παζάρια της ανατολής, ταξική δικαιοσύνη και σουπερμάρκετ

(Αλεξάνδρεια) Ανέκαθεν απεχθανόμουν τα παζάρια, ή μάλλον καλύτερα το παζάρεμα. Θεωρούσα ότι σε κάθε περίπτωση ο πωλητής/ια θα με πιάσει κότσο, ότι θα πληρώσω διπλάσιο. Απεχθανόμουν αυτό το σαράκι που σε τρώει αφότου αγοράσεις κάτι: συνεχίζεις ν’ αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες να το είχες πάρει σε καλύτερη τιμή, αν σε κορόιδεψαν. «Καλύτερη τιμή», «κοροϊδία»… Ας τα κρατήσουμε αυτά τα δύο κι ας πάμε παρακάτω.

Όταν έφτασα πριν 8 χρόνια στο Κάιρο, το 2008, με σκοπό να περάσω το χειμώνα μου εκεί (εδώ λέω το πώς και το γιατί) έμεινα σε μια γειτονιά του κέντρου, το Μπαμ ελ Λουκ (αυτό το ‘κ’ δεν προφέρεται στα αιγυπτιακά αραβικά), η οποία σήμερα συνιστά στρατιωτικοποιημένη ζώνη και σίγουρα καθόλου ελκυστική περιοχή για να μείνει κανείς. Καθώς κανείς απ’ όσους ρωτούσα δεν μιλούσε αραβικά, μου πήρε σχεδόν δυο μήνες να μάθω ότι το καμένο κτίριο που έβλεπα απ’ το παραθύρι μου ήταν η Γερουσία και το διπλανό το κοινοβούλιο. Το κτίριο είχε καεί λίγους μήνες πριν, τον Αύγουστο, και ο κόσμος που είχε μαζευτεί για να δει και να ευχαριστηθεί τη φωτιά ήταν τόσο πολύς που δεν μπορούσαν να περάσουν τα πυροσβεστικά, τα οποία άργησαν τόσο ώστε το κτίριο να καταστραφεί ολοσχερώς.

Κοντά μου ήταν η ήδη παρηκμασμένη κλειστή αγορά του Μπαμπ ελ Λουκ, που εγκαινιάστηκε το 1912 και έλκυε τότε την πλούσια πελατεία της Αιγύπτου. Το 2008 ήταν ένα βρώμικο και σκοτεινό μέρος που απευθυνόταν στην εργατική τάξη. Προς μεγάλη μου ενόχληση έπρεπε να παζαρέψω ακόμη και τις ντομάτες και τ’ αγγούρια.

(περισσότερα…)

Advertisements
Published in: on Αύγουστος 11, 2016 at 15:39  Σχολιάστε  

η διαφορά μεταξύ επιχείρησης αυτοκτονίας και βομβαρδισμού

Χμμμ… Για να σκεφτώ…

Υπάρχει μια προφανής που είναι ότι ο πιλότος στο βομβαρδισμό δεν πεθαίνει μαζί με τα θύματά του.

Υπάρχει κάποια άλλη που δεν μπορώ να διακρίνω;

Και στις δύο περιπτώσεις τα θύματα είναι κόσμος από την άλλη πλευρά, τσουβαλιδόν και αδιάκριτα.

Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει ένας εσωτερικός  μηχανισμός που μπορεί, στο εσωτερικό της πλευράς που προβαίνει στην ενέργεια, να την νομιμοποιεί και να αντλεί οφέλη από αυτή.

Και στις δύο περιπτώσεις η ενέργεια αποσκοπεί στο να εκβιάσει τον αντίπαλο σε σκοπούς που έχει η πλευρά που προβαίνει στην ενέργεια.

Και στις δύο περιπτώσεις η ενέργεια του αντιπάλου μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο εσωτερικό αυτού που δέχεται την επίθεση προς ίδιον όφελος, για παράδειγμα για τη συσπείρωση γύρω από έναν Σαντάμ Χουσεΐν ή έναν Μιλόσεβιτς, ή τη συσπείρωση γύρω από έναν Μπους και την ενίσχυση αντιμεταναστευτικών πολιτικών.

Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν διαφωνίες στο εσωτερικό που στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να εκδηλωθούν σε μια πορεία, αλλά τις περισσότερες φορές σε σχόλια στα καφενεία, άντε και στα τηλεοπτικά παράθυρα-προέκταση-των-καφενείων.

