πίνοντας καρκαντέ με τον Σαρμάρκε

Τα καφέ βόρεια της πλατείας Ταλάτ Χαρμπ (πρώην Σουλεϊμάν Πασά για όσους έχουν διαβάσει το Μέγαρο Γιακουμπιάν) είναι απ’ τ’ αγαπημένα μου! Εκεί λοιπόν πρότεινα στο καλό μου φίλο Σαρμάρκε να πιούμε ένα καρκαντέ.

Ο Σαρμάρκε είναι ένας δίμετρος αδύνατος σομαλός μαύρος, το κάθε βήμα του οποίου είναι κάτι λιγότερο από ένα μέτρο. Έχει 21 αδέρφια από τρεις διαφορετικές μητέρες. O πατέρας του είναι από τη φυλή Χαουΐγια κι η μητέρα του απ’ την Νταρόντ (τις φυλές που αλληλοσφάζονταν στον εμφύλιο της δεκαετίας του ’90). Σπουδάζει υπολογιστές στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Καΐρου και συγκεντρώνει εργαλεία για να βοηθήσει επιστρέφοντας την πολύπαθη χώρα του.

Τα σχόλια που ούτως ή άλλως προκαλεί ο καθένας μόνος του πολλαπλασιάστηκαν καθώς κατευθυνόμασταν από την πλατεία Ταχρίρ στα καφενεία μου. Μια κοντή αδύνατη λευκή ευρωπαία (με το τελευταίο πρώτη φορά περιγράφω τον εαυτό μου, αλλά για τον κόσμο εδώ αυτό είμαι) μ’ έναν δίμετρο μαύρο προσφέρουν μια θέα όντως αλλοπρόσαλη!

Το καρκαντέ είναι ένα αφέψημα που πίνεται ζεστό ή κρύο. Αν έχω κάνει σωστά την αντιστοιχία είναι ο ιβύσκος. Κρύο λένε κατεβάζει την πίεση και ζεστό την ανεβάζει.

Ιτνίν καρκατνέ μπέριντ, λάου σαμάχτ!

Η συζήτησή μας έκανε πολλές βόλτες. Κατέληξε σ’ αυτό που απασχολεί τον Σαρμάρκε. Μια λύση για τη Σομαλία. Πώς να ξεπεράσει τους φατριασμούς και να γίνει ένα έθνος.

Για πολλά μπορεί να κατηγορηθεί η Δύση. Ένα από αυτά είναι ότι στέρησε από την ανθρωπότητα την εμπειρία παράλληλων/διαφορετικών συστημάτων που να λειτουργούν. Συστημάτων που να μην έχουν σχέση με τα πολιτεύματα και τις ιδεολογίες που γεννήθηκαν στη Δύση.

Μια καλή μου φίλη από την Υεμένη θα κατέβαινε στις εκλογές του Απριλίου. Ένα μήνα πριν με πήρε τηλέφωνο ότι έρχεται στο Κάιρο. Όταν ήρθε εξέφρασα την απορία μου πώς και ταξιδεύει στο φόρτε της προεκλογικής εκστρατείας. Τα πράγματα ήταν απλά: το κοινοβούλιο είχε αποφασίσει μια βδομάδα πριν να παρατείνει τη θητεία του για δύο χρόνια.

Τι δουλειά έχει ένα κοινοβούλιο στην Υεμένη; Κι εσύ, καλέ μου φίλε, γιατί χαμογέλασες στο τέλος της παραπάνω παραγράφου. Θα σου πω. Γιατί ξέρεις πώς ένα κοινοβούλιο πρέπει να λειτουργεί. Πώς; με τον τρόπο που όρισε η Δύση. Κανένας άλλος δεν είναι σωστός.

Γιατί να σκέφτεται ένας ανοιχτόμυαλος Σομαλός ότι η δημιουργία ενός έθνους θα δώσει τη λύση στη χώρα του; Γιατί έτσι πρέπει να είναι τα κράτη. Συνεκτικά, ομοιογενή, με δηλωμένη αφοσίωση στο κέντρο. Σεζ χου; η Δύση φυσικά.

