καταστολή με εντολή του πρύτανη του παντείου πανεπιστημίου

Το μπλογκ συνήθως δεν κάνει αναδημοσιεύσεις, αλλά το συγκεκριμένο θέμα είναι πολύ σοβαρό: ο κινηματικός σέρβερ espiv.net, ψηφιακό σπίτι πληθώρας κινηματικών διαδικασιών στην Ελλάδα, δεν λειτουργεί από χτες με εντολή του Τσάλτα, πρύτανη του παντείου πανεπιστημίου. Παρακάτω δημοσιεύεται αυτούσια η ανακοίνωση της διαχειριστικής ομάδας του espiv.net:

Σήμερα, Δευτέρα 7/7/2014, ο πρύτανης του Πάντειου Πανεπιστημίου έδωσε εντολή να τεθεί εκτός λειτουργίας ο κινηματικός server espiv. Αφορμή ήταν εξώδικο που στάλθηκε προς το πανεπιστήμιο από τον ιδιοκτήτη της OnlineSales, στο οποίο ζητά να διαγραφεί ανάρτηση που τάχα τον δυσφημεί και να κατονομαστούν οι συντάκτες της. Η εν λόγω ανάρτηση:

(περισσότερα…)

Advertisements
Published in: on Ιουλίου 8, 2014 at 11:07  Σχολιάστε  

λίγα λόγια για την Τουρκία

(το ποστ εμπλουτίστηκε εκ των υστέρων με συγκεκριμένα στοιχεία για το Γκεζί που έδωσε η ασφάλεια. Βλ. Υ.Γ.2)

(Παλαιά Φώκαια, Τουρκία) Αποχαιρετώντας το χωριό που υιοθέτησα τους τελευταίους τέσσερις

τσάι τσάι τσάι, όλη μέρα κάθε μέρα. Στο πλάι τα λαθραία τσιγάρα μου. Ένας φίλος καραβανάς λέει ότι το λαθραίο εμπόριο περνάει από τις κουρδικές περιοχές και μετατρέπεται σε σφαίρες ενάντια στον τουρκικό στρατό. Και  η εφημερίδα που κατέληξα να διαβάζω, ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί σε χαρτί στην Παλαιά Φώκαια

τσάι τσάι τσάι, όλη μέρα κάθε μέρα. Στο πλάι τα λαθραία τσιγάρα μου. Ένας φίλος καραβανάς λέει ότι το λαθραίο εμπόριο περνάει από τις κουρδικές περιοχές και μετατρέπεται σε σφαίρες ενάντια στον τουρκικό στρατό. Πίσω, η εφημερίδα που κατέληξα να διαβάζω, ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί σε χαρτί στην Παλαιά Φώκαια

μήνες, γράφω μια ανάρτηση με όσα κατάλαβα (δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς) από συζητήσεις, παρατήρηση και διαβάσματα, μέσα στην ασφάλεια και την απόσταση που δίνει μια κωμόπολη 25 χιλιάδων κατοίκων όπου δεν συμβαίνει τίποτα αλλά συμβαίνουν σχεδόν πάντα. Εννοείται πως τέσσερις μήνες δεν είναι αρκετοί. Αλλά όπως έχω παρατηρήσει, είναι το ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα παραμονής σε άλλο τόπο για να πεις ότι κάτι λίγο έχεις πάρει πρέφα.

Η πρώτη παρατήρηση δεν θα μπορούσε παρά να είναι συγκριτική. Συνεχίζω να επιβεβαιώνω εμπειρικά την ύπαρξη ενός δυτικού κάστρου-κέντρου του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, προστατευμένου από τον υπόλοιπο κόσμο. Ενός κάστρου όπου η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι σαφώς μικρότερη από τον ‘υπόλοιπο κόσμο’, όπου υπάρχει ένας πλούτος που συγκεντρώθηκε μέσα από συστηματική λαφυραγωγία του ‘υπόλοιπου κόσμου’ (το στοιχείο αυτό συνδέεται με το προηγούμενο), όπου η εισροή πληροφοριών από τον ‘υπόλοιπο κόσμο’ είναι μικρή και ελεγχόμενη (παρά την αντίθετη αλλά ψευδή αίσθηση που έχουν οι περισσότεροι κάτοικοι αυτού του μέρους του πλανήτη) και όπου οι επιθέσεις περιστολής των ελευθεριών χρειάζονται σαφή και συγκεκριμένη «αντικειμενική» αιτία (βλ. οικονομική κρίση, εγκληματικότητα, τρομοκρατία).

(περισσότερα…)

Διορθώσεις για Εργκενεκόν και Υπόθεση Βαριοπούλα, η σχετικοποίηση και αυτοκριτική

(Παλαιά Φώκαια, Τουρκία) Τι μένει ίδιο και τι αλλάζει ότι ζεις μια άλλη πραγματικότητα σε ένα άλλο μέρος, όταν τα αυτονόητα γίνονται ανόητα, όταν τα πιο απλά πράγματα μπορούν να μετατραπούν σε σοβαρά λάθη; Έχω δει τη διαφορετική νοηματοδότηση στην καθημερινότητα που μπορεί ας πούμε να έχει το νερό, η βροχή, τα έπιπλα, η φωτογράφηση, η χαιρετούρα, η ματιά, το ρέψιμο, η σημαία (δεν μπήκε τυχαία μετά το ρέψιμο) και τόσα άλλα. Ποια πράγματα αλλάζουν νόημα; Πώς μπορείς να το ξέρεις πριν ρωτήσεις ή πριν παρατηρήσεις; Και πριν το μάθεις, μοιραία βάζεις τα πάντα υπό ερωτηματικό; Τα πάντα; Και πράγματα όπως το στρατό, ας πούμε; Μπορεί ο στρατός, ο κρατικός στρατός, να έχει διαφορετικές λειτουργίες από χώρα σε χώρα;