Όταν ανοίγεις πόλεμο, μπορείς να ελπίζεις ότι θα είναι μονομερής; Ότι τα θύματα θα είναι μόνο απ’ την άλλη πλευρά και δεν θα απαντήσουν;

Υπάρχει κάτι άλλο που δεν μπορώ να σκεφτώ..; Τόσο απλό μου φαίνεται…

[Προφανώς τα παραπάνω αφορούν επιχειρήσεις αυτοκτονίας που έχουν ένα πολιτικό σκεπτικό και όχι σκέτες αυτοκτονίες που παίρνουν κι άλλο κόσμο στο λαιμό τους. Δεν μ’ ενδιαφέρει εδώ η προφανής και διόλου αμεληταία υλική συνθήκη που απαιτεί η πραγματοποίηση των δύο ενεργειών, το πόσο δηλαδή στοιχίζει ένας βομβαρδισμός και μια επιχείρηση αυτοκτονίας, και τι προϋποθέτει για εκείνους που τα υλοποιούν.]

Published in: on Ιουλίου 27, 2016 at 21:52  Σχολιάστε  

ιστορική έρευνα και ιμπεριαλισμός

(Αλεξάνδρεια) Πρόσφατα ένας αιγύπτιος ιστορικός δημοσίευσε ένα άρθρο για τις δυσκολίες της ιστορικής έρευνας στην Αίγυπτο. Για την πρόσβαση στα αντίστοιχα ΓΑΚ (γενικά αρχεία του κράτους), οι ενδιαφερόμενες/οι πρέπει να υποβάλουν το θέμα της έρευνά τους  προς έγκριση και φαίνεται πως όλο και λιγότερα θέματα εγκρίνονται ώστε να προστατευτεί η εθνική ασφάλεια. Ο εν λόγω ιστορικός, λοιπόν, βρίσκεται πριν από καμιά 15αριά χρόνια στα ΓΑΚ της Αιγύπτου και κάνει τον παρακάτω τραγελαφικό διάλογο με τον ασφαλίτη των αρχείων:

(περισσότερα…)

Published in: on Μαΐου 18, 2016 at 18:43  Comments (1)  

οσμή θανάτου

(Αλεξάνδρεια) Από την πρώτη φορά που έφυγα από την Ευρώπη, το 2008, η τελευταία μου παραμονή στην Ελλάδα ήταν η μεγαλύτερη: σχεδόν δυο χρόνια. Σε αυτά τα δυο χρόνια που έμεινα Ευρώπη (ναι, η Ελλάδα είναι Ευρώπη) ξέχασα διάφορα πράγματα που υπάρχουν έξω απ’ το κάστρο. Και με το που έφτασα στο Κάιρο άρχισα να θυμάμαι. Ένα από αυτά, που δεν το θυμήθηκα αλλά το αναγνώρισα για πρώτη φορά ως γνώριμο αλλά μη συνειδητοποιημένο, ήταν η οσμή θανάτου που έχουν όλα τα μέρη από τα οποία έχω περάσει, εκτός ίσως από τη Σαναά, που το 2009 ήταν σαν παρθενικός τόπος ειρήνης έξω από τον χρόνο και τον κόσμο. Μετά έγινε κι εκεί ένας πόλεμος για βεβαιώσει ότι δεν υπάρχουν ζώνες εξαίρεσης.

Αναδρομικά θυμήθηκα πόσο εύθραυστη, πόσο ασήμαντη είναι η ζωή έξω από το κάστρο, πόσο διαφορετικά βιώνεται στη γνώση αυτής της ευθραυστότητας. Στο Μεξικό και στην Τουρκία ενίοτε καθόμουν σε τραπέζια όπου ήμουν η μόνη που δεν είχα κάνει φυλακή· και το ότι ο κόσμος είχε κάνει φυλακή το μάθαινα τυχαία, παρεμπιπτόντως, εν τη ρίμη του λόγου. Στο Μεξικό ήξερα κόσμο που είχε απειλές θανάτου κι είχε πάρει τις αποφάσεις του: φώναζαν πιο δυνατά ούτως ώστε ο θάνατός τους να κοστίσει. Στην Αίγυπτο ήξερα κόσμο που εξαφανίστηκε για κάποιο διάστημα. Είχα ακούσει περιπτώσεις που δεν βρέθηκαν ποτέ. Το λεωφορείο των φοιτητών της Αγροτικής Ακαδημίας της Αγιοτσινάπα στο Μεξικό που εξαφανίστηκε ολόκληρο δεν  αποτελεί εξαίρεση: είναι ο κανόνας. Ένας φίλος μού έλεγε στο Κάιρο ότι ο ήχος που δεν μπορεί να ξεχάσει είναι το στομάχι που ανατινάζεται, όταν σκοτώθηκε το παλικάρι πίσω του στην Ταχρίρ. Έφευγε ο κόσμος από την πλατεία να πάει να κάνει ένα ντους, και γυρίζοντας κάποιοι είχαν σκοτωθεί. Κι αυτό μου το έλεγε κι ένας φίλος απ’ το Ντιγιάρμπακιρ, ότι κατέβαιναν σε πορεία πιτσιρίκια, τη δεκ. 1990, και κρύβονταν από τις σφαίρες. Αυτό θα πει κατεβαίνω σε πορεία σε αρκετά μέρη έξω από το κάστρο. Αυτό θα πει κάνω κατάληψη της πλατείας. Μπορεί να μην ήσουν εσύ αλλά ξέρεις πως θα μπορούσες να είσαι… Ακόμη και στην ειρήνη της Σίβας αρκετοί απ’ όσους ήξερα είχαν χάσει παιδιά, κάποιοι περισσότερα από ένα…

