Τουρκία: Ζήτημα κατεπείγοντος

της Ayça Çubukçu*

[Δημοσιεύτηκε στον ενημερωτικό κόμβο Jadaliyya στις 25 Ιούλη 2016. Δεν μεταφράζεται για την ανάλυσή του -δεν είναι κάτι ιδιαίτερο- όσο για τη μετάδοση του κλίματος. Παράλληλα ας έχουμε κατά νου ότι σε τέτοιες καταστάσεις ο λόγος βρίσκεται στα όρια αυτού που μπορεί να ειπωθεί, κι ανάλογα από τη θέση του καθενός, που στην προκειμένη είναι μια καθηγήτρια πανεπιστημίου.]

«Είναι δεκαετίες που δεν συμβαίνει τίποτα· και είναι βδομάδες που συμβαίνουν δεκαετίες», είχε πει κάποτε ο Βλαντιμίρ Λένιν. Η Τουρκία περνάει κάποιες από εκείνες τις βδομάδες. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου 2016 και την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που κηρύχτηκε στις 20 Ιουλίου τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

Αυτό που μπορεί τελικά να καταστεί ξεκάθαρο είναι ότι η Τουρκία ζει μια κομβική στιγμή υπό κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρισματικά και με ανταπόκριση, κινητοποιεί «το λαό» για να μετατρέψει την αναστολή του συντάγματος σε δημιουργία νέου πολιτικού σώματος. Αυτό που διακυβεύεται, αν είναι να πιστέψουμε τον Ερντογάν, είναι ο τύπος του κράτους και της κοινωνίας που θα έχει η Τουρκία στο δεύτερο μισό του 21ου αιώνα.

(περισσότερα…)

Advertisements
Published in: on Ιουλίου 27, 2016 at 13:40  Σχολιάστε  

Δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στις προοδευτικές και συντηρητικές κυβερνήσεις: Ραούλ Ζιμπέκι

Στις 3-9 Μάη 2015 οι Ζαπατίστας οργάνωσαν ένα σεμινάριο με τίτλο «Κριτική σκέψη απέναντι στη Λερναία Ύδρα του καπιταλισμού». Κάλεσαν κοινωνικούς επιστήμονες και ακτιβιστές από διάφορα μέρη του πλανήτη ώστε να εμπλουτιστεί το θεωρητικό μας οπλοστάσιο απέναντι στη λαίλαπα που πλησιάζει εναντίον των από τα κάτω και δεν θα μοιάζει σε τίποτα με ό,τι έχουμε ζήσει μέχρι τώρα. Ανάμεσά τους ο αγαπημένος Raúl Zibechi, ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας που συντροφεύει διάφορα κινήματα στη Λατινική Αμερική, ο οποίος υποστήριξε με στοιχεία τη θέση ότι ανάμεσα στις προοδευτικές και τις συντηρητικές κυβερνήσεις δεν υπάρχει καμία διαφορά. Οι ισπανόφωνοι μπορούν να δουν το βίντεο της παρέμβασής του εδώ (ή να κατεβάσουν το ηχητικό από εδώ κάνοντας δεξί κλικ στο εικονίδιο για το κατέβασμα και επιλέγοντας «αποθήκευση δεσμού ως…». Το ηχητικό έχει 2-3 λεπτά περισσότερα στην αρχή που δεν ξέρω γιατί κόπηκαν στο βίντεο). Οι υπόλοιπες/οι θα γίνετε έρμαιά μου (χοχοχο) στην περίληψη του πρώτου κομματιού της παρέμβασης και τη μετάφραση διά ακοής του συνόλου αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας θέσης:

zibechi

Αυτό που ζούμε, λέει ο Ζιμπέκι, και το οποίο δεν έχει ακόμη όνομα, μπορεί να περιγραφεί ως ένας πόλεμος εξόντωσης ενάντια στους από κάτω. Στον πόλεμο αυτόν, οι αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής είναι ένα καλό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο αναγεννιόνται τα κεφάλια του καπιταλισμού, ως Λερναία Ύδρα, ακριβώς εκεί που τα κόβεις: γιατί «ανάμεσα στον Μουχίκα [παλιό αντάρτη και απελθόντα πρόεδρο της Ουρουγάης] και τον Ενρίκε Πένια Νιέτο [η μαφία που έχει πάρει την εξουσία στο Μεξικό, εδώ παλιότερο ποστ] δεν υπάρχει διαφορά«. Τα κεφάλια που αναγεννιόνται μπορεί να είναι ακόμη πιο δυνατά. Κι είμαστε κι εμείς μέρος τους.

(περισσότερα…)

Published in: on Σεπτεμβρίου 17, 2015 at 04:23  5 Σχόλια  

η υποκρισία: για την Αίγυπτο

Διάφοροι φίλοι με ρωτάνε τι ξέρω, τι νομίζω, τι πληροφορίες έχω από φίλους και γνωστούς. Για αρχή θα πω ότι ξέρω λίγα πράγματα, πλέον. Ο τρόπος με τον οποίο διοργανώθηκαν οι διαμαρτυρίες της 30ής Ιουνίου χωρίς, απ’ ότι έμαθα, να προηγηθεί κανένα κύμα συλλήψεων που θα έκοβε τις όποιες επιθυμίες διαμαρτυρίας στη ρίζα τους, μου καθιστά πέρα από σαφές ότι πρόκειται για μια άλλη χώρα, διαφορετική από αυτή που γνώρισα εκείνο το χειμώνα του 2008-9 (εδώ ένα συγκεντρωτικό ποστ όταν εκλέχτηκαν οι Αδερφοί Μουσουλμάνοι, μετά την επανάσταση). Οπότε με δεδομένο αυτό, προχωρώ και κάνω κάποιες σκέψεις, βασισμένες σε συζητήσεις και μπλογκς που παρακολουθώ, αναφορικά με το πρόσφατο πραξικόπημα εναντίον του Μόρσι.