Τις προηγούμενες μέρες αθόρυβα αφαιρέθηκαν δύο αναρτήσεις από το μπλογκ και ήρθε η ώρα της επανόρθωσης. Πλέοντας στα θολά τη σχετικοποίησης, παραπλανημένη από τη φυλλάδα του Εργατικού Κόμματος Τουρκίας, Aydınlık, που ακολουθεί τις εθνικοσοσιαλιστικές του κατευθύνσεις, έκανα έναν ατυχή παραλληλισμό μεταξύ των υπολογιστών του Ραούλ Ρέγιες των FARC (το ποστ θα αποκατασταθεί εν καιρώ) με τη δίκη του Εργκενεκόν (βλ. παρακάτω), ενώ στη δεύτερη ανάρτηση υποστήριξα ότι το τουρκικό κράτος επιχειρούσε με συνοπτικές διαδικασίες να κάνει εκκαθάριση των εσωτερικών διαφωνούντων με την υπόθεση Βαριοπούλα. Προφανώς το γεγονός ότι μου κινούσε συμπάθεια ένα μέρος του στρατού (γουότ δε φάκ;) δεν με άφηνε αδιάφορη και φρόντισα, ευτυχώς, να συζητήσω το θέμα με συντρόφους που γνώρισα αργότερα και εμπιστεύομαι πολιτικά (μέχρι να βρεις το σωστό κόσμο ακούς άρες μάρες κουκουνάρες). Έπειτα από μια στοχευμένη αναζήτηση άρθρων, καθώς και την διερεύνηση συγκεκριμένων ονομάτων που εμπλέκονται στις υποθέσεις, καταγράφω τα συμπεράσματα και κάνω την αυτοκριτική μου.

(περισσότερα…)

Μεξικό: Η χώρα των νεκρών

Για άλλη μια χρονιά οι νεκροί έρχονται να επισκεφτούν για λίγες μέρες των κόσμο των ζωντανών, σε μια παράδοση που στο Μεξικό δεν είναι απλά φολκλόρ για τους τουρίστες. Η Ημέρα των Νεκρών την 1η Νοέμβρη είναι η πρώτη από μια τριήμερη γιορτή όπου ζωντανοί και νεκροί συναντιούνται και πάλι. Με αφορμή τη γιορτή (εδώ μπορείτε να δείτε την εμπειρία από ένα χωριό στην Τσιάπας) μεταφράζω το παρακάτω κείμενο του Mario Peralta που δημοσιεύτηκε χτες στο ηλεκτρονικό έντυπο Rebelión με τίτλο «Μεξικό, η χώρα των νεκρών«:

Το Μεξικό είναι ανεπίσημα ο χώρα των νεκρών. Έχουμε περισσότερους νεκρούς από ό,τι μια εμπόλεμη χώρα. Το σύστημα διακυβέρνησής μας έχει παράγει περισσότερα θύματα από ό,τι οποιαδήποτε κράτος που καυχιέται ότι είναι κυρίαρχο έθνος σε ένα τόπο. Είτε το δέχεστε είτε όχι, άμεσα ή έμμεσα, οι νεκροί που αριθμεί μέχρι στιγμής η χώρα οφείλονται, με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, στις αποφάσεις που έλαβε μια κυβέρνηση απέναντι σε μια συνθήκη ενοχλητικής βίας στην οποία αθώα απάντησε με περισσότερη βία.

Και φαίνεται πως σε αυτή την εποχή καμία εμπόλεμη χώρα δεν μπορεί  να ξεπεράσει αυτό τον αριθμό θυμάτων που έχει προκληθεί από τον πόλεμο που άρχισε πριν έξι χρόνια αυτός που όλοι γνωρίζουμε* και που τώρα αποχωρεί, σίγουρα εκτός συνόρων, καθώς έχει βρώμικη τη φωλιά του και δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιοφυία για να το καταλάβει.

Αυτή η κουλτούρα που έχει συνηθίσει να συνυπάρχει με τους νεκρούς ποτέ άλλοτε δεν τίμησε περισσότερο την παράδοσή της, όπως τώρα που τα κρανία περισσεύουν και τα νεκροταφεία μοιάζουν μικρά, αν και σύμφωνα με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς αναφορικά με τους ομαδικούς τάφους, πάνω από 24 χιλιάδες νεκροί αναπαύτηκαν σε ομαδικούς τάφους αυτή την εξαετία και όχι σε κοιμητήρια.

Αν έχει υπάρξει ποτέ δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα του θρήνου και της ελπίδας, θα ήταν άραγε δυνατή η ελάχιστη απονομή δικαιοσύνης για αυτόν τον άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνο αυτού του λουτρού αίματος του χαλοουίν στο οποίο έχουμε βυθιστεί ως λαός; Η απάντηση που έχεις στο μυαλό σου, κύριε αναγνώστη, είναι αυτή που δίνω κι εγώ αναρωτώμενος το ίδιο: Όχι, δεν θα δικαστεί ούτε θα αποδοθεί η ελάχιστη ευθύνη για ό,τι έχει συμβεί στον πρόεδρο που άρχισε τον πόλεμο επιθυμόντας να στερεώσει το κύρος του απέναντι στο έθνος. Αντίθετα, έχει γίνει αποδέκτης, όπως και όλοι οι πρόεδροι που έχουν περάσει από τη βουλή, μιας παχυλής ισόβιας σύνταξης που θα ζήλευαν ακόμη και οι πιο πλούσιοι από τους πλούσιους σε αυτή τη χώρα όπου η δικαιοσύνη είναι από τα πιο μακάβρια πρωταπριλιάτικα αστεία που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως θα μπορούσαν να συμβούν. Κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τον πρόεδρο.