Η Δύση που έχει δώσει τους ορισμούς για τη δημοκρατία, τον πολιτισμό, τον καπιταλισμό, το σοσιαλισμό, την ιδεολογία, το έθνος κλπ. Ορισμοί παγκόσμιοι που απλά έχουν παγκοσμιοποιήσει την ευρωπαϊκή εμπειρία (κάπου το διάβασα το τελευταίο αλλά μου διαφεύγει η παραπομπή).

Πρέπει να μορφώσουμε το λαό μας. Καλέ μου, Σαρμάρκε. Και τι μόρφωση θα του δώσεις; Τα έθνη και τα κράτη που έχουν αρχίσει να γίνονται παρωχημένα στην Ευρώπη, που προκάλεσαν τόσα δεινά, θα γίνουν προχώ στην Αφρική;

Κι ενώ ήθελα να μάθω κι άλλα για τη Σομαλία, τα μικρά και καθημερινά, άρχισα να ρητορεύω. Και περιέργως μου την έσπασα. Μεγαλώνω θαρρώ…

Published in: on Μαΐου 23, 2009 at 23:16  2 Σχόλια  

ένα σούφικο προσκύνημα

Και μια και η πλειονότητα των χριστιανών των ανέστησε τον Κύριο, ενώ οι υπόλοιποι ακόμη τον περιμένουν, θα σας ταξιδέψω σ’ έναν άλλο θρησκευτικό κόσμο: σε ένα σούφικο προσκύνημα.

Το ορθόδοξο Ισλάμ δεν αναγνωρίζει αγίους και οι ιεροί τόποι είναι πολύ συγκεκριμένοι. Ωστόσο το λαϊκό ισλάμ, εκείνο των δερβίσηδων και των σούφιδων (των μυστικιστικών αδερφοτήτων που γύρω από ένα δάσκαλο ψάχνουν διαφορετικούς δρόμους (ταρικάτ) στην ένωση με το Θεό) έχει χιλιάδες αγίους και ιερούς τόπους. Διαδίδεται ότι μόνο στην Αίγυπτο υπάρχουν 3000 μαουάλιντ (=γιορτές-προσκυνήματα όπου γιορτάζεται η γέννηση/θάνατος/κάτι αξιογιόρταστο ενός αγίου). Μετρήστε δηλαδή πόσα κάθε μέρα.

Χτες λοιπόν το πρωί είχα την πρόταση από ένα φίλο να πάμε μαζί σ’ ένα μούλιντ (=προσκύνημα). Ο φίλος αυτός, γάλλος, αγνωστικιστής, με αρκετά εκκεντρική εμφάνιση, μένει γύρω στα 15 χρόνια στο Κάιρο κι έχει έρθει σ’ επαφή με αδερφότητες. Ρώτησα τι έπρεπε να φορέσω. Απλά κάτι σεμνό.

Η βραδιά μας ξεκίνησε στη Λέσχη του Συλλόγου Αποφοίτων της Αμπετείου Σχολής, γνωστή ως το ‘ελληνικό κλαμπ της Εμαντ ελ-Ντιν’ (για να διακρίνετα από μια άλλη ελληνική λέσχη στην πλατεία Ταλαάτ Χαρπ). Το μέρος αυτό, διαμέρισμα στο δεύτερο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας, με συνεπή νεοκλασική διακόσμηση, πρέπειστο παρελθόν να είχε γνωρίσει δόξες, αλλά πλέον παρακμάζει σταθερά. Κάποτε ήταν προσβάσιμο μόνο στα μέλη της λέσχης, όπως ακόμη δηλώνει η δίγλωσση πινακίδα έξω από την είσοδο. Σήμερα λειτουργεί ως απλό εστιατόριο, με μια χρέωση 5 λιρών επιπλέον για τα μη μέλη (7,5 λίρες=1 ευρώ). Εκείνο το βράδυ ήμασταν η μόνη παρέα, ενώ σ’ ένα ακόμη τραπέζι έτρωγε μια κυρία που μου απάντησε σε σπαστά ελληνικά όταν τη χαιρέτησα.