Ας συμφωνήσουμε για αρχή σε μερικά πράγματα για να έχουμε μια κοινή βάση συνεννόησης:

– Οι προεδρικές δημοκρατίες σχεδόν κατά κανόνα σχηματίζουν κυβερνήσεις που εξαντλούν τις θητείες τους. Δεν το έχω ψάξει γιατί σε όλο τον Τρίτο Κόσμο έχουν ιδρυθεί προεδρικές δημοκρατίες (πρόχειρα και κομπογιαννίτικα θα έλεγα ότι μάλλον οι λαοί τους θεωρήθηκαν ανώριμοι για δημοκρατία, οπότε έπρεπε να εξασφαλίζεται με κάποιο τρόπο η κυβερνητική σταθερότητα), αλλά είναι ένα γεγονός και έτσι λειτουργεί.

– Όταν ο στρατός ανατρέπει μια νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση, αυτό λέγεται πραξικόπημα (όχι πως εντυπωσιάζομαι βέβαια που μας βάζουν οι γιάνκηδες στη διαδικασία να συζητάμε το αυτονόητο).

– Ο κύριος ρόλος που έχει ο στρατός στον εικοστό πρώτο αιώνα και σε χώρες που δεν βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση είναι η εσωτερική καταστολή και πειθάρχηση.

Ας συνεχίσουμε με ένα παραλληλισμό επιστημονικής φαντασίας, πριν προχωρήσουμε στο ειδικό. Ας προσπαθήσουμε  να σκεφτούμε, σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, τι θα σήμαινε να πάρει ο στρατός ένα ρόλο αφουγκραστή της λαϊκής βούλησης. Να φέρω ένα τυχαίο παράδειγμα: την Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή έχει μια μη δημοφιλή κυβέρνηση με ένα χρόνο θητείας μέχρι τώρα (σαν την Αίγυπτο). Ας φανταστούμε λοιπόν το στρατό να έρχεται σε ρόλο ρυθμιστή της κατάστασης, φύλακα του συντάγματος, εκφραστή της λαϊκής βούλησης, θεματοφύλακα. Πολλοί φίλοι και γνωστοί μας, απηυδισμένοι με την κατάσταση, θα υποστήριζαν μια τέτοια εξέλιξη ως κάτι ευκολότερο και αποτελεσματικότερο από μια απεργία διαρκείας που δεν έβλεπαν να έρχεται ή μαζικές διαδηλώσεις που δεν διοργανώνονταν. Θα μιλούσαμε για δημοκρατική ανωριμότητα; Ίσως. Μάλλον δεν θα είχε σημασία.

Για να έρθουμε λοιπόν στην περίπτωση της Αιγύπτου, ας λάβουμε υπόψη τα εξής στοιχεία: ότι ο στρατός είχε ρυθμιστικό ρόλο στην πολιτική (οπότε για τον κόσμο δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο να ζητάει την παρέμβασή του), ότι είναι κληρωτός και όχι μισθοφορικός (επομένως ο κόσμος δεν τον αισθάνεται ως ολότελα αποκομμένο στοιχείο), αλλά και ότι δεν έχει αποτινάξει τις μουμπαρικές του καταβολές (άρα σαφώς θα μπορούσε να στηρίξει ένα καθεστώς τύπου Μουμπάρακ).

Με αυτή την αμφιθυμία θαρρώ πως αντιλαμβάνεται την επέμβαση του στρατού ο απογοητευμένος από τον Μόρσι και τους Αδερφούς Μουσουλμάνους κόσμος στην Αίγυπτο. Για τους φίλα προσκείμενους στους τελευταίους, η εξέλιξη είναι μία απ’ τα ίδια. Ο στρατός κυνηγούσε την Αδερφότητα πριν την επανάσταση και ξαναρχίζει να την κυνηγάει με το πρόσχημα της περιφρούρησης της λαϊκής βούλησης (πώς εκφράζεται αλήθεια και με ποιον τρόπο μπορείς να την αφουγκραστείς;)…

Φίλοι, γνωστοί και διαδικτυακοί, διακρίνουν τις ΗΠΑ πίσω από το πραξικόπημα. Εξαρχής δεν είχαν δει με καλό μάτι τα αποτελέσματα των εκλογών. Πώς τους ξέφυγαν άραγε; Πώς δεν ενεργοποιήθηκαν οι μηχανισμοί νοθείας και βίας για τον έλεγχο των αποτελεσμάτων; Πώς έκαναν αυτό το λάθος; Όταν είσαι μάγκας όμως, φίλε μου, τα λάθη διορθώνονται. Έτσι για να θυμόμαστε τι σημαίνει δημοκρατία…

Μα αυτό που μ’ ενδιαφέρει περισσότερο σ’ αυτό το ποστ είναι η υποκρισία. Παρατήρησα λοιπόν το εξής, και στην πάρτη μου. Ενώ μιλάμε για στρατό που ξέρουμε ποιο ρόλο έχει, ενώ μιλάμε για νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση που κατά τρόπο μη κατανοητό ξέφυγε από τον έλεγχο των ΗΠΑ στην περιοχή, εγώ στην αρχή τουλάχιστον κοίταξα  με αμηχανία αλλά και ενδιαφέρον το πραξικόπημα. Να ‘ναι που έχω μείνει αρκετό διάστημα εις τας Ευρώπας και ενισχύθηκε η πολιτική μου σχιζοφρένεια σε αυτή την περιοχή με τη λαμπρή ιστορία δημοκρατίας; Σε κάθε περίπτωση, Αίσχος! Φτύνω ψηλά για να πέσει στα μούτρα μου! Τέτοια είμαι τελικά…

Published in: on Ιουλίου 9, 2013 at 14:02  2 Σχόλια  

μπροστά στην ΕΡΤ (παρτ 3)

Ναι συνεχίζει, και το πράγμα γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον!

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος μπροστά στην ΕΡΤ έχει σπάσει. Η εξήγηση που δίνουν κάποιοι από τους υπαλλήλους είναι ότι «ο κόσμος δεν είναι μαλάκας». Όταν βρίσκεσαι σ’ ένα κατειλημμένο χώρο πρέπει να διαλέξεις στρατόπεδο, λένε. Δεν γίνεται να δίνεις βήμα στη Στάη και τον Νταλάρα και όχι στα κινήματα.

