Διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης στον αγώνα των δασκάλων στο Μεξικό

[Σημείωση: Το τελευταίο διάστημα υπάρχει ένας κλιμακούμενος αγώνας στο Μεξικό ενάντια σε μια νεοφιλελεύθερη «εκπαιδευτική» μεταρρύθμιση που στοχεύει στην υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου και την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Την Κυριακή 19 Iουνίου οι μπάτσοι επιτέθηκαν με ιδιαίτερη αγριότητα στα μπλόκα των απεργών του Εθνικού Συντονιστικού Εργαζομένων στην Εκπαίδευση και των αλληλέγγυων στην Οαχάκα, σκοτώνοντας τουλάχιστον 6 άτομα. Είναι αδιευκρίνιστος ο αριθμός των τραυματιών και των συλληφθέντων, αρκετοί εκ των οποίων είναι αγνοούμενοι. Οι δυνάμεις καταστολής δεν επέτρεψαν τη διέλευση ασθενοφόρων και οι περίθαλψη των τραυματιών γινόταν από αυτοσχέδιους σταθμούς πρώτων βοηθειών που στήθηκαν επί τόπου.Εδώ υπάρχει άρθρο για τα γεγονότα, εδώ ανακοίνωση και κάλεσμα υπογεγραμμένο από 80 οργανώσεις στην Οαχάκα και ακολουθεί το κάλεσμα διεθνούς αλληλεγγύης, κι εδώ είναι η ανακοίνωση των Ζαπατίστας για τα γεγονότα της Κυριακής.

Η Συνέλευση που υπογράφει το κάλεσμα οργανώνει πορεία αύριο Παρσκευή στην Πόλη του Μεξικού, ενώ παράλληλα έχει οργανώσει πολυάριθμες ομάδες ποικίλων παρεμβάσεων και παραγωγής προπαγανδιστικού υλικού.

Ακολουθεί η μετάφραση του καλέσματος:]

ΕΠΕΙΓΟΝ ΚΑΛΕΣΜΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν βλέμματα συμπάθειας και αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο, που τα γεγονότα στο Μεξικό δεν τους είναι άγνωστα. Αδερφοί λαοί που σε διαφορετικές περιστάσεις, όπως για την Αγιοτσινάπα, όρθωσαν το ανάστημά τους σε αλληλεγγύη στον μεξικανικό λαό, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και ενάντια στην καταστολή.

Καλούμε όλον αυτόν τον κόσμο να βρίσκεται σε επιφυλακή, να εστιάσουν στις εξελίξεις που συμβαίνουν στη χώρα μας και, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, να οργανώσουν δράσεις αλληλεγγύης που θα πιέσουν το μεξικανικό κράτος να άρει την κτηνώδη καταστολή, να σταματήσει άμεσα τις επιθέσεις εκμετάλλευσης και καταλήστευσης ενάντια στους Μεξικανούς και τη γη τους. Χρησιμοποιείστε την δημιουργικότητά σας, με την παραγωγή βίντεο, φωτογραφιών, διαμαρτυριών στις πρεσβείες και τα προξενεία του Μεξικού, ανακοινώσεις, πορείες, κλπ. Είναι επείγον να τερματιστεί η καταστολή, που έχει εκδηλωθεί με ιδιαίτερη αγριότητα στην Οαχάκα, αλλά που γενικεύεται με γρήγορους ρυθμούς στο σύνολο της χώρας μας. Σας ενημερώνουμε ότι τροποποιούν τη νομοθεσία ώστε να νομιμοποιήσουν την καταστολή, τα βασανιστήρια, τις αυθαίρετες συλλήψεις, τις πολιτικές φυλακίσεις, τη χρήση πυροβόλων όπλων ενάντια σε διαδηλωτές, ανάμεσα σε άλλα.

Δεν θα επιτρέψουμε άλλη σφαγή στο Μεξικό!

Ζητάμε τη μετάφραση αυτής της ανακοίνωσης σε διαφορετικές γλώσσες και την αποστολή της στην κεντρική μας σελίδα στο facebook: https://www.facebook.com/AsambleauniversitariaconlaCNTE/

Πανεπιστημιακή Συνέλευση σε αλληλεγγύη με το Εθνικό Συντονιστικό Εργαζομένων στην Εκπαίδευση (CNTE)

Advertisements

δίκτυο αντιρρησιών συνείδησης στα βόρεια της Κύπρου

"καθήκον μας στην πατρίδα η ειρήνη/ δικαίωμά μας η αντίρρηση συνείδησης

«καθήκον μας στην πατρίδα η ειρήνη/ δικαίωμά μας η αντίρρηση συνείδησης

(οι πληροφορίες για το ακόλουθο κείμενο αντλήθηκαν από http://www.detaykibris.com/vicdani-ret-mucadelesi-basladi.html που δημοσιεύτηκε στις 16/2/2016)

Τρεις αντιρρησίες συνείδησης, ο Nuri Sılay, o Murat Kanatlı και ο Haluk Selam Yüksek έδωσαν κοινή συνέντευξη τύπου με θέμα «Το δικαίωμα αντίρρησης συνείδησης στα βόρεια της Κύπρου και οι νομικές διαδικασίες» για την εξέλιξη θεσμοποίησης του δικαιώματος άρνησης συνείδησης. Ο Nuri Sılay, μετά την απόρριψη της προσφυγής του στην πρωθυπουργία και τη διοίκηση των ενόπλων δυνάμεων της Βόρειας Κύπρου, προσέφυγε στο Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο. Οι υποθέσεις του Murat Kanatlı και του Haluk Selam Yüksek βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη στο Συνταγματικό και στο Στρατιωτικό Δικαστήριο. Στη συνέντευξη τύπου παραβρέθηκαν μέλη πληθώρας οργανώσεων: μέλη της Συνέλευσης Νεολαίας του BKP, της Οργάνωσης Νεολαίας του TDP, του ΥΚP, του Κέντρου Νέων της Mağusa (MAGEM), του Φεμινιστικού Ατελιέ (FEMA), του Συνδικάτου Τουρκοκύπριων Δασκάλων (KTÖS), του Συνδικάτου Τουρκοκύπριων Δασκάλων Μέσης Εκπαίδευσης (KTOEÖS), της Ομοσπονδίας Επαναστατικών Εργατικών Συνδικάτων (DEV-İŞ), του Κυπριακού Σύλλογου Pir Sultan Abdal και η Πρωτοβουλία Αντιρρησιών Συνείδησης στην Κύπρο.

(περισσότερα…)

Published in: on Φεβρουαρίου 24, 2016 at 20:45  2 Σχόλια  

λίγα λόγια για την Τουρκία

(το ποστ εμπλουτίστηκε εκ των υστέρων με συγκεκριμένα στοιχεία για το Γκεζί που έδωσε η ασφάλεια. Βλ. Υ.Γ.2)

(Παλαιά Φώκαια, Τουρκία) Αποχαιρετώντας το χωριό που υιοθέτησα τους τελευταίους τέσσερις

τσάι τσάι τσάι, όλη μέρα κάθε μέρα. Στο πλάι τα λαθραία τσιγάρα μου. Ένας φίλος καραβανάς λέει ότι το λαθραίο εμπόριο περνάει από τις κουρδικές περιοχές και μετατρέπεται σε σφαίρες ενάντια στον τουρκικό στρατό. Και  η εφημερίδα που κατέληξα να διαβάζω, ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί σε χαρτί στην Παλαιά Φώκαια

τσάι τσάι τσάι, όλη μέρα κάθε μέρα. Στο πλάι τα λαθραία τσιγάρα μου. Ένας φίλος καραβανάς λέει ότι το λαθραίο εμπόριο περνάει από τις κουρδικές περιοχές και μετατρέπεται σε σφαίρες ενάντια στον τουρκικό στρατό. Πίσω, η εφημερίδα που κατέληξα να διαβάζω, ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί σε χαρτί στην Παλαιά Φώκαια

μήνες, γράφω μια ανάρτηση με όσα κατάλαβα (δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς) από συζητήσεις, παρατήρηση και διαβάσματα, μέσα στην ασφάλεια και την απόσταση που δίνει μια κωμόπολη 25 χιλιάδων κατοίκων όπου δεν συμβαίνει τίποτα αλλά συμβαίνουν σχεδόν πάντα. Εννοείται πως τέσσερις μήνες δεν είναι αρκετοί. Αλλά όπως έχω παρατηρήσει, είναι το ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα παραμονής σε άλλο τόπο για να πεις ότι κάτι λίγο έχεις πάρει πρέφα.

