στον καιρό της ποτοαπαγόρευσης

(Παλαιά Φώκαια, Τουρκία) – Επιτρέπεται το κάπνισμα εδώ; ρώτησε ένας φίλος με το τσιγάρο στο χέρι όντας στο καφενείο που έχω κάνει δεύτερο σπίτι μου.

–          Θα σου απαντήσω αμέσως, του είπε ο φίλος που δουλεύει στο μαγαζί, ανάβοντας ένα τσιγάρο. «Όχι, δεν επιτρέπεται!».

Πίσω μας ο πίνακας ανακοινώσεων αναγράφει τις τιμές καταλόγου. Το πρώτο προϊόν, γραμμένο με διαφορετικό χρώμα μαρκαδόρου από τα υπόλοιπα, αναφέρεται ως «enerji içeçeği» (energy drink, πώς το λέμε στο Ελλάντα;) και πρόκειται για τη γνωστή μας μπύρα, που άλλαξε όνομα μετά την ποτοαπαγόρευση. Για όσους επιθυμούν να πιουν απαγορευμένα, το μπουκάλι αδειάζει σ’ ένα πλαστικό ποτήρι, μετατρέποντας αυτόματα το περιεχόμενό του σε energy drink.

(περισσότερα…)

ένα sex shop σύμφωνο με τους κανόνες του ισλάμ

(Παλαιά Φώκαια, Τουρκία) «Το helal sex shop εύχεται σε όλους σας οργασμούς σύμφωνους με τους κανόνες του ισλάμ!»

«Καλές δουλειές στο helal sex shop! Σ’ αυτό οι άντρες θα μπορούν να βρουν μαντηλοφορούσες φουσκωτές κούκλες και οι γυναίκες περιτμημένους δονητές!»

Με τέτοια και άλλα παρόμοια σχόλια υποδέχτηκαν αρκετοί/-ές το άνοιγμα του πρώτου Helal Sex Shop στην Τουρκία (helal/χελάλ σημαίνει επιτρεπτό, δηλαδή σύμφωνο με τους κανόνες του ισλάμ. Το αντίθετό του, haram/χαράμ, χαρακτηρίζει το μη επιτρεπτό, κοινώς το απαγορευμένο). Ιδιαίτερα η ιδέα της μαντηλοφορεμένης κούκλας έδωσε και πήρε, παρόλο που τέτοια προϊόντα δεν διαθέτει το περί ου ο λόγος διαδικτυακό κατάστημα (δεν πρόκειται για να κανονικό μαγαζί). Τα ομοιώματα (και η απεικόνιση) ανθρώπων και ανθρώπινων μελών είναι χαράμ για το ισλάμ, καθώς δημιουργός είναι μόνο ο Θεός. Οπότε ξεχάστε και τους περιτμημένους δονητές!

(περισσότερα…)

η επέτειος της καταστροφής της Σμύρνης… στη Σμύρνη

(Παλαιά Φώκαια) Η Παλαιά Φώκαια θα μπορούσε κάλλιστα να είναι στην Πελοπόννησο ή στην Κρήτη. Ακριβώς όπως είναι, χωρίς ν’ αλλάξεις τίποτα. Με τον κάμπο, τα σπίτια και τους ανθρώπους της. Οι λόφοι γύρω είναι γεμάτοι με ελαιόδεντρα, τα κτήματα παράγουν τα ίδια πράγματα, στις γλάστρες φυτρώνουν με την ίδια φροντίδα τα ίδια λουλούδια, στους δρόμους περιφέρονται οι ίδιοι σκύλοι και οι ίδιες γάτες και με τον ίδιο τρόπο τα φροντίζει (ή δεν τα φροντίζει) ο κόσμος (το λέω γιατί στην Αίγυπτο και την Υεμένη, εν μέρει και στο Μεξικό, η σχέση ήταν πολύ διαφορετική). Ο κόσμος πίνει καφέ με τον ίδιο τρόπο κάτω από τις ίδιες πέργκολες (προτιμούν το τσάι Κεϋλάνης, που το πίνουν όπως τον καφέ), φορώντας τα ίδια ρούχα, έχοντας τις ίδιες κοιλιές, τους ίδιους κώλους, τα ίδια βαμμένα μαλλιά, τις ίδιες καράφλες, τις ίδιες βερμούδες και τα ίδια σορτσάκια. Κάθονται γύρω από τα ίδια τραπέζια, κάνουν παρεάκι με τον ίδιο τρόπο και λένε να ίδια αστεία. Και, προφανώς, τις ακτές τις βρέχει η ίδια, μα ακριβώς ίδια, θάλασσα.

