Πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας Πόλη Μεξικού 2012, και ομοφυλοφιλικό κίνημα στο Μεξικό

Μια εντυπωσιακότατη παρέλαση, μια γιορτή ελευθερίας του σώματος ήταν η χτεσινή πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας (marcha del orgullo gay) στην Πόλη του Μεξικού. Το κέντρο της πρωτεύουσας συγκέντρωσε μερικές χιλιάδες κόσμου σε μια από τις μεγαλύτερες ομοφυλοφιλικές παρελάσεις της Λατινικής Αμερικής (πιθανότατα η μεγαλύτερη είναι του Σάο Πάολο στη Βραζιλία).

Οι πρώτες πορείες ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας (gay pride parade) οργανώθηκαν στις 28 Ιουνίου 1970 σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ εις μνήμη της καταστολής του μπαρ Stonewall Inn ακριβώς ένα χρόνο πρωτύτερα (φωτογραφίες). Το μπαρ, στη γειτονιά Greenwich Village στη Νέα Υόρκη, συγκέντρωνε τα πιο «φτωχά και περιθωριοποιημένα μέλη» της ομοφυλοφιλικής κοινότητας. Η καταστολή του προκάλεσε βίαιη αντίδραση που κράτησε τρεις μέρες και θεωρείται ως η αρχή του ομοφυλοφιλικού κινήματος.

Στο Μεξικό, το 1978 έμελλε να αναδειχτεί ως έτος κλειδί για το μεξικανικό ομοφυλοφιλικό κίνημα, καθώς είδε τη γέννηση τριών

Από τα ελάχιστα συνθήματα που εμφανίστηκαν στην πορεία: «Είμαι γκέι. Δεν ξεχνάω το Ατένκο», «Είμαι γκέι αλλά όχι ηλίθιος. Δεν ψηφίζω Πένια Νιέτο», «Είμαι 132ος». Προσεχές ποστ επεξήγησης των τριών συνθημάτων: μείνετε συνδεδεμένοι/-ες

οργανώσεων. Η πρώτη, το Ομοφυλοφιλικό Μέτωπο Επαναστατικής Δράσης (Frente Homosexual de Acción Revolucionaria), ιδρύθηκε τον Απρίλιο και στόχευε την ανοιχτή αναμέτρηση με τα πάμπολλα προβλήματα διακρίσεων και βίας που αντιμετώπιζε η ομοφυλοφιλική κοινότητα. Μία

από τις πρώτες ενέργειες ήταν η γενναία απόφαση των μελών να παραδεχτούν με παρρησία τον ομοφυλοφιλικό τους προσανατολισμό. Ακολούθησε η οργάνωση «Λάμδα» (Lambda) που επικεντρωνόταν στην έντυπη προπαγάνδα και στη συνέχεια η πρώτη λεσβιακή οργάνωση, Oikiabeth, που είχε ως στόχο τη «δημιουργία μιας νέας εικόνας για τη γυναικεία ομοφυλοφιλία και την ενίσχυση των γυναικών ως πολιτικά υποκείμενα» (Πηγή).

Μια από τις πρώτες δημόσιες πασουσίες των παραπάνω οργανώσεων ήταν στην πορεία υποστήριξης της Κουβανικής Επανάστασης στις 26 Ιουλίου του ίδιου χρόνου και συνέχισαν δυναμικά στις 2 Οκτώβρη, στην πορεία για τα δέκα χρόνια από τη σφαγή των φοιτητών στο Τλατελόλκο. Την επόμενη χρονιά, 1979, θα διοργανωνόταν η πρώτη πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας στην Πόλη του Μεξικού. (Εδώ ένα χρονολόγιο του κινήματος στα μετέπειτα χρόνια, στα ισπανικά.)

