εντομοφαγία (ζωντανών και μη εντόμων) στο Μεξικό

Αναγκαία διευκρίνιση κατόπιν πιεστηρίου: Προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να ανεβάσω ένα τόσο άσχετο ποστ. Εδώ καράβια χάνονται και το μουνί χτενίζεται. Κι αποφάσισα να χτενιστώ. Έτσι, για μια ανάσα. Για κάτι άλλο. Για μια βόλτα χωρίς λόγο βρε αδερφέ. Κι έτσι χωρίς τύψεις το ανέβασα. Και μετά ήρθε το σχόλιο της Enfant de l’Haute Mer ότι ο ΟΗΕ προτείνει εντομοφαγία ως λύση στον υποσιτισμό. Το ‘γραψε πριν δυο μήνες ο Independent. Ε, όχι! είπαμε να χτενιστούμε, αλλά να συνηγορήσω και στον ΟΗΕ παραπάει. Μήπως έτσι απ’ τον μικρό (εγώ είμαι ο μικρός) δημιουργείται ένα κλίμα, ένα κάτι, που κάποια στιγμή γιγαντώνεται; Τι να πω; Διευκρινίζω λοιπόν ότι η παρούσα ανάρτηση δεν είναι πρόταση για τον υποσιτισμό (μα τι σκέφτηκαν οι γελοίοι! Άι σιχτίρ από κει! Γελοίοι, μαλάκες, ελεεινοί!). Είναι απλά μια βόλτα σε ώρα που δεν έχει κληθεί πορεία. Είναι μια βόλτα στο ηλιοβασίλεμα με ωτασπίδες για να μην ακούγονται τα αυτοκίνητα. Μια βόλτα που σκέφτεται πως ο κόσμος μπορεί να είναι αλλιώς πέρα από τις πολυκατοικίες. Απλά μια βόλτα, ρε γαμώτο. Τίποτ’ άλλο! Διευκρίνιση τέλος.

Ο Marvin Harris, στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Η ιερή αγελάδα και ο βδελυρός χοίρος (μτφ. Νίκος Κωνσταντόπουλος, εκδ. Τροχαλία, Αθήνα 1989), λέει ότι είναι πολύ λίγες οι βιολογικά ακατάλληλες τροφές για τον άνθρωπο. Οι διατροφικές συνήθειες δεν καθορίζονται ούτε από τη βολικότητα ούτε από τη γεύση, αλλά από οικολογικούς περιορισμούς και μία συνάρτηση κόπου/διατροφικού οφέλους για την παραγωγή ή τη θήρευση της τροφής.

εντομοφαγία

πλανόδια πώληση τηγανητών εντόμων στην Μπανγκόκ (Ταϊλάνδη). Δυστυχώς τέτοια ποικιλία δεν συνάντησα στο Μεξικό…

Τo σχετικό λήμμα της wikipedia για την εντομοφαγία μάς αποκαλύτπει ότι η εντομοφαγία δεν συνιστά μια περιθωριακή διατροφική πρακτική: 3.071 διαφορετικές εθνοτικές ομάδες σε 130 χώρες τρώνε 2.086 είδη εντόμων!* Όπως αναφέρει ο Harris, η διατροφική τους αξία συναγωνίζεται εκείνη του κόκκινου κρέατος (σελ. 176-177) [αυτό σκέφτηκα να το βγάλω μετά το σχόλιο της Enfant, αλλά δεν θα αυτολογοκριθώ. Αυτολογοκρίνομαι σ’ άλλα και σ’ άλλα. Είπαμε: φαντασιακή βόλτα κάνουμε εδώ σε εξωτική παραλία.]

frieda kahlo xoloitzcuintle

ο γυμνός μικρόσωμος μεξικανικός σκύλος ονόματι xoloitzcuintle συνιστούσε αγαπητό έδεσμα. Με κρέας του φτιαχνόταν η νοστιμότατη σούπα pozole, ακόμη αγαπητή σε πολλά μέρη του Μεξικού [και γιατί να μην τρώμε σκύλους δηλαδή, γελοίοι κύριοι του ΟΗΕ; Άι σιχτίρ από κει…]

Στο Μεξικό τα μεγάλα θηλαστικά έφτασαν με τους αποίκους. Μέχρι τότε οι ντόπιοι κάλυπταν τις ανάγκες ζωικών πρωτεϊνών με μικρά θηλαστικά (συμπεριλαμβανομένων τρωκτικών και σκύλων) και… έντομα.

Τα armadillo πλέον βρίσκονται υπό εξαφάνιση. Συνιστούσαν αγαπητή τροφή στο Μεξικό. Το κέλυφός τους χρησιμοποιείται ακόμη, αν και σπάνια πλέον, στην κατασκευή χαράνας (μικρή κιθάρα)

Το armadillo πλέον βρίσκεται υπό εξαφάνιση. Συνιστούσε αγαπητή τροφή στο Μεξικό. Το κέλυφός τους χρησιμοποιείται ακόμη, αν και σπάνια πλέον, στην κατασκευή χαράνας (μικρή κιθάρα)

Πλέον τα έντομα στο Μεξικό θαρρώ πως πωλούνται μόνο ως μπυρομεζές (ή μεσκαλομεζές, καλύτερα). Ενδεικτικά ένα μικρό πιατάκι (=ένα σακουλάκι) τηγανητοί γρύλλοι (chapulines) πωλούνται στην αγορά της Οαχάκα 10 πέσος, ενώ στην Πόλη του Μεξικού φτάνει τα 20 πέσος (ενδεικτικά, η τρέχουσα τιμή ενός ολόκληρου κοτόπουλου είναι 36 πέσος). Στην Κουερναμπάκα τους βρήκα 20 και 50 πέσος (ανάλογα την ποσότητα).

αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τηγανιτά έντομα, γρύλλους, στην αγορά του Τεπίτο στην Πόλη του Μεξικού

αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τηγανητά έντομα, γρύλλους, στην αγορά του Τεπίτο στην Πόλη του Μεξικού

Οπότε πλέον δεν μιλάμε για κάτι που συνιστά μέρος της καθημερινής δίαιτας, αλλά για… μεζέ!

το στόμα είναι δικό μου

το στόμα είναι δικό μου

Οι τηγανητοί και ψιλοξυδάτοι γρύλλοι απαντώνται στην Οαχάκα, από την οποία φεύγουν και για άλλα μέρη του Μεξικού.

chapulines (γρύλλοι) διαφόρων μεγεθών στην αγορά της Οαχάκας. Όσο μεγάλωνε το μέγεθος, αυξανόταν και η τιμή

chapulines (γρύλλοι) διαφόρων μεγεθών στην αγορά της Οαχάκας. Όσο μεγάλωνε το μέγεθος, αυξανόταν και η τιμή

Στο Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας στην πολιτεία της Τσιάπας έφαγα τον Απρίλη (δεν υπάρχουν το χειμώνα) μεγάλα μαύρα μυρμήγκια τα οποία δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφία (μπορείτε να τα δείτε εδώ). Εξαιρετικός μπυρομεζές. Στην αγορά της Λα Μερσέδ, στην Πόλη του Μεξικού, βρήκα και μύγες για σάντουϊτς, τις οποίες όμως δυστυχώς δεν δοκίμασα, προτιμώντας να αγοράσω τσαπουλίνες.