πανό Συλλόγου Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών στα κάγκελα της κατειλημμένης ΕΡΤ

πανό Συλλόγου Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών στα κάγκελα της κατειλημμένης ΕΡΤ

Καταρχάς θαρρώ πως η αλληλεγγύη στην ΕΡΤ δεν περιορίζεται σε όσους βρίσκονται καθημερινά στο προαύλιό της. Οπότε το γεγονός ότι περιορίστηκε ο κόσμος μετά την πρώτη απόφαση του ΣτΕ δεν λέει από μόνο του πολλά πράγματα. Το ότι προβληματίζει τους εργαζόμενους, και μάλιστα με αυτόν τον τρόπο, είναι φυσικά εξαιρετικά θετικό.

Έπειτα οφείλω να πάρω πίσω κάποια από αυτά που είπα στην προηγούμενη ανάρτηση: έχει νόημα να συζητάμε. Πάντα έχει νόημα να συζητάμε. Και οι συζητήσεις που γίνονται στην ΕΡΤ με απαίτηση του αλληλέγγυου κόσμου είναι ενδιαφέρουσες. Θα φέρω το παράδειγμα της συνέλευσης του Σαββάτου.

Ο χώρος της ΕΡΤ, μέσα και έξω, έχει μετατραπεί σε ένα καταπληκτικό εργαστήρι πολιτικής ζύμωσης. Μπορεί ο κόσμος να είναι λιγότερος, αλλά είναι και πιο αποφασισμένος. Θα φέρω ως παράδειγμα το διπλωματικό επεισόδιο που δημιουργήθηκε με το πανό αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά (έχει περάσει 30μηνο φυλάκισης χωρίς δίκη, βρίσκεται για 23η μέρα σε απεργία πείνας). Στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας είχε τοποθετηθεί λοιπόν πανό αλληλεγγύης στη βάση της σκηνής που πραγματοποιούνται οι καθημερινές απογευματοβραδινές συναυλίες. Το Σαββατοκύριακο αφαιρέθηκε και μπήκε ένα πανό των εργαζομένων που έλεγε ότι ο έλληνας πολίτης (μόνο;) δικαιούται δημόσια ραδιοτηλεόραση. Όπως μου είπαν τα παιδιά από το Ράδιο 98 (ένας από τους σταθμούς που δέχτηκε επίθεση μαζί με το indymedia τον Απρίλη) που ήρθαν στην ΕΡΤ από εκείνη την Τρίτη 11/6 που κατέβηκε ο γενικός και εξέπεμπαν μέσα από το κτίριο, ο σταθμός αποχώρησε τη Δευτέρα μετά το κατέβασμα του πανό. Την Τρίτη το βράδυ ένα άλλο πανό αλληλεγγύης στο Σακκά, υπογεγραμμένο από την ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στην ΕΡΤ, βρισκόταν δίπλα στο πανό των εργαζομένων της ΕΡΤ…

το πανό των εργαζομένων της ΕΡΤ και το πανό αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά δίπλα δίπλα την Τρίτη το βράδυ. Στη σκηνή οι αγαπημένοι Δάφνη Πανουργιά και Γιώργος Καλκάνης

το πανό των εργαζομένων της ΕΡΤ και το πανό αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά δίπλα δίπλα την Τρίτη το βράδυ. Στη σκηνή η αγαπημένη Δάφνη Πανουργιά και στο πιάνο ο καταπληκτικός Γιώργος Καλκάνης

Όπως λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, γίνονται βήματα συνάντησης της ΕΡΤ με τον κόσμο του αγώνα, μα δεν μπορούν να γίνουν άλματα. Χρειάζεται ακόμη χρόνος. Να σημειώσω ότι, όπως έμαθα, η ΕΡΤ αυτή τη στιγμή έχει αυτονομία μιας βδομάδας σε περίπτωση που της κόψουν το ρεύμα και ότι όλο το σύστημα αναμετάδοσης μπορεί να στηριχτεί σε ένα μόνο στικάκι, σε περίπτωση που της κόψουν το ίντερνετ.

Έχουν διανυθεί σημαντικός δρόμος (ενδεικτικό το ψήφισμα των εργαζομένων στα μουσικά σύνολα που ζητούν αυτοδιαχείριση της ΕΡΤ). Και συνεχίζει…

πανό μαθητών Καλλιτεχνικού Σχολείου

πανό μαθητών Καλλιτεχνικού Σχολείου

Published in: on Ιουνίου 27, 2013 at 18:19  Comments (1)  

Κουΐζ (για την ΕΡΤ)

– Γιατί θέλουν να κλείσουν την ΕΡΤ, οεο;

– Γιατί πλέον δεν χρειάζονται κρατικά κανάλια για να περνούν την κυβερνητική γραμμή: το κάνουν άριστα τα ιδιωτικά!

(αν θεωρήσουμε ότι όντως είναι η ΕΡΤ το θέμα μας, γιατί έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάτι άλλο παίζει εδώ πέρα…)

Published in: on Ιουνίου 20, 2013 at 13:19  Σχολιάστε  

έξω από την ΕΡΤ

[ερασιτεχνικό βιντεάκι, δικό μου, με τρεις μέρες μπροστά στην ΕΡΤ]

– Ρε πατέρα τι εφημερίδα είναι αυτή;, είπα στον πατέρα μου σήμερα το πρωί που τον είδα περιχαρή να διαβάζει μια κυριακάτικη.

– Πήρα να διαβάσω για τα φορολογικά!, ήρθε η αφελής απάντηση.

Δεν ήξερε λέει ότι έχουν απεργία οι δημοσιογράφοι (το ήξερε αλλά τέλος πάντων), δεν ήξερε ότι τα φύλλα που βγήκαν εκτός της «Αδέσμευτης Γνώμης» είναι απεργοσπαστικά. Κι εγώ που αναρωτιόμουν ποιοι μαλάκες θα αγοράσουν σήμερα τα απεργοσπαστικά φύλλα που τυπώθηκαν χτες βράδυ με την προστασία των ΜΑΤ. Έλα μου ντε!