Κυκλοφορώντας με το σουτιέν και την μπύρα μου (απαγορεύεται η κατανάλωση αλκοόλ σε δημόσιους χώρους στο Μεξικό) ένιωθα λίγο άβολα μέσα στην ελευθερία που βίωνα: τα καλογυμνασμένα ανδρικά σώματα, τα κοστούμια και το βάψιμο, η ευκολία που πόζαραν για να βγουν σε φωτογραφία, η υπερβολή σε σημείο κιτς, η γυμνότητα με σκοπό την πρόκληση, η σχεδόν παντελής απουσία  πολιτικών συνθημάτων (ήταν ελάχιστοι όσοι φώναζαν ή κρατούσαν κάτι με πολιτικό περιεχόμενο), τα μεγάλα στήθη και το βάψιμο τραβεστί και τρανσέξουαλ. Ποια ήταν άραγε η αντίληψη για το σώμα και το φύλο που πρότεινε αυτή η πορεία; Οι «Αρκούδες» (βλ. δεύτερο μισό του βίντεο που ακολουθεί, εδώ πληροφορίες στα ισπανικά και εδώ στα αγγλικά), διεθνής ομάδα ανδρών ομοφυλοφίλων σωματωδών και τριχωτών, που επιβάλλει κώδικα κιλών και αρρενωπότητας για την είσοδο στην ομάδα και στα πάρτυ τους (αν είσαι αδύνατος δεν μπαίνεις), δεν εφαρμόζει διακρίσεις από την ανάποδη, ακόμη και ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους;

Κι από την άλλη, πόσους χορηγούς είχε άραγε αυτή η γιορτή; Σύμφωνα με

Οι «Αρκούδες» είχαν διεθνή αντιπροσώπευση καθώς μέλη τους ταξίδεψαν από ΗΠΑ και Καναδά (ίσως και άλλες περιοχές) ειδικά για την πορεία

τον επίσημο ιστότοπο της πορείας, που επισκέφτηκα αργότερα, καταγράφει 39 μικρούς και μεγάλους χορηγούς (εδώ μεγάλοι, εδώ μικροί), αρκετοί απο τους οποίους «δώρησαν» άρματα στα οποία χόρευαν σώματα-επενδύσεις: σε γυμναστήρια, εγχειρήσεις, ρούχα, παππούτσια, καλλυντικά. Ποιο ήταν άραγε το μήνυμα που ήθελε να περάσει η πορεία στους νεαρούς ομοφυλόφιλους που ακόμη παλεύουν με τη σεξουαλικότητά τους; Τι θέλησε να πει στους μη ομοφυλόφιλους συμπολίτες;

Κι ενώ χόρευα, ημίγυμνη κι εγώ, μαζί με (ντυμένους) φίλους και φίλες, συνεχίζοντας να έχω τα ερωτήματα και τις αμφιβολίες μου, αντιλαμβανόμουν ότι εκτός από την απουσία εμφανούς σύνδεσης με την πολιτική, την έλλειψη καταγγελίας της βίας και των διακρίσεων που συνεχίζει να υφίσταται η ομοφυλοφιλία στο Μεξικό (αν και η κοινότητα είναι ανθηρή, με δικούς της δρόμους και χώρους διασκέδασης, που ωστόσο την γκετοποιούν) και την εμπορευματοποίηση, έλειπε κάτι πολύ βασικό: μια διαφορετική πρόταση σωματικής επαφής που θα μπορούσε ίσως να μετατρέψει την πορεία σε κάτι άλλο. Ακόμη και τα ζευγάρια που συμμετείχαν, δεν άγγιζαν ο ένας το σώμα του άλλου. Όταν στήνονταν για τις φωτογραφίες με το ζόρι κρατιούνταν απ’ το χέρι, σαν ξαδέρφια, σα γειτόνισσες…

Και μετά, το κεντρικό σύνθημα της πορείας: «επίσημη σεξουαλική εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα»! Τόσο λίγο, τόσο μικρό…

Συζήτησα τις αμφιβολίες με τον φίλο μου Λ., ομοφυλόφιλο «εκτός ντουλαπιού» (όπως λένε εδώ τους δηλωμένους ομοφυλόφιλους, σε αντιπαραβολή με τους «ομοφυλόφιλους του ντουλαπιου»). Μα φυσικά! Η πορεία είχε χάσει τον πολιτικό της χαρακτήρα. Και γι’ αυτό στις 30 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί η «Ιστορική πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας» αναγνωρίζοντας ότι η πορεία στις 2 Ιούνη δεν έχασε μόνο συμβολικά την ιστορική της σύνδεση με την ιστορία καταστολής της ομοφυλοφιλικής κοινότητας αλλάζοντας την ημερομηνία, αλλά και την ουσία της! Ελπίζω να είμαι εκεί και να στείλω την ανταπόκρισή μου!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Advertisements