* Αναφέρεται στον απερχόμενο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών του Μεξικού, Φελίπε Καλντερόν, ο οποίος θεώρησε ως το μέγιστο εχθρό κατά την εξαετία διακυβέρνησής του το οργανωμένο έγκλημα εναντίον του οποίου κήρυξε έναν αμείλικτο πόλεμο με πρωταγωνιστή στο στρατό και διάφορα άλλα σώματα ασφαλείας σε έναν υποκριτικό πόλεμο καθώς οι διασυνδέσεις του οργανωμένου εγκλήματος με κυβερνητικούς κύκλους έχουν αποδειχτεί σε διάφορες περιστάσεις. Στο πλαίσιο αυτό άρχισε μια άνευ προηγουμένου κοινωνική εκκαθάριση που βρήκε τα θύματά της σε πρόσωπα συνδικαλιστικών αρχηγών, συμμετεχόντων σε κινήματα, νέων, ιθαγενών σε κοινότητες αντίστασης, που με συνοπτικές διαδικασίες κατηγορούνταν για σύνδεση με το οργανωμένο έγκλημα αφήνοντας τους θανάτους τους ανεξιχνίαστους. Ο πόλεμος του Καλντερόν έχει αφήσει, με συντηρητικές εκτιμήσεις, 85.000 θύματα (πρόσφατο δημοσίευμα της λατινοαμερικάνικης έκδοσης της Le Monde έκανε συγκρίσεις μεταξύ του Μεξικού και εμπόλεμων χωρών, με το Μεξικό να κερδίζει με διαφορά στα θύματα αν και χώρα δημοκρατική με ειρήνη). Τον πόλεμο αυτό άφησε παρακαταθήκη στον διάδοχό του στην προεδρία, Ενρίκε Πένια Νιέτο, ο οποίος ήδη πριν τις εκλογές είχε ανακοινώσει τη συνεργασία του σε ζητήματα ασφαλείας με τον κολομβιανό Όσκαρ Ναράνχο Τρουχίγιο (Oscar Naranjo Trujillo), με σκοτεινή ιστορία που πρέπει να πάρω πολύ χώρο για να παρουσιάσω εδώ, ο οποίος ήδη μερικές βδομάδες μετά την αμφιλεγόμενη εκλογή του ανακοίνωσε την πρόθεση σχηματισμού μεικτών σωμάτων στρατιωτικών και παραστρατιωτικών για την πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος…

Published in: on Νοέμβριος 1, 2012 at 19:05  Σχολιάστε  

«αν γίνει πρόεδρος ο Πένια Νιέτο, εμείς δεν θα ζήσουμε ως το τέλος της εξαετίας»

«Δεν πρόκειται απλά για μια δυσάρεστη πολιτική αλλαγή για το Μεξικό. Πολλοί από μας, αν μείνουμε στις περιοχές που είμαστε δεν θα ζήσουμε ως το τέλος της εξαετίας«.

Ο Π. και η Χ. είναι από την Πόλη Χουάρες, μια πόλη στα σύνορα του Μεξικού με τις ΗΠΑ, που έχει τη θλιβερή πρωτιά να είναι από τις αιματοβαμμένες πόλεις στον κόσμο.

«Πολλά χωριά που έβγαλαν κατά συντριπτική πλειοψηφία PRI (το κόμμα που υποστηρίζει τον Πένια Νιέτο, βλ. παλιότερο ποστ) έχουν χάσει τα τελευταία έξι χρόνια το μισό πληθυσμό τους

Έτσι εξουδετερώνονται οι πολιτικοί αντίπαλοι στο Μεξικό: με επιχειρήματα.

Το κεντροαριστερός υποψήφιος που ήρθε δεύτερος στις εκλογές έχει ήδη κάνει ένσταση για νόθευση του αποτελέσματος, η οποία αποδείχτηκε σε ένα σημαντικό αριθμό εκλογικών κέντρων. Είναι σχεδόν σίγουρο πως μια εκ νέου καταμέτρηση που θα αρχίσει αύριο στις συγκεκριμένες μόνο κάλπες, δεν θα ανατρέψει το αποτέλεσμα του πολιτικού κανιβαλλισμού των εκλογών που θα γίνει καθημερινότητα του Μεξικού για τα επόμενα έξι χρόνια. Εγώ όμως θέλω να ρωτήσω κάτι άλλο:

ΓΙΑΤΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗ ΟΛΑΝ ΕΣΠΕΥΣΕΣ ΝΑ ΣΥΓΧΑΡΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΒΙΑΣΤΗ  ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΟΥΤΕ ΚΑΝ Η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ;;;;; ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΣΗ ΒΙΑΣΥΝΗ;;;;

Να σημειώσω ότι μέχρι στιγμής οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει τον Πένια Νιέτο ως νέο πρόεδρο του Μεξικού είναι η Μεγάλη Βρετανία, η Ισπανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Γουατεμάλα, η Νικαράγουα, η Χιλή και ο Παναμάς.

δολοφονία φοιτητή-ακτιβιστή στην Πόλη του Μεξικού

Ο Carlos Sinúhe Cuevas Mejía κρατώντας το πανό του Συντονιστικού Φοιτητικών και Κονωνικών Οργανώσεων-Η Αμερική μας. Πιθανολογώ ότι είναι από την είσοδο της Εθνικής Πορείας Ειρήνης στην Πόλη του Μεξικού...

