επαναστατικός τουρισμός

Το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, η μεγαλύτερη πόλη στα υψίπεδα της Τσιάπας και ο σημαντικότερος στόχος της ζαπατιστικής εξέγερσης το 1994 ήταν τότε ένα γραφικό χωριουδάκι. Όπως μου διηγείται ο φίλος μου Φ. από τη Χώρα των Βάσκων που πρωτοπήγε στο Σαν Κριστόμπαλ το 1997 είχε τότε δυο καφετέριες όλες κι όλες. Από τότε η καφετεριακή, μπαριακή και ταβερνική ανάπτυξη έχει εκδιώξει τους κατοίκους από τους τρεις βασικούς πεζοδρόμους στο κέντρο της πόλης και απλώνεται σιγά σιγά στην υπόλοιποι. Μόνο τον τελευταίο χρόνο πρέπει να έχουν ανοίξει πάνω από 15 νέα μέρη αράγματος που τρώνε επιχειρήσεις και σπίτια.

Η πόλη είναι όμορφη και περιλαμβάνεται σε όλους τους τουριστικούς οδηγούς, οπότε συναντάς κόσμο από διάφορα μέρη του πλανήτη (τις χώρες που λεφτά και διαβατήρια που τους επιτρέπουν να ταξιδεύουν) και διάφορες ηλικίες. Λόγω όμως της ιστορίας του ζαπατισμού στην περιοχή, υπάρχει μια αρρώστεια που απλώνεται σαν επιδημία. Ονομάζεται επαναστατικός τουρισμός!

Είναι εύκολο να αναγνωρίσετε τους επαναστάτες τουρίστες:

  • είναι λευκοί, σχεδόν κατά κανόνα, και προέρχονται κυρίως από χώρες  της Ευρώπης (υπάρχουν και κάποιοι λίγοι λατινοαμερικάνοι που κυκλοφορούν με το ημερολόγιο του Τσε παραμάσχαλα)
  • φορούν βράκες (αυτές που είναι της μόδας)
  • έχουν ράστα ή είναι αχτένιστοι
  • φορούν σανδάλια ή κυκλοφορούν ξυπόλυτοι
  • θεωρούν ότι είναι γαμώ τα άτομα
  • δεν έχουν καμία αίσθηση αλληλεγγύης προς το σύνολο (που φαντάζομαι πως οφείλεται στην απόρριψή τους για την καπιταλιστική κοινωνία), αλλά επιδεικνύουν σχεδόν δουλική συμπεριφορά μπροστά σε άτομα των ζαπατιστικών κοινοτήτων (εξωτισμός λέγεται αυτό θαρρώ)
  • ταξιδεύουν με ωτοστόπ σε ομάδες που αλλάζουν συχνά, καθώς η απόλυτη αίσθηση ελευθερίας που προσπαθούν να βιώσουν επιβάλλει τον απόλυτο ατομικισμό και καμία δέσμευση σε οποιοδήποτε σύνολο
  • θεωρούν ότι είναι γαμώ τα άτομα (το επαναλαμβάνω γιατί είναι βασικό)
  • αν επισκεφτούν κάποια από τις κοινότητες, είναι για να προσφέρουν και όχι για να μάθουν
  • έχουν ως απόλυτη αξία την ευχαρίστηση
  • αρκετοί επιδιώκουν να μεταφέρουν παντού τον γαμάτο κόσμο τους: πίνουν στις πλατείες (απαγορεύται στο Μεξικό) και καπνίζουν τους μπάφους τους στις κοινότητες (μπορούν να δημιουργήσουν μεγάλο πρόβλημα). Ιδιαίτερα στις ζαπατιστικές κοινότητες που έχουν ως σύνθημα τη δημιουργία «ενός κόσμου όπου χωράνε πολλοί κόσμοι», φαίνεται δύσκολο για τα επαναστατημένα κεφάλια τους να αντιληφθούν γιατί ο δικός τους γαμάτος κόσμος δεν χωράει. «Πήγα και στους ζαπατίστας ρε φιλάρα, αλλά δεν λέει η φάση. Πολλή συντήρηση, ρε αδερφέ! Ανάψαμε ένα τσιγαράκι και μας την είπαν!» (φανταστικός αλλά πιθανός διάλογος)

Όσον αφορά την οικονομική τους επιφάνεια, οι επαναστάτες τουρίστες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:

  • αυτούς που έχουν ίδιους πόρους, είτε από δουλειά είτε από γονείς
  • αυτούς που επιβιώνουν κάνοντας οποιαδήποτε δουλειά επί τόπου ή πουλώντας προϊόντα χειροτεχνίας. Οι δρόμοι του Σαν Κριστόμπαλ είναι γεμάτοι.