Βρίσκομαι λοιπόν σ’ ένα περιβάλλον που μου είναι εξαιρετικά οικείο από τη μια, αλλά κι εξαιρετικά ξένο από την άλλη. Γιατί δεν βρίσκομαι μόνο στην άλλη πλευρά του Αιγαίου: βρίσκομαι στην άλλη πλευρά της ιστορίας. Η σωτηρία μου καταστροφή σου· το δίκαιό μου αδικία σου· το προφανές μου παράλογό σου. Έχοντας λοιπόν αυτά κατά νου, στις 9 του Σεπτέμβρη βρέθηκα στη Σμύρνη για να παρακολουθήσω το κλείσιμο της 91ης επετείου απελευθέρωσης της πόλης. Τα Ελευθέρια της Σμύρνης. Την ημερομηνία γέννησής της. Ή αλλιώς, την καταστροφή της Σμύρνης.

(περισσότερα…)

Published in: on Σεπτεμβρίου 11, 2013 at 22:49  4 Σχόλια  

ανέκδοτο

(Το Ραμαζάνι τέλειωσε, το Ραμαζάνι πάει. Το Αΐντ αλ-Φιτρ (η γιορτή μετά τη λήξη του Ραμαζανιού), θα κρατήσει τα μαγαζιά κλειστά μέχρι το Σάββατο. Μέχρι να αξιωθώ να γράψω εκείνο το ποστ για το Ραμαζάνι στη Σάναα, πάρτε ένα ανέκδοτο)

–          Πόσο χρονών είσαι, ρώτησα μια μέρα το παλικαράκι που δουλεύει στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου, το οποίο, όπως και πολλά άλλα μαγαζιά στη Σάναα, δεν έχει πόρτα, αλλά ο μαγαζάτορας πηδάει πάνω από τον πάγκο για να μπει μέσα.

–          16, μου λέει. Εσύ;

–          Είμαι 15 χρόνια μεγαλύτερή σου…

–          Όχι, δεν γίνεται! Εσύ φαίνεσαι μικρότερη από μένα.

–          Είναι που οι γυναίκες εδώ φορούν μπούργκα και δεν έχεις δει πολλές.

–          Όχι, έχω δει! Τη μάνα μου, τις αδερφές μου… Κι άρχισε να μετράει. Εξάντλησε τα δάχτυλα του ενός χεριού. Δεν συνέχισε με το δεύτερο χέρι…

–          Ε, είδες που σου λέω!

νύχτες μαγικές στην αραπιά

(είχα ετοιμάσει ένα άλλο ποστ για σήμερα, αλλά το έγραψα σε word 2007 που δεν το αναγνωρίζει ο υπολογιστής… Οπότε ανεβάζω ένα παλιότερο, αμαρτωλό, προ-ραμαζανιού)

Για κάποιες μέρες έμεινε στο σπίτι μου ένας φίλος που δουλεύει δημοσιογράφος στη Σαουδική Αραβία, προς μεγάλη απορία των γειτόνων μου: άντρας και γυναίκα άγαμοι στο ίδιο σπίτι φυσικά συνεπαγόταν άγριες νύχτες σεξ. Ένα βράδυ, λοιπόν, η κοινή μας φίλη είχε τη φαεινή ιδέα να πάμε στο Σέρατον, χτισμένο σ’ ένα λόφο στην άκρη της πόλης. Φτάσαμε γύρω στις 21:00. Θα τρώγαμε σ’ ένα χώρο έξω από το ξενοδοχείο, με το χαρακτηριστικό όνομα ‘Χάιμε’ (το χ να βγαίνει από την καροτίδα παρακαλώ), που σημαίνει ‘σκηνή’. Κι ακριβώς αυτό ήταν.

Τα ξενοδοχεία 5* στην Υεμένη (όπως θα μάθαινα δεν υπάρχει κάποια υπηρεσία που να ελέγχει την ποιότητα των εγκαταστάσεων και των παρεχόμενων υπηρεσιών για να κρίνει πόσα αστέρια οφείλει να έχει ένα ξενοδοχείο), προσφέρουν το απαγορευμένο κατά κανόνα (όχι και κατά πράξη) στην υπόλοιπη Υεμένη αλκοόλ. Οπότε μαζί με το φαγητό μας, παραγγείλαμε και κουτάκια μπύρας (αυτά των 330ml) που θα πληρώναμε 8,5 ευρώ έκαστο, ποσό αδιανόητο για τη χώρα.

Το στήσιμο του χώρου είχε το στυλ μαγαζιού στην Εθνική. Υπήρχαν ακόμη και τρεις ντισκόμπαλες! Στη σκηνή ήταν δυο συνθεσάιζερ που τα χειριζόταν ένας Φιλιππινέζος και άλλες δύο τραγουδούσαν. Όταν έκαναν διάλειμμα κι έμπαινε μουσική κονσέρβα, τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα. Σύντομα το πρόγραμμα άλλαξε σε ‘λαϊκό’. Μια βραζιλιάνα μπέλλυντάνσερ εκτέλεσε το χειρότερο χωρό της κοιλιάς που έχω δει…

