πορεία αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατουμένους στην Τουρκία

Το παρακάτω κείμενο το έλαβα με mail από την Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν. Από ό,τι φαίνεται οι σύντροφοι δεν το έχουν δημοσιεύσει στο ίντερνετ. Θαρρώ όμως πως πρέπει να τα διαβάζουμε αυτά. Γι’ αυτό το αναρτώ και παράλληλα τους στέλνω. Αν υπάρχει αντίρρηση θα το κατεβάσω, αλλά όσοι προλάβουμε να το διαβάσουμε, καλό θα μας κάνει. Γιατί ο αγώνας είναι διεθνής… Γιατί οι δημοκρατίες έχουν σαπίσει παντού και αποφορά τους μάς μπουκώνει… Κάποιοι έχουν μεγαλύτερη ανοχή, αλλά αργά ή γρήγορα θα φτάσει και σ’ αυτούς η βρώμα. Γιατί όπως λεν οι ζαπατίστας, είμαστε όλοι μέρος του ίδιου σώματος: όποιο κομμάτι κι αν πονάει, όλο το σώμα υποφέρει… Καλή δύναμη, σύντροφοι…

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ TAYAD

(Σύλλογος Οικογενειών των Πολιτικών Κρατουμένων)

« Η κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική της απομόνωσης στις φυλακές της Τουρκίας…ακόμα και με τη βία και με τα λιντσαρίσματα δεν μπορεί να μας κάνει να σιωπήσουμε.

Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματα των παιδιών μας»

Οι οικογένειες του TAYAD (Σύλλογος Οικογενειών των Πολιτικών Κρατουμένων), στις 18 του Σεπτέμβρη μαζεύτηκαν στην πλατεία Kartal στην Κωνσταντινούπολη με τις ποδιές τους, τα καπελάκια τους, τις κόκκινες κορδέλες και τα λευκά τους μαντήλια απαιτώντας να εφαρμοστεί η εγκύκλιος που δίνει δικαίωμα στους κρατουμένους να μιλάνε μεταξύ τους και να σταματήσει η απομόνωση, ενώ επίσης να απελευθερωθούν οι άρρωστοι πολιτικοί κρατούμενοι και μέλη του TAYAD. Η πορεία ξεκίνησε έτσι και κατευθύνθηκε στην Άγκυρα.

Ανάμεσα τους ήταν άνθρωποι γέροι και άρρωστοι, πατεράδες και μανάδες των κρατουμένων, 60-65 χρονών και παρόλα αυτά η μικρή αλλά συνάμα αξιοπρεπής πορεία ανησύχησε ιδιαίτερα την κυβερνητική αστυνομία, δηλαδή τις δυνάμεις καταστολής του ΑΚΡ.

Παρά τα λιντσαρίσματα των φασιστών και τις επιθέσεις της αστυνομίας, η πορεία συνεχίστηκε για δεκάδες χιλιόμετρα, παρακάμπτοντας την αϋπνία, την κούραση, το άνοιγμα των ποδιών από το πολύωρο περπάτημα, και ύστερα από πολλές συλλήψεις έφτασε μετά από 12 μέρες στην Άγκυρα. Οι οικογένειες του TAYAD ήταν κουρασμένες, με πόδια γεμάτα μελανιές αλλά με το κεφάλι πάντα ψηλά και με περίσσια περηφάνεια επειδή κατάφεραν τελικά μετά από 16 μέρες να φτάσουν πίσω στην Κωνσταντινούπολη.

«Την ώρα του λιντσαρίσματος να στέκεσαι όρθιος και να συνεχίσεις την πορεία σου, γιατί έχεις πίστη στο σκοπό σου και ο σκοπός αυτός είναι δίκαιος»

Παραθέτουμε μια περιγραφή των γεγονότων από μέλη  του TAYAD που συμμετείχαν στην πορεία:

  • Πορευτήκατε στην Άγκυρα κάτω απο τις απειλές λιντσαρίσματος. Πώς μπορείτε να μας περιγράψετε αυτή την πορεία;

-Την ώρα του λιντσαρίσματος να στέκεσαι όρθιος και να συνεχίζεις την πορεία σου γιατί έχεις πίστη στο σκοπό σου και ο σκοπός αυτός είναι δίκαιος. Από δεξιά και αριστερά βρεχόμασταν από πέτρες. Ανάμεσα στον κλοιό που είχε δημιουργήσει η αστυνομία εν μέσω απειλών εμείς συνεχίζαμε αποφασισμένοι την πορεία μας, με επιμονή, γιατί για μας η αγάπη προς τα παιδιά μας είναι η εμπιστοσύνη, το πνεύμα της αντίστασης και η δύναμη της οργάνωσής μας. Η πορεία αυτή είχε όλα αυτά τα στοιχεία.

  • Την ώρα των λιντσαρισμάτων τι ήταν αυτό που σας προκάλεσε περισσότερο την προσοχή; Τι σας έλεγαν την ώρα των επιθέσεων αυτών;

-Για παράδειγμα πριν φτάσουμε στη πόλη Bolu οι φασίστες στο δρόμο μάς προκάλεσαν. Μας έβρισαν και μας απείλησαν ότι θα μας ξαναπεριμένουν πιο μπροστά. Παρόλα αυτά η αστυνομία δεν προχώρησε σε καμία σύλληψη και ούτε καν τους ενόχλησε. Σε όλα τα σημεία που μας περιμέναν οι φασίστες η αστυνομία δεν προσπάθησε ποτέ και για κανένα λόγο να προστατέψει την πορεία που κάναμε. Ξέραμε πως δεν ήταν κάποια αντίδραση πολιτών αλλά ήταν οργανωμένη συγκέντρωση των φασιστών. Τα λόγια τους (αστυνομίας και φασιστών) ήταν να πάρουμε κάποιο μέσο και να φύγουμε απο κεί. Ο σκοπός τους ήταν ξεκάθαρος, να μην συνεχιστεί η πορεία που κάναμε.