(περισσότερα…)

Published in: on Απρίλιος 3, 2016 at 23:03  Comments (1)  

Οι βομβιστικές επιθέσεις στη Δύση φέρνουν τον πόλεμο εκεί που ανήκει

(Σίβα) Η όαση της Σίβας είναι μια πόλη 35 χιλιάδων κατοίκων στη μέση της Δυτικής Ερήμου της Αιγύπτου, κοντά στα σύνορα με τη Λιβύη. Σκονισμένη, με ξυπόλητα παιδιά να παίζουν στους δρόμους, με 10χρονα να οδηγούν τρίκυκλα με καρότσα και αμάξια για να μεταφέρουν τις μανάδες και τις αδερφές τους, χωρίς φανάρια κυκλοφορίας, με κάρα, γαϊδούρια και κότες στο δρόμο. Οι κάτοικοι είναι πολύ πιστοί χωρίς όμως την επιδεικτικότητα του Καΐρου. Την ώρα της προσευχής τα μαγαζιά είναι κλειστά.

paris

Ευχαριστώ τη Μ. που μετά την ανάρτηση μού έστειλε αυτό το σκίτσο!

Ο σπιτονοικοκύρης μου με συνάντησε κακόκεφος. Μα δεν είχα μάθει τίποτα; Έγινε βομβιστική επίθεση στη Γαλλία, σ’ ένα στάδιο. Σκοτώθηκε ένα σωρό κόσμος. Ο κόσμος το συζητούσε συγκλονισμένος. Έχει πάρει κανείς την ευθύνη; Το DAESH (= ISIS) θα είναι.

(περισσότερα…)

Published in: on Νοέμβριος 15, 2015 at 20:18  4 Σχόλια  

εμείς, το σύστημα και το σύστημα μέσα μας: προσευχή για τον χρόνο που έρχεται

Σαν μια πνοή αέρα πέρασε αυτός ο χρόνος. Συνελεύσεις, κουβέντες, συνελεύσεις, πρωτοβουλίες δράσης ή αλληλεγγύης, συνελεύσεις, πορείες (λίγες στη μικρή μας πόλη), συνελεύσεις, καταλήψεις. Ένας τοίχος με τις αφίσες της χρονιάς. Μόνο κινηματικές πια, όχι άλλες.

Είχα μια κουβέντα μ’ ενα σύντροφο και φίλο τις προάλλες, για τις εκλογές. Έλεγα πως δεν υποβιβάζω αυτή τη μάχη, πως δεν παραβλέπω την απίστευτη δύναμη πάνω στις ζωές μας, στο έδαφος, στο υπέδαφος, στον αέρα, στη θάλασσα, στα ποτάμια, που δίνεται σε κάποιους κρετίνους. Δεν είναι μάχη που δεν αξίζει να δοθεί. Απλά δεν είναι η δική μου. Εγώ δεν την πιστεύω. Κι αν περνώ τόσο χρόνο σε συνελεύσεις και κουβέντες είναι γιατί πιστεύω σε έναν άλλο τρόπο να γίνεται πολιτική. Σ’ έναν αγώνα να κερδίσουμε χώρο, χιλιοστό χιλιοστό, απέναντι στην Κυριαρχία. Για φαντάσου! Φαντάσου μια χώρα όπου κάθε πόλη και κάθε χωριό θα ήταν κερδισμένο από τους κατοίκους του, γηγενείς και επήλυδες! Για φαντάσου!