Αρκετά συχνά φτάνουν στο mail μου ειδήσεις για δολοφονίες, απειλές, εξαφανίσεις και εκτοπίσεις στο Μεξικό. Η κυβέρνηση του Φελίπε Καλντερόν έχει εξαπολύσει από την εκλογή της το 2006 ένα κυνήγι μαγισσών που στρέφεται κατά κάθε είδους κοινωνικού αγώνα: ιθαγενείς που προσπαθούν να προστατέψουν τη γη τους ή το περιβάλλον της κοινότητας (ποτάμια, δάση, λίμνες), ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοινότητες που αγωνίζονται ενάντια στο κτίσιμο ενός φράγματος ή κάποιου υπερ-πρότζεκτ (κυρίως αυτοκινητοδρόμων που επιδιώκουν να περάσουν πάνω από ολόκληρα χωριά), χωρικών που αγωνίζονται ενάντια στην αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και τη μόλυνση του περιβάλλοντος (έχω στο μυαλό μου τον αγώνα ενάντια στα μεταλλεία), ανθρώπους που καταδικάζουν ανοιχτά την πολιτική των κυβερνώντων και φυσικά κοινότητες που έχουν κάνει πράξη το όνειρό τους για αυτονομία. Τα διαβάζω και θλίβομαι. Αλλά γιατί με άγγιξε τόσο πολύ η δολοφονία του Carlos Sinuhé Cuevas Mejía;

Ο Κάρλος ήταν φοιτητής του τμήματος Φιλοσοφίας του Αυτονομου Εθνικού Πανεπιστημίου του Μεξικού. Το 1999 συμμετείχε ενεργά στην εννιάμηνη κατάληψη του Πανεπιστημίου που ζητούσε δημόσια και δωρεάν παιδεία. Ήταν μέλος πολλών οργανώσεων και συνοδοιπόρος άλλων. Αποχώρησε για κάποια χρόνια από το πανεπιστήμιο και επέστρεψε να ολοκληρώσει τις σπουδές του, επιστρέφοντας και στους φοιτητικούς αγώνες. Την τελευταία μέρα της ζωής του προετοίμαζε με την ομάδα στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος μια προσφορά για την Ημέρα των Νεκρών (2 Νοέμβρη) για τους τέσσερις μεξικανούς φοιτητές που δολοφονήθηκαν στο Σουκουμπίος του Εκουαδόρ, σε επιχείρηση του κολομβιανού στρατού σε στρατόπεδο των FARC (Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας). Επιστρέφοντας στο σπίτι του στο Τοπιλέχο (ένα χωριό έξω από την Πόλη του Μεξικού, στο οποίο κάναμε στάση με την Πορεία Ειρήνης) δολοφονήθηκε. Βρέθηκε νεκρός με 16 σφαίρες!

Βλέπω και ξαναβλέπω τη φωτογραφία. Σίγουρα έχουμε βρεθεί σε συνελεύσεις και εκδηλώσεις. Μα δεν μπορώ να θυμηθώ το πρόσωπό του. Γιατί με συγκλόνισε τόσο ο θάνατός του;

Ίσως γιατί τον νιώθω κοντά. Ίσως γιατί στο πρόσωπό του αναγνωρίζω τόσους φίλους και συντρόφους που θα μπορούσαν να είναι στη θέση του που μου φαίνεται συμπτωματικό που αυτή τη φορά επελέγη αυτός. Τους τελευταίους μήνες δεχόταν απειλές για τη ζωή του. Αφίσες που κολλούνταν στο πανεπιστήμιο τον κατηγορούσαν ως κατάσκοπο, ως έμπορο ναρκωτικών. Ένας πολύ κοντινός και αγαπημένος φίλος, από τα πρώτα άτομα που γνώρισα στην Πόλη του Μεξικού, δέχεται επίσης απειλές κατά της ζωής του. Είχε τότε δυο επιλογές σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων: ή να κατεβάσει τους τόνους ή να τους ανεβάσει, ούτως ώστε μια πιθανή επίθεση να στοιχίσει περισσότερο στο κράτος. Επέλεξε το δεύτερο.

H Ρακέλ Γκουτιέρρες, μαθηματικός, κοινωνιολόγος και ακτιβίστρια, κριτικάροντας τις οργανώσεις που μετά από ένα πλούσιο αγώνα περιορίζονται στο να υπερασπίζονται τους φυλακισμένους συντρόφους τους, έλεγε πως στον καθένα μας αναλογεί ένα φεγγάρι φυλακής (εκείνη είχε κάνει αρκετά φεγγάρια φυλακής στη Βολιβία). Μήπως όσο σκληραίνει το πράγμα, όσο τα αυτονόητα απομακρύνονται από την κοινή λογική, πρέπει να λέμε το ίδιο για ένα θάνατο σαν του Κάρλος;

Οι ζαπατίστας σ’ αυτή την περίπτωση μάλλον θα μιλούσαν γι’ αυτούς που αναμετρώνται με το θάνατο επιδιώκοντας τη ζωή…

απλά γεγονότα από τις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 19 και 20 Οκτώβρη

Δεν θέλουμε εξηγήσεις από το ΠΑΜΕ. Οι περιούσιοι επαναστάτες κατέλαβαν όλο το κομμάτι της Αμαλίας μπροστά από τη Βουλή εμποδίζοντας την ελεύθερη διακίνηση και τη διαμαρτυρία μας (και τα δύο αντισυνταγματικά αλλά ποιος νοιάζεται πλέον γι’ αυτό) και οι υπόλοιποι κοινοί και πληβείοι, που δεν έχουμε δει το φως το αληθινό για να γραφτούμε στο κόμμα, ήμασταν από κάτω. Η φωτογραφία είναι από την οδό Όθωνος στο πλάι της πλατείας Συντάγματος που είχε ήδη εκκενωθεί.

Δεν έχω γράψει πολλά ποστ για Ελλάδα και έχω σιγήσει αρκετό καιρό ακριβώς επειδή έχω την τύχη να

δεν μας φοβίζουν πια! Εγώ η επαρχειώτισσα πήγα χωρίς malox και μάσκα!