Ήμασταν ο φίλος μου ο Γάλλος κι ένας αιγύπτιος σούφι δάσκαλος. Ήπιαμε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί (πράγμα που απαγορεύει το επίσημο ισλάμ). Τους ρώτησα για το σουφισμό, τα προσκυνήματα. Θα δω, θα ζήσω. Μόνο να ξέρω πως είναι έντονα. Στο ζικρ, τον τελετουργικό χορό, βιώνεις έκσταση πνεύματος και σώματος. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε έντονες καταστάσεις, σωματικές και ψυχικές. Θα δω, θα ζήσω. Φύγαμε…

Το μούλιντ ήταν στην Πόλη των Νεκρών, στο βόρειο νεκροταφείο, ένα από τα μεγαλύτερα του αραβικού κόσμου.  Από το δεκατοτέταρτο αιώνα οι Μαμελούκοι έκτιζαν εδώ μαυσωλεία, αλλά και τζαμιά, όπως αυτό του Καΐτμπεη, του τελευταίου ισχυρού μαμελούκου ηγεμόνα. Σήμερα ένας πληθυσμός άνω των 50.000 ατόμων μένει στην Πόλη των Νεκρών, μέσα σε μαυσωλεία, κενοτάφια, αλλά και πολυκατοικίες που έχουν χτιστεί. Η παράδοση μιας επιπλέον κάμαρας που μπορούσε να χρησιμεύσει ως διαμονή για τους περαστικούς, ανάγεται, όπως λένε, στη φαραωνική εποχή. Οι προσωρινοί ή πιο μόνιμοι κάτοικοι ευγνωμονούν τους νεκρούς για την παροχή δωρεάν καταλύμματος και βοηθούν την ψυχή τους να αναπαυτεί. Πρόσφατα η Νεκρόπολη απέκτησε ρεύμα και παροχή νερού, έχει δικό της ταχυδρομείο, αστυνομικό τμήμα και μαγαζιά, που τουλάχιστον μέχρι τις τρεις περίπου που φύγαμε ήταν ακόμη ανοιχτά.

To ταξί μας άφησε λίγο πιο πίσω κι αρχίσαμε να ρωτάμε. Σύντομα ο

παιχνίδια έξω από την είσοδο

παιχνίδια έξω από την είσοδο

κόσμος και τα φώτα μας οδήγησαν. Φτάσαμε σ’ ένα χώρο που ήταν σα λούνα παρκ! Έξω παιδιά έπαιζαν με πάρα πολύ παλιά παιχνίδια (ένας πρωτόγονος τροχός, ένα τραμπολίνο και δυο βάρκες-κούνιες), κόσμος πουλούσε γλυκά και φαγητά. Πάνω από την είσοδο του χώρου αναβόσβηναν φωτάκια σε σχηματισμό. Γαμώτο να μην μπορώ να βγάλω φωτογραφίες…

η είσοδος

η είσοδος

Μπήκαμε μέσα. Υπήρχε μια εξέδρα με μπλε πανιά με ισλαμικά μοτίβα και τη φωτογραφία του σεΐχη που θα τραγουδούσε, ενώ άλλα πανιά έφτιαχναν ταβάνι χρωματισμούς από πάνω. Καθίσαμε στο χαλί. Δεν υπήρχαν γυναίκες στο χώρο, αλλά δεν το είχα προσέξει ακόμη. Σύντομα έγινε ένας κύκλος γύρω που μας παρατηρούσε, σχολίαζε και χαμογελούσε. Ήρθε ένας σεΐχης κι έκατσε μαζί μας. Έδωσε στο φίλο μου ένα φανταχτερό δαχτυλίδι αρραβώνων. Μέχρι που φύγαμε δεν καταλάβαμε το λόγο. Το φόρεσε στο δείχτη του δεξιού του χεριού. Μας οδήγησε στο χώρο με τον τάφο του Σίντι Όμαρ Φαρίντ, του ποιητή-σουλτάνου της αγάπης. Αυτόν γιορτάζαμε απόψε.

