η τιμιότητα της μαύρης αγοράς συναλλάγματος στην Αίγυπτο

Στην Αίγυπτο το τελευταίο διάστημα (σίγουρα όλο τον περασμένο χειμώνα που ήμουν εκεί) η εισροή συναλλάγματος ελέγχεται από τη μαύρη αγορά σε αγαστή συνεργασία με τον (παρα)κρατικό μηχανισμό. Ένας μεγάλος και αδιευκρίνιστος αριθμός ατόμων κάνει αυτή τη δουλειά, δηλαδή, αλλάζει ευρώ και δολάρια σε αιγυπτιακές λίρες σε τιμές πολύ πιο πάνω από την επίσημη ισοτιμία. Το θέμα αρχικά δεν με απασχόλησε, καθώς δεν είχα λεφτά ν’ αλλάξω. Και η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καταλήξει αν ήθελα να εμπλακώ σ’ αυτή τη διαδικασία ή όχι. Όταν όμως ήρθαν να με επισκεφτούν δυο φίλοι από την Ελλάδα, η μαύρη αγορά μάς χτύπησε την πόρτα… κι εμείς της ανοίξαμε.

Περπατώντας λοιπόν ένα απογευματόβραδο του Σεπτέμβρη που μας πέρασε στην οδό Σαλάχ Σάλεμ που οδηγεί στην πλατεία της Μανσέγια στην Αλεξάνδρεια , διαπιστώσαμε ότι όλα τα ανταλλακτήρια συναλλάγματος ήταν κλειστά. Ρώτησα λοιπόν κάτι τύπους που κάθονταν εκεί πού μπορούσαμε ν’ αλλάξουμε ευρώ.

– Μπορώ να σας αλλάξω εγώ, μ’ απάντησε ο τύπος, που δούλευε σ’ ένα περιπτεράκι-παλαιοπωλείο.

– Πόσο δίνεις το ευρώ, τον ρωτάω.

– 13 λίρες, μου ανταπαντά.

Η επίσημη ισοτιμία, μετά την υποτίμηση που έγινε το Φλεβάρη, είναι 10 λίρες (πριν την υποτίμηση ήταν 8,50). Αποφασίσαμε λοιπόν ν’ αλλάξουμε 100 ευρώ, με τη μαύρη ισοτιμία να μας δίνει 300 λίρες παραπάνω. Και 300 λίρες στην Αίγυπτο είναι πολλά λεφτά.

(περισσότερα…)

Advertisements
Published in: on Οκτώβριος 25, 2016 at 22:04  3 Σχόλια  

ανέκδοτο αρ. 8: της ώρας

Όσο κι αν αισθάνεσαι σα στο σπίτι σου στα ανατολικά παράλια του Αιγαίου είναι κάτι μικροπραγματάκια που σου υπενθυμίζουν ότι είσαι αλλού. Τον πρώτο λοιπόν καιρό που έμενα στην Παλαιά Φώκαια και πήγαινα σε εκδηλώσεις έφτανα πάντα καθυστερημένη. 8 έλεγε η εκδήλωση, οχτώ και τέταρτο και είκοσι πήγαινα εγώ κι είχαν ήδη αρχίσει… Μια βδομάδα πριν το κουρμπάν μπαϊράμι βρήκα κάτι μαθήματα σαζιού. Εφτά η ώρα ήταν το μάθημα. Πρώτη φορά πάω είχαν ήδη αρχίσει. Δεύτερη, πάλι καθυστερημένη. Ένα τεταρτάκι ρε παιδιά! Στην τρίτη άρχισαν να μου μπαίνουν ψύλλοι στ’ αυτιά. Ρε μπας κι αρχίζουν στην ώρα τους; Δεν παίζει ακαδημαϊκό εδώ;

– Συγγνώμη, να ρωτήσω κάτι; λέω στο δάσκαλο στο τρίτο μάθημα που πήγα καθυστερημένη. «Όταν λέτε 7 εδώ, εννοείτε 7;»

– Εμ, τι ώρα να εννοούμε; μου απαντά απορημένος.

– Έλα μου ντε!

(λέω το περιστατικό σ’ ένα φίλο και του εξηγώ το όλο κόνσεπτ του ακαδημαϊκού τετάρτου. «Καλά», μου λέει, «κι αφού όταν λέτε 7 εννοείτε 7:15 γιατί δεν λέτε κατευθείαν 7:15;» «Γιατί αν πούμε 7:15, εννοούμε 7:30!», ανταπάντησα προς απορία και των δυο μας πλέον!)

