καταστολή με εντολή του πρύτανη του παντείου πανεπιστημίου

Το μπλογκ συνήθως δεν κάνει αναδημοσιεύσεις, αλλά το συγκεκριμένο θέμα είναι πολύ σοβαρό: ο κινηματικός σέρβερ espiv.net, ψηφιακό σπίτι πληθώρας κινηματικών διαδικασιών στην Ελλάδα, δεν λειτουργεί από χτες με εντολή του Τσάλτα, πρύτανη του παντείου πανεπιστημίου. Παρακάτω δημοσιεύεται αυτούσια η ανακοίνωση της διαχειριστικής ομάδας του espiv.net:

Σήμερα, Δευτέρα 7/7/2014, ο πρύτανης του Πάντειου Πανεπιστημίου έδωσε εντολή να τεθεί εκτός λειτουργίας ο κινηματικός server espiv. Αφορμή ήταν εξώδικο που στάλθηκε προς το πανεπιστήμιο από τον ιδιοκτήτη της OnlineSales, στο οποίο ζητά να διαγραφεί ανάρτηση που τάχα τον δυσφημεί και να κατονομαστούν οι συντάκτες της. Η εν λόγω ανάρτηση:

(περισσότερα…)

Published in: on Ιουλίου 8, 2014 at 11:07  Σχολιάστε  

παγωτό στην Αβάνα, γράμματα στην Αθήνα και πίτσα στη Νάπολη

– Τελευταίος;

– Εγώ και πριν η κυρία.

Σε μια σχετικά κεντρική πλατεία στην παλιά Αβάνα περιμέναμε το ουάουα (λεωφορείο) για το αεροδρόμιο. Στη στάση, κάτω από τον καυτό κουβανικό ήλιο, είκοσι άτομα, όσοι δηλαδή θα έμπαιναν στο επόμενο λεωφορειάκι. Οι υπόλοιποι και υπόλοιπες ήμασταν διασκορπισμένοι κάτω από τα δέντρα της πλατείας, κουβεντιάζοντας και πίνοντας ένα αναψυκτικό με πάγο και σιρόπι που δεν θυμάμαι πλέον τ’ όνομά του. Καθένας ήξερε τους δύο μπροστά του κι αυτόν που ακολουθούσε κι έτσι δεν χρειαζόταν να είμαστε στημένοι. Πόσος κόσμος ήταν μπροστά στην ουρά; Άγνωστο.

Ο τρόπος αυτός σχηματισμού ουράς ήταν εξαιρετικά διαδεδομένος. Σε άλλα μέρη ωστόσο η ουρά ήταν εμφανής και μου προκαλούσε πολιτισμικό σοκ. Για ένα μπολάκι του περίφημου παγωτού Copelia σχηματίζονταν τεράστιες ουρές για να τραπεζάκια στα διαφορετικά σημεία της πλατείας, κι αφού εξασφάλιζες το τραπεζάκι σου έμπαινες στην ουρά για το παγωτό αυτό καθαυτό.

(περισσότερα…)

από τη μισθωτή σκλαβιά στο δικαίωμα στην εργασία

Στην καταπληκική πορεία για τον Κώστα Σακκά στις 29 Ιουνίου άκουσα για πρώτη φορά τη μετατροπή του δεύτερου μέρους του κλασικού αναρχικού συνθήματος «καμιά ειρήνη με τ’ αφεντικά, τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά» σε «τρομοκρατία είναι να ψάχνεις για δουλειά». Δεν κοίταξα ποιοι το φώναξαν. Αλλά ναι, τρομοκρατήθηκα. Φαίνεται πως η κοινωνική πειθάρχηση έφτασε στο μεδούλι.

Ερχόμενη στο σπίτι, έψαξα λίγο στο ίντερνετ, παρότι δεν είναι ασφαλής οδηγός για να βρεις πότε έγινε η μετατροπή ενός συνθήματος, του οποίου η θέση είναι ο δρόμος και όχι το διαδίκτυο. Δεν βρήκα, λοιπόν, αναφορές πριν το 2010, κατά το οποίο η ανεργία είχε φτάσει το 14,8 %. Εντός κρίσης δηλαδή.

Δεν είμαι σε θέση να κάνω κάποια ενδιαφέρουσα ανάλυση και να μην πω πράγματα για πολλούς χιλιοειπωμένα. Θα αρκεστώ στο ανέβασμα του βιβλίου του Πωλ Λαφάργκ, Το δικαίωμα στην τεμπελιά (PDF), σε μετάφραση της Γιούλης Τσίρου από τις εκδόσεις Ποντίκι (κατεβάστε το σε torrent από εδώ). Βιβλίο του 1880, που είχε την καλοσύνη να μου στείλει ο φίλος μου Α. Περαστικά μας…

 

Published in: on Ιουλίου 13, 2013 at 17:40  5 Σχόλια  

μπροστά στην ΕΡΤ (παρτ 3)

Ναι συνεχίζει, και το πράγμα γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον!

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος μπροστά στην ΕΡΤ έχει σπάσει. Η εξήγηση που δίνουν κάποιοι από τους υπαλλήλους είναι ότι «ο κόσμος δεν είναι μαλάκας». Όταν βρίσκεσαι σ’ ένα κατειλημμένο χώρο πρέπει να διαλέξεις στρατόπεδο, λένε. Δεν γίνεται να δίνεις βήμα στη Στάη και τον Νταλάρα και όχι στα κινήματα.