Αποκλεισμός του μπλακ μπλοκ στην πορεία της Πρωτομαγιάς, Πόλη του Μεξικού

η αφίσα που καλούσε στην πορεία

Η συμμετοχή στην πορεία της Πρωτομαγιάς ως μπλακ μπλοκ αποφασίστηκε στο τέλος του αναρχικού συνεδρίου που ολοκληρώθηκε το προηγούμενοβράδυ (βλ. προηγούμενο ποστ). Και επειδή τις τελευταίες πρωτομαγιές και πορείες της Δευτέρας Οκτωβρίου (επέτειος της σφαγής των φοιτητών το 1968 στην Πόλη του Μεξικού) υπήρξαν αρκετά προβλήματα με τους γραναδέρους (τα αντίστοιχα ΜΑΤ) συζητήθηκε αρκετή ώρα πώς έπρεπε να κατεβούμε (για να είμαι ειλικρινής κουβέντιαζα και δεν άκουσα τίποτα). Το ραντεβού κανονίστηκε στο Μνημείο της Επανάστασης στο κέντρο της πόλης στις 9 το πρωί της επομένης.

Στο τέλος της κουβέντας και μετά το κλείσιμο του συνεδρίου έγινε κάλεσμα στους «διεθνής» (=ξένους) που παρακολουθούσαν το συνέδριο και ήθελαν να συμμετέχουν στην πορεία να μαζευτούμε ούτως ώστε να μας δώσουν οδηγίες ασφαλείας. Σύμφωνα με το περίφημο άρθρο 33 του Ομοσπονδιακού Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών του Μεξικού: η εκτελεστική εξουσία της Ένωσης (= ο πρόεδρος της δημοκρατίας) έχει το δικαίωμα να εξορίσει, άμεσα και χωρίς δίκη, κάθε ξένο του οποίου η παρουσία θεωρείται επιβλαβής. Οι ξένοι δεν επιτρέπεται να παρεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στα πολιτικά ζητήματα της χώρας. Η συμμετοχή σε πορείες διαμαρτυρίας λογαριάζεται ως παρέμβαση στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα και ως εκ τούτου υπάρχει η πιθανότητα εξορίας, αν και εφαρμόζεται σπάνια. Μέλη του Μαύρου Αναρχικού Σταυρού (Cruz Negra Anarquista) κατέγραψαν τις υπηκοότητές μας και πόσοι ήμασταν από καθεμιά και θα μας δήλωναν σε μια ανακοίνωση προς τον τύπο ως παρατηρητές (χωρίς τα ονόματά μας). Παράλληλα μας δόθηκε το τηλέφωνο του συντονιστή της πορείας, που θα βρισκόταν μπροστά σε υπολογιστή συνδεδεμένο με ίντερνετ, και δίπλα από σταθερό και κινητό τηλέφωνο.

ο κλοιός των γραναδέρων με εμάς μέσα του όπως φαινόταν από την κορυφή του Μνημείου της Επανάστασης. Στο πλάι διακρίνεται το σώμα των γραναδέρων που ήταν σε αναμονή για την περίπτωση που αγριεύαμε και αρχίσαμε να δαγκώνουμε τους συναδέλφους τους!! Απίστευτα πράγματα! Ούτε στην Ελλάδα δεν γίνονται!

