ξέρω αν έχει οποιαδήποτε βάση και μ’ αφήνει παγερά αδιάφορη η αλήθεια της. Ελπίζω κανείς θερμοκέφαλος να μη διαβάζει το μπλογκ μου, το οποίο άλλωστε προσπαθώ να μη διαφημίζω.

Η παλαιστίνια λοιπόν συγκάτοικός μου στο Κάιρο, μου είπε ότι στην Παλαιστίνη θεωρούν ένας λαός ήρθε από την Κρήτη, οι Πάλαστ (να σημειώσω ότι στ’ αραβικά η Παλαιστίνη είναι Φιλιστίν), και επιτέθηκε στην Αίγυπτο, να ‘ταν το 1000; 100 πάνω; 100 κάτω; κάπου εκεί. Σε πρώτη φάση νίκησαν, αλλά στη συνέχεια η δύναμη της Αιγύπτου αποδείχτηκε μεγαλύτερη. Άφησε ωστόσο το λαό αυτό να ζήσει στα παράλια αυτού που θα ονομαζόταν αργότερα Παλαιστίνη. Οι Πάλαστ αναμείχθηκαν με τους ντόπιους, ανακατεύοντας και τις παραδόσεις και την κουλτούρα τους. Μου είπε ότι στην Παλαιστίνη δεν θέλουν να λεν αυτή την ιστορία, μήπως και τους πουν ότι με 3000 χρόνια κατοίκηση σ’ ένα μέρος δεν αποκτάς εντοπιότητα. Μα πρέπει να το λέμε γιατί είναι ιστορία.

Άνθρωποι, λέει, που επισκέφτηκαν την Κρήτη είδαν ότι υπάρχουν ομοιότητες στις παραδόσεις και στην κουλτούρα μεταξύ των δύο λαών. Κι ότι οι Κρητικοί αγαπούν πολύ τους Παλαιστίνιους, ακριβώς επειδή έχουν κοινή καταγωγή. Όταν της είπα ότι πρώτη φορά την ακούω την ιστορία και δεν νομίζω ότι την αναπαράγει κάποιος στην Ελλάδα, της έκανε μεγάλη εντύπωση. Μου ‘κανε κι εμένα εντύπωση η ιστορία και είπα να την μοιραστώ μαζί σας.

Published in: on Σεπτεμβρίου 27, 2009 at 12:41  10 Σχόλια  

ψωνίζοντας μ’ ανοιχτή παλάμη

(εκτάκτως από Λεμεσό)

Η πολύ προχώ κύπρια γιαγιά μου γεννήθηκε το 1923. Εκείνα λοιπόν τα

το παντοπουλείο

το παντοπουλείο

χρόνια της αγγλικής αποικιοκρατίας το νόμισμα της Κύπρου ήταν η λίρα με τις εξής υποδιαιρέσεις:

1 λίρα=1000 μιλς=20 σελίνια

1 σελίνι=10 γρόσια ή μπακκίρες (το διπλό -κ- είναι φωνητική απόδοση)

1 μπακκίρα=4 δεκάρες

Με όλους τους άλλους νεωτερισμούς και αλλαγές (ηλεκτρικό, σινεμά, apopsiτηλέφωνο, τηλεόραση, αυτοκίνητο, πλυντήριο ρούχων και πιάτων, μίξερ και λοιπές οικιακές ηλεκτρικές συσκευές, και τι δεν είδε αυτή η γενιά!) τα ψιλοκατάφερε η προχώ γιαγιά μου. Το νόμισμα όμως παρέμεινε αυτό της αποικιακής εποχής. Έτσι όταν το 1960 η Κύπρος μαζί με τους Άγγλους έδιωξε και τα σελίνια, υιοθετώντας το απλούστερο σύστημα των κυπριακών λιρών που υποδιαιρούνταν σε 100 σεντς, η φάση δεν κάθονταν με τίποτα. Στο παντοπουλείο, τη στεγασμένη δημοτική αγορά στο κέντρο της Λεμεσού έλεγε στους φίλους της μανάβηδες και λοιπούς εμπόρους να της μεταφράσουν σε ‘ελληνικά’, να μετατρέψουν δηλαδή τα σεντς σε σελίνια για να καταλάβει (η ισοτιμία στη αλλαγή νομίσματος είχε κλειδώσει στα 5 σεντς το σελίνι).