πανό Συλλόγου Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών στα κάγκελα της κατειλημμένης ΕΡΤ

πανό Συλλόγου Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών στα κάγκελα της κατειλημμένης ΕΡΤ

Καταρχάς θαρρώ πως η αλληλεγγύη στην ΕΡΤ δεν περιορίζεται σε όσους βρίσκονται καθημερινά στο προαύλιό της. Οπότε το γεγονός ότι περιορίστηκε ο κόσμος μετά την πρώτη απόφαση του ΣτΕ δεν λέει από μόνο του πολλά πράγματα. Το ότι προβληματίζει τους εργαζόμενους, και μάλιστα με αυτόν τον τρόπο, είναι φυσικά εξαιρετικά θετικό.

Έπειτα οφείλω να πάρω πίσω κάποια από αυτά που είπα στην προηγούμενη ανάρτηση: έχει νόημα να συζητάμε. Πάντα έχει νόημα να συζητάμε. Και οι συζητήσεις που γίνονται στην ΕΡΤ με απαίτηση του αλληλέγγυου κόσμου είναι ενδιαφέρουσες. Θα φέρω το παράδειγμα της συνέλευσης του Σαββάτου.

Ο χώρος της ΕΡΤ, μέσα και έξω, έχει μετατραπεί σε ένα καταπληκτικό εργαστήρι πολιτικής ζύμωσης. Μπορεί ο κόσμος να είναι λιγότερος, αλλά είναι και πιο αποφασισμένος. Θα φέρω ως παράδειγμα το διπλωματικό επεισόδιο που δημιουργήθηκε με το πανό αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά (έχει περάσει 30μηνο φυλάκισης χωρίς δίκη, βρίσκεται για 23η μέρα σε απεργία πείνας). Στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας είχε τοποθετηθεί λοιπόν πανό αλληλεγγύης στη βάση της σκηνής που πραγματοποιούνται οι καθημερινές απογευματοβραδινές συναυλίες. Το Σαββατοκύριακο αφαιρέθηκε και μπήκε ένα πανό των εργαζομένων που έλεγε ότι ο έλληνας πολίτης (μόνο;) δικαιούται δημόσια ραδιοτηλεόραση. Όπως μου είπαν τα παιδιά από το Ράδιο 98 (ένας από τους σταθμούς που δέχτηκε επίθεση μαζί με το indymedia τον Απρίλη) που ήρθαν στην ΕΡΤ από εκείνη την Τρίτη 11/6 που κατέβηκε ο γενικός και εξέπεμπαν μέσα από το κτίριο, ο σταθμός αποχώρησε τη Δευτέρα μετά το κατέβασμα του πανό. Την Τρίτη το βράδυ ένα άλλο πανό αλληλεγγύης στο Σακκά, υπογεγραμμένο από την ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στην ΕΡΤ, βρισκόταν δίπλα στο πανό των εργαζομένων της ΕΡΤ…

το πανό των εργαζομένων της ΕΡΤ και το πανό αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά δίπλα δίπλα την Τρίτη το βράδυ. Στη σκηνή οι αγαπημένοι Δάφνη Πανουργιά και Γιώργος Καλκάνης

το πανό των εργαζομένων της ΕΡΤ και το πανό αλληλεγγύης στον Κώστα Σακκά δίπλα δίπλα την Τρίτη το βράδυ. Στη σκηνή η αγαπημένη Δάφνη Πανουργιά και στο πιάνο ο καταπληκτικός Γιώργος Καλκάνης

Όπως λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, γίνονται βήματα συνάντησης της ΕΡΤ με τον κόσμο του αγώνα, μα δεν μπορούν να γίνουν άλματα. Χρειάζεται ακόμη χρόνος. Να σημειώσω ότι, όπως έμαθα, η ΕΡΤ αυτή τη στιγμή έχει αυτονομία μιας βδομάδας σε περίπτωση που της κόψουν το ρεύμα και ότι όλο το σύστημα αναμετάδοσης μπορεί να στηριχτεί σε ένα μόνο στικάκι, σε περίπτωση που της κόψουν το ίντερνετ.

Έχουν διανυθεί σημαντικός δρόμος (ενδεικτικό το ψήφισμα των εργαζομένων στα μουσικά σύνολα που ζητούν αυτοδιαχείριση της ΕΡΤ). Και συνεχίζει…

πανό μαθητών Καλλιτεχνικού Σχολείου

πανό μαθητών Καλλιτεχνικού Σχολείου

Published in: on Ιουνίου 27, 2013 at 18:19  Comments (1)  

Κουΐζ (για την ΕΡΤ)

– Γιατί θέλουν να κλείσουν την ΕΡΤ, οεο;

– Γιατί πλέον δεν χρειάζονται κρατικά κανάλια για να περνούν την κυβερνητική γραμμή: το κάνουν άριστα τα ιδιωτικά!

(αν θεωρήσουμε ότι όντως είναι η ΕΡΤ το θέμα μας, γιατί έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάτι άλλο παίζει εδώ πέρα…)

Published in: on Ιουνίου 20, 2013 at 13:19  Σχολιάστε  

Μπροστά από την ΕΡΤ (παρτ 2)

Επειδή φίλοι εκτός Αθήνας μου ζητούν ανταποκρίσεις, είπα να ξαναγράψω. Το ερασιτεχνικό βιντεάκι που ανεβάζω πιάνει το θέμα από την Κυριακή που το άφησε η προηγούμενη ανάρτηση (και το προηγούμενο βίντεο). Εδώ θα αρκεστώ σε κάποια γενικά σχόλια.