Το πρωί λοιπόν έφτασα λίγο αργά στο Μνημείο της Επανάστασης (γύρω στις 11 παρά). Περνώντας κάτω από το μνημείο είδα μια ομάδα από γραναδέρος και άκουσα συνθήματα. Είχα ένα φόβο ότι είχα φτάσει υπερβολικά αργά, οπότε χάρηκα που ο κόσμος ήταν ακόμη εκεί. Φτάνοντας είδα ότι οι δικοί μας ήταν πίσω από αυτήν την ομάδα των γραναδέρος που είχαν διπλή και σε κάποια σημεία τριπλή σειρά. Στο πλάι επίσης είχε γραναδέρος. Σκέφτηκα αντί να ψάξω να βρω το άνοιγμα, απλά να παραμερίσω κάποιους για να μπω του στιλ «με το μπαρδόν αλλά είμαι με τους άλλους». Όταν μπήκα μέσα, συνειδητοποίησα ότι ήμασταν κλεισμένοι σε κύκλο!!! Δεν υπήρχε άνοιγμα πουθενά! «Και πώς θα βγούμε να πάμε στην πορεία» «Δεν θα πάμε στην πορεία»… Η αστυνομία είχε ακινητοποιήσει την ομάδα εμποδίζοντας τη συμμετοχή της στην πορεία!! Ήμασταν γύρω στα 100 άτομα κι οι γραναδέροι γύρω στα 300 (;;;) (το indymedia του Μεξικού λέει 500).

στον κλοιό με φόντο το Μνημείο της Επανάστασης (σοβιετικού τύπου). Φωτο Carlos Martín

Μου φαινόταν απίστευτο αυτό που συνέβη. Δεν είχα πάρει και φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Δανείστηκα τη μηχανή μιας κοπέλας θεωρώντας καλή ιδέα ν’ ανεβώ στο Μνημείο της Επανάστασης και να βγάλω μια φωτογραφία από πάνω. «Θέλω να πάω τουαλέτα», είπα σ’ ένα από τα παλικάρια με τα μπλε. Μου είπε ότι δεν επιτρέπεται και ζήτησα να μιλήσω με τον υπεύθυνο. Με τα πολλά μάλλον τον βρήκα. «Δεν γίνεται να βγεις», μου είπε. «Μα θέλω να πάω τουαλέτα». «Ε κρατήσου λίγο ακόμή»!!!!!

σε αυτό το σημείο υπήρξε η καταπληκτική ιδέα να σχηματίσουμε ένα τεράστιο ανθρώπινο Α μέσα στον κύκλο που ήδη είχαν κάνει οι γραναδέροι. Κοιτούσαμε προς το Μνημείο της Επανάστασης και καλούσαμε τον κόσμο να βγάλει φωτο. Δεν ξέρω αν κάποιος τις ανέβασε... Κι αυτή η γωνία ωστόσο παρουσιάζει ενδιαφέρον. Φωτο Carlos Martín

Σύμφωνα με το χρονικό που υπάρχει στο indymedia της Πόλης του Μεξικού, η ομάδα περικυκλώθηκε γύρω στις 10 το πρωί. Όταν έφτασα εγώ, περίπου μια ώρα μετά, υπήρχαν τρεις ομάδες περικυκλωμένες: η δική μας, μια γύρω στα 20 άτομα, στην οποία μού είπαν ότι οι γραναδέροι χτύπησαν δύο, και μια τρίτη δεν ξέρω με πόσα άτομα.

Υπήρχαν σύντροφοι απέξω από τον κύκλο που περνούσαν πάνω από τον κλοιό μπουκάλια με νερό, μιας κι ήμασταν μέσα στον ήλιο, και φώναζαν συνθήματα αλληλεγγύης. Γύρω στις 11:30 ήρθαν κανάλια και φωτογράφοι αλλά δεν πέρασε σχεδόν τίποτα στα συμβατικά μέσα για τον αποκλεισμό μας. Η εφημερίδα La Jornada, που θεωρείται η πιο προοδευτική εφημερίδα με κυκλοφορία σε όλη τη χώρα, μας αφιέρωσε μια παραγραφούλα, στην οποία γράφει ότι κάποια στιγμή διακόπηκαν οι παρεμβάσεις στο Ζόκαλο, την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας όπου συναντήθηκαν οι πορείες, για να ανακοινωθεί ότι «μια ομάδα νέων από το Αναρχικό Συνέδριο βρίσκονταν αποκλεισμένοι από την αστυνομία της Πόλης του Μεξικού». Ότι παραμείναμε σε αυτήν την κατάσταση σχεδόν 40 λεπτά (διόρθωσέ το σε 2 ώρες) κι ότι μετά βαδίσαμε συνοδευόμενοι από τους γραναδέρους (όπως έχουν συνηθίσει οι πορείες στην Αθήνα) μέχρι την κεντρική πλατεία (αληθές).