Ήταν όλοι τους εκεί: ο Τσάκωνας με μαλλιά, ο τύπος από τo Meaning of life που έσκασε από το φαΐ, ο Μπίλιας, ο Γαρδέλης, ο Γιώργος Αρμένης από το «Όλα Είναι Δρόμος», που στο τέλος βάζει να γκρεμίσουν εκείνο το μαγαζί στην Εθνική… Μόνο που ήταν πιο σκούροι και κάποιοι φορούσαν ρούχα της Σαουδικής Αραβίας. Έπιναν red bull (ο φίλος μου θα μου διευκρίνιζε ότι οι περισσότεροι είχαν βότκες μέσα στις τσάντες τους) και κάπνιζαν ναργιλέ. Όσοι φορούσαν κουστούμια, έβγαιναν κατευθείαν από τη δεκαετία του ’70, όταν στην μόδα ήταν εκείνα τα γυαλιστερά υφάσματα στις αποχρώσεις του γκρίζου και μπριγιαντίνη στα μαλλιά. Θα χόρευαν στη συνέχεια στο ρυθμό του τσιφτετελιού. Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αλλά το τσιφτετέλι στον αραβικό κόσμο, με όλη την κινησιολογία που θεωρούμε ‘θηλυκή’, είναι αυστηρά αντρική υπόθεση. Από τις γυναίκες που βρίσκονταν στην κατάμεστη αίθουσα, μόνο δύο σηκώθηκαν να χορέψουν.

Καμία από τον θηλυκό πληθυσμό δεν φορούσε μπούργκα. Τις είχαν στις τσάντες τους. Τιράντες με βαθειά ντεκολτέ, μίνι ή στενά παντελόνια και περίτεχνα χτενίσματα. Πραγματικά ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι κρύβεται κάτω από μια μπούργκα.

Στο τέλος της βραδιάς δύο πολύ φιλικοί Σαουδάραβες θα κάθονταν στο τραπέζι μας. Αφού παίξαμε λίγο με τις ηλικίες μας και ποιος είναι γιος και κόρη ποιανού, τους είπα την ηλικία μου. Σε παντρεύομαι, θα μου έλεγε ο ένας από τους δυο, που είχε τουλάχιστον πέντε δεκαετίες στην πλάτη του. Πόσες γκαμήλες δίνεις, θα ρωτούσα αστειευόμενη. Εκατό. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του φίλου μου, μία γκαμήλα στοιχίζει 5000 στερλίνες ή 254 κότες. Δεν ξέρω, του απαντάω. Πρέπει να ρωτήσω αν είναι καλή η τιμή που μου δίνεις… Όπως θα μου έλεγαν οι φίλοι μου στη συνέχεια, πιθανότατα θα ήμουν η τρίτη του γυναίκα…

Όταν ήρθε ο λογαρισμός, γύρω στις 2 το πρωί που τέλειωσε το πανηγύρι, έμεινα άναυδη: 140 ευρώ! Στη λυπητερή περιλαμβανόταν επιπλέον χρέωση για καθένα από τα άτομα που μας διασκέδασαν, πέντε στον αριθμό (οι τρεις Φιλιππινέζοι, ένας υεμενέζος τραγουδιστής και η χορεύτρια). Τιμή 5* με ποιότητα Εθνικής. Ήταν, ωστόσο, μια εμπειρία: το όλο σκηνικό σε κάθε πτυχή του, απλά δεν υπήρχε!

Published in: on Σεπτεμβρίου 2, 2009 at 21:29  5 Σχόλια  

εδώ το Ραμαζάνι, εκεί το Ραμαζάνι, πότε το Ραμαζάνι;

Πλησιάζει, πλησιάζει και όλοι το περιμένουν… Αναμένεται για τις 20 ή 22 Αυγούστου (Παρασκευή μπορεί να πέφτει κάθε 30 χρόνια, οπότε όχι φέτος), αλλά κανείς δεν ξέρει ακόμη… Μουσουλμάνοι φεγγαροπαρατηρητές όλου του κόσμου, ενωθείτε!!!

Καθόμασταν λοιπόν μ’ ένα φίλο (άγγλο) δημοσιογράφο που δουλεύει στη Σαουδική Αραβία και αερολογούσαμε. Όλοι από την εφημερίδα θέλουν να πάρουν άδειες τώρα που είναι το Ραζαμάνι, οπότε αυτός πήρε πριν και ήρθε μια βόλτα από την πόλη μας. Σκέφτεται να πάρει άδεια κάποιες μέρες και μέτά, αλλά μια και κανείς δεν ξέρει από τώρα πότε θα είναι η λήξη του Ραμαζανιού, είναι λίγο δύσκολο να προγραμματίσει.

Μπαρδόν; Τι εννοείς δεν ξέρεις; Με το φεγγάρι δεν πάει; είπον η αφελής… Με το φεγγάρι, βέβαια, που αποτελεί ακριβώς τον αστάθμητο παράγοντα. Ποιον αστάθμητο, συνεχίζω η αναιδής. Εγώ κατέβασα τις ημερομηνίες του Ραμαζανιού πριν δυο μήνες… Αμ, δε!