(Περιττό να σας αφηγηθώ τον σχεδόν υπαρξιακό αγώνα που έδωσα για να καταφέρω στα δύο τελευταία μαθήματα να είμαι εκεί ακριβώς 7, σε μια πόλη όπου δεν υπάρχουν λεωφορεία γιατί δεν χρειάζονται. Και συνειδητοποίησα ότι στα 35 μου χρόνια τέτοιο πράγμα δεν είχα ξαναπάθει.)

Published in: on Δεκέμβριος 7, 2013 at 12:05  2 Σχόλια  

μια χρυσαυγίτισσα στο Αϊβαλί

(Παλαιά Φώκαια, Τουρκία) Από την 1η Αυγούστου στη Σμύρνη και από τις 20 Αυγούστου στην Παλαιά Φώκαια. Αυτό σημαίνει τρεις ώρες, δυο λεωφορεία και 20 ευρώ μακριά από το Αϊβαλί. Η απέχθειά μου στις μετακινήσεις να έχει άραγε τη ρίζα της στην οικονομική μου δυσπραγία; Τόπους διαμονής αλλάζω ως οικονομική μετανάστρια, αλλά δεν ταξιδεύω. Κάθομαι σ’ ένα μέρος και δεν ξεκουβαλάω. Δεν κάνω διακοπές. Γίνομαι κάτοικος. Φτωχός κάτοικος.

Όπως λοιπόν για κάθε φτωχό κάτοικο αυτού του πλανήτη οι άνευ λόγου και για αναψυχή μετακινήσεις (γιατί ταξιδεύουν αυτοί οι ροζ τουρίστες με τις τσάντες στο ώμο;;; πού πάνε;;;)  είναι κάτι το ακατανόητο, έτσι και για μένα. Αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος, δεν πάω πουθενά! Η σύντομη λοιπόν επίσκεψή μου στο Αϊβαλί είχε ως στόχο μια ερώτηση στο τελωνείο: κυρ τελώνη, αν μείνω ένα μήνα παραπάνω μετά τη λήξη της βίζας μου πόσα πρέπει να πληρώσω;

Συζητώντας λοιπόν και πίνοντας τσάι με τους μπάτσους στο τελωνείο (πολύ καλή σχέση με τα σώματα ασφαλείας έχω αποκτήσει εδώ. Ελπίζω να μη μου μείνει κανα κουσούρι) και όσο έφυγαν για να ρωτήσουν για την περίπτωσή μου ζήτησα στα τουρκικά αναπτήρα από ένα ζευγάρι που ήταν δίπλα. «Αναπτήρα θέλει η κοπελιά», είπε η χρυσαυγίτισσα (δεν το ήξερα ακόμη) εις ελληνικήν. «Ναι ναι, αναπτήρα είπα κι εγώ».

(περισσότερα…)

Published in: on Οκτώβριος 10, 2013 at 14:39  4 Σχόλια  

πορείες στην Κούβα

Χτες που περπατούσα στη μικρή πόλη όπου ζω βλέποντας τα μαγαζιά κλειστά λόγω της μεταφοράς της πρωτομαγιάς στις 7 του Μάη (πόσο πιο γελοίοι μπορούμε να γίνουμε;) θυμήθηκα μια στιχομυθία που είχα με τη φίλη μου την Κ. στην Αβάνα (Κούβα). Δεν ξέρω πόσος χρόνος χρειάζεται να πάρει κάποιος μια ιδέα γι’ αυτό το μέρος. Μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, είχαμε τα ίδια ρούχα, το περιβάλλον ήταν οικείο. Δεν ήταν Υεμένη, ρε παιδί μου, που τα πάντα σε προδιαθέτουν να συνειδητοποιήσεις ότι βρίσκεσαι σε άλλο σύμπαν. Εκεί βρισκόσουν σε άλλο σύμπαν και απλά δεν μπορούσες να καταλάβεις πόσο άλλο ήταν. Πόσο διαφορετική νοηματοδότηση μπορούσαν να έχουν οι ίδιες λέξεις. Για παράδειγμα, μια τυχαία λέξη: πορεία.

Ρωτούσα λοιπόν την Κ. αν γίνονται πορείες στην Κούβα εκτός από τις επετειακές.

– Μα είναι ασύμφορο!, μου είπε. «Στοιχίζει πολύ ακριβά στο κράτος! Για σκέψου να πρέπει να βάλεις λεωφορεία για όλο αυτόν τον κόσμο, να του δώσεις νερό και φαγητό!»