Η πρώτη παρατήρηση δεν θα μπορούσε παρά να είναι συγκριτική. Συνεχίζω να επιβεβαιώνω εμπειρικά την ύπαρξη ενός δυτικού κάστρου-κέντρου του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, προστατευμένου από τον υπόλοιπο κόσμο. Ενός κάστρου όπου η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι σαφώς μικρότερη από τον ‘υπόλοιπο κόσμο’, όπου υπάρχει ένας πλούτος που συγκεντρώθηκε μέσα από συστηματική λαφυραγωγία του ‘υπόλοιπου κόσμου’ (το στοιχείο αυτό συνδέεται με το προηγούμενο), όπου η εισροή πληροφοριών από τον ‘υπόλοιπο κόσμο’ είναι μικρή και ελεγχόμενη (παρά την αντίθετη αλλά ψευδή αίσθηση που έχουν οι περισσότεροι κάτοικοι αυτού του μέρους του πλανήτη) και όπου οι επιθέσεις περιστολής των ελευθεριών χρειάζονται σαφή και συγκεκριμένη «αντικειμενική» αιτία (βλ. οικονομική κρίση, εγκληματικότητα, τρομοκρατία).

(περισσότερα…)

μπροστά στην ΕΡΤ (παρτ 3)

Ναι συνεχίζει, και το πράγμα γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον!

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος μπροστά στην ΕΡΤ έχει σπάσει. Η εξήγηση που δίνουν κάποιοι από τους υπαλλήλους είναι ότι «ο κόσμος δεν είναι μαλάκας». Όταν βρίσκεσαι σ’ ένα κατειλημμένο χώρο πρέπει να διαλέξεις στρατόπεδο, λένε. Δεν γίνεται να δίνεις βήμα στη Στάη και τον Νταλάρα και όχι στα κινήματα.

πανό Συλλόγου Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών στα κάγκελα της κατειλημμένης ΕΡΤ

πανό Συλλόγου Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών στα κάγκελα της κατειλημμένης ΕΡΤ

Καταρχάς θαρρώ πως η αλληλεγγύη στην ΕΡΤ δεν περιορίζεται σε όσους βρίσκονται καθημερινά στο προαύλιό της. Οπότε το γεγονός ότι περιορίστηκε ο κόσμος μετά την πρώτη απόφαση του ΣτΕ δεν λέει από μόνο του πολλά πράγματα. Το ότι προβληματίζει τους εργαζόμενους, και μάλιστα με αυτόν τον τρόπο, είναι φυσικά εξαιρετικά θετικό.

Έπειτα οφείλω να πάρω πίσω κάποια από αυτά που είπα στην προηγούμενη ανάρτηση: έχει νόημα να συζητάμε. Πάντα έχει νόημα να συζητάμε. Και οι συζητήσεις που γίνονται στην ΕΡΤ με απαίτηση του αλληλέγγυου κόσμου είναι ενδιαφέρουσες. Θα φέρω το παράδειγμα της συνέλευσης του Σαββάτου.

Ο χώρος της ΕΡΤ, μέσα και έξω, έχει μετατραπεί σε ένα καταπληκτικό εργαστήρι πολιτικής ζύμωσης. Μπορεί ο κόσμος να είναι λιγότερος, αλλά είναι και πιο αποφασισμένος. Θα φέρω ως παράδειγμα το διπλωματικό επεισόδιο που δημιουργήθηκε με το πανό αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά (έχει περάσει 30μηνο φυλάκισης χωρίς δίκη, βρίσκεται για 23η μέρα σε απεργία πείνας). Στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας είχε τοποθετηθεί λοιπόν πανό αλληλεγγύης στη βάση της σκηνής που πραγματοποιούνται οι καθημερινές απογευματοβραδινές συναυλίες. Το Σαββατοκύριακο αφαιρέθηκε και μπήκε ένα πανό των εργαζομένων που έλεγε ότι ο έλληνας πολίτης (μόνο;) δικαιούται δημόσια ραδιοτηλεόραση. Όπως μου είπαν τα παιδιά από το Ράδιο 98 (ένας από τους σταθμούς που δέχτηκε επίθεση μαζί με το indymedia τον Απρίλη) που ήρθαν στην ΕΡΤ από εκείνη την Τρίτη 11/6 που κατέβηκε ο γενικός και εξέπεμπαν μέσα από το κτίριο, ο σταθμός αποχώρησε τη Δευτέρα μετά το κατέβασμα του πανό. Την Τρίτη το βράδυ ένα άλλο πανό αλληλεγγύης στο Σακκά, υπογεγραμμένο από την ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στην ΕΡΤ, βρισκόταν δίπλα στο πανό των εργαζομένων της ΕΡΤ…

το πανό των εργαζομένων της ΕΡΤ και το πανό αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά δίπλα δίπλα την Τρίτη το βράδυ. Στη σκηνή οι αγαπημένοι Δάφνη Πανουργιά και Γιώργος Καλκάνης

το πανό των εργαζομένων της ΕΡΤ και το πανό αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά δίπλα δίπλα την Τρίτη το βράδυ. Στη σκηνή η αγαπημένη Δάφνη Πανουργιά και στο πιάνο ο καταπληκτικός Γιώργος Καλκάνης

Όπως λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, γίνονται βήματα συνάντησης της ΕΡΤ με τον κόσμο του αγώνα, μα δεν μπορούν να γίνουν άλματα. Χρειάζεται ακόμη χρόνος. Να σημειώσω ότι, όπως έμαθα, η ΕΡΤ αυτή τη στιγμή έχει αυτονομία μιας βδομάδας σε περίπτωση που της κόψουν το ρεύμα και ότι όλο το σύστημα αναμετάδοσης μπορεί να στηριχτεί σε ένα μόνο στικάκι, σε περίπτωση που της κόψουν το ίντερνετ.

Έχουν διανυθεί σημαντικός δρόμος (ενδεικτικό το ψήφισμα των εργαζομένων στα μουσικά σύνολα που ζητούν αυτοδιαχείριση της ΕΡΤ). Και συνεχίζει…

πανό μαθητών Καλλιτεχνικού Σχολείου

πανό μαθητών Καλλιτεχνικού Σχολείου

Published in: on Ιουνίου 27, 2013 at 18:19  Comments (1)  

Μπροστά από την ΕΡΤ (παρτ 2)

Επειδή φίλοι εκτός Αθήνας μου ζητούν ανταποκρίσεις, είπα να ξαναγράψω. Το ερασιτεχνικό βιντεάκι που ανεβάζω πιάνει το θέμα από την Κυριακή που το άφησε η προηγούμενη ανάρτηση (και το προηγούμενο βίντεο). Εδώ θα αρκεστώ σε κάποια γενικά σχόλια.

Για άλλη μία φορά με εντυπωσίασε το ΠΑΜΕ (εδώ στις απεργιακές κινητοποιήσεις 19-20 Οκτώβρη 2011) το οποίο για τη Δευτέρα 17 Ιουνίου κάλεσε πορεία από την πλατεία της Αγίας Παρασκευής μέχρι μπροστά στην ΕΡΤ (δυο τετράγωνα απόσταση). Μάζεψε κόσμο, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τις δυνατότητες κινητοποίησης που έχει αυτός ο χώρος. Δεν μπήκε στον προαύλιο χώρο παρά τις παροτρύνσεις των καλλιτεχνών που βρίσκονταν επί σκηνής. Αν ήμουν κακόβουλη θα έλεγα για να μη λερώσει την επαναστατικότητά του συγχρωτιζόμενο με την πλέμπα, αλλά θα κρατήσω το επίπεδό μου και δεν θα το πω. Γύρω στις 8 και κάτι διαλύθηκε! Κάποιοι μπήκαν στον προαύλιο χώρο, αλλά η πλειονότητα φόρτωσε τα σημαιάκια στο φορτηγάκι και αποχώρησε… Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι την ίδια ώρα είχε ομιλία ο Τσίπρας στο Σύνταγμα, άφησε το προαύλιο της ΕΡΤ άδειο, σε σύγκριση φυσικά με τις προηγούμενες μέρες, γιατί ο χώρος είναι τεράστιος. Στη συνέχεια ήρθε κόσμος (ακούστηκε ότι όσοι ήρθαν από τη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν πορεία από τη στάση Νομισματοκοπείο του μετρό, αλλά εγώ δεν τους είδα).

πανό μπροστά στην ΕΡΤΟι εργαζόμενοι της ΕΡΤ πανηγύρισαν τη Δευτέρα το βράδυ με την απόφαση του ΣτΕ και συνδεθήκαμε και ηχητικά με το πρόγραμμα της ΕΡΤ που ούτως ή άλλως μεταδίδεται από γιγαντοοθόνη. Την Τρίτη το βράδυ οι εργαζόμενοι κάλεσαν τον κόσμο να ξαναγυρίσει στην ΕΡΤ που είχε αδειάσει (σε σύγκριση με τις προηγούμενες μέρες), γιατί η απόφαση του ΣτΕ έμοιαζε με χρησμό του μαντείου των Δελφών (βλ. βίντεο από το 2:53). Αν μπορώ να έχω μια εικόνα από τα φυλλάδια που έχουν μοιράσει οργανωμένοι πολιτικοί χώροι εντός της ΕΡΤ, κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να αναγνωρίζουν μια μερική νίκη του «κινήματος», ενώ η εξωκοινοβουλευτική αριστερά όχι (από το ΠΑΜΕ δυστυχώς δεν πήρα τίποτα και δεν είδα αν μοίραζαν κάτι).