Το Κοράνι, λοιπόν, λέει, ότι η νηστεία του Ραμαζανιού ξεκινάει την επομένη που θα φανεί το νέο φεγγάρι. Και εκεί είναι το ζήτημα!

Το φεγγάρι, λένε οι επιστήμονες, για να μπορεί να θεαθεί με γυμνό μάτι πρέπει να είναι τουλάχιστον 24 ωρών (λέμε τώρα, γιατί πράγμα όπως ‘γέννηση του φεγγαριού’ δεν υφίσταται) και στην καλύτερη μπορείς να το δεις μετά από 14 ώρες. Αρκετές κοινότητες, σουνιτικές και σιιτικές, βασίζονται στη θέαση της νέας σελήνης με γυμνό οφθαλμό. Έλα όμως που κάποιες φορές έχει συννεφιά και κακοκαιρία και το φεγγάρι δεν φαίνεται

Έτσι υπάρχουν φόρουμ στο ίντερνετ, αλλά και τηλεφωνικά κέντρα, όπου μπορείς να δηλώσεις ότι είδες το φεγγάρι. Το Ισλαμικό Κέντρο Παρατήρησης των Φεγγαριών λειτουργεί από το 1998, έχει ιντεράκτιβ σάιτ και εντελώς δωρεάν μπορείς να γίνεις φεγγαροπαρατηρητής. (Κατεβάστε μια αίτηση από ένα άλλο σάιτ. Αξίζει τον κόπο!)

Το 2005 το Ραμαζάνι ξεκίνησε τέσσερις διαφορετικές μέρες σε διαφορετικές περιοχές του κόσμου ακριβώς λόγω των διαφωνιών στη θέαση του φεγγαριού και το ίδιο συμβαίνει κάθε χρόνο. Πέρσυ διαφορετικές κοινότητες στο Λίβανο γιόρτασαν το Ραμαζάνι διαφορετικές μέρες, καθώς μετά την επιβεβαιομένη θέαση πρέπει να ακολουθήσει η επίσημη διακήρυξη έναρξής του από τον εκάστοτε μουσουλμάνο ηγέτη. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και για τη λήξη του Ραμαζανιού. Να συμπληρώσω επίσης ότι αν το δεις το φεγγάρι μέρα δεν πιάνει, γιατί οι σεληνιακές ‘μέρες’ αρχίζουν και τελειώνουν με τη δύση του ηλίου.

Κάποιοι μουσουλμάνοι ηγέτες υποστηρίζουν τις επιστημονικές μεθόδους καθορισμού των ημερομηνιών της νέας σελήνης. Έναντι σε αυτούς τους απίστους, ένα από τα φεγγαροπαρατηρητικά σάιτ παροτρύνει τον αναγνώστη μουσουλμάνο του εξωτερικού:

  • Μίλα σε άλλους της κοινότητάς σου και προσπάθησε να τους πείσεις να ακολουθήσουν το Κοράνι και τη Σούννα (=Κοινότητα των πιστών).
  • Ζήτα από τους φίλους σου να σε ακολουθήσουν σε φεγγαροπαρατήρηση στις 20 και 21 Αυγούστου.
  • Αν δεν δείτε το φεγγάρι στις 20, καθυστερείστε τη νηστεία για την επομένη.
  • Επαναλάβατε την ίδια διαδικασία για το τέλος του Ραμαζανιού.

Μουσουλμάνοι φεγγαροπαρατηρητές όλου του κόσμου, ήρθε η ώρα να μιλήσετε!

Υ.Γ. Αν, ω άπιστοι αναγνώστες μου, φτιάξατε στο μυαλό σας καμιά εικόνα για φεγγαροπαρατήρηση με τρανζιστοράκι και μπυρίτσα να το ξεχάσετε! Το αλκοόλ είναι απαγορευμένο και το τρανζιστοράκι… παίζει ανάλογα με την περίπτωση.

Ράμανταν ελ-καρήμ

Published in: on Αύγουστος 16, 2009 at 21:09  14 Σχόλια  

American Beauty στην αραβική τηλεόραση

Ως γνωστόν, το προγαμιαίο σεξ είναι χαράμ (απαγορευμένο από το Κοράνι) για τους πιστούς μουσουλμάνους. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αναφορά που να απαγορεύει την ηδονοβλεψία, αλλά εφόσον δεν επιτρέπεται η θέαση του γυμνού χωρίς τα ιερά δεσμά του γάμου, εξυπακούεται ότι και οι σεξουαλικές περιπτύξεις μπαίνουν σε αυτόν τον κανόνα.