Τρεις μέρες έξω από την ΕΡΤ μαζεύω σενάρια για το άμεσο μέλλον, ερμηνείες της κίνησης του Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ και απόπειρες κατανόησης του ποιοι είμαστε όλοι αυτοί οι πολύχρωμοι (πατριώτες, αριστεροί διαφορετικών ομάδων, αναρχικοί, ανένταχτοι, απολιτικοί κλπ) που βρισκόμαστε έξω από το κτίριο.

έξω από την ΕΡΤ

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013, γύρω στις 12 το μεσημέρι

«Ο κόσμος που βρίσκεται έξω από την ΕΡΤ ζητάει το ελάχιστο: Να ξανανοίξει η ΕΡΤ», έλεγε χτες στην απεργιακή αναμετάδοση του Flash ένας δημοσιογράφος της ΕΡΤ. Αυτό άραγε ζητάμε; Αυτό είναι το ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας μας;

Υπάρχουν διάφορα δείγματα ότι αυτοί που βρίσκονται μέσα στο κτήριο δεν είναι στην ίδια πλευρά με την πλειονότητα του κόσμου που βρίσκεται απέξω και περιμένει μια σύνδεση αυτού του αγώνα με όλους τους προηγούμενους και όσους βρίσκονται σε εξέλιξη. Θα προλάβει να γίνει άραγε αυτή η ζύμωση; Γεννιούνται άραγε στους δρόμους συνειδήσεις;

Πανό έξω από την ΕΡΤ

Ως προς αυτό το ερώτημα, το «ποιοι είμαστε» το ομώνυμο άρθρο τους απεργιακού φύλλου της «Αδέσμευτης Γνώμης» φαίνεται να είναι αρκετά προωθημένο, και μακράν από το να αποτυπώνει μια πραγματικότητα μοιάζει να προσπαθεί να τη δημιουργήσει.

Είμαστε ο λαός που επιμένει να μη σκύβει το κεφάλι και να μην υπακούει στους δυνάστες του. Είμαστε η φωνή των επιστρατευμένων εκπαιδευτικών, ναυτεργατών και εργαζομένων στο Μετρό, η φωνή της αντίστασης από τις Σκουριές των μεταλλείων και τη φάμπρικα της ΜΕΒΓΑΛ, η φωνή των χιλιάδων μεταναστών αδελφών μας και των εκατομμυρίων καταπιεσμένων. Είμαστε η ηχώ της Ταχρίρ και της Ταξίμ, των Αγανακτισμένων ολόκληρου του πλανήτη. Είμαστε οι αγωνιστές της δημοκρατίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είμαστε οι καταπιεσμένοι του χθες, οι εξεγερμένοι του σήμερα, οι νικητές του αύριο […] Αυτός ο αγώνας δεν αφορά απλώς την υπεράσπιση της δημόσιας τηλεόρασης ως πραγματικότητας αλλά ως δυνατότητας για ανεξάρτητη ενημέρωση που θα εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Ταυτόχρονα, όμως, συμπυκνώνει πολύ περισσότερα. Λιετουργεί ως θρυαλλίδα για την απελευθέρωση της συσσωρευμένης οργής στην έρημο του μνημονίου για να τη μετατρέψει σε ένα ρεύμα λαϊκής χειραφέτησης, που θα οδηγήσει σε… απόλυση της τρικομματικής κυβέρνησης.

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

Στο άρθρο τους «Η ελευθερία του τύπου και η δημοκρατία δεν φιμώνονται», τα Σωματεία Τύπου βάζουν τα πράγματα στη θέση τους.

Η εκστρατεία παραπλάνησης ότι κλείνουν τη δημόσια τηλεόραση λόγω των «φαινομένων διαφθοράς» θα επεκταθεί στην εκποίηση της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και άλλων δημόσιων οργανισμών, στο κλείσιμο ακόμη και δημόσιων νοσοκομείων και σχολείων.

Την Παρασκευή το βράδυ ήταν και ο Χάρης εκεί. Βρέθηκε τραυματισμένος από σφαίρα και η Φιλοζωική φρόντισε για την κινητική του αποκατάσταση. Έκαψε καρδιές!

Την Παρασκευή το βράδυ ήταν και ο Χάρης εκεί. Βρέθηκε τραυματισμένος από σφαίρα και η Φιλοζωική φρόντισε για την κινητική του αποκατάσταση. Έκαψε καρδιές!

Και το άρθρο «Η ΕΡΤ που ονειρευτήκαμε» μιλάει για μας.

Όλος αυτός ο κόσμος που υπερασπίζεται σήμερα τη δημόσια ραδιοτηλεόραση περιμένει κάτι παραπάνω -ένα άνοιγμα, μια αμφίδρομη διεργασία. Να φύγουν μερικοί ρεπόρτερ και να πάνε στη Χαλκιδική (μαθαίνω ότι το ΕΤ3 το έκανε ήδη), στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο, να δείξουν τα κλειστά καταστήματα, να μιλήσουν με αστέγους, με απολυμένους, με επισφαλώς εργαζομένους, με μετανάστες […] Υπερασπιζόμαι την ΕΡΤ σημαίνει ότι αναδεικνύω τις δυνατότητές της στο έπακρο, ότι υπερβαίνω ανεπιστρεπτί τις παθογένειες της ελεγχόμενης πληροφόρησης και της κρατικής προπαγάνδας, ότι οδηγώ την ιδέα της δημόσιας ενημέρωσης μέχρι τις πιο δημιουργικές και γόνιμες συνέπειές της. Ότι επιστρέφουμε στην κοινωνία την αλληλεγγύη που μας πρόσφερε τόσο απλόχερα.