Για άλλη μία φορά με εντυπωσίασε το ΠΑΜΕ (εδώ στις απεργιακές κινητοποιήσεις 19-20 Οκτώβρη 2011) το οποίο για τη Δευτέρα 17 Ιουνίου κάλεσε πορεία από την πλατεία της Αγίας Παρασκευής μέχρι μπροστά στην ΕΡΤ (δυο τετράγωνα απόσταση). Μάζεψε κόσμο, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τις δυνατότητες κινητοποίησης που έχει αυτός ο χώρος. Δεν μπήκε στον προαύλιο χώρο παρά τις παροτρύνσεις των καλλιτεχνών που βρίσκονταν επί σκηνής. Αν ήμουν κακόβουλη θα έλεγα για να μη λερώσει την επαναστατικότητά του συγχρωτιζόμενο με την πλέμπα, αλλά θα κρατήσω το επίπεδό μου και δεν θα το πω. Γύρω στις 8 και κάτι διαλύθηκε! Κάποιοι μπήκαν στον προαύλιο χώρο, αλλά η πλειονότητα φόρτωσε τα σημαιάκια στο φορτηγάκι και αποχώρησε… Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι την ίδια ώρα είχε ομιλία ο Τσίπρας στο Σύνταγμα, άφησε το προαύλιο της ΕΡΤ άδειο, σε σύγκριση φυσικά με τις προηγούμενες μέρες, γιατί ο χώρος είναι τεράστιος. Στη συνέχεια ήρθε κόσμος (ακούστηκε ότι όσοι ήρθαν από τη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν πορεία από τη στάση Νομισματοκοπείο του μετρό, αλλά εγώ δεν τους είδα).

πανό μπροστά στην ΕΡΤΟι εργαζόμενοι της ΕΡΤ πανηγύρισαν τη Δευτέρα το βράδυ με την απόφαση του ΣτΕ και συνδεθήκαμε και ηχητικά με το πρόγραμμα της ΕΡΤ που ούτως ή άλλως μεταδίδεται από γιγαντοοθόνη. Την Τρίτη το βράδυ οι εργαζόμενοι κάλεσαν τον κόσμο να ξαναγυρίσει στην ΕΡΤ που είχε αδειάσει (σε σύγκριση με τις προηγούμενες μέρες), γιατί η απόφαση του ΣτΕ έμοιαζε με χρησμό του μαντείου των Δελφών (βλ. βίντεο από το 2:53). Αν μπορώ να έχω μια εικόνα από τα φυλλάδια που έχουν μοιράσει οργανωμένοι πολιτικοί χώροι εντός της ΕΡΤ, κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να αναγνωρίζουν μια μερική νίκη του «κινήματος», ενώ η εξωκοινοβουλευτική αριστερά όχι (από το ΠΑΜΕ δυστυχώς δεν πήρα τίποτα και δεν είδα αν μοίραζαν κάτι).

Η απαξίωση και συστηματική δυσφήμηση του δημόσιου τομέα δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Υποψιάζομαι ότι έχει συμβεί σε κάθε μέρος που πέρασε -και σάρωσε- ο νεοφιλελευθερισμός. Θα πω για το Μεξικό που το έχω παρακολουθήσει περισσότερο. Η ρητορική απαξίωσης και ουσιαστικά κατάργησης του δημόσιου τομέα κινήθηκε και κινείται με βάση τρεις «διαπιστώσεις» για το δημόσιο: διαφθορά, σπατάλη, αναποτελεσματικότητα (σας θυμίζει κάτι;). Με βάση αυτά τα τρία, που δεν συνάδουν με τον ανεπτυγμένο κόσμο (με τον ευρωπαϊκό, θα λέγαμε για τη δική μας περίπτωση) εξυμνήθηκε ο ιδιωτικός τομέας, που χωρίς να δίνει λύσεις στα τρία «χαρακτηριστικά» του δημοσίου, αλλά συμπεριλαμβάνοντάς τα στον τρόπο λειτουργίας του, καθώς «έτσι δυστυχώς γίνονται τα πράγματα» (προφανώς όχι με δική του ευθύνη), πρόσθεσε ακόμη ένα: τον εργασιακό μεσαίωνα που διευκόλυνε το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ εχόντων και μη εχόντων. Το ίδιο γίνεται και θα γίνει και στην Ελλάδα. Και δυστυχώς όσοι με παρρησία βρίζουν το δημόσιο δεν αντιλαμβάνονται ότι έχει επενδυθεί πολύς κόπος και χρόνος στην προπαγάνδα στην οποία έχουν πέσει θύματα.

Ρίχνω λοιπόν τον πήχυ μου, αφού είμαστε προτεκτοράτο πλέον και δεν μπορούν να γίνουν εκλογές όποτε θέλουμε (για την πτώση του καπιταλισμού μάλλον να μη το συζητήσω καθόλου), και λέω ότι η μόνη δυνατή νίκη σε αυτό το σημείο είναι επαναλειτουργία της ΕΡΤ χωρίς καμία αναδιάρθρωση. Η όποια αναδιάρθρωση θα φέρει χειρότερες εργασιακές σχέσεις και μεγαλύτερο κυβερνητικό έλεγχο, και κατ’ επέκταση θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τις ήδη στενάχωρες συνθήκες στον δημόσιο και ιδίως τον ιδιωτικό τομέα. Και αν γίνει τέτοιο πράγμα, που δυστυχώς το βρίσκω πολύ πιθανό, όποιος προσπαθήσει να μας παρουσιάσει την άμυνα για επίθεση θα είναι πολύ γελοίος.