Published in: on Μαΐου 8, 2013 at 08:31  Σχολιάστε  

τηλεόραση…

Η Ε. πήγε στο χωριό της στο βορρά. Ανάμεσα στ’ άλλα, είχε καθημερινές κουβέντες με τις φιλενάδες της μαμάς της που μαζεύουνταν στο σπίτι για καφέ. Τους έλεγε για το ΔΝΤ, για την Τρόικα, για την κυβέρνηση, για τις κοινωνικές αντιστάσεις, για έναν άλλο κόσμο, και δεν ξέρω κι εγώ για τι άλλο.

– Πρέπει τέλος πάντων να κλείσετε τις τηλεοράσεις!

Οι γιαγιάδες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με απορία, ίσως και τρόμο.

– Και τι δηλαδή; Να μείνουμε έτσι; βουβές;

Published in: on Μαρτίου 10, 2013 at 12:23  Σχολιάστε  

σκυλιά… παιδιά…

Στη μικρή πόλη της Ελλάδας όπου ζω η καινούρια πλατεία γεμίζει τις ηλιόλουστες μέρες και τα γλυκά απογεύματα. Παιδιά και έφηβοι διαφόρων ηλικιών παίζουν, κουβεντιάζουν, ακούν μουσική, φιλιούνται και καπνίζουν κρυφά στις σκοτεινές γωνιές της. Εκεί έχει το στέκι του ένας τεράστιος καφέ σκύλος που γενικά είναι ήρεμος όσο κι αν τον πειράζουν τα παιδιά. Κάποιες φορές ωστόσο κολλάει με πράγματα: μια μπάλα, μια σχολική τσάντα, μια μπλούζα. Τα παίρνει από τους ιδιοκτήτες του και παίζει μέχρι να βαρεθεί.

Μια Κυριακή λοιπόν που περνούσα από κει ο σκύλος είχε κολλήσει με ένα πατίνι. Το τράβαγε το πιτσιρίκι από τη μια μεριά, το τράβαγε ο σκύλος από την άλλη. Του δάγκωνε την άκρη και το τσουλούσε.

– Δεν μου το δίνει! είπε παραπονεμένο το πιτσιρίκι στους φίλους του.

– Ε άστον κι αυτόν να κάνει λίγο! Αυτός δεν έκανε καθόλου! του είπε ένα άλλο.

Πιτσιρίκια…

Κι επ’ ευκαιρίας, να ευχηθώ σε όλους… καλή ανάσταση!

σας ασπάζομαι,

aqua

Published in: on Ιανουαρίου 2, 2013 at 14:11  Σχολιάστε  

διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία

Γράφω το ακόλουθο περιστατικό διότι έχει προκαλέσει τον γέλωτα σε όσους το έχω αφηγηθεί.

Το Σάββατο 29/5 στην καταπληκτική διοργάνωση του B-Fest ανακοινώθηκε η απαράδεκτη άρνηση της κυπριακής κυβέρνησης για ελλιμενισμό πλοίου της νηοπομπής Free Gaza που θα παραλάμβανε άτομα από το λιμάνι της Λεμεσού και έγινε κάλεσμα για διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία δύο μέρες αργότερα, τη Δευτέρα στις 12 το μεσημέρι. Στο μεταξύ έγινε η πειρατική επίθεση του ισραηλινού στρατού στα πλοία της αποστολής με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Υπήρξε μια συζήτηση αν είχε νόημα τελικά να γίνει η διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία, αφότου είχε ήδη γίνει κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην ισραηλινή πρεσβεία την ίδια μέρα στις 7 το απόγευμα. Θεωρώντας ότι έπρεπε να γίνει και η πρώτη, ξεκίνησα.