Κάλυψα το κεφάλι μου και μπήκαμε. Ήταν μια αίθουσα, σαν αίθουσα

Ο τάφος του Σίντι Όμαρ Φαρίντ. Από κάτω γράφει: "Πέρνα από το κοιμητήριο στους πρόποδες του αλ-Αρίντ και πες: Ειρήνη σε σένα, Ίμπν αλ-Φαρίντ! Έχεις δείξει την αξία του ταρικάτ σου, κι έχεις αποκαλύψει ένα βαθύ και απόκρυφο μυστήριο. Έχεις πιει από το ποτήρι του έρωτα και της αδελφοσύνης κι έχεις γευτεί τον απλόχερο, απέραντο Ωκεανό"

Ο τάφος του Σίντι Όμαρ Φαρίντ. Από κάτω γράφει: "Πέρνα από το κοιμητήριο στους πρόποδες του αλ-Αρίντ και πες: Ειρήνη σε σένα, Ίμπν αλ-Φαρίντ! Έχεις δείξει την αξία του ταρικάτ σου, κι έχεις αποκαλύψει ένα βαθύ και απόκρυφο μυστήριο. Έχεις πιει από το ποτήρι του έρωτα και της αδελφοσύνης κι έχεις γευτεί τον απλόχερο, απέραντο Ωκεανό"

τζαμιού αλλά χωρίς μιχράμπ (=αψίδα που δείχνει κατεύθυνση προς τη Μέκκα). Στα αριστερά της εισόδου ήταν το τάφος, ντυμένος με υφάσματα. Μας είπαν να σταθούμε εκεί. Γαμώτο να μην μπορώ να βγάλω φωτογραφίες…

Καθίσαμε. Εκεί είχε κι άλλες γυναίκες. Μια παρέα 2-3 αντρών τραγουδούσε ποίηση και στίχους από το Κοράνι. Σιγά σιγά μπήκαν κι άλλοι στο τραγούδι. Ένας έλεγε το στίχο και οι άλλοι επαναλάμβαναν με αυξανόμενη ένταση.

Κάποιος πέρασε με ένα μπουκάλι άρωμα. Έβαζε στο χέρι του και άγγιζε τα χέρια των περαστικών (και τα δικά μας). Άλλος μοίραζε καραμέλες. Όταν γυρίσαμε στο χώρο της τελετής, κάποιος είχε έναν πάκο με χαρτονομίσματα των 25 πιάστρων (1/4 της λίρας) και τα μοίραζε. Και ξαφνικά βρέθηκα μ’ ένα πιάτο φαγητό: ρύζι με φιδέ και κρέας… Μοίρασμα, προσφορά, αδελφοσύνη.

το πλάι του τάφου

το πλάι του τάφου

Όπως μας πληροφόρησαν υπήρχε ασφάλεια στο χώρο, υπάλληλοι του υπουργείου βακουφιών που προσπαθούν να κρατούν την τελετή κόσμια (για ναρκωτικά, σεξ κλπ). Φρόντισαν να ρωτήσουν για μας. Τι να τους είπαν άραγε περισσότερο από αυτό που έβλεπαν: δυο ξένους με εκκεντρικά κουρέματα… Παραμείναμε πάντως χωρίς προβλήματα.

p10107951

φωτογραφία παπαράτσι από την αίθουσα του τάφου

Συνειδητοποίησα κάποια στιγμή ότι όσοι είχαν κινητό με φωτογραφική έφευγαν με μια φωτογραφία της παρέας μας. Οπότε εγώ γιατί δεν μπορούσα να βγάλω; Άρχισα.