Σε όλο αυτό το διάστημα έστελνα μηνύματα σε φίλο για να τα ανεβάσει στο indymedia της Αθήνας (γύρω στις 20:30 ώρα Ελλάδας). Δεν ανέβηκε απολύτως τίποτα. Δεν ξέρω αν κόπηκαν στην προέγκριση ή δεν ανέβηκαν λόγω των τεχνικών προβλημάτων που ανακοινώθηκε ότι υπάρχουν (η σελίδα έπεσε τελείως σήμερα). Σε κάθε περίπτωση θαρρώ πως η τακτική της προέγκρισης κόβει πολύ από την αμεσότητα της σελίδας και τη δυνατότητα αδιαμεσολάβητης ενημέρωσης σε πραγματικό χρόνο. Η είδηση του θανάτου μας θα περιμένει την προέγκριση…

Γύρω στις 12 και αφότου είχε τελειώσει η πορεία στην οποία δεν συμμετείχαμε, η αστυνομία πρότεινε να ερευνήσει τις

φωτο Carlos Martín

τσάντες μας για να μας αφήσει ελεύθερους. Αρνηθήκαμε. Τελικά βρέθηκε συμβιβαστική λύση με την έλευση συντρόφων από το Συνδικάτo SME (το συνδικάτο της αντίστοιχης ΔΕΗ, την οποία εξαφάνισε ο εν ενεργεία πρόεδρος της δημοκρατίας Φελίπε Καλντερόν τον Οκτώβρη του 2009), οι οποίοι προσφέρθηκαν να «ερευνήσουν» τις τσάντες. Προηγουμένως ζητήθηκε από όσους έφεραν κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως όπλο να το αφήσουν εντός του κύκλου.

Φαίνεται πως άφησαν όλες τις ομάδες περίπου τον ίδιο χρόνο, καθώς υπήρξε μια πολύ ωραία στιγμή όταν εμείς αφήναμε το Μνημείο της Επανάστασης και από την αντίθετη κατεύθυνση ερχόταν μια ομάδα κρατώντας το τεράστιο πανό που ήταν αναρτημένο στο κατηλειμμένο αμφιθέατρο Τσε Γκεβάρα στο διήμερο του συνεδρίου. Κατευθυνθήκαμε με αστυνομική συνοδεία προς το Ζόκαλο. Λίγα τετράγωνα πριν, μας εγκατέλειψαν για άγνωστο λόγο. Φτάσαμε στην πλατεία όπου υπάρχουν εδώ και περίπου ένα μήνα οι σκηνές από τη διαμαρτυρία του SME. Μείναμε κάποια ώρα μπροστά στο Εθνικό Μέγαρο (την έδρα της μεξικανικής κυβέρνησης) φωνάζοντας συνθήματα και κάνοντας ανακοινώσεις και διαλυθήκαμε συντεταγμένα χωρίς προβλήματα.

φωτο Carlos Martín

Στο δρόμο της αποχώρησης ζήτησα από το γενικό γραμματέα της CNT Internacional τις φωτογραφίες του (βρισκόταν εκτός κλοιού) για να τις ανεβάσω στο indymedia, θεωρώντας ότι ήδη είχαν ανεβεί οι ανταποκρίσεις. «Μιλάω λίγο ελληνικά», μου είπε. «Α ναι;» του λέω. «Πού τα έμαθες;» «Στη φυλακή», μου απαντάει. Ποιος θαρρείτε ότι ήταν; Ο Carlos Martín, ένας από τους 7 συλληφθέντες της Θεσσαλονίκης το 2003 (για όσους δεν θυμούνται, από την πορεία ενάντια στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ). Τι μικρός που είναι ο κόσμος! Οπότε όλες εκτός από αυτήν που φαίνεται ο κλοιός από ψηλά, είναι δικές του…