Η απαξίωση και συστηματική δυσφήμηση του δημόσιου τομέα δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Υποψιάζομαι ότι έχει συμβεί σε κάθε μέρος που πέρασε -και σάρωσε- ο νεοφιλελευθερισμός. Θα πω για το Μεξικό που το έχω παρακολουθήσει περισσότερο. Η ρητορική απαξίωσης και ουσιαστικά κατάργησης του δημόσιου τομέα κινήθηκε και κινείται με βάση τρεις «διαπιστώσεις» για το δημόσιο: διαφθορά, σπατάλη, αναποτελεσματικότητα (σας θυμίζει κάτι;). Με βάση αυτά τα τρία, που δεν συνάδουν με τον ανεπτυγμένο κόσμο (με τον ευρωπαϊκό, θα λέγαμε για τη δική μας περίπτωση) εξυμνήθηκε ο ιδιωτικός τομέας, που χωρίς να δίνει λύσεις στα τρία «χαρακτηριστικά» του δημοσίου, αλλά συμπεριλαμβάνοντάς τα στον τρόπο λειτουργίας του, καθώς «έτσι δυστυχώς γίνονται τα πράγματα» (προφανώς όχι με δική του ευθύνη), πρόσθεσε ακόμη ένα: τον εργασιακό μεσαίωνα που διευκόλυνε το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ εχόντων και μη εχόντων. Το ίδιο γίνεται και θα γίνει και στην Ελλάδα. Και δυστυχώς όσοι με παρρησία βρίζουν το δημόσιο δεν αντιλαμβάνονται ότι έχει επενδυθεί πολύς κόπος και χρόνος στην προπαγάνδα στην οποία έχουν πέσει θύματα.

Ρίχνω λοιπόν τον πήχυ μου, αφού είμαστε προτεκτοράτο πλέον και δεν μπορούν να γίνουν εκλογές όποτε θέλουμε (για την πτώση του καπιταλισμού μάλλον να μη το συζητήσω καθόλου), και λέω ότι η μόνη δυνατή νίκη σε αυτό το σημείο είναι επαναλειτουργία της ΕΡΤ χωρίς καμία αναδιάρθρωση. Η όποια αναδιάρθρωση θα φέρει χειρότερες εργασιακές σχέσεις και μεγαλύτερο κυβερνητικό έλεγχο, και κατ’ επέκταση θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τις ήδη στενάχωρες συνθήκες στον δημόσιο και ιδίως τον ιδιωτικό τομέα. Και αν γίνει τέτοιο πράγμα, που δυστυχώς το βρίσκω πολύ πιθανό, όποιος προσπαθήσει να μας παρουσιάσει την άμυνα για επίθεση θα είναι πολύ γελοίος.

πανό μπροστά στην ΕΡΤ

Κατά τ’ άλλα, 3-5 ώρες την ημέρα έχει στηθεί στην ΕΡΤ ένα αστείο κατάλοιπο των Αγανακτισμένων που έχουν ονομάσει συνέλευση αλληλέγγυων με εργαζομένους. Από χτες έχει κερδίσει τέτοια νομιμοποιήση που έχει καταλάβει το χώρο μπροστά στη σκηνή και δεν υπάρχει πρόγραμμα εκείνη την ώρα (έχει οριστεί και για σήμερα 5-8 μ.μ.). Δεν έχω πάει σε καμία, και ούτε σήμερα θα καταφέρω να πάω. Έγκυρες πηγές όμως μού είπαν ότι κυριαρχεί εκείνη η απολιτική μπούρδα (κάτω οι ιδεολογίες, σκατά στα κόμματα, τις οργανώσεις, τα συνδικάτα, την ΠΟΣΠΕΡΤ κλπ) που ήταν ίδιον των Αγανακτισμένων. Χτες έμαθα ότι ζητούσαν να παρέμβουν στο πρόγραμμα της ΕΡΤ και έβγαλαν μια λίστα με όσους δεν θέλουν να παίρνουν τα μικρόφωνα: Έλλη Στάη, Νταλάρας, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί οι οριζόντιες διαδικασίες μπορούν να γίνουν πιο φασιστικές από τις ιεραχικές.

Και βγαίνουν αβίαστα τα παρακάτω συμπεράσματα. Αυτού του ίδιους οι διαδικασίες έχουν νόημα όταν:

α) υπάρχει ένας στόχος ο οποίος συγκροτεί την ομάδα, π.χ. δεν πληρώνουμε τα χαράτσια, διαχειριζόμαστε ένα χώρο που έχουμε καταλάβει.

β) υπάρχει μια δράση που συγκροτεί την ομάδα, είτε αυτομορφωτική είτε και για παρεμβάσεις, π.χ. ένας πολιτιστικός σύλλογος.

γ) υπάρχει μια συγκροτημένη πολιτική ομάδα που επιδιώκει παρέμβαση σε ένα συγκριμένο χώρο (μπορεί να είναι και εκδοτικός χώρος).

Ο χώρος της ΕΡΤ δεν είναι αυτοδιαχειριζόμενος και η μάζωξή μας έχει το χαρακτήρα της περιφρούρησης και της διαμαρτυρίας. Αυτού του είδους οι ψευδοδημοκρατικές διαδικασίες δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα. Ξεφτυλίζοντας τη διαδικασία, περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό.

Από το μέτωπο των εργαζομένων, μου είπαν ότι δεν έχουν καμία επίσημη ενημέρωση (ή τουλάχιστον δεν είχαν μέχρι χτες βράδυ). Οι άνθρωποι έχουν γίνει λάστιχα. Οι τεχνικοί της ΕΡΤ στήνουν και ξεστήνουν 10 συναυλίες την ημέρα στο χώρο της ΕΡΤ και επιπλέον κρατούν το πρόγραμμα ανοιχτό με εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Με όσους μίλησα, μου είπαν ότι κοιμούνται 3-4 ώρες την ημέρα…

Αυτά προς το παρόν

έξω από την ΕΡΤ

[ερασιτεχνικό βιντεάκι, δικό μου, με τρεις μέρες μπροστά στην ΕΡΤ]

– Ρε πατέρα τι εφημερίδα είναι αυτή;, είπα στον πατέρα μου σήμερα το πρωί που τον είδα περιχαρή να διαβάζει μια κυριακάτικη.

– Πήρα να διαβάσω για τα φορολογικά!, ήρθε η αφελής απάντηση.

Δεν ήξερε λέει ότι έχουν απεργία οι δημοσιογράφοι (το ήξερε αλλά τέλος πάντων), δεν ήξερε ότι τα φύλλα που βγήκαν εκτός της «Αδέσμευτης Γνώμης» είναι απεργοσπαστικά. Κι εγώ που αναρωτιόμουν ποιοι μαλάκες θα αγοράσουν σήμερα τα απεργοσπαστικά φύλλα που τυπώθηκαν χτες βράδυ με την προστασία των ΜΑΤ. Έλα μου ντε!

Τρεις μέρες έξω από την ΕΡΤ μαζεύω σενάρια για το άμεσο μέλλον, ερμηνείες της κίνησης του Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ και απόπειρες κατανόησης του ποιοι είμαστε όλοι αυτοί οι πολύχρωμοι (πατριώτες, αριστεροί διαφορετικών ομάδων, αναρχικοί, ανένταχτοι, απολιτικοί κλπ) που βρισκόμαστε έξω από το κτίριο.

έξω από την ΕΡΤ

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013, γύρω στις 12 το μεσημέρι

«Ο κόσμος που βρίσκεται έξω από την ΕΡΤ ζητάει το ελάχιστο: Να ξανανοίξει η ΕΡΤ», έλεγε χτες στην απεργιακή αναμετάδοση του Flash ένας δημοσιογράφος της ΕΡΤ. Αυτό άραγε ζητάμε; Αυτό είναι το ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας μας;

Υπάρχουν διάφορα δείγματα ότι αυτοί που βρίσκονται μέσα στο κτήριο δεν είναι στην ίδια πλευρά με την πλειονότητα του κόσμου που βρίσκεται απέξω και περιμένει μια σύνδεση αυτού του αγώνα με όλους τους προηγούμενους και όσους βρίσκονται σε εξέλιξη. Θα προλάβει να γίνει άραγε αυτή η ζύμωση; Γεννιούνται άραγε στους δρόμους συνειδήσεις;

Πανό έξω από την ΕΡΤ

Ως προς αυτό το ερώτημα, το «ποιοι είμαστε» το ομώνυμο άρθρο τους απεργιακού φύλλου της «Αδέσμευτης Γνώμης» φαίνεται να είναι αρκετά προωθημένο, και μακράν από το να αποτυπώνει μια πραγματικότητα μοιάζει να προσπαθεί να τη δημιουργήσει.