Τον Δεκέμβρη του 2008 διοργανώθηκε στο Κάιρο το ?? Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Πολύ καλές ταινίες και σε αρκετές ήταν παρόντες οι συντελεστές τους και ακολουθούσε συζήτηση. Ωστόσο κανείς από τους διοργανωτές δεν διευκρίνιζε κάτι πολύ βασικό. Η προειδοποίηση ήρθε από μια κοπελιά με αραβικό όνομα σε μια mailing-list που ήμουν μέλος: «προσοχή! οι ταινίες είναι μη λογοκριμένες». Ωφείλω να ομολογήσω, η αδαής, ότι ξαφνιάστηκα. Διεθνές φεστιβάλ είναι, σκεφτόμουν. Δεν θα ήταν δυνατό να κόψουν σκηνές. Η παραμονή μου όμως στον αραβικό κόσμο από τότε έχει αλλάξει την ερώτηση: σε τι κοινό άραγε απευθυνόταν αυτή η πανάκριβη διοργάνωση α) με μη-λογοκριμένες ταινίες και β) χωρίς καν να προειδοποιεί;

[Παρενθετικά να πω, πως τα δύο μέτρα και δύο σταθμά στην Αίγυπτο είναι συνηθισμένη πρακτική, καθώς έκτοτε έμαθα πολλές περιπτώσεις ταινιών, ντοκιμαντέρ και θεατρικών έργων που κατέβηκαν γιατί περιείχαν γυμνό. Και εννοείται πως δεν υπήρχε καμία περίπτωση ένας ανεξάρτητος θίασος να πάρει επιχορήγηση αν υπήρχε έστω και η υπόνοια γυμνού στο εγχείρημά του).

Υπάρχουν λοιπόν 2-3 κανάλια στην αραβική τηλεόραση (περισσότερο αραβικό ζάπινγκ προσεχώς) τα οποία προβάλλουν 24 ώρες αγγλόφωνες ταινίες και σειρές με αραβικούς υπότιτλους. Σ’ ένα από αυτά παρακολούθησα χτες το American Beauty και ήταν η πρώτη φορά που πραγματικά κατάλαβα τι ακριβώς κόπηκε.

Εννοείται πως δεν υπήρχε καμία από τις ερωτικές σκηνές της κόρης του πρωταγωνιστή και του γιου του στρατιωτικού. Αυτό δεν ήταν προβληματικό, καθώς εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι δεν συνέβαλαν και ιδιαίτερα στην πλοκή. Κρατάμε τον ερωτισμό, βγάζουμε τις σκηνές. Fair enough! Η σκηνή που ο πρωταγωνιστής και η γυναίκα του προσεγγίζονται ερωτικά στον καναπέ ήταν λίγο πιο άγαρμπα κομμένη, καθώς στη μία φάση καθόταν δίπλα της και της έλεγε πως δεν έχει χαρά στη ζωή της και αμέσως μετά βρίσκονταν να τσακώνονται για τον πανάκριβο καναπέ.

Ωστόσο δύο σκηνές που κόπηκαν πραγματικά κόστιζαν στον τηλεθεατή (ή μήπως τον γλίτωναν;). Όταν ο πρωταγωνιστής πλησιάζει με φανερή ερωτική διάθεση τη μυθομανή φίλη της κόρης του το βράδυ πριν δολοφονηθεί, κόπηκε όχι μόνο η σκηνή, αλλά και η ατάκα της κοπελιάς που έλεγε ότι είναι παρθένα (ποιος ξέρει σε τι ξεδιάντροπη κατάσταση την έβαλε ο σκηνοθέτης να την πει). Οπότε… προσέγγιση και… απομάκρυνση, χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί… Η δεύτερη σκηνή (προθύστερα τις παρουσιάζω) είναι αυτή που έρχεται ο στρατιωτικός στο γκαράζ. Κλαίει, είναι βρεγμένος και αγκαλιάζονται και… ‘no, you got the wrong impression’. Θαρρώ πως εκεί προηγείται μια σκηνή που πάει ο γείτονας να ξεκουμπώσει το παντελόνι του πρωταγωνιστή; σκύβει για στοματικό έρωτα; κάτι υπάρχει εκεί, δεν υπάρχει; Αίσχος! Ντροπή στο σκηνοθέτη!

Και σε κάθε σκηνή που κοβόταν, χωρίς να ξέρει ο τηλεθεατής ότι κόπηκε, θυμόμουν τον πατέρα μου στην οικογενειακή θαλπωρή της τηλεθέασης, όταν βλέπαμε όλοι μαζί καμιά ταινία ή σειρά∙ ακόμη και αφότου είχα ενηλικιωθεί και ήξερε ότι είχα χάσει το πολυτιμότερο πράγμα που έχει μια γυναίκα, κρατούσε το τηλεκοντρόλ και άλλαζε κανάλι στις ερωτικές σκηνές ή όταν υπήρχε τέλος πάντων κάποια αισθητή ερωτική ένταση. Α, ρε πατέρα! Σε λάθος χώρα με γέννησες!

Κουΐζ αρ. 1

Η κύπρια γιαγιά μου βρίσκεται με τους συμπεθέρους της στην Αμαλιάδα πριν από τουλάχιστον 25 χρόνια.