Αρχικά, μόλις έφτασα, με 10 λεπτά καθυστέρηση, είδα ότι είχε αλλάξει διεύθυνση η πρεσβεία (!!!??). Από το Κολωνάκι λοιπόν μεταφέρθηκα στο νέο κτίριο-υπερπαραγωγή στο πλάι της πλατείας Συντάγματος. Άνθρωπος απέξω. Σκέφτηκα ότι αφού είχα αργήσει μισή ώρα τα παιδιά θα είχαν μπει μέσα. Είπα να κάνω ένα τσιγάρο και να τους περιμένω. Σβήνω το τσιγάρο, περνάει κανα 5λεπτο ακόμη, κανείς. Απέξω από την πρεσβεία ήταν παρατεταγμένοι 7-8 μεσήλικοι ένστολοι. Πλησιάζω και ρωτώ:

– Συγγνώμη, μήπως τα παιδιά για τη διαμαρτυρία έχουν μπει μέσα;

– Όχι! Για τη διαμαρτυρία είσαι;

– Ναι…

– Είσαι η πρώτη. Να σου πω… Μήπως έχεις κανα τηλέφωνο να τους πάρεις, να δούμε αν θα ‘ρθουν, γιατί κι εμείς αυτούς περιμένουμε (!!!!!????!!)

Δυστυχώς δεν είχα τηλέφωνο να ικανοποιήσω την επιθυμία του ένστολου. Μετά από κανα τέταρτο ήρθαν κάποιοι που αυξήθηκαν σταδιακά μέχρι τους 15 (είχαν πάει κι αυτοί στη παλιά διεύθυνση). Πετάξαμε τρικάκια, αρνηθήκαμε να κάνουμε δηλώσεις σε έναν δημοσιογράφο, γράψαμε και δυο συνθήματα στο παρακείμενο κτίριο (κάτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Το ένα που διακήρυσσε αλληλεγγύη στο λαό της Παλαιστ… έμεινε ημιτελές, καθώς ήρθε ο σεκιουριτάς της ΕΕ και φώναζε… Στη συνέχεια διαλυθήκαμε…

Δεν ξέρω αν το περιστατικό έχασε από την αστειότητά του στο γραπτό λόγο, στον προφορικό πάντως έχω διασκεδάσει αρκετούς φίλους μου…

ανέκδοτο

(Το Ραμαζάνι τέλειωσε, το Ραμαζάνι πάει. Το Αΐντ αλ-Φιτρ (η γιορτή μετά τη λήξη του Ραμαζανιού), θα κρατήσει τα μαγαζιά κλειστά μέχρι το Σάββατο. Μέχρι να αξιωθώ να γράψω εκείνο το ποστ για το Ραμαζάνι στη Σάναα, πάρτε ένα ανέκδοτο)

–          Πόσο χρονών είσαι, ρώτησα μια μέρα το παλικαράκι που δουλεύει στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου, το οποίο, όπως και πολλά άλλα μαγαζιά στη Σάναα, δεν έχει πόρτα, αλλά ο μαγαζάτορας πηδάει πάνω από τον πάγκο για να μπει μέσα.

–          16, μου λέει. Εσύ;

–          Είμαι 15 χρόνια μεγαλύτερή σου…

–          Όχι, δεν γίνεται! Εσύ φαίνεσαι μικρότερη από μένα.

–          Είναι που οι γυναίκες εδώ φορούν μπούργκα και δεν έχεις δει πολλές.

–          Όχι, έχω δει! Τη μάνα μου, τις αδερφές μου… Κι άρχισε να μετράει. Εξάντλησε τα δάχτυλα του ενός χεριού. Δεν συνέχισε με το δεύτερο χέρι…

–          Ε, είδες που σου λέω!

street dress code

Διάλογος σε βιντεοκλήση με τη μητέρα μου πριν από λίγο:

– (μάνα)  Α, βλέπω φοράς μακρυμάνικο.

– (εγώ)  Ναι, ετοιμαζόμουν να βγω.

– (μ)  Ώστε έχει κρύο δηλαδή έξω…

– (ε) Όχι, έξω έχει Αίγυπτο…

(Ο υδράργυρος σήμερα αγγίζει τους 30 βαθμούς…)

Τι καιρό κάνει εδώ, ωέω; Η φωτο τραβήχτηκε πριν δύο βδομάδες και είχε σίγουρα πάνω από 30 βαθμούς

Τι καιρό κάνει εδώ, ωέω; Η φωτο τραβήχτηκε πριν δύο βδομάδες και είχε σίγουρα πάνω από 30 βαθμούς

Την... ίδια μέρα

Την... ίδια μέρα (μα είναι τρελοί αυτοί οι Αιγύπτιοι;)

Και μια πιο οριεντάλ τραβηγμένη την ίδια μέρα (εκείνη με τους άνω των 30 βαθμούς)

Και μια πιο οριεντάλ τραβηγμένη την ίδια μέρα (εκείνη με τους άνω των 30 βαθμούς)

Published in: on Απρίλιος 25, 2009 at 16:59  7 Σχόλια