Είμαστε ο λαός που επιμένει να μη σκύβει το κεφάλι και να μην υπακούει στους δυνάστες του. Είμαστε η φωνή των επιστρατευμένων εκπαιδευτικών, ναυτεργατών και εργαζομένων στο Μετρό, η φωνή της αντίστασης από τις Σκουριές των μεταλλείων και τη φάμπρικα της ΜΕΒΓΑΛ, η φωνή των χιλιάδων μεταναστών αδελφών μας και των εκατομμυρίων καταπιεσμένων. Είμαστε η ηχώ της Ταχρίρ και της Ταξίμ, των Αγανακτισμένων ολόκληρου του πλανήτη. Είμαστε οι αγωνιστές της δημοκρατίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είμαστε οι καταπιεσμένοι του χθες, οι εξεγερμένοι του σήμερα, οι νικητές του αύριο […] Αυτός ο αγώνας δεν αφορά απλώς την υπεράσπιση της δημόσιας τηλεόρασης ως πραγματικότητας αλλά ως δυνατότητας για ανεξάρτητη ενημέρωση που θα εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Ταυτόχρονα, όμως, συμπυκνώνει πολύ περισσότερα. Λιετουργεί ως θρυαλλίδα για την απελευθέρωση της συσσωρευμένης οργής στην έρημο του μνημονίου για να τη μετατρέψει σε ένα ρεύμα λαϊκής χειραφέτησης, που θα οδηγήσει σε… απόλυση της τρικομματικής κυβέρνησης.

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

Στο άρθρο τους «Η ελευθερία του τύπου και η δημοκρατία δεν φιμώνονται», τα Σωματεία Τύπου βάζουν τα πράγματα στη θέση τους.

Η εκστρατεία παραπλάνησης ότι κλείνουν τη δημόσια τηλεόραση λόγω των «φαινομένων διαφθοράς» θα επεκταθεί στην εκποίηση της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και άλλων δημόσιων οργανισμών, στο κλείσιμο ακόμη και δημόσιων νοσοκομείων και σχολείων.

Την Παρασκευή το βράδυ ήταν και ο Χάρης εκεί. Βρέθηκε τραυματισμένος από σφαίρα και η Φιλοζωική φρόντισε για την κινητική του αποκατάσταση. Έκαψε καρδιές!

Την Παρασκευή το βράδυ ήταν και ο Χάρης εκεί. Βρέθηκε τραυματισμένος από σφαίρα και η Φιλοζωική φρόντισε για την κινητική του αποκατάσταση. Έκαψε καρδιές!

Και το άρθρο «Η ΕΡΤ που ονειρευτήκαμε» μιλάει για μας.

Όλος αυτός ο κόσμος που υπερασπίζεται σήμερα τη δημόσια ραδιοτηλεόραση περιμένει κάτι παραπάνω -ένα άνοιγμα, μια αμφίδρομη διεργασία. Να φύγουν μερικοί ρεπόρτερ και να πάνε στη Χαλκιδική (μαθαίνω ότι το ΕΤ3 το έκανε ήδη), στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο, να δείξουν τα κλειστά καταστήματα, να μιλήσουν με αστέγους, με απολυμένους, με επισφαλώς εργαζομένους, με μετανάστες […] Υπερασπιζόμαι την ΕΡΤ σημαίνει ότι αναδεικνύω τις δυνατότητές της στο έπακρο, ότι υπερβαίνω ανεπιστρεπτί τις παθογένειες της ελεγχόμενης πληροφόρησης και της κρατικής προπαγάνδας, ότι οδηγώ την ιδέα της δημόσιας ενημέρωσης μέχρι τις πιο δημιουργικές και γόνιμες συνέπειές της. Ότι επιστρέφουμε στην κοινωνία την αλληλεγγύη που μας πρόσφερε τόσο απλόχερα.

Μοίρασμα Αδέσμευτης Γνώμης στον προαύλιο χώρο της ΕΡΤ λίγο μετά τα μεσάνυχτα

Μοίρασμα Αδέσμευτης Γνώμης στον προαύλιο χώρο της ΕΡΤ λίγο μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου 15 Ιουνίου

Καταλάβαιναν άραγε τι ήταν αυτή η εφημερίδα όσοι την άνοιξαν στα γρασίδια για να τη χρησιμοποιήσουν ως ψάθα;

Το κλίμα είναι πολύ καλό έξω από την ΕΡΤ. Η ροή του κόσμου είναι συνεχής. Δεν είναι όσος θα μπορούσε ή όσος θα ‘πρεπε. Γιατί σε κάθε ένα από τα προπύργια που έχουν στηθεί μέχρι τώρα το διακύβευμα δεν είναι αυτό που φαίνεται από πρώτο χέρι: δεν είναι τα πανεπιστήμια, δεν είναι το μετρό, δεν είναι το 8ωρο, δεν είναι η υγεία, η εργασία. Είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Κι ένα ένα τα προπύργια έχουν πέσει και ποδοπατιόμαστε από τις μπουλτόζες της ανάπτυξης που επικαλύται ο νεοφιλελευθερισμός. Για το καλό μας…

Μια συνέλευση την Παρασκευή (από ό,τι μου είπαν γιατί δεν την πρόλαβα), που δεν κλήθηκε από τους εργαζόμενους, έδειχνε ότι οι Αγανακτισμένοι επιθυμούσαν να μεταφέρουν τις δομές τους σε ένα άλλο χώρο. Δημιουργήθηκαν ομάδες εργασίας που δεν λειτούργησαν γιατί δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν. Το προαύλιο της ΕΡΤ δεν είναι ένας αυτοδιαχειριζόμενος χώρος ούτε μπορεί να γίνει. Είναι όμως ένας χώρος ζυμώσης. Για πολλούς είναι χώρος μιας διαφορετικής πολιτικής εμπειρίας. Αν θα είναι σημαντική ή όχι θα το δείξει ο χρόνος.

Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, δεν υπάρχουν χρυσαυγίτες εδώ. Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, η παρουσία σωματείων και συνδικάτων είναι δεδομένη και επιθυμητή. Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, δεν υπάρχει εκείνη αίσθηση ότι ο κόσμος γεννήθηκε χτες και μπορούμε να έρθουμε σε ρήξη με την ιστορία. Παρόμοια με τους Αγανακτισμένους, υπάρχει ένα ανομοιογενές πλήθος που δεν μπορεί να δουλέψει από κοινού. Παρόμοια με τους Αγανακτισμένους, τα βλέμματα είναι στραμμένα προς τα πάνω.

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

Την Πέμπτη το βράδυ βρήκαμε ένα φίλο που είχε αμάξι για να μην πάρουμε το τελευταίο μετρό. Ήμασταν τρεις (ένας άντρας δυο γυναίκες) και μοιραζόμασταν εμπειρίες ανεργίας και ημιαπασχόλησης. Λίγο μετά τη μία ο φίλος με τ’ αξάξι ήρθε να μας μαζέψει. «Δουλεύουμε εμείς το πρωί», μας είπε. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας σοκαρισμένοι! Την Παρασκευή μια φίλη ήρθε περιχαρής. Το πρωί  είχε παραιτηθεί από τη δουλειά της στα Άττικα, όπου δούλευε 12ωρα (10 το πρωί με 10 το βράδυ) για 510 ευρώ μεικτά πουλώντας γόβες των 200 ευρώ (ναι, έχει κόσμο που ψωνίζει παπούτσια 200 ευρώ, κι όχι μόνο ένα ζευγάρι…). Άραγε τι κομμάτι  αποτελούμε του κόσμου που βρίσκεται έξω από την ΕΡΤ;

Η αυριανή μέρα μοιάζει καθοριστική με τη συνάντηση των επικεφαλής της τρικομματικής. Το χειρότερο σενάριο που μπορώ να σκεφτώ, και που μετά τις σημερινές δηλώσεις Σαμαρά μοιάζει μάλλον απίθανο, είναι μια συμβιβαστική λύση για αναδιάρθωση της ΕΡΤ που θα περιλαμβάνει 500-800 απολύσεις σε μάκρος χρόνου. Η ΕΡΤ θα ανοίξει, οι εργαζόμενοι θα κερδίσουν χρόνο κι εμείς θα πάμε σπίτια μας. Το γράφω για να το ξορκίσω…