Συμπέθερος: Και σπούδασαν όλα τα παιδιά σου;

Γιαγιά (με περηφάνια): Ναι! Εφτά τους έχω, όλοι σπούδασαν!

Συμπέθερος: Α, πρέπει να ‘σαστε πολύ φτωχοί για να σπούδασαν όλοι…

έρχεται, έρχεται…

Κι ενώ έγραφα (Μεγάλο) Σάββατο βράδυ στο λάπτομ μου, είπα να βάλω ελληνικό ραδιόφωνο. Βάζω λοιπόν  Σκάι μέσω ίντερνετ. Είχε συνέντευξη του Αλκίνοου Ιωαννίδη με αφορμή τη νέα του δουλειά. Η συνέντευξη ήταν χάλια (λόγω του παρουσιαστή), αλλά πολύ εκτιμώ αρκετά από τα κομμάτια αυτού του δίσκου, οπότε χάρηκα που τα άκουγα. Στη συνέχεια είχε ειδήσεις.

«Με τιμές αρχηγού κράτους πρόκειται να υποδεχτεί σε λίγο η Ελλάδα…» Α, ποιος έρχεται; Έστησα αυτί ν’ ακούσω «… το… Άγιο Φως…»

Στην  αρχή έμεινα εμβρόντητη και μετά άρχισα να γελάω. Πλάκα μας κάνουν! To… Άγιο Φως έφτασε με κυβερνητικό αεροσκάφος και το συνόδευε ο… υφυπουργός εξωτερικών. 17 αεροπλάνα περίμεναν σε προγραμματισμένες πτήσεις για να το μεταφέρουν σε άλλα σημεία της Ελλάδας.

Ποτέ δεν μου έκανε εντύπωση αυτή η είδηση (όχι πως θυμάμαι να την ακούω) όσο ήμουν στην Ελλάδα. Αλλά νομίζω πως δημιουργείται ένα κλίμα τη βδομάδα πριν, που όταν τελικά έρχεται η ‘είδηση’ σε κανέναν πλέον δεν κάνει εντύπωση. Τα έθιμα, οι τιμές του πασχαλινού τραπεζιού, συνταγές, τα διάφορα της Μεγάλης Εβδομάδας σε φτάνουν το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ ν’ ακούς ότι με τιμές αρχηγού κράτους φτάνει το… Άγιο Φως και να λες ΟΚ, έφτασε! Μαμάααα, έφτασε το… Άγιο Φως!

Γιατί είχα την εντύπωση εγώ ότι η Ελλάδα δεν είναι θεοκρατικό κράτος; Γιατί να φτάσει το… Άγιο Φως με κυβερνητικό αεροπλάνο; Γιατί να το συνοδεύει ο… υφυπουργός εξωτερικών. Γιατί να το υποδεχτούν με τιμές αρχηγού κράτους; Γιατί σε κανέναν δεν φαίνονται περίεργα αυτά;

Μπήκα λοιπόν στο site της Βουλής των Ελλήνων να δω τι λέει το Σύνταγμα (το ‘χω διαβάσει, αλλά άλλα μυαλά τότε). Στο άρθρο 3 λοιπόν γράφει τα εξής:

1. Eπικρατούσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού, τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Eίναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Iερά Σύνοδο των εν ενεργεία Aρχιερέων και από τη Διαρκή Iερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Kαταστατικός Xάρτης της Eκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Tόμου της κθ΄ (29) Iουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928.
2. Tο εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Kράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου.
3. Tο κείμενο της Aγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Aυτοκέφαλης Eκκλησίας της Eλλάδας και της Mεγάλης του Xριστού Eκκλησίας στην Kωνσταντινούπολη.

Ομολογώ πως έμεινα εμβρόντητη. Τι έγινε ρε παιδιά; Δεν μας κάνουν πλάκα ε;

Λάθη και αγκαλιές

Όταν πρωτοήρθα στο Κάιρο ήμουν μια χαρούμενη μεγαλοκοπέλα (έτσι δεν έλεγαν κάποτε στα 30 τους τις ελεύθερες και μη πολιορκημένες;) που ήθελα να γνωρίσω όλο τον κόσμο. Η χαρά περιλάμβανε βέβαια και μια σωματική ελευθερία, την οποία είχα απτά σημάδια ότι έπρεπε να περιορίσω.

Έτσι όταν επισκέφτηκα το κέντρο αραβικών όπου είχα προπληρώσει μαθήματα (τα οποία εγκατέλειψα γρήγορα), έκανα το λάθος να προτάξω το χέρι μου προς χειραψία στο νεαρό άνδρα που καθότανε πίσω από το γραφείο και με τον οποίο όφειλα να κάνω την τελική συνεννόηση. Σήκωσε και τα δυο του χέρια δείχνοντάς μου ότι δεν κάνει χειραψία με γυναίκες. Κρύβοντας με χαμόγελο μια στιγμή αμηχανίας, μάζεψα το αχαιρέτιστο χέρι μου. Το παλικάρι είχε μούσι, χωρίς μουστάκι και κοντά μαλλιά, στοιχεία χαρακτηριστικά των εντόνως θρησκευόμενων μουσουλμάνων (δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη ‘ισλαμιστής’). Τα στοιχεία καταχωρίσθηκαν: μούσι-χωρίς μουστάκι-δεν δίνουμε χέρι. Save.