Ήμασταν καμπόσοι... φωτο Carlos Martín στην κεντρική πλατεία (Ζόκαλο) πετριγυρισμένοι από τις σκηνές του συνδικάτου της SME και με φόντο τον καθεδρικό ναό. φωτο Carlos Martín

οι τρεις μάγοι με τα δώρα στην Πόλη του Μεξικού

Η Μέρα των Βασιλέων (δηλ. των τριών Μάγων που επισκέφτηκαν τη φάτνη του

Η rosca de los reyes που κόβουν φίλοι και οικογένειες την ημέρα την Τριών Μάγων. Τα χρωματιστά διακοσμητικά είναι αποξηραμένα φρούτα

νεογέννητου Χριστού) γιορτάζεται στο Μεξικό στις 6 του Γενάρη. Οι τρεις Μάγοι φέρνουν δώρα στα πιτσιρίκια, τα ίδια που φέρνει ο Αη-Βασίλης στα πιτσιρίκια που ανατολικού ημισφαιρίου: μια μπάρμπη, μια ηλεκτρική κιθάρα, ένα τρενάκι κλπ. Το βράδυ οι οικογένειες και οι φίλοι συγκεντρώνονται στα σπίτια, κόβουν τη rosca de los reyes («rosca των βασιλέων», μια κουλούρα που έχει λίγο από γεύση κρουσάν) και πίνουν ζεστή σοκολάτα. Η κουλούρα έχει μέσα άσχημους πλαστικούς χριστούληδες. Αν πέσει ένας στο κομμάτι σου, αναλαμβάνεις να φτιάξεις ή ν’ αγοράσεις ταμάλες (μεζεδάκια από καλαμπόκι τυλιγμένα στη φλούδα του καλαμποκιού) στις 2 του Φλεβάρη που είναι τα 40 του Χριστού (!) και να τα προσφέρεις σε όσους ήταν στη γιορτή. Στα δύο σπίτια που βρέθηκαπροσπαθούσαμε να αποφύγουμε τους χριστούληδες (τι συμβολισμός!), αλλά γενικά για τους ντόπιους είναι χαρά και ευλογία η προσφορά που αναλαμβάνουν, κάτι που θα επιβεβαίωνα χθες στη γιορτή της γειτονιάς μου.

Η πρώτη μου rosca de los reyes με έφερε σε μία από τις 7.234 οικιστικές μονάδες («ουνιδάδες») που υπάρχουν στην Πόλη του Μεξικού. Τα οικιστικά αυτά συγκροτήματα γεννήθηκαν τη δεκ. του 1960 για να καλύψουν τις ανάγκες στέγασης των εργατών που συνέρεαν στην πόλη και υπάρχουν σε αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ένα από τα μεγαλύτερα στο διαμέρισμα του Κογιοακάν όπου μένω αριθμεί πάνω από 5.000 σπίτια σχηματίζοντας ένα μικρό χωριό 26.000 κατοίκων, ενώ η Ουνιδάδ Ροσάριο, από τις μεγαλύτερες στη Λατινική Αμερική, φτάνει σχεδόν τα 7.000 σπίτια με 80.000 κατοίκους. Το συγκρότημα που επισκέφτηκα είχε συγκεκριμένες πύλες που μπορούσαν να κλείσουν και κουβουκλιάκια για τους φύλακες (αν και δεν είδα κανέναν). Μεγάλα όμοια κτίρια, με χώρο για παρκάρισμα, πλατειούλες και μαγαζάκια. Κάποιες από τις ουνιδάδες δεν θεωρούνται ιδιαίτερα ασφαλείς, καθώς παρουσιάζουν διάφορα κρούσματα εγκληματικότητας. Σε ένα διαμέρισμα λοιπόν μίας από τις ουνιδάδες της πόλης θα περνούσα λίγη ώρα την Ημέρα των Βασιλέων. Οι οικοδεσπότες, πιστοί στο ζαπατισμό, είχαν παντρευτεί σε ζαπαστιστικό χωριό με ιθαγενικές τελετές.