Αλλά το καλύτερο σας το έχω για το τέλος. Τα jumiles είναι κάτι μεταξύ βρωμούσας και κοριού. Και στην πολιτεία του Morelos, δίπλα από την πολιτεία του Μεξικού, τα τρώνε… ζωντανά.

jumile

jumil

Πριν φύγω λοιπόν από το Μεξικό, πέρσι το Μάη, έκανα μια βόλτα από την Κουερναμπάκα. Και μέρος της εμπειρίας μου καταγράφω στο παρακάτω «απολαυστικό» βιντεάκι (όπου βλέπετε άκυρο πλάνο, είναι στο πλαίσιο της προσπαθειας κατά την επεξεργασία του βίντεο να μη φανεί η μούρη μου στο τελικό αποτέλεσμα). Με τις υγείες σας!

Τι γεύση έχουν; Περίεργη και ενδιαφέρουσα. Έχετε μυρίσει φρεσκοπεθαμένο κοριό; Έχει μια πολύ ιδιαίτερη και ωραία (εμένα τουλάχιστον μ’ αρέσει) μυρωδιά. Αν είχε γεύση, θα ήταν αυτή!

Να πω τέλος ότι επιστρέφοντας στην Ελλάδα από το Μεξικό τον Ιούνιο του 2011 έφερα μαζί μου μια σακούλα τσαπουλίνες. Περιττό να σας πω ότι μόνο λίγοι δοκίμασαν…

—————————————————————–

* Ο Marvin Harris στο προαναφερθέν βιβλίο αναφέρει ότι η εντομοφαγία δεν ήταν άγνωστη στην Ευρώπη. Ο Αριστοτέλης ήταν τόσο εξοικειωμένος με την κατανάλωση τζιτζικιών ώστε να προτείνει ότι έχουν καλύτερη γεύση στο στάδιο της νύμφης, πριν να βγάλουν φτερά, ενώ ο Αριστοφάνης γράφει ότι σε κάποιες φτωχές τάξεις της Αθήνας έτρωγαν ακρίδες. Η εντομοφαγία δεν ήταν άγνωστη ούτε στην Ιταλία (σελ. 175-176).

Advertisements
Published in: on Ιουλίου 14, 2013 at 19:26  2 Σχόλια  

Μπροστά από την ΕΡΤ (παρτ 2)

Επειδή φίλοι εκτός Αθήνας μου ζητούν ανταποκρίσεις, είπα να ξαναγράψω. Το ερασιτεχνικό βιντεάκι που ανεβάζω πιάνει το θέμα από την Κυριακή που το άφησε η προηγούμενη ανάρτηση (και το προηγούμενο βίντεο). Εδώ θα αρκεστώ σε κάποια γενικά σχόλια.

Για άλλη μία φορά με εντυπωσίασε το ΠΑΜΕ (εδώ στις απεργιακές κινητοποιήσεις 19-20 Οκτώβρη 2011) το οποίο για τη Δευτέρα 17 Ιουνίου κάλεσε πορεία από την πλατεία της Αγίας Παρασκευής μέχρι μπροστά στην ΕΡΤ (δυο τετράγωνα απόσταση). Μάζεψε κόσμο, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τις δυνατότητες κινητοποίησης που έχει αυτός ο χώρος. Δεν μπήκε στον προαύλιο χώρο παρά τις παροτρύνσεις των καλλιτεχνών που βρίσκονταν επί σκηνής. Αν ήμουν κακόβουλη θα έλεγα για να μη λερώσει την επαναστατικότητά του συγχρωτιζόμενο με την πλέμπα, αλλά θα κρατήσω το επίπεδό μου και δεν θα το πω. Γύρω στις 8 και κάτι διαλύθηκε! Κάποιοι μπήκαν στον προαύλιο χώρο, αλλά η πλειονότητα φόρτωσε τα σημαιάκια στο φορτηγάκι και αποχώρησε… Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι την ίδια ώρα είχε ομιλία ο Τσίπρας στο Σύνταγμα, άφησε το προαύλιο της ΕΡΤ άδειο, σε σύγκριση φυσικά με τις προηγούμενες μέρες, γιατί ο χώρος είναι τεράστιος. Στη συνέχεια ήρθε κόσμος (ακούστηκε ότι όσοι ήρθαν από τη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν πορεία από τη στάση Νομισματοκοπείο του μετρό, αλλά εγώ δεν τους είδα).

πανό μπροστά στην ΕΡΤΟι εργαζόμενοι της ΕΡΤ πανηγύρισαν τη Δευτέρα το βράδυ με την απόφαση του ΣτΕ και συνδεθήκαμε και ηχητικά με το πρόγραμμα της ΕΡΤ που ούτως ή άλλως μεταδίδεται από γιγαντοοθόνη. Την Τρίτη το βράδυ οι εργαζόμενοι κάλεσαν τον κόσμο να ξαναγυρίσει στην ΕΡΤ που είχε αδειάσει (σε σύγκριση με τις προηγούμενες μέρες), γιατί η απόφαση του ΣτΕ έμοιαζε με χρησμό του μαντείου των Δελφών (βλ. βίντεο από το 2:53). Αν μπορώ να έχω μια εικόνα από τα φυλλάδια που έχουν μοιράσει οργανωμένοι πολιτικοί χώροι εντός της ΕΡΤ, κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να αναγνωρίζουν μια μερική νίκη του «κινήματος», ενώ η εξωκοινοβουλευτική αριστερά όχι (από το ΠΑΜΕ δυστυχώς δεν πήρα τίποτα και δεν είδα αν μοίραζαν κάτι).

Η απαξίωση και συστηματική δυσφήμηση του δημόσιου τομέα δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Υποψιάζομαι ότι έχει συμβεί σε κάθε μέρος που πέρασε -και σάρωσε- ο νεοφιλελευθερισμός. Θα πω για το Μεξικό που το έχω παρακολουθήσει περισσότερο. Η ρητορική απαξίωσης και ουσιαστικά κατάργησης του δημόσιου τομέα κινήθηκε και κινείται με βάση τρεις «διαπιστώσεις» για το δημόσιο: διαφθορά, σπατάλη, αναποτελεσματικότητα (σας θυμίζει κάτι;). Με βάση αυτά τα τρία, που δεν συνάδουν με τον ανεπτυγμένο κόσμο (με τον ευρωπαϊκό, θα λέγαμε για τη δική μας περίπτωση) εξυμνήθηκε ο ιδιωτικός τομέας, που χωρίς να δίνει λύσεις στα τρία «χαρακτηριστικά» του δημοσίου, αλλά συμπεριλαμβάνοντάς τα στον τρόπο λειτουργίας του, καθώς «έτσι δυστυχώς γίνονται τα πράγματα» (προφανώς όχι με δική του ευθύνη), πρόσθεσε ακόμη ένα: τον εργασιακό μεσαίωνα που διευκόλυνε το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ εχόντων και μη εχόντων. Το ίδιο γίνεται και θα γίνει και στην Ελλάδα. Και δυστυχώς όσοι με παρρησία βρίζουν το δημόσιο δεν αντιλαμβάνονται ότι έχει επενδυθεί πολύς κόπος και χρόνος στην προπαγάνδα στην οποία έχουν πέσει θύματα.

