φτώχεια και αξιοπρέπεια… κατά Rafael Delgado (μεξικανός συγγραφέας

Ο Rafael Delgado έγραψε την Angelina (novela mexicana) [Ανχελίνα (μεξικανική νοβέλα) το 1893. Το βιβλίο θεωρείται από τα αριστουργήματα της εποχής του:

Ο Ροδόλφος επιστρέφει στη Villaverde έπειτα από χρόνια εσώκλειστος σε κολλέγιο για να συναντήσει τις ηλικιωμένες θείες του. Το πατρικό του, όπου έχουν πεθάνει οι γονείς του, πουλήθηκε όσο έλειπε, για να καλύψουν οι «άγιες γριούλες» τα έξοδα των σπουδών του. Στο νέο φτωχικό σπίτι, βρίσκει την Ανχελίνα, κόρη της γενιάς που σκοτώθηκε στις επαναστάσεις και τις κακουχίες. Έχει έρθει στο σπίτι για να βοηθήσει τις θείες, η μία απ’ τις οποίες είναι βαριά άρρωστη. Οι νέοι ερωτεύονται, αλλά η φτώχεια κάνει την κοινή ζωή  άπιαστο όνειρο. Ανάμεσα στις ερωτικές εξομολογησεις, τις ανασφάλειες και τα διαβάσματα των ευρωπαίων ρομαντικών ποιητών, οι βόλτες του Ροδόλφου στην ορεινή και περιτριγυρισμένη από δάση κωμόπολη δίνουν το προφίλ της μέσα στη πολιτική δίνη του Μεξικού του 19ου αιώνα: πόλη συντηρητική (υποστηρίζει τη μοναρχία) όπου κυριαρχούν το κουτσομπολιό και η κακεντρέχεια, επειδή οι νέοι δεν έχουν επιλογές, όπως θα υποστηρίξει ένας από τους ήρωες. Ο Ροδόλφος δεν μπορεί να συνεχίσει τις σπουδές και μετά από απελπισμένη αναζήτηση εργασίας, μπαίνει γραμματέας στο γραφείο ενός μεγαλοδικηγόρου, που του δίνει μισθό μιζέριας. Η Αγχελίνα αναγκάζεται να φύγει γιατί ο ιερέας πατριός της είναι άρρωστος. Ο Ροδόλφος δεν έχει χρήματα για να πληρώσει άλλη κοπέλα. Ο δικηγόρος δεν θυμάται πάντα να του δώσει τον μισθό κι η συστολή του δεν του επιτρέπει να τον ζητήσει:

(περισσότερα…)

Published in: on Ιανουαρίου 23, 2016 at 01:50  3 Σχόλια  

te espero en todas partes

(αφιερωμένο, αντί επιλόγου. dedicado, en vez de epílogo)

Te espero en todas partes

Tasos Leivaditis

 

Si alguna vez llega el momento de separarnos, mi amor,

no pierdas tu coraje.

La más grande virtud del hombre es tener corazón.

Pero aún más grande es, cuando es necesario,

echar a un lado el corazón.

 

Nuestro amor mañana lo leerán los niños

en los libros escolares, al lado de los nombres de las estrellas y

de los deberes de los camaradas.

Si me regalaran toda la eternidad sin ti,

preferiría un pequeño instante contigo.

 

Recordaré siempre tus ojos, ardientes y grandes,

como dos noches de amor, dentro de la guerra civil.

 

¡Ah! sí, olvidé decirte, que las espigas son de oro e

interminables, porque te quiero.

 

Cierra la casa. Da la llave a la vecina y

avanza. Allá donde las familias comparten un pan

entre ocho, allá donde rueda la gran sombra de

los fusilados. ¡En cualquier parte de la tierra, en cualquier hora,

allá donde luchan y mueren los hombres para un

mundo nuevo… allá te esperaré, mi amor!

(fragmento de la colección, “Esta estrella es para todos nosotros”, Atenas 1952, traducción: aqua)

η Πίστη και τα βουνά

Διηγηματάκι του Augusto Monterroso:

Αρχικά η Πίστη μετακινούσε βουνά μόνο όταν ήταν απολύτως απαραίτητο, κι έτσι το τοπίο έμενε απαράλλαχτο για χιλιετίες.

Αλλά όταν η Πίστη άρχισε να διαδίδεται και ο κόσμος το βρήκε διασκεδαστικό να μετακινεί βουνά, αυτά άλλο δεν έκαναν από το πηγαίνουν απ’ το ένα μέρος στο άλλο. Kαι κάθε φορά γινόταν δυσκολότερο να τα βρίσκεις στο μέρος που τα ’χες αφήσει την προηγούμενη νύχτα, πράγμα που, όπως ήταν επόμενο, δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα απ’ όσα έλυνε.

Ο καλός κόσμος προτίμησε να εγκαταλείψει την Πίστη και πλέον τα βουνά σε γενικές γραμμές παραμένουν στους τόπους τους.

Όταν στους αυτοκινητοδρόμους γίνεται κάποια κατολίσθηση από την οποία πεθαίνουν ταξιδιώτες, είναι γιατί κάποιος, κοντά ή μακριά, είχε μια μικροσκοπική σπίθα Πίστης.