Μοίρασμα Αδέσμευτης Γνώμης στον προαύλιο χώρο της ΕΡΤ λίγο μετά τα μεσάνυχτα

Μοίρασμα Αδέσμευτης Γνώμης στον προαύλιο χώρο της ΕΡΤ λίγο μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου 15 Ιουνίου

Καταλάβαιναν άραγε τι ήταν αυτή η εφημερίδα όσοι την άνοιξαν στα γρασίδια για να τη χρησιμοποιήσουν ως ψάθα;

Το κλίμα είναι πολύ καλό έξω από την ΕΡΤ. Η ροή του κόσμου είναι συνεχής. Δεν είναι όσος θα μπορούσε ή όσος θα ‘πρεπε. Γιατί σε κάθε ένα από τα προπύργια που έχουν στηθεί μέχρι τώρα το διακύβευμα δεν είναι αυτό που φαίνεται από πρώτο χέρι: δεν είναι τα πανεπιστήμια, δεν είναι το μετρό, δεν είναι το 8ωρο, δεν είναι η υγεία, η εργασία. Είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Κι ένα ένα τα προπύργια έχουν πέσει και ποδοπατιόμαστε από τις μπουλτόζες της ανάπτυξης που επικαλύται ο νεοφιλελευθερισμός. Για το καλό μας…

Μια συνέλευση την Παρασκευή (από ό,τι μου είπαν γιατί δεν την πρόλαβα), που δεν κλήθηκε από τους εργαζόμενους, έδειχνε ότι οι Αγανακτισμένοι επιθυμούσαν να μεταφέρουν τις δομές τους σε ένα άλλο χώρο. Δημιουργήθηκαν ομάδες εργασίας που δεν λειτούργησαν γιατί δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν. Το προαύλιο της ΕΡΤ δεν είναι ένας αυτοδιαχειριζόμενος χώρος ούτε μπορεί να γίνει. Είναι όμως ένας χώρος ζυμώσης. Για πολλούς είναι χώρος μιας διαφορετικής πολιτικής εμπειρίας. Αν θα είναι σημαντική ή όχι θα το δείξει ο χρόνος.

Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, δεν υπάρχουν χρυσαυγίτες εδώ. Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, η παρουσία σωματείων και συνδικάτων είναι δεδομένη και επιθυμητή. Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, δεν υπάρχει εκείνη αίσθηση ότι ο κόσμος γεννήθηκε χτες και μπορούμε να έρθουμε σε ρήξη με την ιστορία. Παρόμοια με τους Αγανακτισμένους, υπάρχει ένα ανομοιογενές πλήθος που δεν μπορεί να δουλέψει από κοινού. Παρόμοια με τους Αγανακτισμένους, τα βλέμματα είναι στραμμένα προς τα πάνω.

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

Την Πέμπτη το βράδυ βρήκαμε ένα φίλο που είχε αμάξι για να μην πάρουμε το τελευταίο μετρό. Ήμασταν τρεις (ένας άντρας δυο γυναίκες) και μοιραζόμασταν εμπειρίες ανεργίας και ημιαπασχόλησης. Λίγο μετά τη μία ο φίλος με τ’ αξάξι ήρθε να μας μαζέψει. «Δουλεύουμε εμείς το πρωί», μας είπε. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας σοκαρισμένοι! Την Παρασκευή μια φίλη ήρθε περιχαρής. Το πρωί  είχε παραιτηθεί από τη δουλειά της στα Άττικα, όπου δούλευε 12ωρα (10 το πρωί με 10 το βράδυ) για 510 ευρώ μεικτά πουλώντας γόβες των 200 ευρώ (ναι, έχει κόσμο που ψωνίζει παπούτσια 200 ευρώ, κι όχι μόνο ένα ζευγάρι…). Άραγε τι κομμάτι  αποτελούμε του κόσμου που βρίσκεται έξω από την ΕΡΤ;

Η αυριανή μέρα μοιάζει καθοριστική με τη συνάντηση των επικεφαλής της τρικομματικής. Το χειρότερο σενάριο που μπορώ να σκεφτώ, και που μετά τις σημερινές δηλώσεις Σαμαρά μοιάζει μάλλον απίθανο, είναι μια συμβιβαστική λύση για αναδιάρθωση της ΕΡΤ που θα περιλαμβάνει 500-800 απολύσεις σε μάκρος χρόνου. Η ΕΡΤ θα ανοίξει, οι εργαζόμενοι θα κερδίσουν χρόνο κι εμείς θα πάμε σπίτια μας. Το γράφω για να το ξορκίσω…

Πέραν ωστόσο της σεναριολογίας, ένα πράγμα έχει φανεί ξεκάθαρα και με την επιστράτευση των εργαζομένων του Μετρό, των καθηγητών και την ΕΡΤ. Ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους λειτουργεί άψογα. Μια καθηγήτρια μάς έλεγε ότι εντός δύο ημερών είχαν λάβει όλοι στο σχολείο της επιστολές και κάποιους που τους έστειλαν τις επιτάξεις στα χωριά τους, τους πήραν και τηλέφωνο για να τους ειδοποιήσουν! Έκλειναν τις συχνότητες σε όσους σταθμούς μετέδιδαν ΕΡΤ! Οι μπάτσοι κι οι ρουφιάνοι επιτελούν άριστα το καθήκον τους…

ρε λες στο δρόμο να γεννιούνται συνειδήσεις;

ρε λες στο δρόμο να γεννιούνται συνειδήσεις;

σοκ και δέος: ο θάνατος του Τσάβες

Έχω πάθει πλάκα. Πραγματικά δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ το θάνατο του Ούγκο Τσάβες, προέδρου της Βενεζουέλας (που όπως ανακοινώθηκε από εθνικό κανάλι της Βενεζουέλας πέθανε στις 4:25 το απόγευμα, τοπική ώρα (γύρω στα μεσάνυχτα ώρα Ελλάδας). Δεν το ξέραμε πως θα πεθάνει; Ο καρκίνος που τον ταλαιπωρούσε τον τελευταίο 1,5 χρόνο έδειχνε πως προς τα εκεί πάει το πράγμα. Ναι, το ξέραμε. Αλλά… δεν ξέρω… Η παρούσα ανάρτηση δεν έχει σκοπό να μεταδώσει πληροφορίες. Έχει σκοπό να μεταδώσει συναίσθημα…