Ο τουρισμός είναι δολοφονική αρρώστεια που σκοτώνει την αυθεντικότητα. Ο επαναστατικός τουρισμός είναι απλά γάμησέ τα…

Advertisements
Published in: on Ιουνίου 1, 2012 at 13:39  2 Σχόλια  

πεινώντας στο Ραμαζάνι

Πριν χαρτογραφήσω επαρκώς το Ραμαζάνι στη Σάναα για να μπορέσω να γράψω ένα ποστ γι’ αυτό, θα ήθελα να στάξω λίγο φαρμάκι, από αυτό που έχω άφθονο για τις θρησκείες εν γένει (νομίζω πως δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω σε οποιονδήποτε λογικό ενήλικα ότι είναι επιζήμιες και επικίνδυνες). Ας μη θεωρηθεί, αδίκως, ότι έχω κάτι εναντίον του Ισλάμ. Το πρόβλημα είναι οι θρησκείες. Αλλά μια και βρίσκομαι στο μουσουλμανικό κόσμο, για αυτό θα γράψω.

Βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον, όπου η δήλωση ότι είσαι χριστιανός είναι μια αποδεκτή κατηγορία. Το να πεις όμως ότι είσαι άθρησκος δεν υπάρχει στο παρόν διανοητικό σύμπαν.

Από την αρχή του Ραμαζανιού, όλος ο κόσμος που με έχει συνηθίσει πλέον να περιφέρομαι στην παλιά πόλη της Σάναας αντικατέστησε το ‘γεια’ με το ‘νηστεύεις;’. Ακόμη και αυτοί που δεν προσεύχονται ιδιαίτερα και δεν επισκέπτονται καθημερινά το τζαμί, θεωρούν αδιανόητο να μη νυστεύσουν στο Ραμαζάνι.

Η νηστεία συνίσταται από απαγόρευση σε ο,τιδήποτε να εισέρχεται στο σώμα -υγρό, στερεό, καπνό- από την πρώτη προσευχή πριν την ανατολή του ηλίου (το φατζρ) που φέτος είναι 4:30 το πρωί, μέχρι την τελευταία προσευχή μετά τη Δύση, που πέφτει στις 18:30. Από τη νηστεία εξαιρούνται τα άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας, οι πολύ ηλικιωμένοι, τα παιδιά και οι γυναίκες που έχουν περίοδο (οι οποίες δεν προσεύχονται κιόλας αυτές τις μέρες). Περιλαμβάνει όχι μόνο τους κατοίκους του πλανήτη, αλλά και του διαστήματος, όπως αποκαλύπτει η αφήγηση του αστροναύτη πρίγκιπα Σουλτάν, που νήστευε ακολουθώντας τις γήινες ώρες στο διάστημα (μα είναι τρελοί αυτοί οι μουσουλμάνοι)!

Όταν τους ρωτάω εκείνοι γιατί νηστεύουν, μου απαντούν ότι το έχει ζητήσει ο Αλλάχ∙ είναι γραμμένο στο Κοράνι.

Το Ισλάμ, όπως και ο χριστιανισμός, νομιμοποιούν ποικίλες αυθεντίες ιεραρχικά, στην κορυφή των οποίων είναι ο Θεός και ακολουθούν οι ποικίλοι ερμηνευτές του, ο πατέρας, η μητέρα, ο δάσκαλος, ο μεγαλύτερος κλπ. Τα παιδιά εδώ είναι υπάκουα ρομπότ, που ακολουθούν αδιαμαρτύρητα τις εντολές των γονιών τους.

Υποτίθεται ότι το Ραμαζάνι έχει δύο λόγους ύπαρξης: α) να αισθανθεί ο καθένας σε τι κατάσταση βρίσκεται ο φτωχός που δεν έχει να φάει, β) να δίνονται σε φιλανθρωπικούς σκοπούς και σε όσους έχουν ανάγκη τα χρήματα που εξοικονομούνται από τη νηστεία. Υποτίθεται πως είναι μήνας αγάπης και προσφοράς.

Η ανοησία του πρώτου είναι προφανής: δεν προσφέρεις απολύτως καμιά βοήθεια σε αυτόν που πεινάει και διψάει με το να πεινάτε και να διψάτε παρέα! Το δεύτερο δεν το κάνει κανείς από όσους έχω ρωτήσει: όπως χαρακτηριστικά μου είπε ο σπιτονοικοκύρης μου, ό,τι δεν τρων στη διάρκεια της ημέρας, το τρώνε τη νύχτα! Στο Κάιρο ωστόσο υπήρχε αρκετός κόσμος που έδινε ένα ποσό στο τζαμί της γειτονιάς του, συνήθως.