Ρίχνω λοιπόν τον πήχυ μου, αφού είμαστε προτεκτοράτο πλέον και δεν μπορούν να γίνουν εκλογές όποτε θέλουμε (για την πτώση του καπιταλισμού μάλλον να μη το συζητήσω καθόλου), και λέω ότι η μόνη δυνατή νίκη σε αυτό το σημείο είναι επαναλειτουργία της ΕΡΤ χωρίς καμία αναδιάρθρωση. Η όποια αναδιάρθρωση θα φέρει χειρότερες εργασιακές σχέσεις και μεγαλύτερο κυβερνητικό έλεγχο, και κατ’ επέκταση θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τις ήδη στενάχωρες συνθήκες στον δημόσιο και ιδίως τον ιδιωτικό τομέα. Και αν γίνει τέτοιο πράγμα, που δυστυχώς το βρίσκω πολύ πιθανό, όποιος προσπαθήσει να μας παρουσιάσει την άμυνα για επίθεση θα είναι πολύ γελοίος.

πανό μπροστά στην ΕΡΤ

Κατά τ’ άλλα, 3-5 ώρες την ημέρα έχει στηθεί στην ΕΡΤ ένα αστείο κατάλοιπο των Αγανακτισμένων που έχουν ονομάσει συνέλευση αλληλέγγυων με εργαζομένους. Από χτες έχει κερδίσει τέτοια νομιμοποιήση που έχει καταλάβει το χώρο μπροστά στη σκηνή και δεν υπάρχει πρόγραμμα εκείνη την ώρα (έχει οριστεί και για σήμερα 5-8 μ.μ.). Δεν έχω πάει σε καμία, και ούτε σήμερα θα καταφέρω να πάω. Έγκυρες πηγές όμως μού είπαν ότι κυριαρχεί εκείνη η απολιτική μπούρδα (κάτω οι ιδεολογίες, σκατά στα κόμματα, τις οργανώσεις, τα συνδικάτα, την ΠΟΣΠΕΡΤ κλπ) που ήταν ίδιον των Αγανακτισμένων. Χτες έμαθα ότι ζητούσαν να παρέμβουν στο πρόγραμμα της ΕΡΤ και έβγαλαν μια λίστα με όσους δεν θέλουν να παίρνουν τα μικρόφωνα: Έλλη Στάη, Νταλάρας, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί οι οριζόντιες διαδικασίες μπορούν να γίνουν πιο φασιστικές από τις ιεραχικές.

Και βγαίνουν αβίαστα τα παρακάτω συμπεράσματα. Αυτού του ίδιους οι διαδικασίες έχουν νόημα όταν:

α) υπάρχει ένας στόχος ο οποίος συγκροτεί την ομάδα, π.χ. δεν πληρώνουμε τα χαράτσια, διαχειριζόμαστε ένα χώρο που έχουμε καταλάβει.

β) υπάρχει μια δράση που συγκροτεί την ομάδα, είτε αυτομορφωτική είτε και για παρεμβάσεις, π.χ. ένας πολιτιστικός σύλλογος.

γ) υπάρχει μια συγκροτημένη πολιτική ομάδα που επιδιώκει παρέμβαση σε ένα συγκριμένο χώρο (μπορεί να είναι και εκδοτικός χώρος).

Ο χώρος της ΕΡΤ δεν είναι αυτοδιαχειριζόμενος και η μάζωξή μας έχει το χαρακτήρα της περιφρούρησης και της διαμαρτυρίας. Αυτού του είδους οι ψευδοδημοκρατικές διαδικασίες δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα. Ξεφτυλίζοντας τη διαδικασία, περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό.

Από το μέτωπο των εργαζομένων, μου είπαν ότι δεν έχουν καμία επίσημη ενημέρωση (ή τουλάχιστον δεν είχαν μέχρι χτες βράδυ). Οι άνθρωποι έχουν γίνει λάστιχα. Οι τεχνικοί της ΕΡΤ στήνουν και ξεστήνουν 10 συναυλίες την ημέρα στο χώρο της ΕΡΤ και επιπλέον κρατούν το πρόγραμμα ανοιχτό με εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Με όσους μίλησα, μου είπαν ότι κοιμούνται 3-4 ώρες την ημέρα…

Αυτά προς το παρόν

έξω από την ΕΡΤ

[ερασιτεχνικό βιντεάκι, δικό μου, με τρεις μέρες μπροστά στην ΕΡΤ]

– Ρε πατέρα τι εφημερίδα είναι αυτή;, είπα στον πατέρα μου σήμερα το πρωί που τον είδα περιχαρή να διαβάζει μια κυριακάτικη.

– Πήρα να διαβάσω για τα φορολογικά!, ήρθε η αφελής απάντηση.

Δεν ήξερε λέει ότι έχουν απεργία οι δημοσιογράφοι (το ήξερε αλλά τέλος πάντων), δεν ήξερε ότι τα φύλλα που βγήκαν εκτός της «Αδέσμευτης Γνώμης» είναι απεργοσπαστικά. Κι εγώ που αναρωτιόμουν ποιοι μαλάκες θα αγοράσουν σήμερα τα απεργοσπαστικά φύλλα που τυπώθηκαν χτες βράδυ με την προστασία των ΜΑΤ. Έλα μου ντε!

Τρεις μέρες έξω από την ΕΡΤ μαζεύω σενάρια για το άμεσο μέλλον, ερμηνείες της κίνησης του Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ και απόπειρες κατανόησης του ποιοι είμαστε όλοι αυτοί οι πολύχρωμοι (πατριώτες, αριστεροί διαφορετικών ομάδων, αναρχικοί, ανένταχτοι, απολιτικοί κλπ) που βρισκόμαστε έξω από το κτίριο.

έξω από την ΕΡΤ

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013, γύρω στις 12 το μεσημέρι

«Ο κόσμος που βρίσκεται έξω από την ΕΡΤ ζητάει το ελάχιστο: Να ξανανοίξει η ΕΡΤ», έλεγε χτες στην απεργιακή αναμετάδοση του Flash ένας δημοσιογράφος της ΕΡΤ. Αυτό άραγε ζητάμε; Αυτό είναι το ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας μας;

Υπάρχουν διάφορα δείγματα ότι αυτοί που βρίσκονται μέσα στο κτήριο δεν είναι στην ίδια πλευρά με την πλειονότητα του κόσμου που βρίσκεται απέξω και περιμένει μια σύνδεση αυτού του αγώνα με όλους τους προηγούμενους και όσους βρίσκονται σε εξέλιξη. Θα προλάβει να γίνει άραγε αυτή η ζύμωση; Γεννιούνται άραγε στους δρόμους συνειδήσεις;

Πανό έξω από την ΕΡΤ

Ως προς αυτό το ερώτημα, το «ποιοι είμαστε» το ομώνυμο άρθρο τους απεργιακού φύλλου της «Αδέσμευτης Γνώμης» φαίνεται να είναι αρκετά προωθημένο, και μακράν από το να αποτυπώνει μια πραγματικότητα μοιάζει να προσπαθεί να τη δημιουργήσει.