Το ευρώ που ήρθε το 2008 την αποτέλειωσε. Στα 86 της πλέον αδειάζει τα ψιλά στην παλάμη της και παροτρύνει τους εμπόρους του παντοπουλείου να πάρουν το αντίτιμο. Καθώς το κέντρο της Λεμεσού έχει αδειάσει, το παντοπουλείο, παρόλο που ανακαινίστηκε, απέκτησε κλιματισμό και καλύτερες συνθήκες υγιεινής, δεν έχει πια την παλιά του κίνηση. Θαρρώ πως κανένας από τους εμπόρους του δεν είναι κάτω από 60. Έτσι η γιαγιά μου κι οι μαναβαίοι σκύβουν πάνω απ’ την ανοιχτή παλάμη. Κοιτάν τα κέρματα από δω, κοιτάν τα κέρματα από κει, κι ανάθεμα κι αν βγάζουν άκρη…

διακοσμητική ορθογραφία

διακοσμητική ορθογραφία

Published in: on Μαΐου 14, 2009 at 19:29  4 Σχόλια  

οι καπελωμένοι (;)

Μόλις συνδεθήκατε εκτάκτως με Λεμεσό, όπου στις 2 του Μάη streetlife1διοργανωνόταν το street life festival για τρίτη χρονιά. Οι αφίσες είχαν γεμίσει τις βιτρίνες των καταστημάτων του κέντρου της Λεμεσού (εδώ δεν κολλάνε στους τοίχους). Μα κάτι δεν πήγαινε καλά…

Το φεστιβάλ αυτό, που θα περιλάμβανε δημιουργία γκράφιτι, θα είχε μπάρα για σκέιτ και bmx, θα είχε πίστα για breakdancing και άλλα ‘χάπενινγκς’ διοργανωνόταν από το δήμο Λεμεσού και είχε 17 χορηγούς, με το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου (που άρχισε να λειτουργεί πρόσφατα στην πόλη) να φιγουράρει δίπλα στη Red Bull (!!??!!).

Πέραν τούτου, ένα από τα συνθήματα στα φυλλάδια που μοιράζονταν (είναι και στην ιστοσελίδα) ήταν το εξής μυστηριώδες:

«ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΑΣΠΡΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ, ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ ΚΑΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΠΙΟ ΑΣΧΗΜΗ»

Τι έγινε ρε παιδιά; Μας πιάσανε;

Το κέντρο της Λεμεσού εγκαταλείπεται από τους κατοίκους του εδώ και τουλάχιστον μια 15ετία. Τα σπίτια γερνάνε και οι πολλοί κληρονόμοι προτιμούν τη βολή ενός διαμερίσματος ή μιας μονοκατοικίας εκτός κέντρου. Ούτε καν οι τουρίστες δεν το επισκέπτονται καθώς οι ανέσεις που προσφέρουν τα υπερπολυτελή ξενοδοχεία στα ανατολικά της πόλης είναι όπως φαίνεται πιο ελκυστικές από τα γραφικά στενάκια του κέντρου. Στην προσπάθεια επανάκτησης της πόλης, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Κύπρου χρησιμοποιεί αποικιακά κτίρια στην καρδιά του κέντρου, αντίθετα στις τάσεις που επικρατούν σε όλη την Ευρώπη να διώχνουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα -και τα πιθανά προβλήματα που μπορούν να προκαλέσουν- στις παρυφές των πόλεων.

Αυτή ακριβώς η ‘επανάκτηση’ του κέντρου ήταν στους δηλωμένους στόχους του μονοήμερου φεστιβάλ.