Πέραν ωστόσο της σεναριολογίας, ένα πράγμα έχει φανεί ξεκάθαρα και με την επιστράτευση των εργαζομένων του Μετρό, των καθηγητών και την ΕΡΤ. Ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους λειτουργεί άψογα. Μια καθηγήτρια μάς έλεγε ότι εντός δύο ημερών είχαν λάβει όλοι στο σχολείο της επιστολές και κάποιους που τους έστειλαν τις επιτάξεις στα χωριά τους, τους πήραν και τηλέφωνο για να τους ειδοποιήσουν! Έκλειναν τις συχνότητες σε όσους σταθμούς μετέδιδαν ΕΡΤ! Οι μπάτσοι κι οι ρουφιάνοι επιτελούν άριστα το καθήκον τους…

ρε λες στο δρόμο να γεννιούνται συνειδήσεις;

ρε λες στο δρόμο να γεννιούνται συνειδήσεις;

φωτορεπορτάζ #Εγώ είμαι ο 132 (#YoSoy132)

Μέχρι να μου περάσει η απέχθεια για τη νεοφιλελεύθερη δημοκρατία (η περίπτωση του Μεξικού συνιστά τέλεια έκφρασή της) και να γράψω κανά ποστ, αναδημοσιεύω ένα ωραίο φωτορεπορτάζ για το κίνημα #Εγώ είμαι ο 132 που συνεχίζει δυναμικά κατά της επιβολής του Πένια Νιέτο (βλ. τα τέσσερα προηγούμενα ποστ). Το φωτορεπορτάζ πάει ανάποδα, από τη συνάντηση του μετώπου κατά της επιβολής του Πένια Νιέτο που συγκάλεσε το 132 το Σαββατοκύριακο που πέρασε (14 και 15 Ιουλίου), στη νυχτερινή πορεία την παραμονή των εκλογών (30 Μαΐου), και στο φεστιβάλ στο Ζόκαλο (23 Ιουνίου). Πατήστε τη φωτογραφία για να ανακατευθυνθείτε στη σελίδα του κινήματος όπου είναι το φωτορεπορτάζ.

Published in: on Ιουλίου 18, 2012 at 22:48  Σχολιάστε  

νοθεία στις μεξικανικές εκλογές;

Βλέπω στα στατιστικά του μπλογκ ότι κανένας δεν βρίσκει το μπλογκ μου ψάχνοντας για τις μεξικανικές εκλογές. Γιατί να ενδιαφέρεται κάποιος γι’ αυτή την πλούσια χώρα με το φτωχό πληθυσμό μέσα στον καταιγισμό πληροφοριών που μας περιβάλλουν, ιδίως όταν αυτή βρίσκεται στην άλλη άκρη του πλανήτη; Τι σχέση μπορεί να έχει κάποιος που μένει στην Ευρώπη με αυτά τα μέρη; Κι αν δεν έχει, γιατί έσπευσε η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία, μαζί με τον υπερασπιστή της δημοκρατίας Ομπάμα, να συγχαρούν έναν πρόεδρο τη στιγμή που δεν έχει τελειώσει η εκλογική διαδικασία και υπάρχουν πάμπολλες καταγγελίες που δίνουν βάσιμες αποδείξεις για τον ανελεύθερο και μη δημοκρατικό χαρακτήρα των εκλογών; Το έχω γράψει επανειλημμένα σε αυτό το μπλογκ: το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης περνάει από δω, από τη Λατινική Αμερική, και είναι το πρόσωπο της αυταρχικότητας και της εκμετάλλευσης. Ως εκ τούτου θα συνεχίσω να εκπέμπω για τους λίγους που μπορεί να ενδιαφέρονται για το θέμα.

το #Εγώ είμαι ο 132 κάλεσε μια νυχτερινή πορεία το Σάββατο παραμονή των εκλογών, καλώντας σε ειρηνικές και δημοκρατικές εκλογές

Ο Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, ο υποψήφιος ενός κεντροαριστερού συνασπισμού που αποτελείται από το Κόμμα της Δημοκρατικής Επανάστασης (PRD), το Εργατικό Κόμμα και την Κίνηση Πολιτών, είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Μοιάζει σα να βγαίνει μέσα από το χρόνο για να υπερασπιστεί ένα μοντέλο σοσιαλδημοκρατίας που πλέον έχει πεθάνει, υποστηρίζοντας με συγκινητική αφέλεια (ίσως) ότι αν αλλάξουμε θέση στα έπιπλα του δωματίου που αποτελεί τον καπιταλισμό ίσως να μπορέσουμε όχι μόνο να χωρέσουμε όλοι, αλλά ίσως και να καθίσουμε. Παρά τις εναγώνιες προσπάθειες των αντιπάλων του, οι οποίοι κατά την προεκλογική περίοδο εξαπόλυσαν μια εκστρατεία φόβου εναντίον του, δεν έχουν βρει κανένα περιστατικό διαφθοράς να τον βαραίνει. Μιλάει αργά, οπότε δεν προλαβαίνει να απαντά στο χρόνο που του έδιναν στα ντιμπέιτ, και φαίνεται μεγαλύτερος από τα 60 του χρόνια, καθώς δεν τον ενδιαφέρει η προβολή κάποιας χολιγουντιανής εικόνας. Ναι, μου είναι συμπαθής.

Αυτός λοιπόν ο τύπος, που μιλάει για προστατευτισμό της εσωτερικής αγοράς (χωρίς να

Η πορεία κατά την είσοδό της στην κεντρική πλατεία. Στο βάθος, η μητρόπολη

αποκηρύσσει ωστόσο το ελεύθερο εμπόριο), για περιορισμό των ιδιωτικοποιήσεων (αλλά όχι εθνικοποιήσεις), για αυστηρότερα μέτρα στην εκμετάλλευση φυσικού πλούτου (αλλά όχι και αφαίρεση της εκμετάλλευσης σε μέρη όπου υπάρχει αποδεδειγμένα επιζήμια δραστηριότητα και ισχυρή αντίσταση από τους ντόπιους) κλπ, δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη τα αποτελέσματα των εκλογών, περιμένοντας τα τελικά αποτελέσματα που θα βγουν την Τετάρτη. Στη συνέχεια θα τα αντιπαραβάλλει με τα αποτελέσματα των εκλογικών κέντρων που έχουν συγκεντρώσει οι εκπρόσωποι των κομμάτων που τον υποστήριξαν, καθώς και με τις καταγγελίες παρατυπιών, επιφυλασσόμενος να προσβάλει τη διαδικασία.

Χωρίς να υποστηρίζει κάποιο συγκεκριμένο υποψήφιο, το φοιτητικό κίνημα #Εγώ είμαι ο 132μιλάει ήδη για νοθεία, βασισμένο στις πάμπολλες συγκεκριμένες και επώνυμες καταγγελίες που έφτασαν στην ειδική πλατφόρμα που είχε δημιουργήσει για τις εκλογές. Κατηγορεί το Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Εκλογών, το αρμόδιο ανεξάρτητο όργανο διοργάνωσης των εκλογών, ότι δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα για την περιφρούρηση και την αποφυγή ανωμαλιών. Οι χιλιάδες φοιτητές που

ο δρόμος απέναντι στη μητρόπολη, στην κεντρική πλατεία, κατά τη νυχτερινή πορεία

βγήκαν σήμερα στους δρόμους σε μια πολύ όμορφη πορεία (αν και κάναμε κύκλους) εξέφρασαν την αγανάκτισή τους με τη διαδικασία και το αποτέλεσμα. Τις αποφάσεις τους θα τις πάρουν μεθαύριο στη διαπανεπιστημιακή συνέλευση που έχουν καλέσει.