Είμαστε ο λαός που επιμένει να μη σκύβει το κεφάλι και να μην υπακούει στους δυνάστες του. Είμαστε η φωνή των επιστρατευμένων εκπαιδευτικών, ναυτεργατών και εργαζομένων στο Μετρό, η φωνή της αντίστασης από τις Σκουριές των μεταλλείων και τη φάμπρικα της ΜΕΒΓΑΛ, η φωνή των χιλιάδων μεταναστών αδελφών μας και των εκατομμυρίων καταπιεσμένων. Είμαστε η ηχώ της Ταχρίρ και της Ταξίμ, των Αγανακτισμένων ολόκληρου του πλανήτη. Είμαστε οι αγωνιστές της δημοκρατίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είμαστε οι καταπιεσμένοι του χθες, οι εξεγερμένοι του σήμερα, οι νικητές του αύριο […] Αυτός ο αγώνας δεν αφορά απλώς την υπεράσπιση της δημόσιας τηλεόρασης ως πραγματικότητας αλλά ως δυνατότητας για ανεξάρτητη ενημέρωση που θα εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Ταυτόχρονα, όμως, συμπυκνώνει πολύ περισσότερα. Λιετουργεί ως θρυαλλίδα για την απελευθέρωση της συσσωρευμένης οργής στην έρημο του μνημονίου για να τη μετατρέψει σε ένα ρεύμα λαϊκής χειραφέτησης, που θα οδηγήσει σε… απόλυση της τρικομματικής κυβέρνησης.

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

Στο άρθρο τους «Η ελευθερία του τύπου και η δημοκρατία δεν φιμώνονται», τα Σωματεία Τύπου βάζουν τα πράγματα στη θέση τους.

Η εκστρατεία παραπλάνησης ότι κλείνουν τη δημόσια τηλεόραση λόγω των «φαινομένων διαφθοράς» θα επεκταθεί στην εκποίηση της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και άλλων δημόσιων οργανισμών, στο κλείσιμο ακόμη και δημόσιων νοσοκομείων και σχολείων.

Την Παρασκευή το βράδυ ήταν και ο Χάρης εκεί. Βρέθηκε τραυματισμένος από σφαίρα και η Φιλοζωική φρόντισε για την κινητική του αποκατάσταση. Έκαψε καρδιές!

Την Παρασκευή το βράδυ ήταν και ο Χάρης εκεί. Βρέθηκε τραυματισμένος από σφαίρα και η Φιλοζωική φρόντισε για την κινητική του αποκατάσταση. Έκαψε καρδιές!

Και το άρθρο «Η ΕΡΤ που ονειρευτήκαμε» μιλάει για μας.

Όλος αυτός ο κόσμος που υπερασπίζεται σήμερα τη δημόσια ραδιοτηλεόραση περιμένει κάτι παραπάνω -ένα άνοιγμα, μια αμφίδρομη διεργασία. Να φύγουν μερικοί ρεπόρτερ και να πάνε στη Χαλκιδική (μαθαίνω ότι το ΕΤ3 το έκανε ήδη), στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο, να δείξουν τα κλειστά καταστήματα, να μιλήσουν με αστέγους, με απολυμένους, με επισφαλώς εργαζομένους, με μετανάστες […] Υπερασπιζόμαι την ΕΡΤ σημαίνει ότι αναδεικνύω τις δυνατότητές της στο έπακρο, ότι υπερβαίνω ανεπιστρεπτί τις παθογένειες της ελεγχόμενης πληροφόρησης και της κρατικής προπαγάνδας, ότι οδηγώ την ιδέα της δημόσιας ενημέρωσης μέχρι τις πιο δημιουργικές και γόνιμες συνέπειές της. Ότι επιστρέφουμε στην κοινωνία την αλληλεγγύη που μας πρόσφερε τόσο απλόχερα.

Μοίρασμα Αδέσμευτης Γνώμης στον προαύλιο χώρο της ΕΡΤ λίγο μετά τα μεσάνυχτα

Μοίρασμα Αδέσμευτης Γνώμης στον προαύλιο χώρο της ΕΡΤ λίγο μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου 15 Ιουνίου

Καταλάβαιναν άραγε τι ήταν αυτή η εφημερίδα όσοι την άνοιξαν στα γρασίδια για να τη χρησιμοποιήσουν ως ψάθα;

Το κλίμα είναι πολύ καλό έξω από την ΕΡΤ. Η ροή του κόσμου είναι συνεχής. Δεν είναι όσος θα μπορούσε ή όσος θα ‘πρεπε. Γιατί σε κάθε ένα από τα προπύργια που έχουν στηθεί μέχρι τώρα το διακύβευμα δεν είναι αυτό που φαίνεται από πρώτο χέρι: δεν είναι τα πανεπιστήμια, δεν είναι το μετρό, δεν είναι το 8ωρο, δεν είναι η υγεία, η εργασία. Είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Κι ένα ένα τα προπύργια έχουν πέσει και ποδοπατιόμαστε από τις μπουλτόζες της ανάπτυξης που επικαλύται ο νεοφιλελευθερισμός. Για το καλό μας…

Μια συνέλευση την Παρασκευή (από ό,τι μου είπαν γιατί δεν την πρόλαβα), που δεν κλήθηκε από τους εργαζόμενους, έδειχνε ότι οι Αγανακτισμένοι επιθυμούσαν να μεταφέρουν τις δομές τους σε ένα άλλο χώρο. Δημιουργήθηκαν ομάδες εργασίας που δεν λειτούργησαν γιατί δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν. Το προαύλιο της ΕΡΤ δεν είναι ένας αυτοδιαχειριζόμενος χώρος ούτε μπορεί να γίνει. Είναι όμως ένας χώρος ζυμώσης. Για πολλούς είναι χώρος μιας διαφορετικής πολιτικής εμπειρίας. Αν θα είναι σημαντική ή όχι θα το δείξει ο χρόνος.

Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, δεν υπάρχουν χρυσαυγίτες εδώ. Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, η παρουσία σωματείων και συνδικάτων είναι δεδομένη και επιθυμητή. Αντίθετα με τους Αγανακτισμένους, δεν υπάρχει εκείνη αίσθηση ότι ο κόσμος γεννήθηκε χτες και μπορούμε να έρθουμε σε ρήξη με την ιστορία. Παρόμοια με τους Αγανακτισμένους, υπάρχει ένα ανομοιογενές πλήθος που δεν μπορεί να δουλέψει από κοινού. Παρόμοια με τους Αγανακτισμένους, τα βλέμματα είναι στραμμένα προς τα πάνω.