βρίσκομαι εν Ελλάδι όλο το καλοκαίρι! Και να βρεθώ από κοντά σε πράγματα υπέροχα! Έτσι ενώ στην προετοιμασία της απεργίας βρισκόμουν στη μικρή πόλη που συνιστά τη βάση μου, στις 19 Οκτώβρη ήμουν στην Αθήνα για να ζήσω το μεγαλείο αυτής της ιστορικής πορείας όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για το κλίμα που επικρατούσε μεταξύ των διαφορετικών μπλοκ. Η ΑΔΕΔΥ και το ΠΑΜΕ αποχώρησαν με τη λήξη της βάρδιας τους και οι υπόλοιποι συνεχίσαμε.  Για τις 19 Οκτώβρη λοιπόν έχω να πω τα εξής:

Γεγονός 1: Δεν μας φοβίζουν πλέον τα χημικά. Ο κόσμος ήρθε προετοιμασμένος με μάσκες και malox, με πολύ χιούμορ και αλληλεγγύη. Κάθε φορά που ακούγαμε δακρυγόνα χειροκροτούσαμε. Οι 300 με 400 χιλιάδες κόσμου που ήρθαν, δεν κατεβαίνουν πλέον να διαδηλώσουν θεωρώντας ότι έχουμε δημοκρατία. Πλέον γνωρίζουν. Κατεβαίνουν διατεθειμένοι/-ες να φάνε δακρυγόνα! Και η ελληνική αστυνομία δεν τους απογοητεύει! Θα είμαι ειλικρινής κι εγώ ότι τη δεύτερη μέρα είχα τσαντιστεί τόσο πολύ με το ΠΑΜΕ  που αν δεν είχαν αρχίσει τα δακρυγόνα θα είχα φύγει. Εθίστηκα!

απλά δεν τέλειωνε ο κόσμος στις 19 Οκτωβρίου! Μεγαλειώδης πορεία!

Γεγονός 2: Έχουν ξεπεραστεί τα συνδικάτα με τις ξεπουλημένες ηγεσίες τους μέλη του ΠΑΣΟΚ. Στην απεργία συμμετείχαν πρωτοβάθμια σωματεία το καθένα με το πανό του.  Συμμετείχαν επίσης πολυάριθμες λαϊκές συνελεύσεις από πολλές γειτονιές της Αθήνας καθώς και από κοντινές περιοχές.

Γεγονός 3: Δεν υπήρχαν αλυσίδες στα διαφορετικά μπλοκ των πορειών (αν και άκουσα ότι ο Συνασπισμός έκανε). Η πορεία ήταν υποδειγματική και προχώρησε μέχρι το Σύνταγμα χωρίς φόβο και πάθος.

Γεγονός 4: Δεν υπήρχαν πολλά κλαδικά αιτήματα. Η απεργία και η πορεία ήταν πολιτική: το αίτημα ήταν να πέσει η κυβέρνηση.

Γεγονός 5: Τα παιδιά που πέταγαν πέτρες από τη μεριά της Βασιλίσσης Σοφίας προς τα ΜΑΤ είχαν την απόλυτη ανοχή της πορείας στην οποία μπαινόβγαιναν. Οι πέτρες έπεφταν βροχή και τα ΜΑΤ δεν αντιδρούσαν. Έγινε ηλίου φαεινότερο ότι η δική τους αντίδραση δεν εξαρτάται από καμία δική μας δράση. Παίρνουν εντολές και λήξις! Βρίσκονται σε εντεταλμένη υπηρεσία και όταν πετάνε χημικά και όταν χτυπάνε. Βλ. γεγονός 2 που ακολουθεί.

πριν τις 3…

… και μετά τις 3…

Το ΠΑΜΕ και τα ΜΑΤ απ’ την μεριά της Καραγιώργη Σερβίας όπου καταφύγαμε μετά από άλλη μια εκκένωση της πλατείας. Μετά μας έδιωξαν από κει. Είχαμε περάσει το ωράριό μας!

Μέρα 2η: Το ΠΑΜΕ ήρθε από νωρίς να καταλάβει το χώρο μπροστά στη Βουλή. Είχαν πει για περικύκλωσή της. Λάθος δηλαδή είχα καταλάβει εγώ ότι δεν θα άφηναν τους βουλευτές να μπουν να ψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο;;; Περιφρούρηση έκαναν τελικά αποκλείοντας την πορεία από το να πλησιάσει τη Βουλή. Παίζοντας το ρόλο του μπάτσου, ελέγχοντας ταυτότητες και τσάντες. Αφότου τα ΜΑΤ είχαν εκκενώσει την πλατεία και είχε αποχωρήσει το ΠΑΜΕ βρήκα έναν παππού καμιά εβδομηνταριά χρονών και μου είπε ότι ενώ ο ίδιος ήταν μέλος δεν τον είχαν αφήσει να μπει στο μπλοκ. «Ε βλέπετε;» του λέω κι εγώ η αφελής. «Μα αυτό θα πει περιφρούρηση!» μου λέει! Παππούς 70 χρονών! Τι φοβήθηκαν δηλαδή;;

Γεγονός 1: Η στάση του ΠΑΜΕ ήταν ξεκάθαρα αντισυνταγματική εμποδίζοντας τη διαμαρτυρία και την ελεύθερη διακίνηση των μη μελών του. Επιπλέον συνιστούσε ξεκάθαρα φίμωση της όποιας διαφορετικής φωνής καθώς είχαν μεγάφωνα που έπαιζαν δυνατά μουσική και τα χαμήλωναν για να ακουστούν μόνο τα δικά τους συνθήματα. «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, τώρα με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλι». Όταν μάλιστα έπεφτε το ηθικό των στρατιωτών, η γυναικεία φωνή παρότρυνε να φωνάζουν πιο δυνατά κουνώντας τις σημαίες του ΠΑΜΕ. Αλλά βέβαια, από πού να θυμούνται πώς να συνυπάρχουν με άλλο κόσμο στον ίδιο χώρο;; Σάμπως το συνηθίζουν;