χορεύοντας με τον κόκκινο ταύρο

χορεύοντας με τον κόκκινο ταύρο

Η 2α λοιπόν του Μάη, το μεσημέρι με βρίσκει στον επίμαχο δρόμο του φεστιβάλ να παρακολουθώ το εξής οξύμωρο θέαμα: μια πίστα με δυο κονσόλες και μικρόφωνα απ’ όπου ακουγόταν χιπχοπ στη διαπασών. Πάνω δύο ράσταμεν ηχολήπτες (ο ένας τουλάχιστον) και διάφορα παλικάρια με τα χαρακτηριστικά φαρδιά ρούχα. Όλοι προστατεύονταν από τον ήλιο με δυο μεγάλες ομπρέλλες redbull, και πίσω ένα ψυγείο με το ομώνυμο αναψυκτικό.

Κάτω από την πίστα υπήρχε μια άλλη πίστα δερματίνης στην άσφαλτο και πάνω της, στο κέντρο, αυτοκόλλητος ο κόκκινος ταύρος του προαναφερθέντος ποτού. Γύρω γύρω έφηβοι που γρήγορα χωρίστηκαν σε δυο ομάδες που πολύ φιλικά και αγαπητικά διαγωνίζονταν στην εκτέλεση συχνά αρκετά εντυπωσιακών φιγούρων (ή μήπως φιγουρών) breakdance. Από ένδυση, κάποιοι φορούσαν τα απλά (τα δικά μας) και κάποιοι τα άλλα (τα χιπχοπ). Αν τους έβλεπα στο Κάιρο, για τους περισσότερους θα έκοβα το χέρι μου ότι ήταν Άραβες.

Σε κάποια φάση ανέβηκε στην απάνω πίστα ένα σκληροπυρηνικό (ενδυματολογικά και λεκτικά) παλικαράκι και γάμησε το σύστημα. Τροβαδούρος του δρομου, είπε. Δεν τον πείραζε είπε, να συνεχίσουν τα παιδιά να χορεύουν. Κι αυτά πάντα κάτω από την ομπρέλλα του κόκκινου ταύρου…

Τα πράγματα έμελλαν να είναι ακόμη οξυμωρότερα… Αφού έκλεισαν στα p1010881παιδιά τη μουσική (θ’ ακολουθούσε συγκρότημα με έντεχνο ελληνικό, είπαν) προχώρησα στον επίμαχο δρόμο. Πάνω σε πλακάτ λοιπόν με τη φίρμα μιας κατασκευαστικής εταιρείας-χορηγού του φεστιβάλ, τα παιδιά συνέχιζαν τον αγώνα τους κατά του συστήματος, με σπρέυ που τους χορηγούσε το φεστιβάλ. Όταν κουράζονταν, έπαιρναν μια ανάσα στους καναπέδες που σκέπαζε η ομπρέλλα του κόκκινου ταύρου, κι έπιναν το ομώνυμο ρόφημα. Οι πιο έμπειροι και δεινοί ζωγράφοι δρόμου ανέβαιναν σε σκαλωσιές-προσφορά μιας εταιρείας-χορηγού και έκαναν παρεμβάσεις σε τοίχους. Χαμογελαστοί, κουρασμένοι μαύροι, ένας ράσταμαν με μπάφο γιγαντιαίων διαστάσεων ήταν κάποια από τα αποτελέστατα των χορηγημένων σπρέι. Κάπου κάπου έσκαγε και κανα fuck the system, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

p1010885Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω στο web σχόλια από κάποιον που να θεωρούσε αυτό που έγινε τουλάχιστον… περίεργο. Φυσικά έχω δει τις τιμές στα ρούχα που φοράει ένα τουλάχιστον μέρος των συμμετεχόντων αυτού του τρόπου διαμαρτυρίας κατά του συστήματος. Αλλά ήθελα να πιστεύω πως είναι απλά ένα μέρος και μάλιστα μικρό…

Μου είπαν ότι τα περσινά γκράφιτι τα έσβησαν γιατί δεν άρεσαν στους ιδιοκτήτες των τοίχων. Μάλιστα ένα παλικάρι που είχε συμμετάσχει σε προηγούμενη διοργάνωση, έγραψε ότι εκείνη τη φορά οι ιδιοκτήτες δεν είχαν ερωτηθεί καν. Οπότε πάνε κι οι διακηρύξεις κατά των άσπρων τοίχων.