Σύντομα παρατηρήσαμε μια κίνηση προς την έξοδο. Ακολουθήσαμε. Το ζικρ (τελετουργικός χορός) άρχισε σύντομα.

Όσοι θα συμμετείχαν στο ζικρ συγκεντρώθηκαν πάνω στο χαλί μπροστά στη σκηνή. Σύντομα διαμορφώθηκαν τέσσερις ζώνες: η πρώτη και μεγαλύτερη αποτελούνταν από αυτούς που χόρευαν. Φορούσαν κατά κύριο λόγο κελεμπίες γήινων αποχρώσεων και διάφορα καλύμματα στο κεφάλι. Η δεύτερη ζώνη αποτελούνταν από νεαρούς, ευρωπαϊκά ντυμένους, που αντιμετώπιζαν την όλη φάση ως γλέντι: κρατούσαν ρυθμό με τα χέρια, έκαναν πλάκα κι έβγαζαν φωτογραφίες. Η τρίτη ζώνη, μπροστά στην είσοδο, αποτελούνταν επίσης από νεαρούς που έκαναν πλακα και καζούρα σε όποιον έμπαινε μέσα με κελεμπία. Στην τέταρτη ζώνη κάθονταν σε έναν υπερυψωμένο χώρο μπροστά στον περίβολο και παρακολουθούσαν χωρίς να συμμετέχουν.Εκεί κάθονταν και οι 2-3 γυναίκες που βρίσκονταν στο χώρο. Εννοείται πως ήμουν η μοναδική ξένη και η μοναδική γυναίκα τόσο κοντά στη σκηνή (στη δεύτερη ζώνη).

Το ηχητικό σύστημα ήταν απλά χάλια, τα μεγάφωνα πολύ δυνατά και έτριζαν. Αλλά η μουσική όντως μπορούσε να σε συνεπάρει. Αν ήμουν άντρας, σίγουρα θα είχα μπει στο χορό. Ως γυναίκα, στάθηκα απλά όσο εγγύτερα γινόταν, αρκέστηκα στο να λικνίζομαι ελαφρά με τη μουσική, να βγάζω πού και πού φωτογραφίες και να λειτουργώ ως μοντέλο σε φωτογραφικές κινητών. Σίγουρα όσοι με είδαν, έφυγαν με φωτογραφία μου.

Η μουσική είχε κορυφώσεις και μετά έπεφτε και πάλι. Η κίνηση των

φωτογραφία από βίντεο κακής ποιότητας που δεν μπορώ ν' ανεβάσω. Η αρχική θέση στο ζικρ: δύο αντικριστές ομάδες

φωτογραφία από βίντεο κακής ποιότητας που δεν μπορώ ν' ανεβάσω. Η αρχική θέση στο ζικρ: δύο αντικριστές ομάδες

συμμετεχόντων ανταποκρινόταν αναλόγως. Αρχικά χωρισμένοι σε δύο αντικριστές ομάδες με καποιον να ρυθμίζει την κίνηση στην άκρη (δυστυχώς το μπλογκ δεν μου επιτρέπει να ανεβάσω βίντεο και δεν θέλω να τ’ ανεβάσω στο uTube). Με το ρυθμό της μουσικής μένοντας στην ίδια θέση, κινούνταν προς τα πίσω κι έπειτα προς τα μπρος. Όσο η ένταση αυξανόταν, οι ομάδες ενώνονταν και η κίνηση γινόταν μισή

μισή περιστροφή

μισή περιστροφή

περιστροφή του σώματος.

Η μουσική ξανάπεφτε και οι ομάδες ξαναχωρίζονταν και πάλι από την αρχή.

