η Ευρώπη φρούριο

Ψάχνοντας να βρω τη σημερινή ονομασία του Sarı Şaban (Χρυσούπολη, κοντά στην Καβάλα) καθώς και άλλα τοπωνύμια, έπεσα σε διάφορες σελίδες προσφύγων από αυτή την περιοχή (Τούρκων και Πομάκων) που μετά την ανταλλαγή πληθυσμών ‘μετακόμισαν’ στην Τουρκία. Κάποιοι λοιπόν ρωτούσαν να μάθουν για τις πατρίδες τους ή τις πατρίδες των προγόνων τους, τι απέγιναν, πώς είναι το σημερινό τους όνομα, τι άνθρωποι μένουν εκεί πλέον, ενώ κάποιοι ζητούσαν οδηγίες για να τις επισκεφτούν. Κάποιες από τις οδηγίες ήταν σαφέστατες: θα πάρεις το τάδε τρένο, θα κατεβείς στο δείνα σταθμό, θα πάρεις το ΚΤΕΛ κλπ, κλπ, αλλά, όπως κατέληγαν τα περισσότερα ποστ, το πρόβλημα δεν είν’ αυτό, αλλά πώς θα πάρεις βίζα για Ελλάδα, ιδίως για περιπτώσεις όπως τις δικές τους που δεν είχαν κάποιον να τους κάνει πρόσκληση. Η συζήτηση που παρακολουθούσα ήταν του 2008, αλλά δεν νομίζω τελικά κάποιος από αυτούς να τα κατάφερε…

Έχω ξαναναφερθεί στο θέμα αλλά αξίζει να το λέω συνεχώς γιατί πολλοί δεν γνωρίζουμε το πραγματικό μέγεθος του ζητήματος, φοβάμαι ούτε κι εγώ. Σίγουρα στη διάρκεια παραμονής σας στην Ελλάδα (ή σε κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης), έχετε γνωρίσει, ας πούμε, έναν ιταλό αρχιτέκτονα, ή ένα γάλλο αρχαιολόγο ή κάποιον άλλο αλλοδαπό με επάγγελμα που χρειάζεται πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Έχετε αναρρωτηθεί γιατί δεν έχετε γνωρίσει ένα σομαλό κομπιουτερά, έναν αιγύπτιο πολιτικό μηχανικό, ένα αφγανό δικηγόρο; Μήπως γιατί δεν υπάρχουν καθόλου αυτές οι κατηγορίες;

Δεν θα σας πω για τον αγαπημένο μου φίλο Σ. από τη Σομαλία που γνώρισα στο Κάιρο, σπουδάζει προγραμματισμό  και έχει χαρτιά από τον ΟΗΕ που του δίνουν άδεια παραμονής μόνο για την Αίγυπτο, αφού η χώρα του δεν είναι κράτος που να μπορεί να εκδίδει διαβατήρια. Ούτε για τον παλαιστίνιο φίλο μου τον Μ., που έκανε τελικά το βήμα να περάσει στην Ιταλία γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να επιστρέψει στον αραβικό κόσμο. Θα σας πω για τον φίλο μου τον Κ., γεννημένο στο Κάιρο, από ευκατάστατη οικογένεια, Αιγύπτιο, κομπιουτερά, με πολύ αξιοπρεπή δουλειά και διόλου αξιοκαταφρόνητο μισθό. Το συζητούσαμε πώς θα μπορούσε να έρθει στην Ελλάδα να με επισκεφτεί. Πρέπει λοιπόν να πάει στην ελληνική πρεσβεία, να πληρώσει 400 λίρες παράβολα (ή όπως διάολο τα λένε), αν θυμάμαι καλά, ποσό που για πολύ κόσμο στην Αίγυπτο είναι μηνιαίος μισθός, και που δεν θα του επιστραφεί αν απορριφθεί η αίτησή του για βίζα, πρέπει να ελέγξουν διάφορα πράγματα για την περίπτωσή του (τυχερός που ο συγκεκριμένος δεν έχει φάκελο στην ασφάλεια όπως οι περισσότεροι που συναναστρεφόμουν) και να του κάνω κι εγώ πρόσκληση. Έχω άραγε εγώ τα προσόντα για να κάνω κάτι τέτοιο; Μάλλον όχι. Αλλά αυτό λύνεται εύκολα, αφού μπορώ να βρω κάποιον πιο αξιοπρεπή και φερέγγυο να κάνει μια πρόσκληση. Δεν είναι εκεί όμως το ζήτημα.