Στην αναζήτησή μου βρήκα όλες τις εφημερίδες και τους ιστοτόπους να αναπαράγουν ευτυχείς τα δελτία τύπου και να συμπληρώνουν ενθαρρυντικά σχόλια.

Μήπως μόνο εγώ βλέπω κάτι λάθος;

Published in: on Μαΐου 5, 2009 at 20:37  4 Σχόλια  

έρχεται, έρχεται…

Κι ενώ έγραφα (Μεγάλο) Σάββατο βράδυ στο λάπτομ μου, είπα να βάλω ελληνικό ραδιόφωνο. Βάζω λοιπόν  Σκάι μέσω ίντερνετ. Είχε συνέντευξη του Αλκίνοου Ιωαννίδη με αφορμή τη νέα του δουλειά. Η συνέντευξη ήταν χάλια (λόγω του παρουσιαστή), αλλά πολύ εκτιμώ αρκετά από τα κομμάτια αυτού του δίσκου, οπότε χάρηκα που τα άκουγα. Στη συνέχεια είχε ειδήσεις.

«Με τιμές αρχηγού κράτους πρόκειται να υποδεχτεί σε λίγο η Ελλάδα…» Α, ποιος έρχεται; Έστησα αυτί ν’ ακούσω «… το… Άγιο Φως…»

Στην  αρχή έμεινα εμβρόντητη και μετά άρχισα να γελάω. Πλάκα μας κάνουν! To… Άγιο Φως έφτασε με κυβερνητικό αεροσκάφος και το συνόδευε ο… υφυπουργός εξωτερικών. 17 αεροπλάνα περίμεναν σε προγραμματισμένες πτήσεις για να το μεταφέρουν σε άλλα σημεία της Ελλάδας.

Ποτέ δεν μου έκανε εντύπωση αυτή η είδηση (όχι πως θυμάμαι να την ακούω) όσο ήμουν στην Ελλάδα. Αλλά νομίζω πως δημιουργείται ένα κλίμα τη βδομάδα πριν, που όταν τελικά έρχεται η ‘είδηση’ σε κανέναν πλέον δεν κάνει εντύπωση. Τα έθιμα, οι τιμές του πασχαλινού τραπεζιού, συνταγές, τα διάφορα της Μεγάλης Εβδομάδας σε φτάνουν το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ ν’ ακούς ότι με τιμές αρχηγού κράτους φτάνει το… Άγιο Φως και να λες ΟΚ, έφτασε! Μαμάααα, έφτασε το… Άγιο Φως!

Γιατί είχα την εντύπωση εγώ ότι η Ελλάδα δεν είναι θεοκρατικό κράτος; Γιατί να φτάσει το… Άγιο Φως με κυβερνητικό αεροπλάνο; Γιατί να το συνοδεύει ο… υφυπουργός εξωτερικών. Γιατί να το υποδεχτούν με τιμές αρχηγού κράτους; Γιατί σε κανέναν δεν φαίνονται περίεργα αυτά;

Μπήκα λοιπόν στο site της Βουλής των Ελλήνων να δω τι λέει το Σύνταγμα (το ‘χω διαβάσει, αλλά άλλα μυαλά τότε). Στο άρθρο 3 λοιπόν γράφει τα εξής:

1. Eπικρατούσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού, τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Eίναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Iερά Σύνοδο των εν ενεργεία Aρχιερέων και από τη Διαρκή Iερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Kαταστατικός Xάρτης της Eκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Tόμου της κθ΄ (29) Iουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928.
2. Tο εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Kράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου.
3. Tο κείμενο της Aγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Aυτοκέφαλης Eκκλησίας της Eλλάδας και της Mεγάλης του Xριστού Eκκλησίας στην Kωνσταντινούπολη.