Γεγονός 2: Και τις δύο μέρες τα δακρυγόνα ξεκίνησαν γύρω στις 3. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Συνήθως οι πορείες στην Αθήνα γύρω στις 3 τελειώνουν, δικαιολογημένα μια και τα καλέσματα είναι 3-4 ώρες νωρίτερα. Μεταξύ 12-3 έχουμε δικαίωμα να διαδηλώνουμε. Όχι όμως μετά από αυτή την ώρα. Πραγματικά αν δεν μας διέλυαν την πρώτη μέρα το πιθανότερο είναι ότι θα μέναμε εκεί για όσο (πιθανότατα μέχρι το πρωί που θα παίζαμε ξύλο με το ΠΑΜΕ για να μας διώξει απ’ την Αμαλίας). Η κυβέρνηση όμως ήξερε πόσο: μέχρι να μας διώξουν τα ΜΑΤ! Να το τελειώνουμε λοιπόν το παραμυθάκι να προκαλούμε. Δεν τους προκαλούμε! Αυτοί μας προκαλούν. Στις 19 Οκτώβρη έτρωγαν πέτρες πάνω από μια ώρα και δεν αντιδρούσαν. Και στις 20 Οκτώβρη η μια εκκένωση της πλατείας ξεκίνησε από ένα φτύσιμο! Ήμουν μπροστά και στα δύο! Δεν υπάρχει καμία αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της δικής μας δράσης και της δικής τους αντίδρασης. Χτυπάνε όταν έχουν εντολή να το κάνουν! Και μάλλον αυτό πάει με το ρολόι…

Γεγονός 3: Με τη στάση το κατασταλτικών δυνάμεων προστασίας του πολίτη είναι εντελώς συμπτωματικό που δεν είχαμε νεκρό μέχρι τώρα. Διαφωνεί κανείς; Πώς να απαντήσουμε σε αυτή τη διαπίστωση; Δεν τους ενδιαφέρει; Είναι τόσο ηλίθιοι; Μήπως είναι απλά δολοφόνοι; Για πείτε…

γιατί μιλάω με στοιχεία…

Γεγονός 3: Η όλη παρουσία του ΠΑΜΕ ήταν ξεκάθαρο ότι στόχευε την υπόλοιπη πορεία και δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το τι γινόταν στη Βουλή. Εγώ επειδή ίσως ήμουν μόνη μου, μικρόσωμη και γυναίκα, με άφησαν να μπω από την πλευρά του τραμ, όπου ήταν μόνο το ΠΑΜΕ οπότε δεν κινδύνευαν (=η περιφρούρηση ήταν χαλαρή). Μπήκα λοιπόν μέσα και με έκπληξη είδα ότι τα πανό της πρώτης γραμμής μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη ήταν στραμμένα από την πλευρά του κόσμου και  όχι της Βουλής. Ρώτησα με πραγματική απορία έναν παππού ποιος ήταν ο συμβολισμός της κίνησης: «Μα στη Βουλή έχουν τα παράθυρα κλειστά!» «Ναι» του ανταπαντώ,»αλλά αυτό το πανό που λέει δεν πληρώνουμε τα χαράτσια σε ποιον απευθύνεται;» «Μα σε αυτούς που δεν έχουν βάλει ακόμη μυαλό» μου λέει, ο συμπαθής κατά τ’ άλλα ηλικιωμένος. Για να μου πει και το πανό «Κάτω τα χέρια από το λαϊκό εισόδημα» που φαίνεται στη φωτο σε ποιον ακριβώς απευθύνεται; Γιατί κι αυτό την πλάτη στη Βουλή είχε. Μπερδεύτηκαν;;

περιφρούρηση του ΠΑΜΕ στην Αμαλίας!!;;;!!;;; Ποιος ήταν ο αντίπαλος οέο;;

Γεγονός 4: Όποιος απλός πληβείος επίχειρησε να ανεβεί στην Αμαλίας και βρέθηκε αντιμέτωπος με την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ ήταν αδύνατο να μην εκνευριστεί. Πήγα, βρίστηκα και απήλθα. Γιατί απήλθα; Γιατί είμαι γυναίκα, 33 ετών, κάτω του 1,60 και 46 κιλά. Και μπορεί να το βρήκα πολύ προσφιλές σπορ να σπρώχνομαι με τις ασπίδες των ΜΑΤ και τις δύο μέρες χωρίς να φοβηθώ, αλλά αυτούς του ΠΑΜΕ ναι το ομολογώ τους φοβήθηκα. Κι όσο να ‘ναι, ξύλο από μπάτσο το περιμένεις, ξύλο από ΚΚΕ όχι ρε φίλε! Δεν το δέχομαι! Αλλά αν ήμουν πιο πιτσιρίκα μάλλον θα πήγαινα και θα ‘παιζα ξύλο. Οι επιλογή αποκλεισμού της Αμαλίας, αγαπητοί φρουροί της Βουλής του ΠΑΜΕ, μπορούσε να έχει ένα ευρύ φάσμα αντιδράσεων: από το απλό βρίσιμο, μέχρι το ξύλο με το καδρόνι και τα υπόλοιπα που όντως έγιναν. Εδώ όμως θα διαφωνήσω και με τους αναρχικούς που άκουσα ότι πετούσαν μάρμαρα μέσα στο μπλοκ. Όχι ρε παιδιά! Τους σκοτώνουμε όποιους διαφωνούμε; Και τι κοινωνία πάμε να χτίσουμε μ’ αυτή τη λογική; Για τις πέτρες στους μπάτσους δεν είπα τίποτα, αλλά σε κόσμο χωρίς κράνη όχι!

Σε κάθε περίπτωση και οι δύο μέρες συνιστούν μια πολύ χρήσιμη κινηματική εμπειρία για όλους μας. Δεν ξέρω τι συμπεράσματα έβγαλε ο καθένας. Εγώ μοιράζομαι τα δικά μου…

Υ.Γ. Μάλλον το παρόν συνιστά το τελευταίο μου ποστ εν Ελλάδι. Με τύψεις αποχωρώ για Μέχικο σε καμιά εικοσαριά μέρες…

Αποκλεισμός του μπλακ μπλοκ στην πορεία της Πρωτομαγιάς, Πόλη του Μεξικού

η αφίσα που καλούσε στην πορεία

Η συμμετοχή στην πορεία της Πρωτομαγιάς ως μπλακ μπλοκ αποφασίστηκε στο τέλος του αναρχικού συνεδρίου που ολοκληρώθηκε το προηγούμενοβράδυ (βλ. προηγούμενο ποστ). Και επειδή τις τελευταίες πρωτομαγιές και πορείες της Δευτέρας Οκτωβρίου (επέτειος της σφαγής των φοιτητών το 1968 στην Πόλη του Μεξικού) υπήρξαν αρκετά προβλήματα με τους γραναδέρους (τα αντίστοιχα ΜΑΤ) συζητήθηκε αρκετή ώρα πώς έπρεπε να κατεβούμε (για να είμαι ειλικρινής κουβέντιαζα και δεν άκουσα τίποτα). Το ραντεβού κανονίστηκε στο Μνημείο της Επανάστασης στο κέντρο της πόλης στις 9 το πρωί της επομένης.