Το ζήτημα είναι ότι πιθανότατα δεν θα την πάρει. Κι ο λόγος που δεν έχετε γνωρίσει έναν αιγύπτιο κομπιουτερά ή αρχιτέκτονα στην Ελλάδα ή σε κάποιο άλλο μέρος της Ευρώπης είναι γιατί δεν είναι τόσο απελπισμένος ώστε να έρθει παράνομα, όπως όλοι οι οικονομικοί μετανάστες ή πολιτικοί πρόσφυγες. Και επίσης δεν είναι τόσο πλούσιος, πράγμα που εννοείται πως από μόνο του λύνει τα πάντα. Και φυσικά δεν μιλάμε να έρθει για να εργαστεί στην Ελλάδα (ή κάπου αλλού στην Ευρώπη). Ούτε μιλάμε για σπουδές. Μιλάμε απλώς για διακοπές… Κι αν νομίζεται πως όλοι θέλουν να μετακομίσουν στην Ευρώπη, κάνετε απλά λάθος. Δεν ξέρω αν έχει λογική.

Πριν χρόνια η μητέρα της αγαπημένης μου φίλης και συμφοιτήτριάς μου Μ. ήθελε να πάει στις ΗΠΑ να δει την κόρη της που είχε μόλις γεννήσει. Η γυναίκα ήταν 60 κάτι χρόνων, με έξι ακόμη παιδιά στην Ελλάδα, όπου είχε ολόκληρη τη ζωή της. Δεν θυμάμαι πόσο καιρό της πήρε να βγάλει βίζα ούτε τι της είχαν ζητήσει. Τότε βρίζαμε τους Αμερικανούς. Τότε απλά δεν ξέραμε…

Advertisements
Published in: on Ιουλίου 30, 2010 at 20:18  Σχολιάστε  

αφιερωμένο στους αναγκαστικά εγκατεστημένους

Το Σάββατο το βράδυ έπινα μπύρες μ’ έναν παλαιστίνιο φίλο (μπαμπάς Παλαιστίνιος, μαμά Αιγύπτια αλλά δεν μπορεί να πάρει την υποκοότητα της μάνας του). Είχε ένα μεγάλο δίλημμα και ήθελε να του πω την άποψή μου. Σκεφτόταν αν φύγει από το Κάιρο. Θείος στο Τορίνο. Τον έβλεπα πολύ προβληματισμένο, πολύ στρεσαρισμένο. Μα γιατί πνιγόταν σε μια κουταλιά νερό το παλικάρι;

Τα εισιτήρια για την Ευρώπη (και για οπουδήποτε) είναι πραγματικά δυσπρόσιτα για οποιονδήποτε με μέσο αιγυπτιακό μπάτζετ. Αλλά το πρόβλημα ήταν βαθύτερο. Όταν θα έληγε η βίζα του δεν θα μπορούσε να γυρίσει πίσω, ούτε στην Αίγυπτο ούτε στην Παλαιστίνη. Θα έπρεπε να μείνει για πάντα εις τας Ευρώπας. Οπότε ναι, ήταν αγχωμένος γιατί θα έπαιρνε μια αμετάκλητη απόφαση για τη ζωή του. Όπως μου είπε, αν έχεις χαρτιά από την Παλαιστινιακή Αρχή, αντιμετωπίζεις σοβαρά προβλημάτα για την παραμονή σου σε διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένων και αραβικών (π.χ. στις χώρες του Κόλπου).

Ποιος άραγε από τους εδώ φίλους μου θα μπορούσε να μείνει στην Ευρώπη, αν το επιθυμούσε;

Ο Άχμετ (για τους φίλους ‘Λίμο’) έχει τελειώσει οδοντίατρος. Το πτυχίο του δεν αναγνωρίζεται στη Γαλλία, όπου θέλει να κάνει μεταπτυχιακό, αλλά υπάρχει ένα είδος κατώτερου πτυχίου, για την περίπτωσή του. Όμως ακόμη κι αν γίνει δεκτός στο Πανεπιστήμιο, μπορεί να μην του δώσουν βίζα για να μείνει.

Μήπως μπορεί να μείνει ο σομαλός κομπιουτεράς φίλος μου; μήπως ο άλλος από του Τζιμπουτί που κάνει πολιτικές επιστήμες; κάποιος από τους αιγύπτιους γνωστούς και φίλους; που δεν μπαίνουν στην κατηγορία του οικονομικού μετανάστατη ή του πολιτικού πρόσφυγα;

Δεν ξέρω αν υπάρχουν μέρη που το ευρωπαϊκό μου διαβατήριο δεν μου επιτρέπει να πάω. Δεν τα ‘χω ανακαλύψει ακόμη. Καθώς αφήνω όμως τη γειτονιά της Αριάγνης του Τσίρκα (για την ακρίβεια μένω κανα 10λεπτο απόστασημε τα πόδια ), σκέφτομαι τους φίλους μου που το διαβατήριό τους τούς κληροδότησε περιορισμούς, όχι από δικό τους φταίξιμο…

Σκέφτομαι και το 8χρονο κοριτσάκι από τη Γάζα που ήρθε στο σπίτι μας πριν λίγες μέρες. Τι να είδε φέτος; Και άραγε θα προλάβει να ταξιδέψει, έστω και σε περιορισμένους προορισμούς;