Τη συνεννόηση για τα μαθήματα είχα κάνει μέσω ίντερνετ με ένα άλλο παλικάρι που ήταν υπεύθυνο για αυτού του είδους την επικοινωνία. Έκλεισα μαθήματα για τις τρεις τελευταίες εβδομάδες του Ραμαζανιού. Στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι το κέντρο θα ήταν κλειστό τις δύο από αυτές. Τέλος πάντων, κλείσαμε για δυο βδομάδες και σε κάποια φάση παρεξηγηθήκαμε κιόλας από δική μου παρανόηση. Μέχρι να λήξη η ηλεκτρονική συνεννόηση, μιλούσαμε με τα μικρά μας ονόματα και είχαμε ανταλλάξει γύρω στα 20 mails. Οπότε πριν φύγω από την Ελλάδα, τον ρώτησα τι θα ήθελε να του φέρω και κανονίσαμε να συναντηθούμε αφότου θα άρχιζα τα μαθήματα.

Συναντηθήκαμε σε έναν κεντρικό σταθμό του μετρό. Είχαμε γίνει ήδη ‘φίλοι’ στο facebook, οπότε ήταν εύκολο να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο. Τζινάκι, πουκαμισάκι, αθλητικό παπουτσάκι, ξυρισμένος. Άρα δίνουμε χέρι. Κι εγώ επειδή ήμουν χαρούμενη που τον συναντούσα μετά από τόσες ανταλλαγές μηνυμάτων, τον φίλησα σταυρωτά και του έδωσα το δώρο του: μια Καρυάτιδα.

Αν νομίζετε ότι ο Παρθενώνας είναι γνωστό μνημείο, απλά γελιέσθε! Για το δε Ερέχθειο δεν το συζητάμε καν. Νομίζω ότι είχα καταλήξει τότε ότι το παλικάρι δεν ήξερε ούτε πού έπεφτε η Αθήνα, αλλά δεν την καλοθυμάμαι αυτή τη λεπτομέρεια. Γιατί να ξέρει άλλωστε;

Κάναμε μια βόλτα, μιλήσαμε και με ξαναπήγε στο μετρό. Του έδωσα το χέρι μου και τον ξαναφίλησα. Αυτή τη φορά ήταν λίγο δυστακτικός, αλλά με φίλησε κι εκείνος. Τι; μήπως δεν έπρεπε; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ, μου είπε φουριόζος. Και να μην το ξανακάνω (με τόνο ευγενικό, αλλά με πάθος)! Ήταν και περίοδος Ραμαζανιού, αλλά ευτυχώς ήταν μετά τις 6 που σπάει η νηστεία.* Και όσο για το αγαλματάκι… δεν μπορούσε να το δεχτεί (τον είχα δει που άλλαξε χρώμα όταν το άνοιξε, αλλά δεν έδωσα σημασία). Γιατί; Δεν μπορούσε να μου εξηγήσει. Α! Μήπως έχει σχέση με τη θρησκεία; Ναι, ναι! Με τη θρησκεία έχει σχέση! Μα πώς δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα! Φυσικά! Ισλάμ, ανεικονική τέχνη, κατά των ειδώλων… Πώς την έκανα τέτοια γκάφα; Πήρα το αγαλματάκι και αποχώρησα.

Τρία λάθη απανωτά: χέρι, φιλί, άγαλμα. Αλλά πώς θα μπορούσα να καταλάβω;

(Όπως θα μάθαινα στη συνέχεια, το συγκεκριμένο κέντρο αραβικής γλώσσας είναι ισλαμιστικό και από πολλούς άκουσα ότι τα μαθήματα ακολουθούν προσηλυτιστική πορεία. Θα μπορούσα να το είχα υποψιαστεί καθώς χωριζόταν σε ανδρικό και γυναικείο όροφο, όλες οι γυναίκες φορούσαν μαντήλα, ο ένας από τους μάνατζερ ήταν το γενιοφόρο και αμούστακο παλικάρι στο οποίο ήδη αναφέρθηκα, υπήρχαν παντού χαλάκια προσευχής και τηρούνταν αυστηρά οι ώρες προσευχής με διακοπή των μαθημάτων. Αλλά όταν δεν έχεις τον κώδικα να κατανοήσεις αυτά που γίνονται γύρω σου, η πληροφορία δεν καταγράφεται, ούτε και υπάρχει τρόπος ερμηνείας της).