Στο τέλος της κουβέντας και μετά το κλείσιμο του συνεδρίου έγινε κάλεσμα στους «διεθνής» (=ξένους) που παρακολουθούσαν το συνέδριο και ήθελαν να συμμετέχουν στην πορεία να μαζευτούμε ούτως ώστε να μας δώσουν οδηγίες ασφαλείας. Σύμφωνα με το περίφημο άρθρο 33 του Ομοσπονδιακού Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών του Μεξικού: η εκτελεστική εξουσία της Ένωσης (= ο πρόεδρος της δημοκρατίας) έχει το δικαίωμα να εξορίσει, άμεσα και χωρίς δίκη, κάθε ξένο του οποίου η παρουσία θεωρείται επιβλαβής. Οι ξένοι δεν επιτρέπεται να παρεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στα πολιτικά ζητήματα της χώρας. Η συμμετοχή σε πορείες διαμαρτυρίας λογαριάζεται ως παρέμβαση στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα και ως εκ τούτου υπάρχει η πιθανότητα εξορίας, αν και εφαρμόζεται σπάνια. Μέλη του Μαύρου Αναρχικού Σταυρού (Cruz Negra Anarquista) κατέγραψαν τις υπηκοότητές μας και πόσοι ήμασταν από καθεμιά και θα μας δήλωναν σε μια ανακοίνωση προς τον τύπο ως παρατηρητές (χωρίς τα ονόματά μας). Παράλληλα μας δόθηκε το τηλέφωνο του συντονιστή της πορείας, που θα βρισκόταν μπροστά σε υπολογιστή συνδεδεμένο με ίντερνετ, και δίπλα από σταθερό και κινητό τηλέφωνο.

ο κλοιός των γραναδέρων με εμάς μέσα του όπως φαινόταν από την κορυφή του Μνημείου της Επανάστασης. Στο πλάι διακρίνεται το σώμα των γραναδέρων που ήταν σε αναμονή για την περίπτωση που αγριεύαμε και αρχίσαμε να δαγκώνουμε τους συναδέλφους τους!! Απίστευτα πράγματα! Ούτε στην Ελλάδα δεν γίνονται!

Το πρωί λοιπόν έφτασα λίγο αργά στο Μνημείο της Επανάστασης (γύρω στις 11 παρά). Περνώντας κάτω από το μνημείο είδα μια ομάδα από γραναδέρος και άκουσα συνθήματα. Είχα ένα φόβο ότι είχα φτάσει υπερβολικά αργά, οπότε χάρηκα που ο κόσμος ήταν ακόμη εκεί. Φτάνοντας είδα ότι οι δικοί μας ήταν πίσω από αυτήν την ομάδα των γραναδέρος που είχαν διπλή και σε κάποια σημεία τριπλή σειρά. Στο πλάι επίσης είχε γραναδέρος. Σκέφτηκα αντί να ψάξω να βρω το άνοιγμα, απλά να παραμερίσω κάποιους για να μπω του στιλ «με το μπαρδόν αλλά είμαι με τους άλλους». Όταν μπήκα μέσα, συνειδητοποίησα ότι ήμασταν κλεισμένοι σε κύκλο!!! Δεν υπήρχε άνοιγμα πουθενά! «Και πώς θα βγούμε να πάμε στην πορεία» «Δεν θα πάμε στην πορεία»… Η αστυνομία είχε ακινητοποιήσει την ομάδα εμποδίζοντας τη συμμετοχή της στην πορεία!! Ήμασταν γύρω στα 100 άτομα κι οι γραναδέροι γύρω στα 300 (;;;) (το indymedia του Μεξικού λέει 500).

στον κλοιό με φόντο το Μνημείο της Επανάστασης (σοβιετικού τύπου). Φωτο Carlos Martín

Μου φαινόταν απίστευτο αυτό που συνέβη. Δεν είχα πάρει και φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Δανείστηκα τη μηχανή μιας κοπέλας θεωρώντας καλή ιδέα ν’ ανεβώ στο Μνημείο της Επανάστασης και να βγάλω μια φωτογραφία από πάνω. «Θέλω να πάω τουαλέτα», είπα σ’ ένα από τα παλικάρια με τα μπλε. Μου είπε ότι δεν επιτρέπεται και ζήτησα να μιλήσω με τον υπεύθυνο. Με τα πολλά μάλλον τον βρήκα. «Δεν γίνεται να βγεις», μου είπε. «Μα θέλω να πάω τουαλέτα». «Ε κρατήσου λίγο ακόμή»!!!!!

σε αυτό το σημείο υπήρξε η καταπληκτική ιδέα να σχηματίσουμε ένα τεράστιο ανθρώπινο Α μέσα στον κύκλο που ήδη είχαν κάνει οι γραναδέροι. Κοιτούσαμε προς το Μνημείο της Επανάστασης και καλούσαμε τον κόσμο να βγάλει φωτο. Δεν ξέρω αν κάποιος τις ανέβασε... Κι αυτή η γωνία ωστόσο παρουσιάζει ενδιαφέρον. Φωτο Carlos Martín

Σύμφωνα με το χρονικό που υπάρχει στο indymedia της Πόλης του Μεξικού, η ομάδα περικυκλώθηκε γύρω στις 10 το πρωί. Όταν έφτασα εγώ, περίπου μια ώρα μετά, υπήρχαν τρεις ομάδες περικυκλωμένες: η δική μας, μια γύρω στα 20 άτομα, στην οποία μού είπαν ότι οι γραναδέροι χτύπησαν δύο, και μια τρίτη δεν ξέρω με πόσα άτομα.