πανό μπροστά στην ΕΡΤ

Κατά τ’ άλλα, 3-5 ώρες την ημέρα έχει στηθεί στην ΕΡΤ ένα αστείο κατάλοιπο των Αγανακτισμένων που έχουν ονομάσει συνέλευση αλληλέγγυων με εργαζομένους. Από χτες έχει κερδίσει τέτοια νομιμοποιήση που έχει καταλάβει το χώρο μπροστά στη σκηνή και δεν υπάρχει πρόγραμμα εκείνη την ώρα (έχει οριστεί και για σήμερα 5-8 μ.μ.). Δεν έχω πάει σε καμία, και ούτε σήμερα θα καταφέρω να πάω. Έγκυρες πηγές όμως μού είπαν ότι κυριαρχεί εκείνη η απολιτική μπούρδα (κάτω οι ιδεολογίες, σκατά στα κόμματα, τις οργανώσεις, τα συνδικάτα, την ΠΟΣΠΕΡΤ κλπ) που ήταν ίδιον των Αγανακτισμένων. Χτες έμαθα ότι ζητούσαν να παρέμβουν στο πρόγραμμα της ΕΡΤ και έβγαλαν μια λίστα με όσους δεν θέλουν να παίρνουν τα μικρόφωνα: Έλλη Στάη, Νταλάρας, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί οι οριζόντιες διαδικασίες μπορούν να γίνουν πιο φασιστικές από τις ιεραχικές.

Και βγαίνουν αβίαστα τα παρακάτω συμπεράσματα. Αυτού του ίδιους οι διαδικασίες έχουν νόημα όταν:

α) υπάρχει ένας στόχος ο οποίος συγκροτεί την ομάδα, π.χ. δεν πληρώνουμε τα χαράτσια, διαχειριζόμαστε ένα χώρο που έχουμε καταλάβει.

β) υπάρχει μια δράση που συγκροτεί την ομάδα, είτε αυτομορφωτική είτε και για παρεμβάσεις, π.χ. ένας πολιτιστικός σύλλογος.

γ) υπάρχει μια συγκροτημένη πολιτική ομάδα που επιδιώκει παρέμβαση σε ένα συγκριμένο χώρο (μπορεί να είναι και εκδοτικός χώρος).

Ο χώρος της ΕΡΤ δεν είναι αυτοδιαχειριζόμενος και η μάζωξή μας έχει το χαρακτήρα της περιφρούρησης και της διαμαρτυρίας. Αυτού του είδους οι ψευδοδημοκρατικές διαδικασίες δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα. Ξεφτυλίζοντας τη διαδικασία, περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό.

Από το μέτωπο των εργαζομένων, μου είπαν ότι δεν έχουν καμία επίσημη ενημέρωση (ή τουλάχιστον δεν είχαν μέχρι χτες βράδυ). Οι άνθρωποι έχουν γίνει λάστιχα. Οι τεχνικοί της ΕΡΤ στήνουν και ξεστήνουν 10 συναυλίες την ημέρα στο χώρο της ΕΡΤ και επιπλέον κρατούν το πρόγραμμα ανοιχτό με εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Με όσους μίλησα, μου είπαν ότι κοιμούνται 3-4 ώρες την ημέρα…

Αυτά προς το παρόν

έξω από την ΕΡΤ

[ερασιτεχνικό βιντεάκι, δικό μου, με τρεις μέρες μπροστά στην ΕΡΤ]

– Ρε πατέρα τι εφημερίδα είναι αυτή;, είπα στον πατέρα μου σήμερα το πρωί που τον είδα περιχαρή να διαβάζει μια κυριακάτικη.

– Πήρα να διαβάσω για τα φορολογικά!, ήρθε η αφελής απάντηση.

Δεν ήξερε λέει ότι έχουν απεργία οι δημοσιογράφοι (το ήξερε αλλά τέλος πάντων), δεν ήξερε ότι τα φύλλα που βγήκαν εκτός της «Αδέσμευτης Γνώμης» είναι απεργοσπαστικά. Κι εγώ που αναρωτιόμουν ποιοι μαλάκες θα αγοράσουν σήμερα τα απεργοσπαστικά φύλλα που τυπώθηκαν χτες βράδυ με την προστασία των ΜΑΤ. Έλα μου ντε!

Τρεις μέρες έξω από την ΕΡΤ μαζεύω σενάρια για το άμεσο μέλλον, ερμηνείες της κίνησης του Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ και απόπειρες κατανόησης του ποιοι είμαστε όλοι αυτοί οι πολύχρωμοι (πατριώτες, αριστεροί διαφορετικών ομάδων, αναρχικοί, ανένταχτοι, απολιτικοί κλπ) που βρισκόμαστε έξω από το κτίριο.