Ομολογώ πως έμεινα εμβρόντητη. Τι έγινε ρε παιδιά; Δεν μας κάνουν πλάκα ε;

oι εχθροί που κατασκευάζουμε

Δεν χρειάζεται σχόλια αυτό το βίντεο. Μιλάει μόνο του…

(Μουσική των Anja Lechner και Βασίλη Τσαμπρόπουλου από το άλμπουμ «Chants, Hymns & Dances»)

Published in: on Απρίλιος 8, 2009 at 01:28  Σχολιάστε  

‘Εκμετάλλευση’ του καφέ… τέλος;!

Τέσσερις φορές έχω λάβει μέχρι στιγμής αυτό το mail. Φαντάζομαι θα το έχετε λάβει κι εσείς. Γράφει για την αισχροκέρδεια των καφετεριών που πουλούν σε πολλαπλάσια τιμή τα προϊόντα τους σε σχέση με την πραγματική τους αξία και πολύ πιο πάνω από τις αντίστοιχες άλλων χωρών.

Κι ενώ στα περισσότερα περί αισχροκέρδειας σε άλλα προϊόντα θα συμφωνήσω, στο συγκεκριμένο διαφωνώ. Δεν ξέρω καμία άλλη χώρα (διορθώστε με αν κάνω λάθος) που οι θαμώνες να κάθονται στην ίδια θέση, μόνοι τους (= δέσμευση και τραπεζιού) ή με παρέα, για δύο και πλέον ώρες, πίνοντας το ίδιο ρόφημα. Έχω την αίσθηση ότι στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες ο κόσμος καφεδίζει λιγότερο. Κι εδώ στην Αίγυπτο, όπου ο κόσμος είναι γενικά αραχτός και τσαϊζει, καφεδίζει και ναργηλεδίζει με κάθε ευκαιρία και για όσο το δυνατόν περισσότερο, στις δυο ώρες παίρνει δύο ή και τρία ροφήματα. Όχι γιατί πίνει περισσότερο, αλλά γιατί έχει την έννοια πως δεσμεύει το τραπέζι εις βάρος του μαγαζάτορα.

Οπότε στην Ελλάδα το αντίτιμο της καφεδοποσίας προφανώς και δεν αντιστοιχεί στην αγοραστική τιμή πώλησης του δημόσιου/κοινωνικού καφέ (για την πραγματική δεν το συζητάμε καν)· ισοδυναμεί με ενοικίαση της θέσης που δεσμεύουν οι αργές γουλιές μας, οι μακρές συζητήσεις και η φωτοσύνθεση στον ήλιο. Επομένως θα έλεγα ότι, σε αυτή την περίπτωση, η τιμή του καφέ δεν είναι υπερβολική.

Published in: on Απρίλιος 8, 2009 at 01:02  9 Σχόλια  

1η Απριλίου: Ημέρα κουκουλοφορίας

(Το παρόν post θα παραμείνει στην πρώτη θέση μέχρι το πέρας της κουκουλοφορίας! Οι αναρτήσεις συνεχίζονται κανονικά στη συνέχεια)

Τετάρτη, 1η Απριλίου
Ημέρα κουκουλοφορίας
Κεντρικό Σύνθημα:
«ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ»

ΤΣΑΜΠΟΙ ΡΟΥΓΟΥΝΙΑ ΦΟΛΟΔΟΝΟΙ!!!!!

-Όλη την ημέρα, κυκλοφορούμε όπου είναι εφικτό, με φούτερ με κουκούλες, με μαντήλια, μάσκες, κασκόλ ή ότι άλλο φανταστεί ο καθένας που να «αποκρύπτει τα χαρακτηριστικά του».

Το απόγευμα, στις 6:30 μαζευόμαστε σε σημείο ή σημεία που θα αποφασίσουμε, με ανάλογα αξεσουάρ.
Με κρυμμένα πρόσωπα, ειρηνικά, χωρίς κόμματα, οργανώσεις ή ότι άλλο, εκφράζουμε τη διαφωνία μας χλευάζοντας τα μέτρα.

Συντονισμός μέσω του
http://imeratiskoukoulas.blogspot.com/

Published in: on Μαρτίου 25, 2009 at 01:36  Σχολιάστε