Όταν πήγα πριν δυόμιση χρόνια στο Μεξικό ήμουν πολύ διστακτική απέναντι σε αυτό που στη Λατινική Αμερική ονομάζεται caudillismo (caudillo=ηγέτης): αυτό το φαινόμενο των χαρισματικών ηγετών που η δράση τους ταυτίζεται με την ιστορία, με την εποχή, με το πνεύμα ενός ολόκληρου λαού, που τίθεται σε κίνδυνο ή τελειώνει με το θάνατό τους. Σε mail που μου έστειλε ο σύντροφός μου για να μου ανακοινώσει τον θάνατο του Τσάβες έλεγε χαρακτηριστικά:

Εδώ η κατάσταση μοιάζει υπερβολικά συννεφιασμένη. Σήμερα τελειώνει επίσημα μια εποχή, η οποία γνωρίζαμε ότι τέλειωνε, αλλά όπως κάθε επιθανάτια αγωνία έδινε την ελπίδα ότι η κατάσταση μπορεί να θεραπευτεί. Τελειώνουν 15 χρόνια ιστορίας της ηπείρου, χωρίς να υπάρχουν βεβαιότητες ότι όλο αυτό που δημιουργήθηκε μπορεί να κρατηθεί. Αυτό από μόνο του δείχνει το εύθραυστο της διαδικασίας […] Τελικά πέθανε ο Τσάβες και μαζί του πολλά εγχειρήματα της Λατινικής Αμερικής. Ο κίνδυνος δεν είναι μόνο η Βενεζουέλα, αλλά ολόκληρη η Νότια Αμερική.

Δεν τον κατάλαβα με τη λογική τον ηγετισμό (ας μεταφράσω έτσι το caudillismo). Ρωτούσα για τον Τσάβες, ρωτούσα για τον Κάστρο. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να ταυτίζεται με την ιστορία, το παρόν, τη διαδικασία, το μέλλον; Λογικά δεν μπόρεσα να το καταλάβω, παρό,τι μου εξηγούσαν την προσωπική διαμεσολάβηση του Τσάβες μεταξύ του κράτους και διαφορετικών ομάδων, στρωμάτων, φυλών κλπ στη Βενεζουέλα. Μόνο αυτός μπορεί να το κάνει, μου έλεγαν, άνθρωποι που έχουν μελετήσει και τους εμπιστεύομαι.

Τον είδα στην Κούβα τον ηγετισμό, όταν ρωτούσα, με πολλή δυσπιστία, για τον Φιντέλ. Αυτός, μόνο αυτός. Μόνο αυτός είναι πάντα εκεί, στις πλημμύρες, στις καταστροφές, στους κινδύνους, στο αντάρτικο, στη μνήμη, στην ιστορία. Ο Ραούλ όχι. Ο Ραούλ τίποτα. Ο Ραούλ κακώς.

Έχει προφανείς κινδύνους ο ηγετισμός, αυτή η ιδέα των μεγάλων ανδρών (φυσικά οι γυναίκες δεν χωράνε εδώ) που «λύνουν τις καταστάσεις με τον τρόπο τους: πατριαρχικό, ιεραρχικό, συγκεντρωτικό, αυταρχικό.  Γιατί τελικά ο σκοπός δεν το δικαιολογεί», συνεχίζει το mail του ο σύντροφός μου.

Τι να πω..; Ο αντιπρόεδρος και ο καγκελάριος της Βενεζουέλας στις ανακοινώσεις τους για το θάνατο του Τσάβες απήγγειλαν στίχους του Ali Primera, του τροβαδούρου από τη Βενεζουέλα του οποίου η μουσική το 2005 ανακηρύχτηκε πολιτιστική κληρονομιά της χώρας.

Όσοι πεθαίνουν για τη ζωή δεν μπορούν να ονομάζονται νεκροί και από αυτή τη στιγμή απαγορεύται να τους κλαίμε.

Κι αν το γράφω αυτό είναι γιατί είμαι σίγουρη πως τα τραγούδια του Ali Primera θα ακούγονται παντού σήμερα στη Βενεζουέλα που για μια βδομάδα θα αποχαιρετά τον ηγέτη της.

Έχω πάθει πλάκα. Τι να πω άλλο…

Published in: on Μαρτίου 6, 2013 at 10:14  Σχολιάστε  

«αν γίνει πρόεδρος ο Πένια Νιέτο, εμείς δεν θα ζήσουμε ως το τέλος της εξαετίας»

«Δεν πρόκειται απλά για μια δυσάρεστη πολιτική αλλαγή για το Μεξικό. Πολλοί από μας, αν μείνουμε στις περιοχές που είμαστε δεν θα ζήσουμε ως το τέλος της εξαετίας«.

Ο Π. και η Χ. είναι από την Πόλη Χουάρες, μια πόλη στα σύνορα του Μεξικού με τις ΗΠΑ, που έχει τη θλιβερή πρωτιά να είναι από τις αιματοβαμμένες πόλεις στον κόσμο.

«Πολλά χωριά που έβγαλαν κατά συντριπτική πλειοψηφία PRI (το κόμμα που υποστηρίζει τον Πένια Νιέτο, βλ. παλιότερο ποστ) έχουν χάσει τα τελευταία έξι χρόνια το μισό πληθυσμό τους

Έτσι εξουδετερώνονται οι πολιτικοί αντίπαλοι στο Μεξικό: με επιχειρήματα.

Το κεντροαριστερός υποψήφιος που ήρθε δεύτερος στις εκλογές έχει ήδη κάνει ένσταση για νόθευση του αποτελέσματος, η οποία αποδείχτηκε σε ένα σημαντικό αριθμό εκλογικών κέντρων. Είναι σχεδόν σίγουρο πως μια εκ νέου καταμέτρηση που θα αρχίσει αύριο στις συγκεκριμένες μόνο κάλπες, δεν θα ανατρέψει το αποτέλεσμα του πολιτικού κανιβαλλισμού των εκλογών που θα γίνει καθημερινότητα του Μεξικού για τα επόμενα έξι χρόνια. Εγώ όμως θέλω να ρωτήσω κάτι άλλο:

ΓΙΑΤΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗ ΟΛΑΝ ΕΣΠΕΥΣΕΣ ΝΑ ΣΥΓΧΑΡΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΒΙΑΣΤΗ  ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΟΥΤΕ ΚΑΝ Η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ;;;;; ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΣΗ ΒΙΑΣΥΝΗ;;;;

Να σημειώσω ότι μέχρι στιγμής οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει τον Πένια Νιέτο ως νέο πρόεδρο του Μεξικού είναι η Μεγάλη Βρετανία, η Ισπανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Γουατεμάλα, η Νικαράγουα, η Χιλή και ο Παναμάς.