έξω από την ΕΡΤ

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013, γύρω στις 12 το μεσημέρι

«Ο κόσμος που βρίσκεται έξω από την ΕΡΤ ζητάει το ελάχιστο: Να ξανανοίξει η ΕΡΤ», έλεγε χτες στην απεργιακή αναμετάδοση του Flash ένας δημοσιογράφος της ΕΡΤ. Αυτό άραγε ζητάμε; Αυτό είναι το ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας μας;

Υπάρχουν διάφορα δείγματα ότι αυτοί που βρίσκονται μέσα στο κτήριο δεν είναι στην ίδια πλευρά με την πλειονότητα του κόσμου που βρίσκεται απέξω και περιμένει μια σύνδεση αυτού του αγώνα με όλους τους προηγούμενους και όσους βρίσκονται σε εξέλιξη. Θα προλάβει να γίνει άραγε αυτή η ζύμωση; Γεννιούνται άραγε στους δρόμους συνειδήσεις;

Πανό έξω από την ΕΡΤ

Ως προς αυτό το ερώτημα, το «ποιοι είμαστε» το ομώνυμο άρθρο τους απεργιακού φύλλου της «Αδέσμευτης Γνώμης» φαίνεται να είναι αρκετά προωθημένο, και μακράν από το να αποτυπώνει μια πραγματικότητα μοιάζει να προσπαθεί να τη δημιουργήσει.

Είμαστε ο λαός που επιμένει να μη σκύβει το κεφάλι και να μην υπακούει στους δυνάστες του. Είμαστε η φωνή των επιστρατευμένων εκπαιδευτικών, ναυτεργατών και εργαζομένων στο Μετρό, η φωνή της αντίστασης από τις Σκουριές των μεταλλείων και τη φάμπρικα της ΜΕΒΓΑΛ, η φωνή των χιλιάδων μεταναστών αδελφών μας και των εκατομμυρίων καταπιεσμένων. Είμαστε η ηχώ της Ταχρίρ και της Ταξίμ, των Αγανακτισμένων ολόκληρου του πλανήτη. Είμαστε οι αγωνιστές της δημοκρατίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είμαστε οι καταπιεσμένοι του χθες, οι εξεγερμένοι του σήμερα, οι νικητές του αύριο […] Αυτός ο αγώνας δεν αφορά απλώς την υπεράσπιση της δημόσιας τηλεόρασης ως πραγματικότητας αλλά ως δυνατότητας για ανεξάρτητη ενημέρωση που θα εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Ταυτόχρονα, όμως, συμπυκνώνει πολύ περισσότερα. Λιετουργεί ως θρυαλλίδα για την απελευθέρωση της συσσωρευμένης οργής στην έρημο του μνημονίου για να τη μετατρέψει σε ένα ρεύμα λαϊκής χειραφέτησης, που θα οδηγήσει σε… απόλυση της τρικομματικής κυβέρνησης.

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

Στο άρθρο τους «Η ελευθερία του τύπου και η δημοκρατία δεν φιμώνονται», τα Σωματεία Τύπου βάζουν τα πράγματα στη θέση τους.

Η εκστρατεία παραπλάνησης ότι κλείνουν τη δημόσια τηλεόραση λόγω των «φαινομένων διαφθοράς» θα επεκταθεί στην εκποίηση της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και άλλων δημόσιων οργανισμών, στο κλείσιμο ακόμη και δημόσιων νοσοκομείων και σχολείων.

Την Παρασκευή το βράδυ ήταν και ο Χάρης εκεί. Βρέθηκε τραυματισμένος από σφαίρα και η Φιλοζωική φρόντισε για την κινητική του αποκατάσταση. Έκαψε καρδιές!

Την Παρασκευή το βράδυ ήταν και ο Χάρης εκεί. Βρέθηκε τραυματισμένος από σφαίρα και η Φιλοζωική φρόντισε για την κινητική του αποκατάσταση. Έκαψε καρδιές!

Και το άρθρο «Η ΕΡΤ που ονειρευτήκαμε» μιλάει για μας.

Όλος αυτός ο κόσμος που υπερασπίζεται σήμερα τη δημόσια ραδιοτηλεόραση περιμένει κάτι παραπάνω -ένα άνοιγμα, μια αμφίδρομη διεργασία. Να φύγουν μερικοί ρεπόρτερ και να πάνε στη Χαλκιδική (μαθαίνω ότι το ΕΤ3 το έκανε ήδη), στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο, να δείξουν τα κλειστά καταστήματα, να μιλήσουν με αστέγους, με απολυμένους, με επισφαλώς εργαζομένους, με μετανάστες […] Υπερασπιζόμαι την ΕΡΤ σημαίνει ότι αναδεικνύω τις δυνατότητές της στο έπακρο, ότι υπερβαίνω ανεπιστρεπτί τις παθογένειες της ελεγχόμενης πληροφόρησης και της κρατικής προπαγάνδας, ότι οδηγώ την ιδέα της δημόσιας ενημέρωσης μέχρι τις πιο δημιουργικές και γόνιμες συνέπειές της. Ότι επιστρέφουμε στην κοινωνία την αλληλεγγύη που μας πρόσφερε τόσο απλόχερα.