Augusto Monterroso, από τη συλλογή La obeja negra y Obras completas (y otros cuentos), εκδ. Lecturas Mexicanas, Πόλη Μεξικού 1986 (πρώτη εκδ. 1969), μτφρ. aqua.

Published in: on Φεβρουαρίου 5, 2013 at 14:45  Comments (1)  

το Μαύρο Πρόβατο

Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια μακρινή χώρα, υπήρχε ένα Μαύρο Πρόβατο.

Το πυροβόλησαν.

Ένα αιώνα μετά, το μετανιωμένο κοπάδι έστησε  προς τιμή του Μαύρου Προβάτου ένα έφιππο άγαλμα που ταίριαξε εκπληκτικά στο πάρκο.

Έτσι, στο εξής, κάθε φορά που εμφανίζονταν μαύρα πρόβατα κατέληγαν σύντομα στην εκτέλεση, ούτως ώστε οι μελλοντικές γενιές των κοινών και καθημερινών προβάτων να μπορούν κι αυτές να ασκούνται στη γλυπτική.

Augusto Monterroso, από τη συλλογή La obeja negra y Obras completas (y otros cuentos), εκδ. Lecturas Mexicanas, Πόλη Μεξικού 1986 (πρώτη εκδ. 1969), μτφρ. aqua.

Published in: on Φεβρουαρίου 26, 2012 at 18:09  7 Σχόλια  

Τομ Ρόμπινς: Ο ελλείπων κρίκος και οι πολιτικοί

Αντιγράφω αυτό το απόσπασμα του Ρόμπινς από το Αγριεμένοι ανάπηροι επιστρέφουν από καυτά κλίματα (μτφρ. Γιώργος Μπαρουξής, εκδ. Αίολος), που είναι το καλύτερο βιβλίο του κατά την ταπεινή μου γνώμη . Η Μαέστρα, γιαγιά του ήρωα, έχει μια ενδιαφέρουσα θεωρία για τα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν τους ανθρώπους από τα ζώα. Όσοι δεν τα διαθέτουν βρίσκονται σε μια ενδιάμεση κατάσταση.

«Τι είναι αυτό που διαχωρίζει τον άνθρωπο από τα επιλεγόμενα κατώτερα ζώα; Έτσι όπως τα βλέπω εγώ τα πράγματα, είναι μισή ακριβώς ντουζίνα σημαντικά πράγματα: Χιούμορ, Φαντασία, Ερωτισμός -σε αντιδιαστολή με το άλογο, ενστικτώδες ζευγάρωμα των σκουληκιών ή των ρακούν- η Πνευματικότητα, η Επαναστατικότητα και η Αισθητική, η εκτίμηση της ομορφιάς για χάρη της ομορφιάς και μονο.

Λοιπόν, αφού αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που ορίζουν τον άνθρωπο, συνεπάγεται ότι ο βαθμός στον οποίο κάποιος στερείται αυτών των ιδιοτήτων είναι ο βαθμός στον οποίο είναι λιγότερο από άνθρωπος. Μπήκες; Και σ’ εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων κατά τις οποίες οι καθοριστικές ιδιότητες είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες, εκεί έχουμε να κάνουμε με οντότητες που βρίσκονται βόρεια του ζωικού βασιλείου αλλά νότια της ανθρωπότητας. Βρίσκονται κάπου ενδιάμεσα, είναι ο περίφημος ελλείπων κρίκος».

Κατα τη γνώμη της γιαγιάς, ο ελλείπων κρίκος των επιστημονικών θρύλων ούτε έχει εξαφανιστεί ούτε είναι σπάνιος. «Βασικά, υπάρχουν περισσότεροι απ’ αυτούς παρά από μας, και αφού φαίνονται να πολλαπλασιάζονται ακόμη περισσότερο, η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου προφανώς είναι λανθασμένη». Η θέση της Μαέστρας ήταν ότι οι ελλείποντες κρίκοι πρέπει να θεωρούνται ίσοι με τους κανονικούς πλήρεις ανθρώπους ενώπιον του νόμου, και δεν πρέπει να γίνονται θύματα διακρίσεων με τη συνηθισμένη έννοια του όρου, αλλά από την άλλη, δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα γραπτά τους και τα λόγια τους, και δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να τοποθετούνται σε θέσεις εξουσίας.

«Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο [είπε ο πρωταγωνιστής], δεδομένου ότι μόνο τα άτομα που δεν έχουν αυτές τις έξι ιδιότητες βάζουν υποψηφιότητα για αξιώματα»

Η Μαέστρα συμφώνησε απολύτως, αν και δεν ήξερε αν αυτό συμβαίνει επειδή οι πλήρεις άνθρωποι απλούστατα έχουν πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνουν με τη ζωή τους από το να τη μαρινάρουν μέσα στα νωθρά νερά της δημόσιας ταΐστρας, ή επειδή μόνον οι ελλείποντες κρίκοι, με την καθησυχαστική άγευστη και άοσμη κοινοτοπία τους, μπορούν να ελπίζουν ότι θα προσελκύσουν τους ψήφους μιας πλειοψηφίας που αποτελείται από ελλείποντες κρίκους.