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

η ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ ερμήνευσε Άξιον Εστί το Σάββατο το βράδυ, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού

Την Πέμπτη το βράδυ βρήκαμε ένα φίλο που είχε αμάξι για να μην πάρουμε το τελευταίο μετρό. Ήμασταν τρεις (ένας άντρας δυο γυναίκες) και μοιραζόμασταν εμπειρίες ανεργίας και ημιαπασχόλησης. Λίγο μετά τη μία ο φίλος με τ’ αξάξι ήρθε να μας μαζέψει. «Δουλεύουμε εμείς το πρωί», μας είπε. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας σοκαρισμένοι! Την Παρασκευή μια φίλη ήρθε περιχαρής. Το πρωί  είχε παραιτηθεί από τη δουλειά της στα Άττικα, όπου δούλευε 12ωρα (10 το πρωί με 10 το βράδυ) για 510 ευρώ μεικτά πουλώντας γόβες των 200 ευρώ (ναι, έχει κόσμο που ψωνίζει παπούτσια 200 ευρώ, κι όχι μόνο ένα ζευγάρι…). Άραγε τι κομμάτι  αποτελούμε του κόσμου που βρίσκεται έξω από την ΕΡΤ;

Η αυριανή μέρα μοιάζει καθοριστική με τη συνάντηση των επικεφαλής της τρικομματικής. Το χειρότερο σενάριο που μπορώ να σκεφτώ, και που μετά τις σημερινές δηλώσεις Σαμαρά μοιάζει μάλλον απίθανο, είναι μια συμβιβαστική λύση για αναδιάρθωση της ΕΡΤ που θα περιλαμβάνει 500-800 απολύσεις σε μάκρος χρόνου. Η ΕΡΤ θα ανοίξει, οι εργαζόμενοι θα κερδίσουν χρόνο κι εμείς θα πάμε σπίτια μας. Το γράφω για να το ξορκίσω…

Πέραν ωστόσο της σεναριολογίας, ένα πράγμα έχει φανεί ξεκάθαρα και με την επιστράτευση των εργαζομένων του Μετρό, των καθηγητών και την ΕΡΤ. Ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους λειτουργεί άψογα. Μια καθηγήτρια μάς έλεγε ότι εντός δύο ημερών είχαν λάβει όλοι στο σχολείο της επιστολές και κάποιους που τους έστειλαν τις επιτάξεις στα χωριά τους, τους πήραν και τηλέφωνο για να τους ειδοποιήσουν! Έκλειναν τις συχνότητες σε όσους σταθμούς μετέδιδαν ΕΡΤ! Οι μπάτσοι κι οι ρουφιάνοι επιτελούν άριστα το καθήκον τους…

ρε λες στο δρόμο να γεννιούνται συνειδήσεις;

ρε λες στο δρόμο να γεννιούνται συνειδήσεις;

Πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας Πόλη Μεξικού 2012, και ομοφυλοφιλικό κίνημα στο Μεξικό

Μια εντυπωσιακότατη παρέλαση, μια γιορτή ελευθερίας του σώματος ήταν η χτεσινή πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας (marcha del orgullo gay) στην Πόλη του Μεξικού. Το κέντρο της πρωτεύουσας συγκέντρωσε μερικές χιλιάδες κόσμου σε μια από τις μεγαλύτερες ομοφυλοφιλικές παρελάσεις της Λατινικής Αμερικής (πιθανότατα η μεγαλύτερη είναι του Σάο Πάολο στη Βραζιλία).

Οι πρώτες πορείες ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας (gay pride parade) οργανώθηκαν στις 28 Ιουνίου 1970 σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ εις μνήμη της καταστολής του μπαρ Stonewall Inn ακριβώς ένα χρόνο πρωτύτερα (φωτογραφίες). Το μπαρ, στη γειτονιά Greenwich Village στη Νέα Υόρκη, συγκέντρωνε τα πιο «φτωχά και περιθωριοποιημένα μέλη» της ομοφυλοφιλικής κοινότητας. Η καταστολή του προκάλεσε βίαιη αντίδραση που κράτησε τρεις μέρες και θεωρείται ως η αρχή του ομοφυλοφιλικού κινήματος.

Στο Μεξικό, το 1978 έμελλε να αναδειχτεί ως έτος κλειδί για το μεξικανικό ομοφυλοφιλικό κίνημα, καθώς είδε τη γέννηση τριών

Από τα ελάχιστα συνθήματα που εμφανίστηκαν στην πορεία: «Είμαι γκέι. Δεν ξεχνάω το Ατένκο», «Είμαι γκέι αλλά όχι ηλίθιος. Δεν ψηφίζω Πένια Νιέτο», «Είμαι 132ος». Προσεχές ποστ επεξήγησης των τριών συνθημάτων: μείνετε συνδεδεμένοι/-ες

οργανώσεων. Η πρώτη, το Ομοφυλοφιλικό Μέτωπο Επαναστατικής Δράσης (Frente Homosexual de Acción Revolucionaria), ιδρύθηκε τον Απρίλιο και στόχευε την ανοιχτή αναμέτρηση με τα πάμπολλα προβλήματα διακρίσεων και βίας που αντιμετώπιζε η ομοφυλοφιλική κοινότητα. Μία

από τις πρώτες ενέργειες ήταν η γενναία απόφαση των μελών να παραδεχτούν με παρρησία τον ομοφυλοφιλικό τους προσανατολισμό. Ακολούθησε η οργάνωση «Λάμδα» (Lambda) που επικεντρωνόταν στην έντυπη προπαγάνδα και στη συνέχεια η πρώτη λεσβιακή οργάνωση, Oikiabeth, που είχε ως στόχο τη «δημιουργία μιας νέας εικόνας για τη γυναικεία ομοφυλοφιλία και την ενίσχυση των γυναικών ως πολιτικά υποκείμενα» (Πηγή).

Μια από τις πρώτες δημόσιες πασουσίες των παραπάνω οργανώσεων ήταν στην πορεία υποστήριξης της Κουβανικής Επανάστασης στις 26 Ιουλίου του ίδιου χρόνου και συνέχισαν δυναμικά στις 2 Οκτώβρη, στην πορεία για τα δέκα χρόνια από τη σφαγή των φοιτητών στο Τλατελόλκο. Την επόμενη χρονιά, 1979, θα διοργανωνόταν η πρώτη πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας στην Πόλη του Μεξικού. (Εδώ ένα χρονολόγιο του κινήματος στα μετέπειτα χρόνια, στα ισπανικά.)

Κυκλοφορώντας με το σουτιέν και την μπύρα μου (απαγορεύεται η κατανάλωση αλκοόλ σε δημόσιους χώρους στο Μεξικό) ένιωθα λίγο άβολα μέσα στην ελευθερία που βίωνα: τα καλογυμνασμένα ανδρικά σώματα, τα κοστούμια και το βάψιμο, η ευκολία που πόζαραν για να βγουν σε φωτογραφία, η υπερβολή σε σημείο κιτς, η γυμνότητα με σκοπό την πρόκληση, η σχεδόν παντελής απουσία  πολιτικών συνθημάτων (ήταν ελάχιστοι όσοι φώναζαν ή κρατούσαν κάτι με πολιτικό περιεχόμενο), τα μεγάλα στήθη και το βάψιμο τραβεστί και τρανσέξουαλ. Ποια ήταν άραγε η αντίληψη για το σώμα και το φύλο που πρότεινε αυτή η πορεία; Οι «Αρκούδες» (βλ. δεύτερο μισό του βίντεο που ακολουθεί, εδώ πληροφορίες στα ισπανικά και εδώ στα αγγλικά), διεθνής ομάδα ανδρών ομοφυλοφίλων σωματωδών και τριχωτών, που επιβάλλει κώδικα κιλών και αρρενωπότητας για την είσοδο στην ομάδα και στα πάρτυ τους (αν είσαι αδύνατος δεν μπαίνεις), δεν εφαρμόζει διακρίσεις από την ανάποδη, ακόμη και ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους;