Υπήρχαν σύντροφοι απέξω από τον κύκλο που περνούσαν πάνω από τον κλοιό μπουκάλια με νερό, μιας κι ήμασταν μέσα στον ήλιο, και φώναζαν συνθήματα αλληλεγγύης. Γύρω στις 11:30 ήρθαν κανάλια και φωτογράφοι αλλά δεν πέρασε σχεδόν τίποτα στα συμβατικά μέσα για τον αποκλεισμό μας. Η εφημερίδα La Jornada, που θεωρείται η πιο προοδευτική εφημερίδα με κυκλοφορία σε όλη τη χώρα, μας αφιέρωσε μια παραγραφούλα, στην οποία γράφει ότι κάποια στιγμή διακόπηκαν οι παρεμβάσεις στο Ζόκαλο, την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας όπου συναντήθηκαν οι πορείες, για να ανακοινωθεί ότι «μια ομάδα νέων από το Αναρχικό Συνέδριο βρίσκονταν αποκλεισμένοι από την αστυνομία της Πόλης του Μεξικού». Ότι παραμείναμε σε αυτήν την κατάσταση σχεδόν 40 λεπτά (διόρθωσέ το σε 2 ώρες) κι ότι μετά βαδίσαμε συνοδευόμενοι από τους γραναδέρους (όπως έχουν συνηθίσει οι πορείες στην Αθήνα) μέχρι την κεντρική πλατεία (αληθές).

Σε όλο αυτό το διάστημα έστελνα μηνύματα σε φίλο για να τα ανεβάσει στο indymedia της Αθήνας (γύρω στις 20:30 ώρα Ελλάδας). Δεν ανέβηκε απολύτως τίποτα. Δεν ξέρω αν κόπηκαν στην προέγκριση ή δεν ανέβηκαν λόγω των τεχνικών προβλημάτων που ανακοινώθηκε ότι υπάρχουν (η σελίδα έπεσε τελείως σήμερα). Σε κάθε περίπτωση θαρρώ πως η τακτική της προέγκρισης κόβει πολύ από την αμεσότητα της σελίδας και τη δυνατότητα αδιαμεσολάβητης ενημέρωσης σε πραγματικό χρόνο. Η είδηση του θανάτου μας θα περιμένει την προέγκριση…

Γύρω στις 12 και αφότου είχε τελειώσει η πορεία στην οποία δεν συμμετείχαμε, η αστυνομία πρότεινε να ερευνήσει τις

φωτο Carlos Martín

τσάντες μας για να μας αφήσει ελεύθερους. Αρνηθήκαμε. Τελικά βρέθηκε συμβιβαστική λύση με την έλευση συντρόφων από το Συνδικάτo SME (το συνδικάτο της αντίστοιχης ΔΕΗ, την οποία εξαφάνισε ο εν ενεργεία πρόεδρος της δημοκρατίας Φελίπε Καλντερόν τον Οκτώβρη του 2009), οι οποίοι προσφέρθηκαν να «ερευνήσουν» τις τσάντες. Προηγουμένως ζητήθηκε από όσους έφεραν κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως όπλο να το αφήσουν εντός του κύκλου.

Φαίνεται πως άφησαν όλες τις ομάδες περίπου τον ίδιο χρόνο, καθώς υπήρξε μια πολύ ωραία στιγμή όταν εμείς αφήναμε το Μνημείο της Επανάστασης και από την αντίθετη κατεύθυνση ερχόταν μια ομάδα κρατώντας το τεράστιο πανό που ήταν αναρτημένο στο κατηλειμμένο αμφιθέατρο Τσε Γκεβάρα στο διήμερο του συνεδρίου. Κατευθυνθήκαμε με αστυνομική συνοδεία προς το Ζόκαλο. Λίγα τετράγωνα πριν, μας εγκατέλειψαν για άγνωστο λόγο. Φτάσαμε στην πλατεία όπου υπάρχουν εδώ και περίπου ένα μήνα οι σκηνές από τη διαμαρτυρία του SME. Μείναμε κάποια ώρα μπροστά στο Εθνικό Μέγαρο (την έδρα της μεξικανικής κυβέρνησης) φωνάζοντας συνθήματα και κάνοντας ανακοινώσεις και διαλυθήκαμε συντεταγμένα χωρίς προβλήματα.

φωτο Carlos Martín

Στο δρόμο της αποχώρησης ζήτησα από το γενικό γραμματέα της CNT Internacional τις φωτογραφίες του (βρισκόταν εκτός κλοιού) για να τις ανεβάσω στο indymedia, θεωρώντας ότι ήδη είχαν ανεβεί οι ανταποκρίσεις. «Μιλάω λίγο ελληνικά», μου είπε. «Α ναι;» του λέω. «Πού τα έμαθες;» «Στη φυλακή», μου απαντάει. Ποιος θαρρείτε ότι ήταν; Ο Carlos Martín, ένας από τους 7 συλληφθέντες της Θεσσαλονίκης το 2003 (για όσους δεν θυμούνται, από την πορεία ενάντια στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ). Τι μικρός που είναι ο κόσμος! Οπότε όλες εκτός από αυτήν που φαίνεται ο κλοιός από ψηλά, είναι δικές του…

Ήμασταν καμπόσοι... φωτο Carlos Martín στην κεντρική πλατεία (Ζόκαλο) πετριγυρισμένοι από τις σκηνές του συνδικάτου της SME και με φόντο τον καθεδρικό ναό. φωτο Carlos Martín