(περισσότερα…)

Published in: on Δεκέμβριος 31, 2014 at 14:50  4 Σχόλια  

μαντίλες και κλειτορίδες ή αλλιώς πώς ο προοδευτικός χώρος δίνει βάση στον ιμπεριαλισμό και το φασισμό

Βρίσκομαι συχνά σε συζήτηση με αυτό το θέμα, δηλαδή το ισλάμ. Γιατί μαντίλες και οι κλειτοριδεκτομές είναι το πρώτο πράγμα που θα σου πει κάποιος ή κάποια μόλις ανοίξει θέμα ισλάμ. Γιατί οι μαντίλες κι οι κλειτοριδεκτομές είναι ταυτόσημες με το ισλάμ. Γιατί οι μαντίλες και οι κλειτοριδεκτομές είναι το ισλάμ…

nijab vs bikini

Γυναίκα με μπικίνι: «Καλυμμένα τα πάντα εκτός από τα μάτια της. Μα τι βάναυση ανδροκρατούμενη κουλτούρα!» Γυναίκα με μπούργκα: «Όλα ακάλυπτα εκτός από τα μάτια της. Μα τι βάναυση ανδροκρατούμενη κουλτούρα!»

Η παρούσα ανάρτηση δεν θα επιχειρήσει να υπερασπιστεί μια θρησκεία, όποια θρησκεία. Πρόκειται να υπερασπιστεί έναν πολιτισμικό χώρο που βάλλεται εδώ και αιώνες, που από τη δεκαετία του ’90 και μετά αντικατέστησε το σοσιαλιστικό μπλοκ στη δαιμονοποίηση, που συνιστά εδώ και αιώνες πεδίο ανταγωνισμού και ιμπεριαλισμού των μεγάλων δυνάμεων αυτού του κόσμου. Πρόκειται να υπερασπιστεί το αυτονόητο του συλλογικού αυτοκαθορισμού.

(περισσότερα…)

Διορθώσεις για Εργκενεκόν και Υπόθεση Βαριοπούλα, η σχετικοποίηση και αυτοκριτική

(Παλαιά Φώκαια, Τουρκία) Τι μένει ίδιο και τι αλλάζει ότι ζεις μια άλλη πραγματικότητα σε ένα άλλο μέρος, όταν τα αυτονόητα γίνονται ανόητα, όταν τα πιο απλά πράγματα μπορούν να μετατραπούν σε σοβαρά λάθη; Έχω δει τη διαφορετική νοηματοδότηση στην καθημερινότητα που μπορεί ας πούμε να έχει το νερό, η βροχή, τα έπιπλα, η φωτογράφηση, η χαιρετούρα, η ματιά, το ρέψιμο, η σημαία (δεν μπήκε τυχαία μετά το ρέψιμο) και τόσα άλλα. Ποια πράγματα αλλάζουν νόημα; Πώς μπορείς να το ξέρεις πριν ρωτήσεις ή πριν παρατηρήσεις; Και πριν το μάθεις, μοιραία βάζεις τα πάντα υπό ερωτηματικό; Τα πάντα; Και πράγματα όπως το στρατό, ας πούμε; Μπορεί ο στρατός, ο κρατικός στρατός, να έχει διαφορετικές λειτουργίες από χώρα σε χώρα;

Τις προηγούμενες μέρες αθόρυβα αφαιρέθηκαν δύο αναρτήσεις από το μπλογκ και ήρθε η ώρα της επανόρθωσης. Πλέοντας στα θολά τη σχετικοποίησης, παραπλανημένη από τη φυλλάδα του Εργατικού Κόμματος Τουρκίας, Aydınlık, που ακολουθεί τις εθνικοσοσιαλιστικές του κατευθύνσεις, έκανα έναν ατυχή παραλληλισμό μεταξύ των υπολογιστών του Ραούλ Ρέγιες των FARC (το ποστ θα αποκατασταθεί εν καιρώ) με τη δίκη του Εργκενεκόν (βλ. παρακάτω), ενώ στη δεύτερη ανάρτηση υποστήριξα ότι το τουρκικό κράτος επιχειρούσε με συνοπτικές διαδικασίες να κάνει εκκαθάριση των εσωτερικών διαφωνούντων με την υπόθεση Βαριοπούλα. Προφανώς το γεγονός ότι μου κινούσε συμπάθεια ένα μέρος του στρατού (γουότ δε φάκ;) δεν με άφηνε αδιάφορη και φρόντισα, ευτυχώς, να συζητήσω το θέμα με συντρόφους που γνώρισα αργότερα και εμπιστεύομαι πολιτικά (μέχρι να βρεις το σωστό κόσμο ακούς άρες μάρες κουκουνάρες). Έπειτα από μια στοχευμένη αναζήτηση άρθρων, καθώς και την διερεύνηση συγκεκριμένων ονομάτων που εμπλέκονται στις υποθέσεις, καταγράφω τα συμπεράσματα και κάνω την αυτοκριτική μου.