Μοίρασμα Αδέσμευτης Γνώμης στον προαύλιο χώρο της ΕΡΤ λίγο μετά τα μεσάνυχτα

Μοίρασμα Αδέσμευτης Γνώμης στον προαύλιο χώρο της ΕΡΤ λίγο μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου 15 Ιουνίου

Καταλάβαιναν άραγε τι ήταν αυτή η εφημερίδα όσοι την άνοιξαν στα γρασίδια για να τη χρησιμοποιήσουν ως ψάθα;

Το κλίμα είναι πολύ καλό έξω από την ΕΡΤ. Η ροή του κόσμου είναι συνεχής. Δεν είναι όσος θα μπορούσε ή όσος θα ‘πρεπε. Γιατί σε κάθε ένα από τα προπύργια που έχουν στηθεί μέχρι τώρα το διακύβευμα δεν είναι αυτό που φαίνεται από πρώτο χέρι: δεν είναι τα πανεπιστήμια, δεν είναι το μετρό, δεν είναι το 8ωρο, δεν είναι η υγεία, η εργασία. Είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Κι ένα ένα τα προπύργια έχουν πέσει και ποδοπατιόμαστε από τις μπουλτόζες της ανάπτυξης που επικαλύται ο νεοφιλελευθερισμός. Για το καλό μας…

Μια συνέλευση την Παρασκευή (από ό,τι μου είπαν γιατί δεν την πρόλαβα), που δεν κλήθηκε από τους εργαζόμενους, έδειχνε ότι οι Αγανακτισμένοι επιθυμούσαν να μεταφέρουν τις δομές τους σε ένα άλλο χώρο. Δημιουργήθηκαν ομάδες εργασίας που δεν λειτούργησαν γιατί δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν. Το προαύλιο της ΕΡΤ δεν είναι ένας αυτοδιαχειριζόμενος χώρος ούτε μπορεί να γίνει. Είναι όμως ένας χώρος ζυμώσης. Για πολλούς είναι χώρος μιας διαφορετικής πολιτικής εμπειρίας. Αν θα είναι σημαντική ή όχι θα το δείξει ο χρόνος.

Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, δεν υπάρχουν χρυσαυγίτες εδώ. Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, η παρουσία σωματείων και συνδικάτων είναι δεδομένη και επιθυμητή. Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, δεν υπάρχει εκείνη αίσθηση ότι ο κόσμος γεννήθηκε χτες και μπορούμε να έρθουμε σε ρήξη με την ιστορία. Παρόμοια με τους Αγανακτισμένους, υπάρχει ένα ανομοιογενές πλήθος που δεν μπορεί να δουλέψει από κοινού. Παρόμοια με τους Αγανακτισμένους, τα βλέμματα είναι στραμμένα προς τα πάνω.

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

Την Πέμπτη το βράδυ βρήκαμε ένα φίλο που είχε αμάξι για να μην πάρουμε το τελευταίο μετρό. Ήμασταν τρεις (ένας άντρας δυο γυναίκες) και μοιραζόμασταν εμπειρίες ανεργίας και ημιαπασχόλησης. Λίγο μετά τη μία ο φίλος με τ’ αξάξι ήρθε να μας μαζέψει. «Δουλεύουμε εμείς το πρωί», μας είπε. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας σοκαρισμένοι! Την Παρασκευή μια φίλη ήρθε περιχαρής. Το πρωί  είχε παραιτηθεί από τη δουλειά της στα Άττικα, όπου δούλευε 12ωρα (10 το πρωί με 10 το βράδυ) για 510 ευρώ μεικτά πουλώντας γόβες των 200 ευρώ (ναι, έχει κόσμο που ψωνίζει παπούτσια 200 ευρώ, κι όχι μόνο ένα ζευγάρι…). Άραγε τι κομμάτι  αποτελούμε του κόσμου που βρίσκεται έξω από την ΕΡΤ;

Η αυριανή μέρα μοιάζει καθοριστική με τη συνάντηση των επικεφαλής της τρικομματικής. Το χειρότερο σενάριο που μπορώ να σκεφτώ, και που μετά τις σημερινές δηλώσεις Σαμαρά μοιάζει μάλλον απίθανο, είναι μια συμβιβαστική λύση για αναδιάρθωση της ΕΡΤ που θα περιλαμβάνει 500-800 απολύσεις σε μάκρος χρόνου. Η ΕΡΤ θα ανοίξει, οι εργαζόμενοι θα κερδίσουν χρόνο κι εμείς θα πάμε σπίτια μας. Το γράφω για να το ξορκίσω…

Πέραν ωστόσο της σεναριολογίας, ένα πράγμα έχει φανεί ξεκάθαρα και με την επιστράτευση των εργαζομένων του Μετρό, των καθηγητών και την ΕΡΤ. Ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους λειτουργεί άψογα. Μια καθηγήτρια μάς έλεγε ότι εντός δύο ημερών είχαν λάβει όλοι στο σχολείο της επιστολές και κάποιους που τους έστειλαν τις επιτάξεις στα χωριά τους, τους πήραν και τηλέφωνο για να τους ειδοποιήσουν! Έκλειναν τις συχνότητες σε όσους σταθμούς μετέδιδαν ΕΡΤ! Οι μπάτσοι κι οι ρουφιάνοι επιτελούν άριστα το καθήκον τους…

ρε λες στο δρόμο να γεννιούνται συνειδήσεις;

ρε λες στο δρόμο να γεννιούνται συνειδήσεις;

