παιδιά… δέντρα…

– Άσε το δέντρο, θα το σπάσεις… Και μετά θα πρέπει ν’ αγοράσεις καινούριο.

… είπε ένα πιτσιρίκι 10 χρονών σ’ ένα άλλο δύο χρόνια νεότερο στην πλατεία της μικρής μου πόλης. Θαρρώ πως είναι ό,τι θλιβερότερο έχω ακούσει ποτέ από ένα πιτσιρίκι για το οποίο το δέντρο δεν έχει καμία άλλη αξία για να διατηρηθεί παρά μόνο για την οικονομική ζημιά που θα προκαλέσει η καταστροφή του.

Στα διαλείμματα της ανάγνωσης (Autonome antifa, Επιτροπές κατοίκων: Κατάδυση στο μέλλον του ελληνικού φασισμού. Πολύ καλό!) πλαισιώνονταν τα λεγόμενα του πιτσιρικιού. Μόνο εκείνο είχε μπάλα και άλλα τρία μικρότερα παιδάκια ήθελαν να παίξουν μαζί του. Εκείνο έλεγε ότι μόνο το ένα μπορούσε (το δύο χρόνια μικρότερο), ενώ τα άλλα δυο επειδή ήταν μικρά δεν μπορούσαν να παίξουν μαζί τους.

– Να πάτε αλλού!

– Και τι να κάνουμε; Εμείς δεν έχουμε μπάλα!

– Να παίξετε κρυφτό ή κυνηγητό. Μαζί μας δεν θα παίξετε!

Η αδερφούλα του έκανε τροχούς μόνη της, απομακρυσμένη από τα τέσσερα αγοράκια. Παραδίπλα συζητούσαν η μαμά των τριών μικρών με τον μπαμπά του αγοριού και του κοριτσιού. Δάσκαλοι και οι δύο, συζητούσαν για τα προβλήματα του σχολείου.

Τι να πω; Ίσως είναι τόσα αυτά που προσπαθούν να προσέξουν οι γονείς, που κάποια αναπόφευκτα τους ξεφεύγουν. Αναρωτιέμαι αν είναι βασικό μια μη οικονομική σχέση με ένα κόσμο που όλο και περισσότερο οικονομοποιείται. Τι να πω; Δεν έχω έχω ακούσει πιο λυπηρό πράγμα απ’ το στόμα ενός παιδιού…

Published in: on Ιανουαρίου 4, 2013 at 13:44  Σχολιάστε  

σκυλιά… παιδιά…

Στη μικρή πόλη της Ελλάδας όπου ζω η καινούρια πλατεία γεμίζει τις ηλιόλουστες μέρες και τα γλυκά απογεύματα. Παιδιά και έφηβοι διαφόρων ηλικιών παίζουν, κουβεντιάζουν, ακούν μουσική, φιλιούνται και καπνίζουν κρυφά στις σκοτεινές γωνιές της. Εκεί έχει το στέκι του ένας τεράστιος καφέ σκύλος που γενικά είναι ήρεμος όσο κι αν τον πειράζουν τα παιδιά. Κάποιες φορές ωστόσο κολλάει με πράγματα: μια μπάλα, μια σχολική τσάντα, μια μπλούζα. Τα παίρνει από τους ιδιοκτήτες του και παίζει μέχρι να βαρεθεί.

Μια Κυριακή λοιπόν που περνούσα από κει ο σκύλος είχε κολλήσει με ένα πατίνι. Το τράβαγε το πιτσιρίκι από τη μια μεριά, το τράβαγε ο σκύλος από την άλλη. Του δάγκωνε την άκρη και το τσουλούσε.

– Δεν μου το δίνει! είπε παραπονεμένο το πιτσιρίκι στους φίλους του.

– Ε άστον κι αυτόν να κάνει λίγο! Αυτός δεν έκανε καθόλου! του είπε ένα άλλο.

Πιτσιρίκια…

Κι επ’ ευκαιρίας, να ευχηθώ σε όλους… καλή ανάσταση!

σας ασπάζομαι,

aqua

Published in: on Ιανουαρίου 2, 2013 at 14:11  Σχολιάστε