Υπάρχουν ακόμη δυο μέρες που θα κρίνουν τη διαδικασία και θα δείξουν τα όρια ενός κόμματος και ενός κινήματος. Το κόμμα έχει κερδίσει κάποια στραγητικά σημεία, όπως π.χ. την πρωτεύουσα (με μια διαφορά 40%). Θα είναι διατεθειμένο να αφήσει αυτά που έχει, για να μιλήσει για δημοκρατία, για διαδικασίες, ακόμη και με τον κίνδυνο να χάσει; Μπορεί ένα κόμμα που υπερασπίζεται τους θεσμούς να αναγνωρίσει μια ανελεύθερη και αντιδημοκρατική εκλογική διαδικασία;

Κι από την άλλη, το #Εγώ είμαι ο 132 είναι ένα κίνημα που δεν ζητάει τίποτα επαναστατικό, αλλά το

το κέντρο παρατήρησης των εκλογών και πληροφόρησης που είχε στήσει το κίνημα #Εγώ είμαι ο 132 στο Μνημείο της Επανάστασης

απλό και για κάποιους αυτονόητο: να λειτουργήσουν οι θεσμοί και οι διαδικασίες, να μην επιχειρούν να σε εξαγοράσουν έξω από το εκλογικό κέντρο, να μη σε απειλούν με πιστόλι, να σε σκοτώνουν ή να σε τραυματίζουν, να μη σε δέρνουν, να μην είσαι αναγκασμένος να ψηφίσεις γιατί θα χάσεις τη δουλειά σου και πόσα ακόμη. Θα μπορούσε άραγε να συνεχίσει αν δεν υπερβεί τον ίδιό του τον εαυτό και δεν ριζοσπαστικοποιηθεί;

το μνημείο της επανάστασης με το κέντρο παρατήρησης των εκλογών

Τα πόδια μου πονάνε από τα χιλιόμετρα πορειών που έχω κάνει αυτές τις μέρες (θαρρώ πως είναι πάνω από 25 χλμ.). Το Σάββατο, παραμονή των εκλογών, μια πορεία με κεριά ξεκίνησε από την Πλατεία των Τριών Πολιτισμών (εκεί όπου έγινε η σφαγή των φοιτητών το 1968), πέρασε από ένα από τα κτίρια της Televisa (βλ. προπροηγούμενο ποστ) και κατέληξε στην κεντρική πλατεία. Η σιωπηλή μας είσοδος στο Ζόκαλο, την κεντρική πορεία της πόλης, μια απ’ τις μεγαλύτερες του κόσμου, με παλιά κτίρια και ρομαντικό νυχτερινό φωτισμό, ήταν συγκινητικότατη. Κοίταζα όλα αυτά τα νεαρά πρόσωπα που δήλωναν πίστη σε θεσμούς που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι και δεν έχουν λειτουργήσει ποτέ στην ιστορία αυτής της χώρας, και σκεφτόμουν με λύπη αλλά και ελπίδα ότι τους αξίζει κάτι καλύτερο…

Στη Στήλη του Φωτός δόθηκε το ραντεβού για τη σημερινή πορεία που διαμαρτυρόταν για τη νοθεία, την ανελευθερία και την αντιδημοκρατικότητα των εκλογών

#Εγώ είμαι ο 132: ένα όμορφο φοιτητικό κίνημα στο Μεξικό, και μεξικανικές εκλογές

(ενεργοποίηση υποτιτλων από το cc που βρίσκεται στο κάτω μέρος του βίντεο, που θα εμφανιστεί μόλις πατήσετε play)

«Δεν είμαστε χούλιγκανς, είμαστε φοιτητές, μάθε ποιος είναι ο Πένια Νιέτο, μάθε τι έγινε στο Ατένκο, ενημερώσου, οργανώσου, ψήφισε ενημερωμένα».

Μια χαρούμενη ομάδα φοιτητών από τη Σχολή Θετικών Επιστημών του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού κυριολεκτικά κατέλαβαν το βαγόνι του μετρό μπαίνοντας ταυτόχρονα από όλες τις πόρτες, τραγουδώντας στη μελωδία του Λα μπάμπα και με τις φοιτητικές τους ταυτότητες ανά χείρας.

«Εγώ είμαι ο 132! Έλα στην πορεία! Πότε; Την Κυριακή! Πού; Στο Ζόκαλο! Γιατί; Γιατί υπερασπιζόμαστε την ενημέρωση με διαφάνεια, την ελεύθερη έκφραση!»

Ε, ναι, συγκινήθηκα! Τι υπέροχος τρόπος να προπαγανδίσεις μια πορεία! Αυτό το κίνημα έχει επιδείξει εκπληκτική δημιουργικότητα, εφευρετικότητα και επιδέξια χρήση των ηλεκτρονικών μέσων. Και συνεχίζουν…

Πολλές γυναίκες έχουν ομολογήσει ότι θα ψηφίσουν τον Πένια Νιέτο επειδή είναι όμορφος… Παρακαλώ προσέξτε το «κοκοράκι» στο χτένισμα: έχει δημιουργήσει ολόκληρο «αντι-κοκορακικό» κίνημα…

Όλα ξεκίνησαν στις αρχές του Μάη, όταν ο Ενρίκε Πένια Νιέτο, υποψήφιος του δεξιού κόμματος PRI (το οποίο κυβέρνησε για 71 χρόνια το Μεξικό μέχρι το 2000), επισκέφτηκε στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές που θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή που έρχεται (1η Ιουλίου) ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια γενικά δεν συμμετέχουν στα πολιτικά πράγματα και οι φοιτητές τους δεν είναι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι, οπότε ο χώρος θεωρήθηκε ασφαλής. Ωστόσο κάποιες ομάδες οργανώθηκαν για να τον «υποδεχτούν». Σχεδόν καθόλη τη διάρκεια της ομιλίας του, οι φοιτητές φώναζαν «Ατένκο» και «Δεν ξεχνάμε το Ατένκο».

Το Ατένκο βρίσκεται στην πολιτεία του Μεξικού, και το 2006, όταν κυβερνήτης της πολιτείας ήταν ο Ενρίκε Πένια Νιέτο, καταγράφτηκε μια από τις σκληρότερες καταστολές διαδήλωσης στη σύγχρονη ιστορία του Μεξικού: δύο νεκροί, αναρίθμητοι τραυματίες, πάνω από 200 συλλήψεις, και 26 καταγεγραμμένοι βιασμοί από μέλη των σωμάτων ασφαλείας.

«έχουμε φτάσει μέχρι το κοκοράκι»: το «αντικοκορακικό» σήμα μέσα στο λογότυπο της Televisa

Σε μια κρίση λοιπόν ειλικρίνειας, μιας και ο χώρος του πανεπιστημίου βοηθάει για τέτοιες εκδηλώσεις, ο Ενρίκε Πένια Νιέτο αποφάσισε να απαντήσει στον κόσμο που φώναζε: ναι, εκείνος ήταν ο υπεύθυνος για την καταστολή, ασκώντας τη δημόσια εξουσία που του έδινε το κράτος, για την αποκατάσταση της ειρήνης και της τάξης. Έγινε χαμός: οι  φοιτητές κυριολεκτικά τον πέταξαν έξω από την αίθουσα, αποκλείστηκε στο μπάνιο, κι έφυγε τρέχοντας από το πανεπιστήμιο προστατευόμενος από την πολυμελή προσωπική του ασφάλεια (φαίνονται όλα στο βίντεο στην αρχή της ανάρτησης).

Την επόμενη μέρα τα εξώφυλλα σε καμιά δεκαριά εφημερίδες μιλούσαν για το θρίαμβο του Πένια Νιέτο στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο, παρά την προσπάθεια μποϊκοτάζ! Τυχαίο; Όχι!

Ο Πένια Νιέτο θεωρείται ως η κατεξοχήν κατασκευή των ΜΜΕ. Ένας επιχειρηματικός μεγα-κολοσσός, η Televisa, που κατέχει κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς, εταιρείες τηλεφωνίας και διαδικτύου, ποδοσφαιρικές ομάδες, εκδοτικούς οίκους, εταιρείες τζόγου κλπ., βρίσκεται πίσω από την κατασκευή της εικόνας του. Φρόντισαν ακόμη και να τον παντρέψουν με μια ακριβοπληρωμένη πρωταγωνίστρια σε σαπουνόπερες των καναλιών του συγκεκριμένου ομίλου. Οι εφημερίδες που μιλούσαν για το θρίαμβό του την επομένη του στραπάτσου του είχαν όλες ακριβώς τον ίδιο τίτλο! Επιπλέον ένας καθηγητής της σχολής μιλώντας στο ραδιόφωνο είπε ότι αυτοί οι επιθετικοί τύποι που προκάλεσαν τα επεισόδια ήταν βαλτοί και εκπαιδευμένοι εκτός πανεπιστημίου.

εργαστήρι γκραφίτι στο φεστιβάλ των 132

Τρεις από τους φοιτητές που ήταν στη διαμαρτυρία, έκαναν ένα event στο facebook, όπου καλούσαν τους συμμετέχοντες να στείλουν ένα βίντεο όπου θα έδειχναν τις φοιτητικές τους ταυτότητες λέγοντας πως είναι φοιτητές, όχι βαλτοί και πως κανένας δεν τους είχε εκπαιδεύσει για τίποτα. Μέχρι την ώρα που έβαλαν ως όριο οι δημιουργοί του event είχαν σταλεί 131 βίντεο και ένα ακόμη σκάνδαλο είχε ξεσπάσει για τον Πένια Νιέτο. Οι πορείες που οργανώθηκαν τη βδομάδα που ακολούθησε κατά της Televisa έδωσαν το όνομα του κινήματος: Εγώ είμαι ο 132!