επιτάφιος υπέρ πίστεως… και πατρίδος

Απ’ τις χριστιανικές τελετουργίες μόνο στον επιτάφιο πάω: κεριά, κατάνυξη, λουλούδια, πορεία και ωραίοι ύμνοι. Μ’ αρέσει να περνάω νύχτα από τους δρόμους της πόλης μαζί με ανθρώπους που ποτέ δεν πρόκειται να ξανασυναντηθούμε δίπλα δίπλα καταλαμβάνοντας όλο το πλάτος του δρόμου, χωρίς να περνούν αυτοκίνητα. Με ανθρώπους που δεν μας ενώνει ούτε καν η κοινή γλώσσα που μιλάμε, καθώς εκτός από τα πολύ βασικά της κατανάλωσης και την γκρίνια για τον καιρό, μάλλον λίγα έχουμε να μοιραστούμε. Άναψα το κερί μου από μια κυρία: «καλή ανάσταση» της ευχήθηκα. Η μόνη χριστιανική ευχή που μ’ αρέσει. Κι ο καθένας ό,τι θέλει ας καταλαβαίνει.

Οι κυρίες της χορωδίας έκαναν φιλότιμες αν και όχι τόσο επιτυχημένες προσπάθειες. Μέσα στην εσάνς από καμένο μαλλί, ο επιτάφιος έκανε την πρώτη του στάση: στο αστυνομικό τμήμα της πόλης. Ο παπάς έψαλε μια ευχή υπέρ της αστυνομίας. Της αστυνομίας που ψήφισε 40% χρυσή αυγή και μας προστατεύει από τους κακούς, που προφανώς δεν είναι παιδιά του Θεού. Ευτυχώς που δεν παρατάχτηκαν τα ΜΑΤ απέξω σε σειρά για να τους ευλογήσει ο παπάς. Τέλειωσε η ευχή και προχωρήσαμε…

Εδώ πάτερ; Εδώ δεν θα σταματήσετε; Εδώ στην αντιπεριφέρεια; Ούτε μια ευχή για τους εκλεγμένους αντιπρόσωπους της χώρας μήπως και τους ξεκαβαλήσει ο διάολος; Όχι; Τίποτα; Αποσβολωμένη συνέχισα κι εγώ, ακολουθώντας τους συνανθρώπους μου. Κανένας άλλος δεν φάνηκε να προβληματίστηκε. Μα κι εγώ που προβληματίστηκα εκτός από το να μείνω με το στόμα ανοιχτό έκανα τίποτ’ άλλο;

Εδώ θα κάνει στάση, είπε ένας μπαμπάς στο πιτσιρίκι του. Όχι ρε παιδιά! Κι εδώ στάση; Ο επιτάφιος σταμάτησε μπροστά στο στρατόπεδο της περιοχής. Μάλιστα. Έτρεξα μπροστά ν’ ακούσω την ευχή υπέρ του στρατού. Κάτι σαν «υπέρ των πεσόντων της πατρίδος» άκουσα. Των πεσόντων που σκότωσαν άλλους χριστιανούς, για τους οποίους ψέλλουν ευχές οι παπάδες σε άλλες πατρίδες (τους βαλκανικούς πολέμους έχω στο νου μου). Μάλιστα… Η ευχή τέλειωσε και συνεχίσαμε…

Εδώ; Εδώ πάτερ; Ο επιτάφιος πέρασε μπροστά από το σχολείο της περιοχής χωρίς να κόψει καθόλου ταχύτητα. Ούτε μια ευχή για τα παιδάκια που καταπιέζουν τον ενθουσιασμό, την ενέργεια και τη δημιουργικότητά τους μέσα σε κτίρια-φυλακές/στρατόπεδα, μαθαίνοντας να υπακούν τους μεγαλύτερους και τους ανώτερους στην ιεραρχία, επενδύοντας χρόνο και κόπο που δεν θα τους οδηγήσει στην ευτυχία, για να μεγαλώσουν και να αναπαράγουν ακριβώς ό,τι τους καταπίεσε, γιατί οι μεγάλοι (τα πρώην καταπιεσμένα παιδιά) ξέρουν καλύτερα. Ούτε μια ευχή πάτερ γι’ αυτά τα παιδιά που άλλοι σχεδίασαν τον κόσμο γι’ αυτούς καταδικάζοντάς τους να τον αναπαράγουν; Μάλιστα… Τίποτα. Κοίταξα γύρω τους συνανθρώπους μου κι έσβησα το κερί. Η σκοτεινή μορφή μου ακολούθησε λίγο ακόμη την πορεία. Νωπή ήταν ακόμη η ενθύμηση της πρωτομαγιάς: η μάζωξη δεν κατάφερε να εξελιχτεί σε πορεία, καθώς δεν ήμασταν ούτε 50 άνθρωποι. Κι εδώ, στη λιτανεία μίας μόνο ενορίας της πόλης ήμασταν χαλαρά 200 άτομα και λίγα λέω. Βλέπεις η πρωτομαγιά μεταφέρθηκε, για να ενταχτεί πλήρως στους θεσμούς και να χάσει κάθε σύνδεση με το περιεχόμενο και τον αγώνα της ημέρας. Φαίνεται πως τελικά είναι αργία και όχι απεργία.

Αποχώρησα ησύχως και πήγα να φάω ένα παγωτό. Η νηστεία σας μάρανε!