(περισσότερα…)

το πετυχημένο μουσείο (ή αλλιώς αντιμουσειακά αποφθέγματα)

Από την πληθώρα αντικειμένων που μας κληροδοτεί το παρελθόν, πετυχημένο είναι το μουσείο που επιλέγει τα λιγότερο συγκρουσιακά.

Το πετυχημένο μουσείο τοποθετεί τα συγκρουσιακά αντικείμενα δίπλα δίπλα με τα αντίπαλά τους. Έτσι ειρηνεύει η ιστορία και όλοι μαζί μπορούμε από κοινού να δουλέψουμε για την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Πετυχημένο μουσείο είναι αυτό που δίνει τόσες πληροφορίες στον επισκέπτη, ώστε βγαίνοντας να μην του μένει καμία.

Το πετυχημένο μουσείο δείχνει ότι οι φτωχοί δεν έχουν αφήσει τίποτα άξιο δημόσιας θέασης ή, αλλιώς, ότι χάρη στους πλούσιους δημιουργήθηκε κάθετι άξιο διαφύλαξης και θαυμασμού. Τα δευτεροκλασάτα μουσεία αδιαφορούν γι’ αυτές τις λεπτομέρειες: απλά σβήνουν τους φτωχούς από την ιστορία.

Το πετυχημένο μουσείο είναι αντικειμενικό: σου δείχνει αυτά που περιμένεις να δεις.

Πετυχημένο είναι το μουσείο που ένα σχολείο μπορεί να το περιηγηθεί άφοβα και που τ’ απόγευμα οι γονείς θα μείνουν ευχαριστημένοι από τις εντυπώσεις των παιδιών τους.

Το πετυχημένο μουσείο είναι τελικά όπως τα μέιλ που στέλνουμε στους/στις πρώην μας: σβήνουμε τα πιο σημαντικά κομμάτια κι ο παραλήπτης δεν το παίρνει καν πρέφα (σημαντική η διαφορά από το χειρόγραφο). Το πετυχημένο μέιλ, όπως και το πετυχημένο μουσείο, είναι αυτό που δεν αφήνει αμφιβολίες για την ειλικρίνειά του. (Βέβαια ο έξυπνος πρώην, όπως και ο υποψιασμένος επισκέπτης, ξέρει ότι το μέιλ δεν τα λέει όλα, αλλά είναι κάτι που το θεωρεί δεδομένο. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα.)

Αυτά σκεφτόταν η aqua ενώ περνούσε έξω από ένα μουσείο αποφεύγοντας να μπει μέσα. Η πραγματική ιστορία είναι έξω στο δρόμο.

Published in: on Σεπτεμβρίου 17, 2013 at 16:17  Σχολιάστε  

το σύνδρομο του εξωτικού εραστή

(Σμύρνη) Έχετε βρεθεί σ’ ένα ξένο τόπο κι έχετε νιώσει ξαφνικά μια έξαρση της λίμπιντό σας στην επαφή σας με τον ντόπιο πληθυσμό; Έχετε νιώσει αντίστοιχα ότι το κομμάτι του ντόπιου πληθυσμού που σας έχει κινήσει το ενδιαφέρον ανταποκρίνεται κι αυτό εξίσου καλά; Μήπως έχετε βρεθεί στη θέση του ιθαγενή που έλκεται από αλλοδαπούς επισκέπτες/-τριες και οι επισκέπτες/-τριες ανταποδίδουν;

Αν οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι θετικές, τότε έχετε ή είχατε προσβληθεί από αυτό που θα ονομάσω ως το «σύνδρομο του εξωτικού εραστή» ή της «εξωτικής εράστριας» (την περασμένη βδομάδα, στη διάρκεια του μικρού ζαπατιστικού σχολείου, άκουσα τόσους νεολογισμούς με θηλυκές καταλήξεις που είπα να προχωρήσω κι εγώ σ’ έναν). Η ανάρτηση θα επικεντρωθεί στο πώς λειτουργεί, ποια είναι τα συμπτώματα και πώς αντιμετωπίζεται, καθώς, σε περίπτωση μη έγκαιρης αντιμετώπισης οι συνέπειες μπορεί να είναι ολέθριες. Διαβάστε με προσεκτικά λοιπόν.

(περισσότερα…)

Published in: on Αύγουστος 19, 2013 at 12:40  2 Σχόλια