Τεράστιες συνελεύσεις, ξεχωριστά σε καθένα από τα πανεπιστήμια που συμμετέχουν, ιδιωτικά και δημόσια, καθώς και μαζικές συνελεύσεις όλων των πανεπιστημίων, έχουν θέσει την ατζέντα των διεκδικήσεων και έχουν αναζωπυρώσει ένα φοιτητικό κίνημα που είχε πεθάνει από το 1999, μετά την καταστολή της εννιάμηνης κατάληψης στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού. Και για την περίπτωση των ιδιωτικών πανεπιστημιών, πρόκειται για κάτι πρωτοφανές, καθώς ποτέ δεν έχουν συμμετάσχει στα πολιτικά πράγματα.

Το παραπάνω βίντεο είναι η πρόσκληση στο φεστιβάλ που διοργάνωσε το κίνημα το Σάββατο 23 Ιουνίου. Το βίντεο είναι εφευρετικό και επιδεικνύει την άρτια γνώση χειρισμού των ηλεκτρονικών μέσων. Το φεστιβάλ ήταν επίσης ζωντανό, δημιουργικό, εφευρετικό! Ξανασυγκινήθηκα! Εργαστήρια, ανταλλαγές βιβλίων, παιχνίδια, γκράφιτι σε μια όαση ελευθερίας στην κεντρικότερη πλατεία του Μεξικού. Το τεράστιο σκηνικό της συναυλίας που τόσο με είχε προβληματίσει (ακριβότατη παραγωγή), τελικά είχε στηθεί για μια άλλη συναυλία (ενός γνωστού ποπ παλικαριού που δεν θα κάνω τον κόπο να βρω το όνομά του) και έγινε κάποιος διακανονισμός για να το αφήσουν στους 132. Υπό τη μυρωδιά της μαριχουάνας, μια παρέλαση συγκροτημάτων, που δήλωναν όλοι 132, τόνιζαν τη σημαντικότητα του κινήματος σε αυτή την περίοδο, όπου ένας πραγματικός κρετίνος πρόκειται να γίνει πρόεδρος του Μεξικού.

Αφήστε να σας πω λίγο για τον τύπο, γιατί πραγματικά είναι ενδεικτικό πώς αυτή η δύναμη που έχει δοθεί στα ΜΜΕ μπορεί να κατασκευάσει μια προσωπικότητα από το τίποτα που μπορεί να γίνει ακόμη

ένα μέρος της πλατείας την ημέρα του φεστιβάλ

και πρόεδρος μιας χώρας.

Ο τύπος προέρχεται από οικογένεια πριιστών (αυτού του κόμματος που τον υποστηρίζει). Στην πολιτεία του Μεξικού όπου ήταν κυβερνήτης, το PRI έχει απόλυτη κυραρχία τα τελευταία 90 χρόνια! Ο Πένια Νιέτο είναι πρωταγωνιστής πολυάριθμων ανεκδότων καθώς δεν μπορεί να αποφύγει τις γκάφες. Σε ερώτηση ενός δημοσιογράφου για το ποια είναι τα τρία βιβλία που έχουν σημαδεύσει τη ζωή του, δεν κατάφερε να πει ούτε ένα τίτλο σωστό, ούτε να θυμηθεί ένα συγγραφέα. Σε άλλη φάση, δεν μπόρεσε να απαντήσει ποια είναι η τιμή της τορτίγιας (του ψωμιού σα να λέμε), λέγοντας ότι δεν είναι αυτός η κυρία του σπιτιού (μιλάμε για τραγικό τύπο, όχι αστεία)!  Φυσικά δεν ήξερε ούτε την τιμή της βενζίνης! Αλλά το πιο απίστευτο ήταν όταν σε μια παλιότερη συνέντευξη τον ρώτησαν για το θάνατο της πρώτης του γυναίκας. Διαδιδόταν ότι ήταν μπλεγμένος στο θάνατό της (γιατί φυσικά ως καλός συντηρητικός δεν μπορούσε να πάρει διαζύγιο, μπορούσε ωστόσο να κάνει τα δυο εξώγαμα που έχει). Στην ερώτηση λοιπόν του δημοσιογράφου για το πώς πέθανε η πρώτη του γυναίκα δεν μπόρεσε να απαντήσει!!!! Αυτός λοιπόν ο κρετίνος υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι ο επόμενος πρόεδρος του Μεξικού…

«Μαμά, δεν έχει νόημα να πηγαίνω στο σχολείο, να κάνω τις ασκήσεις μου και να διαβάζω, αν ο κάθε ηλίθιος αδαής που δεν ξέρει να διαβάζει πλασάρεται για πρόεδρος! Δεν είναι δίκαιο! #Εγώ είμαι μίνι 132»
«Γιατί το μέλλον μάς ανήκει: #Εγώ είμαι μίνι 132»

Την επόμενη μέρα πήγα στην πορεία που κάλεσε το κίνημα, που θαρρώ πως ήταν από τις καλύτερες που έχω παραβρεθεί. Ξανασυγκινήθηκα! Εφευρετικότητα, ενέργεια, δημιουργικότητα, φαντασία! Ο κόσμος που συμμετείχε πραγματικά είχε επενδύσει χρόνο για την προετοιμασία της συμμετοχής του στην πορεία: είχαν φτιάξει πανό, κοστούμια, μάσκες, κατασκευές, συνθήματα!! Ήταν απλά καταπλητικοί!

Όλη αυτή τη βδομάδα, οι «Εγώ είμαι ο 132» την έχουν ορίσει ως εβδομάδα για τη διάσωση του Μεξικού, υπέρ της διαφάνειας στην ενημέρωση, κατά της Televisa και της διαπλοκής της, κατά του Πένια Νιέτο, υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης, υπέρ της «ενημερωμένης ψήφου». Η δύναμη που δίνει το κράτος σε μια κυβέρνηση είναι πολύ μεγάλη για να αφήνεται σε κρετίνου: είναι η πλουτοπαραγωγικές πηγές, είναι οι δυνάμεις ασφαλείας, είναι η εξωτερική πολιτική, το κοινωνικό κράτος. Και ναι, συμφωνώ πως μια δύναμη όσο αριστερή κι είναι είναι απλά ρεφορμιστική όταν έρθει στην εξουσία, ότι δεν αμφισβητεί τον καπιταλισμό ούτε τους θεσμούς του, αλλά στο Μεξικό η πολιτική της τελευταίας εξαετίας είχε 80 χιλιάδες νεκρούς. Είναι πολύ βαρύ το τίμημα…

Το Σάββατο έχουν καλέσει σε παγκόσμια λαμπαδηφορία για την ειρήνη και τις δίκαιες εκλογές. Στο Μεξικό διαδίδεται ότι ποτέ δεν έχει υπάρξει η εμπειρία των ελεύθερων εκλογών. Η δυνατότητες νοθείας είναι ανυπολόγιστες (έχω ακούσει τρελά πράγματα), καθώς, ας πούμε, νοθεία είναι να αφαιρείς την εκλογική ταυτότητα από κάποιον για να του δώσεις ένα επίδομα, και πολλά άλλα. Αλλά και εμπειρίες καθαρής νοθείας την ημέρα των εκλογών, με απαγωγή και αντικατάσταση καλπών, νόθευση της καταμέτρησης κλπ.

Από το χτεσινό κλείσιμο της εκστρατείας του ΑΜΛΟ στην κεντρική πλατεία. Ίσως να ήμασταν 400 χιλιάδες. Φωτο: La Jornada/Carlos Cisneros

Στις εκλογές του 2006, ο κεντροαριστερός υποψήφιος Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ (ΑΜΛΟ), έχασε με 0,5%! Εκατομμύρια κόσμου κατέλαβαν την κεντρική πλατεία της Πόλης του Μεξικού ζητώντας επανακαταμέτρηση. Παρέμειναν για δυο-τρεις μήνες εκεί, παρά τις καλοκαιρινές βροχές, αλλά το αίτημα δεν ικανοποιήθηκε. Περίμεναν το σύνθημα του ΑΜΛΟ για το ξέσπασμα, που τελικά δεν ήρθε ποτέ. Πήγα στο κλείσιμο της προεκλογικής του εκστρατείας. Τέθηκε επικεφαλής σε μια πορεία από τον Άγγελο της Ανεξαρτησίας μέχρι την κεντρική πλατεία όπου μίλησε στους χιλιάδες υποστηριχτές του. Τι αντίθεση με τον Πένια Νιέτο που έκανε το κλείσιμο της εκστρατείας του στην Πόλη του Μεξικού σε ένα κλειστό στάδιο με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Οι 132 έχουν καλέσει πορεία για την επομένη των εκλογών, που διαδίδεται ότι θα ήταν οι καλύτερα περιφρουρημένες εκλογές στην ιστορία της χώρας. Την Κυριακή το βράδυ (Δευτέρα πρωί για την Ελλάδα), θα δοθούν τα αντιπροσωπευτικά αποτέλεσματα. Ούτε μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να γίνει. Αλλά αυτή τη φορά, είμαι στο σωστό μέρος…

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας Πόλη Μεξικού 2012, και ομοφυλοφιλικό κίνημα στο Μεξικό

Μια εντυπωσιακότατη παρέλαση, μια γιορτή ελευθερίας του σώματος ήταν η χτεσινή πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας (marcha del orgullo gay) στην Πόλη του Μεξικού. Το κέντρο της πρωτεύουσας συγκέντρωσε μερικές χιλιάδες κόσμου σε μια από τις μεγαλύτερες ομοφυλοφιλικές παρελάσεις της Λατινικής Αμερικής (πιθανότατα η μεγαλύτερη είναι του Σάο Πάολο στη Βραζιλία).