νοθεία στις μεξικανικές εκλογές;

Βλέπω στα στατιστικά του μπλογκ ότι κανένας δεν βρίσκει το μπλογκ μου ψάχνοντας για τις μεξικανικές εκλογές. Γιατί να ενδιαφέρεται κάποιος γι’ αυτή την πλούσια χώρα με το φτωχό πληθυσμό μέσα στον καταιγισμό πληροφοριών που μας περιβάλλουν, ιδίως όταν αυτή βρίσκεται στην άλλη άκρη του πλανήτη; Τι σχέση μπορεί να έχει κάποιος που μένει στην Ευρώπη με αυτά τα μέρη; Κι αν δεν έχει, γιατί έσπευσε η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία, μαζί με τον υπερασπιστή της δημοκρατίας Ομπάμα, να συγχαρούν έναν πρόεδρο τη στιγμή που δεν έχει τελειώσει η εκλογική διαδικασία και υπάρχουν πάμπολλες καταγγελίες που δίνουν βάσιμες αποδείξεις για τον ανελεύθερο και μη δημοκρατικό χαρακτήρα των εκλογών; Το έχω γράψει επανειλημμένα σε αυτό το μπλογκ: το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης περνάει από δω, από τη Λατινική Αμερική, και είναι το πρόσωπο της αυταρχικότητας και της εκμετάλλευσης. Ως εκ τούτου θα συνεχίσω να εκπέμπω για τους λίγους που μπορεί να ενδιαφέρονται για το θέμα.

το #Εγώ είμαι ο 132 κάλεσε μια νυχτερινή πορεία το Σάββατο παραμονή των εκλογών, καλώντας σε ειρηνικές και δημοκρατικές εκλογές

Ο Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, ο υποψήφιος ενός κεντροαριστερού συνασπισμού που αποτελείται από το Κόμμα της Δημοκρατικής Επανάστασης (PRD), το Εργατικό Κόμμα και την Κίνηση Πολιτών, είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Μοιάζει σα να βγαίνει μέσα από το χρόνο για να υπερασπιστεί ένα μοντέλο σοσιαλδημοκρατίας που πλέον έχει πεθάνει, υποστηρίζοντας με συγκινητική αφέλεια (ίσως) ότι αν αλλάξουμε θέση στα έπιπλα του δωματίου που αποτελεί τον καπιταλισμό ίσως να μπορέσουμε όχι μόνο να χωρέσουμε όλοι, αλλά ίσως και να καθίσουμε. Παρά τις εναγώνιες προσπάθειες των αντιπάλων του, οι οποίοι κατά την προεκλογική περίοδο εξαπόλυσαν μια εκστρατεία φόβου εναντίον του, δεν έχουν βρει κανένα περιστατικό διαφθοράς να τον βαραίνει. Μιλάει αργά, οπότε δεν προλαβαίνει να απαντά στο χρόνο που του έδιναν στα ντιμπέιτ, και φαίνεται μεγαλύτερος από τα 60 του χρόνια, καθώς δεν τον ενδιαφέρει η προβολή κάποιας χολιγουντιανής εικόνας. Ναι, μου είναι συμπαθής.

Αυτός λοιπόν ο τύπος, που μιλάει για προστατευτισμό της εσωτερικής αγοράς (χωρίς να

Η πορεία κατά την είσοδό της στην κεντρική πλατεία. Στο βάθος, η μητρόπολη

αποκηρύσσει ωστόσο το ελεύθερο εμπόριο), για περιορισμό των ιδιωτικοποιήσεων (αλλά όχι εθνικοποιήσεις), για αυστηρότερα μέτρα στην εκμετάλλευση φυσικού πλούτου (αλλά όχι και αφαίρεση της εκμετάλλευσης σε μέρη όπου υπάρχει αποδεδειγμένα επιζήμια δραστηριότητα και ισχυρή αντίσταση από τους ντόπιους) κλπ, δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη τα αποτελέσματα των εκλογών, περιμένοντας τα τελικά αποτελέσματα που θα βγουν την Τετάρτη. Στη συνέχεια θα τα αντιπαραβάλλει με τα αποτελέσματα των εκλογικών κέντρων που έχουν συγκεντρώσει οι εκπρόσωποι των κομμάτων που τον υποστήριξαν, καθώς και με τις καταγγελίες παρατυπιών, επιφυλασσόμενος να προσβάλει τη διαδικασία.

Χωρίς να υποστηρίζει κάποιο συγκεκριμένο υποψήφιο, το φοιτητικό κίνημα #Εγώ είμαι ο 132μιλάει ήδη για νοθεία, βασισμένο στις πάμπολλες συγκεκριμένες και επώνυμες καταγγελίες που έφτασαν στην ειδική πλατφόρμα που είχε δημιουργήσει για τις εκλογές. Κατηγορεί το Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Εκλογών, το αρμόδιο ανεξάρτητο όργανο διοργάνωσης των εκλογών, ότι δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα για την περιφρούρηση και την αποφυγή ανωμαλιών. Οι χιλιάδες φοιτητές που

ο δρόμος απέναντι στη μητρόπολη, στην κεντρική πλατεία, κατά τη νυχτερινή πορεία

βγήκαν σήμερα στους δρόμους σε μια πολύ όμορφη πορεία (αν και κάναμε κύκλους) εξέφρασαν την αγανάκτισή τους με τη διαδικασία και το αποτέλεσμα. Τις αποφάσεις τους θα τις πάρουν μεθαύριο στη διαπανεπιστημιακή συνέλευση που έχουν καλέσει.

