παγκόσμια συνάντηση κινημάτων στο Βατικανό, ο πάπας Φραγκίσκος και η θεολογία της απελευθέρωσης

Παρότι άθρησκη, μου ασκεί μαγεία η θεολογία της απευλευθέρωσης, ένα ρεύμα στο εσωτερικό της καθολικής και προτεσταντικής εκκλησίας που έγινε εμφανές ιδίως από τη δεκ. του ’60 στη Λατινική Αμερική. Ένα ρεύμα που υποστηρίζει πως δεν αρκεί να πιστεύουμε παθητικά το Χριστό αλλά πρέπει να ακολουθούμε το παράδειγμά του καταγγέλλοντας και αγωνιζόμενοι ενάντια στα κακώς κείμενα αυτού του κόσμου, στο πλευρό των φτωχών και των αδυνάτων· ότι ο αγώνας για συλλογική χειραφέτηση συντροφεύεται από το θεό όπως συνέβη με την έξοδο των εβραίων από την Αίγυπτο· ότι τα σύγχρονα είδωλα ενάντια στα οποία πρέπει να αγωνιστούμε είναι το χρήμα, ο καταναλωτισμός, η ματαιοδοξία και ο εγωισμός [Michael Löwy, El cristianismo de los pobres: Marxismo y la teología de la liberación, Πόλη Μεξικού 1988]. Και ίσως, όπως και ο σουφισμός, μου ασκεί μαγεία γιατί το μεγαλύτερο κομμάτι αυτού του πλανήτη πιστεύει σε Θεό κι αν μπορούσε να ριζοσπαστικοποιηθεί η πίστη του τίποτα δεν θα παρέμενε όπως το ξέρουμε. Γιατί το πρόβλημά μου με τη θρησκεία δεν είναι η μεταφυσική/μαγική σκέψη αλλά η νομιμοποίηση της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων, της μιζέριας και των ιεραρχειών που τη συντηρούν και την αναγεννούν καθημερινά.

Αφορμή της παρούσας ανάρτησης είναι η Πρώτη Διεθνής Συνάντηση Λαϊκών Κινημάτων που θα αρχίσει στο Βατικανό αύριο Δευτέρα 27/10 και θα διαρκέσει τρεις μέρες, υπό την αιγίδα του πάπα Φραγκίσκου που εμπνεύστηκε τη συνάντηση, και διοργανωτές το «Παπικό Συμβούλιο για τη Δικαιοσύνη και την Ειρήνη», την «Παπική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών» και οργανώσεις που θα συμμετάσχουν.

Θα συναντηθούν πάνω από 100 οργανώσεις: από τη διεθνή όργάνωση αγροτών «Via Campesina», τους «Χωρίς Γη» (Βραζιλία) και το «Εθνικό Κίνημα Απαλλοτριωμένων Επιχειρήσεων» (Αργεντινή), μέχρι οργανώσεις αστέγων της  Ινδίας, οργανώσεις ιθαγενών, ρακοσυλλεκτών, κατοίκων παραγκουπόλεων, καθώς και χριστιανικές οργανώσεις με γνωστή δράση στα κινήματα. Ιδιαίτερη φροντίδα δόθηκε, είπαν, για να εκπροσωπηθούν οι γυναίκες και οι νέοι. Η Λατινική Αμερική, η Αφρική και Ασία έχουν την πρωτοκαθεδρία. Άλλωστε το προφίλ των οργανώσεων που μπορούσαν να συμμετάσχουν ήταν σαφές: αποκλεισμένοι του συστήματος, άνεργοι, ιθαγενείς, ακτήμονες, εκτοπισμένοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, κάτοικοι παραγκουπόλεων, άστεγοι, απειλούμενοι με έξωση, λόγω της κερδοσκοπίας της γης και στα ακίνητα, οργανώσεις που συντροφεύουν των αγώνα τους (οι οποίες προτάθηκαν από τα ίδια τα κινήματα αλλά και την Εκκλησία), καθώς και μέλη της εκκλησίας που βρίσκονται κοντά τους [ανακοίνωση της Via Campesina].

(περισσότερα…)

μια απώλεια για την Τσιάπας: ο θάνατος του επισκόπου των φτωχών

από την εφημερίδα jornada, φωτο: Eduardo Verdugo

Γενικά δεν πιστεύω στην ιστορία των προσωπικοτήτων. Δεν πιστεύω ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι καθοριστικός για έναν τόπο, τόσο ώστε να τον σημαδεύει με τη δράση του, ώστε να θεωρείται «αναντικατάστατος». Υπάρχουν όμως τόσα παραδείγματα που με διαψεύδουν. Ένα από αυτά είναι ο ντον Σαμουέλ Ρουΐζ Γκαρσία, επί χρόνια αγαπημένος επίσκοπος του Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας (1959-1999), που πέθανε τη Δευτέρα στην πρωτεύουσα σε ηλικία 86 ετών (από διαβήτη και πνευμονία) και θάφτηκε σήμερα (Τετάρτη 26 Γενάρη) μετά από μια συγκινητικότατη τελετή. Κι ενώ στις κηδείες στο Μεξικό ο κόσμος δεν κλαίει (εκτός απ’ τους στενούς συγγενείς), στην κηδεία του τατίκ αρκετοί από τους παρευρισκόμενους έκλαιγαν με λυγμούς.

(περισσότερα…)