  • Ποια ήταν η σχέση της αστυνομίας και των φασιστών;

-Είδαμε σε ένα βενζινάδικο να φτάνει ένας φασίστας με το αυτοκίνητό του, να μιλάει με την αστυνομία, να παίρνει λεφτά και να φεύγει. Οι αστυνομικοί φώναζαν με τα μικρά τους ονόματα τους φασίστες που μας επιτέθηκαν. Για παράδειγμα ένας φασίστας που λεγόταν Emrah μάς έδειξε το πιστόλι του και παρόλα αυτά ούτε του κατασχέθηκε το όπλο, ούτε και έγινε κάποια σύλληψη. Αυτός ο συγκεκριμένος φασίστας εμφανίστηκε μπροστά μας 3 φορές. Η αστυνομία όταν μας επιτέθηκαν μικρές ομάδες φασιστών δεν προσπάθησε ουσιαστικά να τους διαλύσει, αντίθετα περίμενε να μαζευτούν ακόμα περισσότεροι για να φανεί για τα μάτια του κόσμου ότι τους απωθεί.

  • Όταν η πορεία πέρασε από άλλες πόλεις, οι δημοκρατικοί φορείς τι στάση κρατήσανε;

-Η πορεία δεν είχε στήριξη από πουθενά. Μάλιστα όταν η πορεία πέρασε από το Bolu, οι εκεί δημοκρατικές δυνάμεις από φόβο δεν εμφανίστηκαν καθόλου.

  • Ο κόσμος τι στάση κράτησε απεναντί σας;

-Πρίν ξεκινήσουν οι επιθέσεις λιντσαρίσματος και οι προβοκάτσιες απέναντι στην πορεία, μοιράζαμε προκηρύξεις και μιλάγαμε ελεύθερα με τον κόσμο. Κάποιοι μας έλεγαν πως «δεν μπορείτε να περπατήσετε τόσο δρόμο, ελπίζουμε όμως να εκπληρώσετε τον σκοπό σας». Όσοι άκουγαν για πρώτη φορά την έννοια της απομόνωσης προσπάθησαν να καταλάβουν τι σημαίνει. Τα αυτοκίνητα που περνούσαν κορνάριζαν σαν δήλωση χαιρετισμού και συμπαράστασης. Άλλοι όταν περνούσαν από μπροστά μας σχημάτιζαν το σύμβολο της νίκης με τα δάκτυλα τους, ενώ κάποιοι σταματούσαν και μας μιλούσαν.

  • Θέλετε να συμπληρώσετε κάτι τελευταίο για την πορεία;

-Στην πορεία αυτή διαπιστώσαμε το φόβο που προξένησε στο κράτος το TAYAD. Από όπου περάσαμε, μας συντρόφευε η αλήθεια και το δίκαιο, ενώ παράλληλα αποκαλύφθηκαν τα ψέμματα τους. Άνθρωποι 60-65 χρονών κατέβηκαν στην πορεία με σκοπό να αποκαλυφθούν όλα τα βασανιστήρια που δέχεται συνολικά η κοινωνία και να γίνουν αυτά γνωστά σε ολους. Μας επιτέθηκαν γιατί ήμαστε γεμάτοι με αποφασιστικότητα, υπομονή, επιμονή και παλεύαμε εκείνη τη στιγμή για τα παιδιά μας. Ήταν η ψυχή της αντίστασης που συνέχιζε για 7 χρόνια με απεργίες πείνας μέχρι θανάτου ενάντια στα λευκά κελιά.

Οι πολιτικοί κρατούμενοι που είναι στο Bolu, στη Σμύρνη, στη Gebze και στο Uşak μας πήρανε τηλέφωνο. Η οργάνωση των πολιτικών κρατουμένων μάς έστειλε κείμενο συμπαράστασης και ουσιαστικά βρισκόντουσαν ‘δίπλα’ μας σε αυτή την πορεία. Αυτή η αγάπη που μας ενώνει, μας έκανε να κατεβούμε στο δρόμο και να πραγματοποιήσουμε αυτή την πορεία. Ακόμα και μετά από τόση βροχή από πέτρες δεν λύγισε ούτε η καρδιά, ούτε τα γόνατά μας. Πορευτήκαμε με ψηλά το κεφάλι και είπαμε πως η κάθε πέτρα που έρχεται κατά πάνω μας δεν μπορεί να κάνει τίποτα παραπάνω από το να στάξει αίμα… Αλλά αν σκύψουμε το κεφάλι θα κάνουμε μεγαλύτερο κακό στα παιδιά μας. Οι  κρατούμενοί μας, τα παιδιά μας μας έχουν διδάξει ύστερα από κάθε επίθεση να κρατάμε ψηλά το κεφάλι…Έτσι πορευτήκαμε και εμείς.

Advertisements
Published in: on Νοέμβριος 11, 2010 at 18:07  Σχολιάστε