Οι πρώτες πορείες ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας (gay pride parade) οργανώθηκαν στις 28 Ιουνίου 1970 σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ εις μνήμη της καταστολής του μπαρ Stonewall Inn ακριβώς ένα χρόνο πρωτύτερα (φωτογραφίες). Το μπαρ, στη γειτονιά Greenwich Village στη Νέα Υόρκη, συγκέντρωνε τα πιο «φτωχά και περιθωριοποιημένα μέλη» της ομοφυλοφιλικής κοινότητας. Η καταστολή του προκάλεσε βίαιη αντίδραση που κράτησε τρεις μέρες και θεωρείται ως η αρχή του ομοφυλοφιλικού κινήματος.

Στο Μεξικό, το 1978 έμελλε να αναδειχτεί ως έτος κλειδί για το μεξικανικό ομοφυλοφιλικό κίνημα, καθώς είδε τη γέννηση τριών

Από τα ελάχιστα συνθήματα που εμφανίστηκαν στην πορεία: «Είμαι γκέι. Δεν ξεχνάω το Ατένκο», «Είμαι γκέι αλλά όχι ηλίθιος. Δεν ψηφίζω Πένια Νιέτο», «Είμαι 132ος». Προσεχές ποστ επεξήγησης των τριών συνθημάτων: μείνετε συνδεδεμένοι/-ες

οργανώσεων. Η πρώτη, το Ομοφυλοφιλικό Μέτωπο Επαναστατικής Δράσης (Frente Homosexual de Acción Revolucionaria), ιδρύθηκε τον Απρίλιο και στόχευε την ανοιχτή αναμέτρηση με τα πάμπολλα προβλήματα διακρίσεων και βίας που αντιμετώπιζε η ομοφυλοφιλική κοινότητα. Μία

από τις πρώτες ενέργειες ήταν η γενναία απόφαση των μελών να παραδεχτούν με παρρησία τον ομοφυλοφιλικό τους προσανατολισμό. Ακολούθησε η οργάνωση «Λάμδα» (Lambda) που επικεντρωνόταν στην έντυπη προπαγάνδα και στη συνέχεια η πρώτη λεσβιακή οργάνωση, Oikiabeth, που είχε ως στόχο τη «δημιουργία μιας νέας εικόνας για τη γυναικεία ομοφυλοφιλία και την ενίσχυση των γυναικών ως πολιτικά υποκείμενα» (Πηγή).

Μια από τις πρώτες δημόσιες πασουσίες των παραπάνω οργανώσεων ήταν στην πορεία υποστήριξης της Κουβανικής Επανάστασης στις 26 Ιουλίου του ίδιου χρόνου και συνέχισαν δυναμικά στις 2 Οκτώβρη, στην πορεία για τα δέκα χρόνια από τη σφαγή των φοιτητών στο Τλατελόλκο. Την επόμενη χρονιά, 1979, θα διοργανωνόταν η πρώτη πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας στην Πόλη του Μεξικού. (Εδώ ένα χρονολόγιο του κινήματος στα μετέπειτα χρόνια, στα ισπανικά.)

Κυκλοφορώντας με το σουτιέν και την μπύρα μου (απαγορεύεται η κατανάλωση αλκοόλ σε δημόσιους χώρους στο Μεξικό) ένιωθα λίγο άβολα μέσα στην ελευθερία που βίωνα: τα καλογυμνασμένα ανδρικά σώματα, τα κοστούμια και το βάψιμο, η ευκολία που πόζαραν για να βγουν σε φωτογραφία, η υπερβολή σε σημείο κιτς, η γυμνότητα με σκοπό την πρόκληση, η σχεδόν παντελής απουσία  πολιτικών συνθημάτων (ήταν ελάχιστοι όσοι φώναζαν ή κρατούσαν κάτι με πολιτικό περιεχόμενο), τα μεγάλα στήθη και το βάψιμο τραβεστί και τρανσέξουαλ. Ποια ήταν άραγε η αντίληψη για το σώμα και το φύλο που πρότεινε αυτή η πορεία; Οι «Αρκούδες» (βλ. δεύτερο μισό του βίντεο που ακολουθεί, εδώ πληροφορίες στα ισπανικά και εδώ στα αγγλικά), διεθνής ομάδα ανδρών ομοφυλοφίλων σωματωδών και τριχωτών, που επιβάλλει κώδικα κιλών και αρρενωπότητας για την είσοδο στην ομάδα και στα πάρτυ τους (αν είσαι αδύνατος δεν μπαίνεις), δεν εφαρμόζει διακρίσεις από την ανάποδη, ακόμη και ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους;

Κι από την άλλη, πόσους χορηγούς είχε άραγε αυτή η γιορτή; Σύμφωνα με

Οι «Αρκούδες» είχαν διεθνή αντιπροσώπευση καθώς μέλη τους ταξίδεψαν από ΗΠΑ και Καναδά (ίσως και άλλες περιοχές) ειδικά για την πορεία

τον επίσημο ιστότοπο της πορείας, που επισκέφτηκα αργότερα, καταγράφει 39 μικρούς και μεγάλους χορηγούς (εδώ μεγάλοι, εδώ μικροί), αρκετοί απο τους οποίους «δώρησαν» άρματα στα οποία χόρευαν σώματα-επενδύσεις: σε γυμναστήρια, εγχειρήσεις, ρούχα, παππούτσια, καλλυντικά. Ποιο ήταν άραγε το μήνυμα που ήθελε να περάσει η πορεία στους νεαρούς ομοφυλόφιλους που ακόμη παλεύουν με τη σεξουαλικότητά τους; Τι θέλησε να πει στους μη ομοφυλόφιλους συμπολίτες;

Κι ενώ χόρευα, ημίγυμνη κι εγώ, μαζί με (ντυμένους) φίλους και φίλες, συνεχίζοντας να έχω τα ερωτήματα και τις αμφιβολίες μου, αντιλαμβανόμουν ότι εκτός από την απουσία εμφανούς σύνδεσης με την πολιτική, την έλλειψη καταγγελίας της βίας και των διακρίσεων που συνεχίζει να υφίσταται η ομοφυλοφιλία στο Μεξικό (αν και η κοινότητα είναι ανθηρή, με δικούς της δρόμους και χώρους διασκέδασης, που ωστόσο την γκετοποιούν) και την εμπορευματοποίηση, έλειπε κάτι πολύ βασικό: μια διαφορετική πρόταση σωματικής επαφής που θα μπορούσε ίσως να μετατρέψει την πορεία σε κάτι άλλο. Ακόμη και τα ζευγάρια που συμμετείχαν, δεν άγγιζαν ο ένας το σώμα του άλλου. Όταν στήνονταν για τις φωτογραφίες με το ζόρι κρατιούνταν απ’ το χέρι, σαν ξαδέρφια, σα γειτόνισσες…

Και μετά, το κεντρικό σύνθημα της πορείας: «επίσημη σεξουαλική εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα»! Τόσο λίγο, τόσο μικρό…

Συζήτησα τις αμφιβολίες με τον φίλο μου Λ., ομοφυλόφιλο «εκτός ντουλαπιού» (όπως λένε εδώ τους δηλωμένους ομοφυλόφιλους, σε αντιπαραβολή με τους «ομοφυλόφιλους του ντουλαπιου»). Μα φυσικά! Η πορεία είχε χάσει τον πολιτικό της χαρακτήρα. Και γι’ αυτό στις 30 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί η «Ιστορική πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας» αναγνωρίζοντας ότι η πορεία στις 2 Ιούνη δεν έχασε μόνο συμβολικά την ιστορική της σύνδεση με την ιστορία καταστολής της ομοφυλοφιλικής κοινότητας αλλάζοντας την ημερομηνία, αλλά και την ουσία της! Ελπίζω να είμαι εκεί και να στείλω την ανταπόκρισή μου!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.