Κι από την άλλη, πόσους χορηγούς είχε άραγε αυτή η γιορτή; Σύμφωνα με

Οι «Αρκούδες» είχαν διεθνή αντιπροσώπευση καθώς μέλη τους ταξίδεψαν από ΗΠΑ και Καναδά (ίσως και άλλες περιοχές) ειδικά για την πορεία

τον επίσημο ιστότοπο της πορείας, που επισκέφτηκα αργότερα, καταγράφει 39 μικρούς και μεγάλους χορηγούς (εδώ μεγάλοι, εδώ μικροί), αρκετοί απο τους οποίους «δώρησαν» άρματα στα οποία χόρευαν σώματα-επενδύσεις: σε γυμναστήρια, εγχειρήσεις, ρούχα, παππούτσια, καλλυντικά. Ποιο ήταν άραγε το μήνυμα που ήθελε να περάσει η πορεία στους νεαρούς ομοφυλόφιλους που ακόμη παλεύουν με τη σεξουαλικότητά τους; Τι θέλησε να πει στους μη ομοφυλόφιλους συμπολίτες;

Κι ενώ χόρευα, ημίγυμνη κι εγώ, μαζί με (ντυμένους) φίλους και φίλες, συνεχίζοντας να έχω τα ερωτήματα και τις αμφιβολίες μου, αντιλαμβανόμουν ότι εκτός από την απουσία εμφανούς σύνδεσης με την πολιτική, την έλλειψη καταγγελίας της βίας και των διακρίσεων που συνεχίζει να υφίσταται η ομοφυλοφιλία στο Μεξικό (αν και η κοινότητα είναι ανθηρή, με δικούς της δρόμους και χώρους διασκέδασης, που ωστόσο την γκετοποιούν) και την εμπορευματοποίηση, έλειπε κάτι πολύ βασικό: μια διαφορετική πρόταση σωματικής επαφής που θα μπορούσε ίσως να μετατρέψει την πορεία σε κάτι άλλο. Ακόμη και τα ζευγάρια που συμμετείχαν, δεν άγγιζαν ο ένας το σώμα του άλλου. Όταν στήνονταν για τις φωτογραφίες με το ζόρι κρατιούνταν απ’ το χέρι, σαν ξαδέρφια, σα γειτόνισσες…

Και μετά, το κεντρικό σύνθημα της πορείας: «επίσημη σεξουαλική εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα»! Τόσο λίγο, τόσο μικρό…

Συζήτησα τις αμφιβολίες με τον φίλο μου Λ., ομοφυλόφιλο «εκτός ντουλαπιού» (όπως λένε εδώ τους δηλωμένους ομοφυλόφιλους, σε αντιπαραβολή με τους «ομοφυλόφιλους του ντουλαπιου»). Μα φυσικά! Η πορεία είχε χάσει τον πολιτικό της χαρακτήρα. Και γι’ αυτό στις 30 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί η «Ιστορική πορεία ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας» αναγνωρίζοντας ότι η πορεία στις 2 Ιούνη δεν έχασε μόνο συμβολικά την ιστορική της σύνδεση με την ιστορία καταστολής της ομοφυλοφιλικής κοινότητας αλλάζοντας την ημερομηνία, αλλά και την ουσία της! Ελπίζω να είμαι εκεί και να στείλω την ανταπόκρισή μου!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

η τέχνη της μπαρούτης στο Μεξικό: το κάψιμο του Ιούδα και άλλα συναφή

Μια διαφορετική παράδοση μπαρούτης που μετέτρεψε ό,τι η Ευρώπη χρησιμοποιήσε για να αφαιρεί ζωές σε πραγματική τέχνη με τη βοήθεια πρακτικών αλλά περίπλοκων μαθηματικών υπολογισμών. Το κάψιμο του Ιούδα, όπως και τα «κάστρα» που καίγονται σε διάφορες χριστιανικές γιορτές στο Μεξικό, είναι εφευρετικότατα και εντυπωσιακότατα.

Ο Ιούδας είναι το κακό, ένας διαβολάκος. Τη Μεγάλη Βδομάδα (που ήταν η περασμένη βδομάδα) πουλάν Ιούδες στους δρόμους της πόλης φτιαγμένους από πεπιεσμένο χαρτί και ζωγραφισμένους στο χέρι. Με το κάψιμό τους καίγεται μαζί και το κακό, το κακό μάτι, η κακή τύχη, ξαλαφρώνεις και συνεχίζεις.

Οι «Los de Siempre» (Οι από πάντοτε), μια ομάδα με ιστορία 35 χρόνων από το χωριό Σάντα Ρόσα Xochiac, αποφάσισαν για δεύτερη χρονιά να κατεβάσουν το έθιμο στην πόλη, μπροστά στο μνημείο σοβιετικής

Ιουδάκι…

αισθητικής μνημείο, όπου αναπαύεται το χέρι του Άλμπαρο Ομπρεγόν, ήρωα της μεξικανικής επανάστασης και μετέπειτα προέδρου του Μεξικού (1920-1924). Στη γειτονιά μου δηλαδή! Ένας Ιούδας τεράστιος, από πεπιεσμένο χαρτί και ξύλινο σκελετό περίμενε το κάψιμό του. Στο πλάι ήταν ένα… Ιουδάκι

Όταν ήρθε η ώρα, ο πολύπλοκος μηχανισμός ενεργοποιήθηκε και μας άφησε άφωνους, όπως θα σας αφήσει κι εσάς!

Αφότου ανατινάχτηκε εντελώς ο Ιούδας και η ομάδα φώναξε την κραυγή της, πλησιάσαμε κάποιους που φορούσαν μπλούζες της ομάδας (ναι, είχαν και τις μπλούζες τους) για να ρωτήσουμε πού βρίσκεται το χωριό. Μετά πολλά ανεβήκαμε στο αγροτικό της οικογένειας και μετά από μισή ώρα περίπου ήμασταν στο χωριό, το οποίο βρίσκεται σε ένα λόφο στα δυτικά με πανοραμική θέα στην πόλη του Μεξικού. Όπως μας είπαν, οι περίπου 15-20 ομάδες του χωριού θα έκαιγαν Ιούδες μέχρι τα μεσάνυχτα! «Φαντάζομαι πως κάποιες φορές γίνονται και ατυχήματα ε;», ρώτησα τη μαμά της οικογένειας στο δρόμο προς το παρκαρισμένο αγροτικό που θα μας οδηγούσε στο χωριό. «Ε ναι, καμιά φορά συμβαίνει». Στην καρότσα θα παρατηρούσα ότι τα χέρια του ενός από τους τρεις γιους της ήταν καμένα.

Ιούδας στο χωριό

Στο χωριό καίγονταν Ιούδες σε διάφορα σημεία, φτιαγμένα από ομάδες που αριθμούσαν από 30 μέχρι 150 άτομα, κάθε ηλικίας. Η κατασκευή έπαιρνε ένα μήνα περίπου και οι μικρότεροι μάθαιναν από τους μεγαλύτερους.