και οι χριστούληδες που βρίσκονται μέσα

Κι αν γλίτωσα το χριστούλη την πρώτη φορά, η δεύτερη ήταν η τυχερή μου. Μια συνάντηση εργασίας για τη συνέλευση ενός συντονιστικού σώματος κατά της στρατιωτικοποίησης που θα λάμβανε χώρα την επομένη με έφερε σ’ ένα φοιτητικό διαμέρισμα. Μάσκες στους τοίχους, η σημαία των ιθαγενών των Άνδεων, αφίσες από εκδηλώσεις και διοργανώσεις, μια ζαπατιστική ζωγραφιά και φυσικά ο Τσε στόλιζαν τους τοίχους του σπιτιού. Μετά τις σχετικές ενημερώσεις, ήπιαμε τη σοκολάτα μας, κόψαμε τη rosca, και τρεις από μας ήταν οι τυχεροί χριστολήπτες!

Χτες λοιπόν που γύριζα σπίτι, ο κεντρικός δρόμος της γειτονιάς μου ήταν κλειστός

η υπερπαραγωγή που στήθηκε στη γειτονιά μου, στην Πόλη του Μεξικού

με μια μεγάλη σκηνή όπου έπαιζε στη διαπασών ένα πολυμελές συγκρότημα που συνόδευε τα χορευτικά βήματα πλήθους ζευγαριών. Ήταν μία από τις τρεις παρόμοιες γιορτές που θα διοργανώνονταν σε διαφορετικά μέρη της ίδιας συνοικίας, μια για κάθε έναν από τους Μάγους. Κάθε γιορτή διοργανώνεται από διαφορετική οικογένεια που παίρνει το ρόλο του μαγιορδόμου («τελετάρχη» θα το μεταφράζαμε) από την οικογένεια που τη διοργάνωσε την προηγούμενη χρονιά. Ο μαγιορδόμος ίσως είναι ένας συνδυασμός ιθαγενικών πρακτικών (τον συνάντησα στις ιθαγενικές κοινότητες της Τσιάπας) με τις αποικιακές (τον βρίσκουμε ως βασιλικό αξιωματούχο στην Ισπανία την εποχή της κατάκτησης). Στην πράξη, αναλαμβάνει τα έξοδα και τη διοργάνωση

Πλήθος κόσμου κάθε ηλικίας χόρευε στους ρυθμούς της σάλσας. Το σκηνικό συμπληρωνόταν με τα σχετικά κιόσκια που πουλούσαν τάκος, ποπ κορν κλπ. Στους δρόμους του Μεξικού απαγορεύεται η κατανάλωση αλκοόλ, αλλά σε περιστάσεις σαν αυτή οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια. Αρκετοί ήταν αυτοί που έπιναν μπύρες και πούλκε, ένα πανάρχαιο ελαφρύ αλκοολούχο ποτό της περιοχής που παλιά χρησιμοποιούνταν σε τελετές και σήμερα σε θρησκευτικές τελετές κοινωνικοποίησης, μετά από τον πρόσφατο αγώνα αναβίωσής του.

μιας κοινοτικής τελετής, ενός χωριού στο πλαίσιο της Τσιάπας ή μιας γειτονιάς στην περίπτωση της Πόλης του Μεξικού. Η χθεσινή γιορτή διοργανώθηκε από ένα ζευγάρι γύρω στα 60, οι οποίοι ανέλαβαν να μοιράσουν πρωινό, μεσημεριανό και να διοργανώσουν τη γιορτή το βράδυ. Αρκετές οικογένειες χρεώνονται σημαντικά ποσά στις τράπεζες για να ανταπεξέλθουν. Η λογική δεν είναι μακριά από τους γάμους και τα βαφτίσια των δύο χιλιάδων ατόμων ή τα πότλατς στον Ειρηνικό. Αυτό που ο Μως ονόμαζε «τελετουργική καταστροφή πλούτου». Μπροστά σ’ αυτό, τι είναι τα ταμάλες που θα προσφέρω εγώ στα 40 του Χριστού. Πράμα, που λένε και στην Κρήτη.

Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία και δημιουργικότητα, περισσότερη οργάνωση και λιγότερη γκρίνια!

Published in: on Ιανουαρίου 11, 2011 at 13:00  5 Σχόλια