Ο κόσμος που ζει και συχνάζει στο κέντρο του Καΐρου είναι ιδιαίτερος. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, αφότου βρήκα σπίτι και εγκαταστάθηκα, γνωρίστηκα με πολύ κόσμο. Γρήγορα ξεπέρασα το πρώτο σοκ, καθώς οι περισσότεροι όχι μόνο μου έδιναν το χέρι τους σε χειραψία, αλλά με φιλούσαν κιόλας! Πολύ σύντομα προηγούνταν οι αγκαλιές και τα φιλιά έπονταν. Στους πρώτους δύο μήνες είχα δώσει και είχα πάρει τόσες αγκαλιές, όσες δεν είχα απολαύσει με τους καλούς μου φίλους στην Ελλάδα. Όπως θα μάθαινα στη συνέχεια, αυτό είναι ιδιαιτερότητα του κέντρου. Οι άνδρες γενικά στην Κάιρο (για το σύνολο της Αιγύπτου δεν μπορώ να μιλήσω) συνηθίζουν ν’ αγκαλιάζονται εγκάρδια όταν συναντιούνται, αλλά ο εναγκαλισμός των γυναικών είναι ιδιαιτερότητα του κέντρου.

Έτσι λοιπόν όταν γνώρισα τον Μωχάμεντ είχα ήδη χαλαρώσει και θεωρούσα πως μπορούσα να καταλάβω πότε μπορούσα να δώσω το χέρι μου και να φιλήσω. Τον γνώρισα μαζί με τη γυναίκα του, με την οποία ήταν παντρεμένος μερικούς μήνες. Εκείνη όχι μόνο δεν είχε μαντήλα, αλλά φορούσε και t-shirts (=ακάλυπτα χέρια). Αναπτύξαμε μια εγκάρδια φιλία και συναντηθήκαμε πολλές φορές με διάφορες αφορμές. Σε κάποια φάση με τη γυναίκα του αποφασίσαμε να κάνουμε ανταλλαγή αραβικών-αγγλικών (συνηθίζονται τέτοιου είδους ανταλλαγές εδώ). Έτσι κανονίσαμε να βρεθούμε στο σπίτι τους.

Συναντήθηκα με το Μωχάμεντ στο δρόμο κοντά στο σπίτι τους και εννοείται πως τον φίλησα εγκάρδια. Ανεβαίνοντας τις σκάλες για το διαμέρισμα που νοικιάζουν ήθελε να μου πει κάτι. Και ήθελε να μου το πει καιρό πριν… Να μην τον φιλάω όταν συναντιόμαστε και αποχαιρετιόμαστε. (Ε;) Δεν έκρυψα αυτή τη φορά το ξάφνιασμά μου. Άλλωστε με το Μωχάμεντ είμαστε φίλοι. Μετά το γάμο του σταμάτησε να φιλάει τις φίλες και τις γνωστές του. Δηλαδή; Όλες; Ε… μόνο εμένα, γιατί δεν μπόρεσε να μου το πει νωρίτερα. Και επιπλέον τον φίλησα στη γειτονιά του. Σφάλμα, σφάλμα, σφάλμα…

Σε όλη τη διάρκεια που μιλούσαμε με τη γυναίκα του στο smoking-room, προσπαθούσα να καταλάβω… πώς θα έπρεπε να είχα καταλάβει. Οπότε όταν έλειξα την αρμένικη βίζιτα, τον ρώτησα. Και πώς ξέρει, ας πούμε, πότε να δώσει το χέρι του σε μια γυναίκα και πότε όχι; Μου αποκάλυψε τον τρόπο που το χειρίζεται ίδιος. Μισοκάνει μια κίνηση προς τη συνομιλήτρια. Αν δει πως εκείνη ανταποκρίνεται με αντίστοιχο τρόπο, τη συνεχίζει. Αν όχι, η κίνηση μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Σε επανατοποθέτηση των γυαλιών του, ας πούμε.

——————————————————————————

* Κατά τον ισλαμικό μήνα Ραμαντάν (Ραμαζάν στα τουρκικά), οι πιστοί δεν βάζουν τίποτα στο σώμα τους (φαγητό, υγρά, τσιγάρο και φυσικά δεν επιτρέπεται το σεξ) από την πρώτη προσευχή πριν την ανατολή μέχρι την τελευταία μετά τη δύση του ηλίου. Για το μήνα Σεπτέμβρη που ήρθα εγώ, η νηστεία διαρκούσε από τις 4 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα. Στις έξι με το άκουσμα της προσευχής αρχίζει το φαγητό σε αγαπητική ατμόσφαιρα. Είναι σύνηθες να προσφέρεται φαγητό σε ξένους και αγνώστους. Τα χρήματα που εξοικονομούνται από την αποχή από το φαγητό και το ποτό, δίνονται σε όσους που έχουν ανάγκη. (Όλη αυτή η ατμόσφαιρα και η διαδικασία ήταν μια πρωτόγνωρη και ακατανόητη εμπειρία για μένα και ίσως αποτελέσει θέμα μελλοντικού post.)