Κάποιος που ερχόταν από την πόλη, ίσως να έκρινε τις συνθήκες ως επικίνδυνες: σε μια αλάνα πάνω από την εκκλησία, με τα καλώδια της αντίστοιχης ΔΕΗ στο ύψος σχεδόν των Ιούδων (μιας και οι κολόνες τους ήταν τοποθετημένες κάτω από τον γκρεμό που ανοιγόταν μπροστά) και δέντρα από πίσω, «ανατιναζόταν» ο ένας Ιούδας μετά τον άλλο. Τα παιδιά δεν ήταν μαζί με τους γονείς τους και φαίνονταν να κυκλοφορούν αρκετά ελεύθερα γύρω από αυτά τα τεράστια παιχνίδια που επρόκειτο να ανατιναχτούν. Ο κόσμος μοιραζόταν δεξιά και αριστερά και κάτω στο δρόμο μπροστά από τον γκρεμό (όλο το χωριό ήταν χτισμένο αμφιθεατρικά). Αλλά όταν το σκεφτείς από την πλευρά του χ

ιουδάκι στο χωριό

ωριού, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν πολλά χωριά (υπάρχει κάποιο άραγε;) που να έχουν αποστειρωμένες πλατείες όπως αυτές των πόλεων (ελλείψει ίσως και χώρου και σχεδιασμού) δεν είναι κάτι άξιο εντυπωσιασμού. Και φυσικά μπορείς να προφυλαχτείς από ένα έθιμο που έχεις γνωρίσει από μωρό.

Αυτή η καταπλητική και εντυπωσιακή παράδοση, η ειρηνική τέχνη της μπαρούτης, βρίσκει ίσως την καλύτερή της έκφραση στα «κάστρα». Στα χωριά όπου υπάρχει παράδοση, τα έξοδά τους αναλαμβάνουν συγκεκριμένες οικογένειες που εκτελούν χρέη «τελετάρχη» (mayordomo), οι οποίες επίσης αναλαμβάνουν τον στολισμό της εκκλησίας ή άλλα καθήκοντα, όπως προσφορά φαγητού κλπ., που της δίνουν ιδιαίτερο κύρος στην κοινότητα. Πλέον αρκετές πόλεις κάνουν διαγωνισμούς που διοργανώνουν οι δήμοι. Η ποικιλία και η εφευρετικότητα των κάστρων είναι ανυπολόγιστη. Ακολουθούν σύντομα βίντεο, αλλά συνήθως μια πλήρης καύση διαρκεί γύρω στα 10 λεπτά (όσοι ενδιαφέρονται να… εμβαθύνουν, ας ρίξουν μια ματιά εδώ).

Τα πιο παραδοσιακά μάλλον έχουν την παρακάτω μορφή, και καίγονται κομμάτι κομμάτι (δυστυχώς το βίντεο έχει μόνο αρχικό μέρος):

Και μετά… περνάμε σε πραγματικά έργα τέχνης…

… την τέχνη της μπαρούτης!

Καλή ανάσταση!

(η μοναδική χριστιανική ευχή που μ’ αρέσει)

Published in: on Απρίλιος 12, 2012 at 01:03  3 Σχόλια  

υπομονή & καρτερία

(ένα παλαιότερο κείμενο, που θα το ανέβαζα στη θέση του Νύχτες μαγικές στην Αραπιά, αν μπορούσε να το αναγνωρίσει ο υπολογιστής. Έχω ξανακόψει το τσιγάρο στο μεταξύ, που σημειωτέον εδώ το πακέτο στοιχίζει 0,50 ευρώ. Για να δώσω τον παλμό των ημερών, ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς για τη λήξη του Ραμαζανιού και ζούμε στο ρυθμό του H1N1, καθώς με τον αριθμό 127 νοσούντων και 2 νεκρών άρχισαν από χτες να κάνουν την εμφάνισή τους ιατρικές μάσκες στους δρόμους. Οι περισσότερες περιπτώσεις αποκαλύφθηκαν τις 4 τελευταίες μέρες… Καλό ε;)

Αυτό είναι το ένα στοιχείο (η καρτερία και η υπομονή) που οφείλει να αποκτήσει κάποιος στον αραβικό κόσμο αν θέλει να επιβιώσει (το δεύτερο είναι να ξεχάσει την έννοια της λογικής όπως την ήξερε). Η περιπέτεια της παρακάτω εκτύπωσης θεωρώ πως είναι ενδεικτική… Μια απλή καθημερινή ιστορία…

Κουΐζ: Πόση ώρα μπορεί να πάρει η εκτύπωση 150 σελίδων; Η απάντηση στο τέλος του ποστ!

Στις 23:00 λοιπόν βρισκόμουν στην πλατεία Ταχρίρ, την κεντρική πλατεία στην πρωτεύουσα της Σάναα (Υεμένη) για την εκτύπωση που λέγαμε. Στο μαγαζί ήταν ένας νεαρός τζαμπιοφόρος (τζαμπία: μικρό σπαθάκι που προσφάτως έμαθα ότι εκτός από διακοσμητικό μεταβάλλεται ενίοτε και σε εγκληματικό όργανο όταν τα πνεύματα οξυνθούν) με γεμάτο γκατ το ένα του μάγουλο. Διαπραγματευτήκαμε την τιμή της σελίδας. Βάζω το στικ μου στη θύρα USB του (μ’ αρέσει να γίνομαι πρόστυχη). Το κείμενο ήταν σε office 2007 και δεν το αναγνώριζε. Και πάντα το θυμάμαι να το μετατρέπω… Προφανώς όχι πάντα. Δεν υπάρχει πρόβλημα, μια στιγμή.

Άναψα τσιγάρο προς μεγάλη απορία των αντρών που περνούσαν στο δρόμο. Το τσιγάρο τέλειωσε. Μετά από λίγο εμφανίστηκε. Είχε μετατρέψει το αρχείο. Έβαλε καμιά εικοσαριά σελίδες στον εκτυπωτή για να εκτυπώσει 150. Εκτύπωσε μια σελίδα. Όχι, δεν την ήθελα έγχρωμη. Ασπρόμαυρη, εντάξει. Ναι, βγήκε. Άρχισε να εκτυπώνει αργά και βασανιστικά. Κόσμος μπαινόβγαινε και έβγαζε φωτοτυπίες. Το χαρτί τέλειωσε. Του το είπα. Έβαλε άλλες είκοσι σελίδες. Μετά από αυτές… δεν υπήρχε άλλο χαρτί. Πήγε να φέρει. Συνεχίστηκε αυτή η διαδικασία μέχρι τη σελίδα 76. Είχε τελειώσει το μελάνι και οι υποσημειώσεις δεν διαβάζονταν. Πήγε να φέρει μελάνι. Είχα ιντερνετικό ραντεβού με την πρώην συγκάτοικό μου που με πήρε τηλέφωνο. Ένα μικρό προβληματάκι στον εκτυπωτή. Γελούσε στην άλλη άκρη της γραμμής. Γελούσα κι εγώ. Ήξερε κι εγώ ήξερα ότι ήξερε. Το παλικαράκι επέστρεψε με μια σύριγγα μελανιού. Μόλις το έβαλε, κόπηκε το ρεύμα.