Υπάρχουν ακόμη δυο μέρες που θα κρίνουν τη διαδικασία και θα δείξουν τα όρια ενός κόμματος και ενός κινήματος. Το κόμμα έχει κερδίσει κάποια στραγητικά σημεία, όπως π.χ. την πρωτεύουσα (με μια διαφορά 40%). Θα είναι διατεθειμένο να αφήσει αυτά που έχει, για να μιλήσει για δημοκρατία, για διαδικασίες, ακόμη και με τον κίνδυνο να χάσει; Μπορεί ένα κόμμα που υπερασπίζεται τους θεσμούς να αναγνωρίσει μια ανελεύθερη και αντιδημοκρατική εκλογική διαδικασία;

Κι από την άλλη, το #Εγώ είμαι ο 132 είναι ένα κίνημα που δεν ζητάει τίποτα επαναστατικό, αλλά το

το κέντρο παρατήρησης των εκλογών και πληροφόρησης που είχε στήσει το κίνημα #Εγώ είμαι ο 132 στο Μνημείο της Επανάστασης

απλό και για κάποιους αυτονόητο: να λειτουργήσουν οι θεσμοί και οι διαδικασίες, να μην επιχειρούν να σε εξαγοράσουν έξω από το εκλογικό κέντρο, να μη σε απειλούν με πιστόλι, να σε σκοτώνουν ή να σε τραυματίζουν, να μη σε δέρνουν, να μην είσαι αναγκασμένος να ψηφίσεις γιατί θα χάσεις τη δουλειά σου και πόσα ακόμη. Θα μπορούσε άραγε να συνεχίσει αν δεν υπερβεί τον ίδιό του τον εαυτό και δεν ριζοσπαστικοποιηθεί;

το μνημείο της επανάστασης με το κέντρο παρατήρησης των εκλογών

Τα πόδια μου πονάνε από τα χιλιόμετρα πορειών που έχω κάνει αυτές τις μέρες (θαρρώ πως είναι πάνω από 25 χλμ.). Το Σάββατο, παραμονή των εκλογών, μια πορεία με κεριά ξεκίνησε από την Πλατεία των Τριών Πολιτισμών (εκεί όπου έγινε η σφαγή των φοιτητών το 1968), πέρασε από ένα από τα κτίρια της Televisa (βλ. προπροηγούμενο ποστ) και κατέληξε στην κεντρική πλατεία. Η σιωπηλή μας είσοδος στο Ζόκαλο, την κεντρική πορεία της πόλης, μια απ’ τις μεγαλύτερες του κόσμου, με παλιά κτίρια και ρομαντικό νυχτερινό φωτισμό, ήταν συγκινητικότατη. Κοίταζα όλα αυτά τα νεαρά πρόσωπα που δήλωναν πίστη σε θεσμούς που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι και δεν έχουν λειτουργήσει ποτέ στην ιστορία αυτής της χώρας, και σκεφτόμουν με λύπη αλλά και ελπίδα ότι τους αξίζει κάτι καλύτερο…

Στη Στήλη του Φωτός δόθηκε το ραντεβού για τη σημερινή πορεία που διαμαρτυρόταν για τη νοθεία, την ανελευθερία και την αντιδημοκρατικότητα των εκλογών

οι εκλογές στο Μεξικό… συνεχίζονται

Η μέρα ήταν μεγάλη… Θα τα γράψω συνοπτικά γιατί είναι αργάμιση.

Στις καλύτερα περιφρουρημένες εκλογές στην ιστορία του Μεξικού, όπου την περιφρούρηση είχαν αναλάβει πολίτες, αρκετοί από τους οποίους ήταν νεολαία που συμμετέχει στο κίνημα #Εγώ είμαι ο 132 (βλ. προηγούμενο ποστ), υπήρξε η δυνατότητα να καταγραφούν πάμπολλες παρατυπίες.

Εκτός από την προβληματική διαδικασία σε πολλές περιπτώσεις (εκλογικά κέντρα που άνοιξαν με αρκετές ώρες καθυστέρηση, κάποια που δεν άνοιξαν καθόλου, υπολειτουργία των ειδικών καλπών για τους ετεροδημότες), καταγράφηκαν απειλές και βίαια επεισόδια.

Ο Ενρίκε Πένια Νιέτο (βλ. προηγούμενο ποστ), σύμφωνα με τα αποτελέσματα γρήγορης καταμέτρησης που ανακοίνωσε το υπεύθυνο όργανο, κέρδιζε με 7% (τώρα, ώρα 1:49, είναι στο 3%: εδώ ζωντανά η καταμέτρηση) τον κεντροαριστερό υποψήφιο Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ (ΑΜΛΟ). H γρήγορη καταμέτρηση βασίζεται σε ένα ποσοστό των ψήφων. Τα τελικά αποτελέσματα αναμένονται την Τετάρτη και ο ΑΜΛΟ ανακοίνωσε πριν δυο ώρες ότι θα τα περιμένει για να δράσει. Αντίθετα ο Πένια βιάστηκε να πανηγυρίσει τη νίκη του.

Το κίνημα #Εγώ είμαι ο 132 ανακοίνωσε ήδη ότι, δεδομένων των ανωμαλιών που κατέγραψε, της βίας κατά την ημέρα των εκλογών, καθώς και την εξαγορά ψήφων και τις πάμπολλες παρατυπίες πριν τις εκλογές, δεν αναγνωρίζει τα αποτελέσματα των εκλογών, και θα ανακοινώσει τις δράσεις του μετά τη διαπανεπιστημιακή συνέλευση που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη.

Δεδομένων των παραπάνω, η υπόθεση εξελίσσεται σε θρίλερ: το in.gr και άλλα μέσα που μετέδωσαν ότι ήταν «άνετη» η νίκη του Πένια Νιέτο ας ελέγχουν καλύτερα τις πηγές τους. Εμείς εδώ δεν έχουμε χάσει την ελπίδα…

 

Published in: on Ιουλίου 2, 2012 at 02:01  Σχολιάστε