Published in: on Μαΐου 3, 2013 at 22:26  2 Σχόλια  

εκδήλωση για δημιουργία πρωτοβουλίας αλληλεγγύης στους ζαπατίστας

Σύντροφοι από την Αθήνα μού έστειλαν προλίγου κάλεσμα για τη διοργάνωση της παρακάτω εκδήλωσης. Αναρτώ την αφίσα και το κάλεσμα. Βρίσκονται και εδώ.

solidaridad a los zapatistas Grecia

ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ, ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ


ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ
ZAPATISTAS

Συντρόφισσες και σύντροφοι με διαφορετικές αφετηρίες και εμπειρίες που όμως, εδώ και χρόνια, βαδίζουμε πάνω στο κοινό μονοπάτι του αγώνα των από κάτω για αλληλεγγύη, ελευθερία, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, αυτονομία, αυτοδιαχείριση, δηλαδή του αγώνα για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, συναντηθήκαμε.

 Συναντηθήκαμε εμπνεόμενοι από τον αγώνα των «πιο μικρών της γης», όπως αυτοχαρακτηρίζονται οι Ζαπατίστας, οι οποίοι, εκεί στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού, κατακτούν κάθε μέρα την αυτονομία τους και πραγματώνουν την επιλογή τους να αυτοκυβερνηθούν.

 Συναντηθήκαμε αφουγκραζόμενοι το λόγο και το κάλεσμά τους για την παγκοσμιοποίηση των αγώνων ως μόνο όπλο αντίστασης αλλά και αντεπίθεσης  στην παγκοσμιοποιημένη λαίλαπα του νεοφιλιλευθερισμού.

 Συναντηθήκαμε διαπιστώνοντας πως κοινό σημείο και θέληση όλων μας είναι να δράσουμε αλληλέγγυα στους Ζαπατίστας και τις κοινότητές τους, να δώσουμε και να πάρουμε την εγγύηση για την αμοιβαία υποχρέωση στον αγώνα και τη βοήθεια στα δύσκολα. Δεν αισθανθήκαμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε μια ζαπατιστική κοινότητα στον ελλαδικό χώρο αλλά, αναγνωρίζοντας τη διαφορετικότητά μας, να προωθήσουμε και να γνωστοποιήσουμε σε όλους τα προτάγματα, τις πρακτικές, τα οράματα αλλά και την καταστολή που δέχονται οι αγώνες εδώ  κι εκεί.

 Η αλληλεγγύη, για εμάς, βρίσκεται στην καθημερινή μας πρακτική και μας κάνει να νιώθουμε εξεγερμένοι κάθε στιγμή της ζωής μας: όταν μαγειρεύουμε στη συλλογική μας κουζίνα, όταν φυτεύουμε στο συλλογικό μας μπαξέ, όταν ανταλλάσσουμε αντικείμενα στα ανταλλακτικά – χαριστικά μας παζάρια, όταν συμμετέχουμε, κινούμαστε, διασκεδάζουμε, διαδηλώνουμε. Είναι η αμφίδρομη σχέση που δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να εκφραστεί από ανθρώπους και συλλογικότητες που αποδέχονται κέντρα αποφάσεων που από τα πάνω ορίζουν τη ζωή και τη δράση τους.

 Η πρωτοβουλία μας λειτουργεί: αυτοοργανωμένα, γιατί δεν περιμένουμε από κανέναν άλλο να καθορίσει τη ζωή και το μέλλον μας, έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις και τις επιλογές μας, μαθαίνοντας από τα λάθη μας, αδιαμεσολάβητα, γιατί κάθε λογής θεσμοί που μοιράζουν και διαχειρίζονται εξουσίες έχουν στριμώξει τις υπάρξεις μας μέσα σε κόμματα, ψήφους, θεαματικότητες, πωλήσεις και ποσοστά που δεν έχουν θέση στη ζωή που ονειρευόμαστε, αντιιεραρχικά, γιατί δεν παραχωρούμε σε κανέναν τις ισότιμες σχέσεις και τη συλλογική μας δράση.

Καλούμε, λοιπόν, κάθε συντρόφισσα και κάθε σύντροφο που δρα από τα κάτω, αυτοοργανωμένα, αντιιεραρχικά, έξω και πέρα από κόμματα και κομματικές λογικές, κάθε αγωνίστρια, κάθε αγωνιστή, κάθε άνθρωπο που δέχεται πως τα πιο πάνω προτάγματα ορίζουν τη ζωή του, να συμμετάσχει στη πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους/στις Ζαπατίστας.

Από τα βουνά της Τσιάπας μέχρι τη γη της Ευρώπης.

Εδώ κι εκεί, ελευθερία και δικαιοσύνη.

Published in: on Μαρτίου 12, 2013 at 12:25  Σχολιάστε  

τηλεόραση…

Η Ε. πήγε στο χωριό της στο βορρά. Ανάμεσα στ’ άλλα, είχε καθημερινές κουβέντες με τις φιλενάδες της μαμάς της που μαζεύουνταν στο σπίτι για καφέ. Τους έλεγε για το ΔΝΤ, για την Τρόικα, για την κυβέρνηση, για τις κοινωνικές αντιστάσεις, για έναν άλλο κόσμο, και δεν ξέρω κι εγώ για τι άλλο.

– Πρέπει τέλος πάντων να κλείσετε τις τηλεοράσεις!

Οι γιαγιάδες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με απορία, ίσως και τρόμο.

– Και τι δηλαδή; Να μείνουμε έτσι; βουβές;

Published in: on Μαρτίου 10, 2013 at 12:23  Σχολιάστε