Μακράν από το να είναι μήνας αγάπης και προσφοράς, φαίνεται πως υπάρχει μεγαλύτερος εκνευρισμός λόγω της νηστείας. Με αυτόν το τρόπο μου δικαιολογήθηκε χτες ο καλός μου σπιτονοικοκύρης με τη γυναίκα του και τους δυο του γιους, όταν ήρθε να με πετάξει έξω από το σπίτι. Αυτό που επεδίωκε βασικά ήταν να κρατήσει τα έπιπλα του σπιτιού που έχουν αγοραστεί από τους προηγούμενους ενοικιαστές, από τους οποίους έχω εντολή να αδειάσω το σπίτι πριν φύγω. Και αντί να έρθει, ως λογικός ενήλικας, να μου εξηγηθεί, προτίμησε τη συμπεριφορά κακομαθημένων παιδιών της Ευρώπης (γιατί όπως προανέφερα, τα παιδιά εδώ είναι διαφορετικά), που τα θέλουν όλα και αμέσως: έπρεπε να μαζέψω τα πράγματά μου επιτόπου και να φύγω! Όταν τηλεφώνησα σε ένα φίλο δικηγόρο που του εξήγησε ότι μπορούσε να βρεθεί στη φυλακή αν δεν εγκατέλειπε αμέσως το σπίτι, όλοι ξαφνικά λυπήθηκαν για τη συμπεριφορά τους: είναι το Ραμαζάνι, που δημιουργεί εκνευρισμό. Τι γαμάς ρε φίλε αφού ζαλίζεσαι; (όποιος δεν ξέρει το ανέκδοτο, από όπου η ατάκα, να το αποκαλύψει!)

Η καλή του γυναίκα, που λατρεύει το Ραμαζάνι και προσεύχεται πάνω από πέντε φορές την ημέρα (και εκτός Ραμαζανιού), ήταν αυτή που έδινε τις εντολές (δική της ιδέα ήταν να δώσω 1000 δολάρια ως εγγύηση αν ήθελα να παραμείνω στο σπίτι). Οι δυο του γιοι, ολόκληροι μαντράχαλοι, παρόλο που έβλεπαν τη μαλακία των γονιών τους, δεν μπορούσαν να  παρέμβουν, γιατί ακολουθούσαν εντολές, όπως μου είπε ο ένας χαρακτηριστικά. Απορώ και γιατί τους έφερε… Φοβόταν μήπως αποκαλύψω τον πραγματικά βίαιο χαρακτήρα μου και τον αρχίσω στα μπουνίδια όπως του άξιζε;

Είναι πραγματικά τρομακτικό πώς πάνω από ένα δισεκατομμύριο άτομα σε όλο τον κόσμο έχουν πειστεί να μην τρων, να μην πίνουν, να μην καπνίζουν και να μην πηδιούνται 13 ώρες τη μέρα (τόσο είναι αυτή τη χρονιά). Είναι τρομακτικό και αδιανόητο. Πώς έχουν τη βεβαιότητα ότι ο Θεός θεωρεί τόσο σημαντικό το τι θα φας και θα πιεις και πού θα βάλεις το πουλί σου (η πρόταση ισχύει και για τους χριστιανούς). Το Κοράνι βέβαια δεν λέει ‘μη βγάλεις τον ενοικιαστή σου από το σπίτι γιατί θες να κλέψεις τα έπιπλα’, οπότε αυτό είναι ΟΚ. Δεν λέει κάνε πράγματα για να αναπτύξεις την προσωπικότητά σου, το μυαλό σου, να βελτιώσεις τις συνθήκες της ζωής σου και του πλανήτη, δεν λέει να σκέφτεσαι και να κρίνεις. Δεν λέει να ρίξεις από την εξουσία τον επί 30 χρόνια πρόεδρο της χώρας που δεν έχει φτιάξει ένα υδραγωγείο για την πόλη και όλα τα σπίτια έχουν ηλεκτρικές αντλίες για να ανεβαίνει το νερό από το ντεπόζιτο του ισογείου στο ντεπόζιτο της ταράτσας, ούτε υπονόμους για να φεύγουν τα νερά που σχηματίζουν ποτάμια κάθε φορά που βρέχει, ούτε σχολεία της προκοπής κλπ. Και Ραμαζάνι ξεραμαζάνι, ο πόλεμος στο βορρά της Υεμένης συνεχίζεται, όπως βλέπαμε χτες στις τοπικές ειδήσεις στο σπίτι των αγαπημένων μου γειτόνων.

‘Μηδενική ανοχή στη βλακεία!’, θα πω κι εγώ επαναλαμβάνοντας την παραίνεση του καλού μου Δύτη.

Με το τσιγάρο μου στο χέρι και το ποτηράκι του καφέ (πριν το ιφτάρ= το γεύμα που σημαίνει το τέλος της νηστείας), σας χαιρετώ.

Υ.Γ. Επίτηδες βωμολοχώ σ’ αυτό το ποστ. Έτσι, επειδή έχω ραμαζανιώτικη (=εκνευρισμένη) διάθεση…

Υ.Γ 2) Για να μην είμαι μεροληπτική, Υπάρχει και ένα άλλο Ραμαζάνι, για το οποίο θα γράψω, το οποίο ωστόσο στα βασικά στοιχεία του (της νηστείας εκατομμυρίων ατόμων), παραμένει τρομακτικό.