Οι διακοπές ρεύματος είναι καθημερινό φαινόμενο καθώς αλλάζει το σύστημα ηλεκτροδότησης. Δεν έχουμε ρεύμα 5-6 ώρες την ημέρα, πράγμα που έχουμε συνηθίσει. Μεγάλο μέρος του προαναφερθέντος κειμένου έχει γραφτεί υπό το φως κηρίων και υπό την απειλή εξάντλησης της μπαταρίας του λαπτοπ μου (η οποία αρκετές φορές τελειώνει πριν να ξανάρθει το ρεύμα).

Το ρεύμα θα ερχόταν σε κανα δίωρο. Αφού το συζητήσαμε λίγο, άφησα τις φωτοτυπίες κι έφυγα. Αργότερα ή αύριο.

Θα έστελνα μήνυμα στη συγκάτοικό μου μόλις βρισκόμουν στο ίντερνετ. Άλλωστε ο αριθμός του τηλεφώνου της ήταν στο mail μου. Πήγα σε τέσσερα ιντερνετάδικα σε διαφορετικούς δρόμους από την πλατεία. Κανένα δεν είχε ρεύμα. Πάνω που ετοιμαζόμουν να στείλω σ’ ένα φίλο στη Σαουδική Αραβία να μου στείλει το τηλέφωνο της συγκατοίκου μου στη Γερμανία, το ρεύμα ήρθε. Μπήκα στο ιντερνετάδικο που ήταν άδειο. Είπα ότι ήθελα να μιλήσω skype, οπότε χρειαζόμουν υπολογιστή με ακουστικά και μικρόφωνο. Όχι, δεν μ’ ένοιαζε η κάμερα.

Κάθισα. Μπήκα στο mail μου και έστειλα μήνυμα στη συγκάτοικό μου ότι περιμένω να συνδεθώ. Το skype φαινόταν να μη δουλεύει. Πάνω που πήγα να τον φωνάξω ήρθε. Το εικονίδιο στην επιφάνεια εργασίας ήταν η παλιά βέρσιον. Έπρεπε να γίνει setup στην καινούρια: 20 minutes remaining… Άρχισα να διαβάζω τα μέιλς μου. Επιτέλους συνδέθηκα. Έστειλα μήνυμα στη συγκάτοικο. Με πήρε skype. Ούτε την άκουγα ούτε με άκουγε. Πρόβλημα στα ακουστικά. Ασπέτα να τ’ αλλάξω. Πήγα στον τύπο. Πήγε να μου δώσει τα δικά του. Το καλώδιο του μικροφώνου ήταν κομμένο. Ρώτησε έναν από τους τύπους που ήταν σ’ άλλο υπολογιστή αν χρειαζόταν τ’ ακουστικά του. Δεν τα χρειαζόταν. Τα πήρε, τα τοποθέτησε και την πήρα τηλέφωνο. Την άκουγα άλλα δεν με άκουγε. Πρόβλημα στον υπολογιστή. Σύνδεση με Κάιρο η φάση. Η ώρα ήταν γύρω στη μία το πρωί, αλλά όλοι οι υπολογιστές ήταν γεμάτοι. Δεν μπορούσα ν’ αλλάξω. Μ’ άρεσε που στο διευκρίνισα ότι ήθελα να μιλήσω, φίλε. Τέλος πάντων. Κανένα πρόβλημα. Εμπρός λοιπόν καλά μου δάχτυλα.

Μιλήσαμε. Πέτυχα και τον visk και τα είπαμε λίγο. Έγραψα και τις απαντήσεις σε ένα από τα ποστ, μέχρι να το καταλάβω πέρασε η ώρα. Στις 3 έκλεινε το μαγαζί. Λες να ‘ναι ακόμη ανοιχτό το φωτοτυπάδικο; Είπα να περάσω.

Ήταν ανοιχτός. Μέσα ήταν δυο τύποι και εκτυπωναν στρογγυλές καρτέλες. Είχε τελειώσει το κόκκινο μελάνι και το τραντάφυλλο έβγαινε κίτρινο. Κανένα πρόβλημα. Μια στιγμή, τελειώνουν. Άναψα τσιγάρο. Τέλειωσε. Περίμενα λίγο ακόμη. Σειρά μου.

Έβαλε καμιά 20αριά σελίδες για να εκτυπώσει 75. Άρχισε η εκτύπωση. Ήταν έγχρωμη. Δεν βαριέσαι. Έγχρωμη. Ένα χέρι έπρεπε να είναι μπροστά για να μην πέφτουν οι σελίδες στο πάτωμα. Όταν δεν ήταν το δικό του ήταν το δικό μου. Ξανάβαλε σελίδες. Ο εκτυπωτής έφαγε δύο. Όταν ξανάρχισε να εκτυπώνει, ξαναεκτύπωσε τις πρώτες σελίδες. Το έσβησε και το ξαναρύθμισε. Όταν είχαν μείνει 25 σελίδες το χαρτί τελείωσε από το μαγαζί! Μήπως γινόταν να το εκτυπώσουμε σε μισή κόλλα χαρτί; Όχι, χρειαζόμουν τα πλαϊνά διαστήματα (τα οποία επίτηδες είχα μεγαλώσει από τη μία πλευρά για να σημειώνω, αν και για κάποιο λόγο το κείμενο έβγαινε από την αρχή κεντραρισμένο, πράγμα που εννοείται δεν είχα μπει εξαρχής στον κόπο να σχολιάσω). Έφυγε να φέρει χαρτί. Γύρισε. Η εκτύπωση τελείωσε. Ήταν 4 το πρωί.

Τα κατάφερα να φτάσω στους γειτόνους μου πριν το φατζρ (την προσευχή που σημαίνει την έναρξη της νηστείας). Ήθελα να τους δείξω τις εκτυπώσεις για τις οποίες είχα αρνηθεί όλες τις 10 φορές που με πήραν τηλέφωνο να φάω μαζί τους σήμερα και να μασήσουμε γκατ. Στις 4:15 τους χτύπησα την πόρτα. Είχαν φάει ήδη, αλλά ψιλόπιναν. Μου έβαλαν να φάω εγώ. Το ήξερα ότι δεν είχαμε χρόνο. Μόνο η μαχάλεμπια που μ’ αρέσει. Όχι, και μια μπανάνα. Άντε άλλη μία. Σε κάποια φάση σταμάτησαν απότομα, όταν ήμουν δυο γουλιές πριν το τέλος. Τι; φώναξε ο μουεζίνης; Στο σπίτι μου ακούγεται πιο έντονα. Εδώ ούτε που τον άκουσα. Μουσουλμανικό βιονικό αυτί! Μια καθημερινή μέρα Ραμαζανιού είχε φτάσει στο τέλος της.

Απάντηση στην αρχική ερώτηση: μια εκτύπωση 150 σελίδων μπορεί να διαρκέσει 5 ώρες.

Όσοι αντέξατε ως εδώ πάρτε ένα βιντεάκι από το Νταρ ελ-Χάτζαρ που τράβηξα πριν κανα μήνα.