Μείναμε περίπου τρεις ώρες. Στη ζώνη του ζικρ η ατμόσφαιρα ήταν πολύ τεταμένη. Ήταν κάτι που το ένιωθες. Ωστόσο γύρω γύρω ήταν απλά ένα πανηγύρι. Ο κόσμος τράβαγε βίντεο, φωτογραφίες, χόρευε κι έκανε πλάκα.

αυτός ο θεός μας έβγαλε καμιά 10αριά φωτογραφίες

αυτός ο θεός μας έβγαλε καμιά 10αριά φωτογραφίες

τεκμηρίωση

τεκμηρίωση

Γύρω στις 2:30 είπαμε να πιούμε ένα τσάι. Περάσαμε τη φωτισμένη είσοδο, τους πάγκους με τα γλυκά και τα παιχνίδια, κατηφορήσαμε από τις ταφοκατοικίες και φτάσαμε σ’ ένα μικρό καφενεδάκι. Η μουσική ακουγόταν μέχρι κάτω. Έκανε κρύο και είχα αρχίσει να νυστάζω. Ναι, μετά το τσάι θα φεύγαμε σιγά σιγά.

Ήρθε ένας τύπος μ’ ένα μηχανάκι σε τρικάβαλλο (είδα τουλάχιστον 6-7 τρικαβαλλιές όση ώρα καθόμασταν). Ήξερε το φίλο μου το Γάλλο. Μίλησαν λίγο. Φυσικά και τον ήξεραν όλοι σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από τη λαϊκή συνοικία που μένει. Και ακριβώς επειδή είναι τόσο διαφορετικός, τον δέχονται και μπορεί να υπάρχει. Μήπως κι εγώ γι’ αυτό τελικά έκοψα τη μία πλευρά του κεφαλιού μου;

Περάσαμε μέσα από τη Νεκρόπολη που είχε ζωή σα να ήταν 8 η ώρα τ’ απόγευμα. Γιατί δεν είχε γυναίκες αυτό το μούλιντ; Μου είχαν πει ότι συνήθως συμμετέχουν ισότιμα. Ο σούφι μας δεν μπορούσε ν’ απαντήσει. Δεν υπάρχουν δυο μαουάλιντ που να είναι τα ίδια. Βγαίνοντας στη λεωφόρο βρήκαμε ένα ταξί κι επιστρέψαμε.

Published in: on Απρίλιος 17, 2009 at 19:36  2 Σχόλια  

η ελίτ και οι… μαύροι

(για τις λέσχες του Καΐρου και μια προσωπική εμπειρία)

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που υπάρχει στην Αίγυπτο είναι ότι η ελίτ της είναι εμφανής και καταλαμβάνει χώρο στο χάρτη. Ένα μεγάλο μέρος του Καΐρου καταλαμβάνεται από λέσχες.  Στη δε Αλεξάνδρεια η κατάσταση είναι τραγική! Η παλιά Αλεξάνδρεια είναι χτισμένη πάνω σε μια μικρή χερσόνησο. Οι κάτοικοι της πόλης δεν έχουν καμία πρόσβαση στην ανατολική πλευρά της χερσονήσου που βλέπει την υπόλοιπη πόλη, καθώς λέσχες στη σειρά έχουν καταλάβει την παραλία!

Ο χώρος που καταλαμβάνει το Γκεζίρα Κλαμπ στο νησί Γκεζίρα

Ο χώρος που καταλαμβάνει το Γκεζίρα Κλαμπ στο νησί Γκεζίρα

Στις περισσότερες από τις λέσχες γίνεσαι αποδεκτός κατόπιν σύστασης από κάποιο μέλος. Ένας γνωστός μου που ήταν μέλος στο Γκεζίρα Κλαμπ (ένα από τα πιο παλιά στην πόλη), μου είπε ότι η εγγραφή πρέπει να είναι τώρα 10.000 δολάρια. Με αυτή (και με την ετήσια συνδρομή) μπαίνεις στην ελίτ του Καΐρου και έχεις πρόσβαση στις εγκαταστάσεις της λέσχης.

Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά τα πράγματα, μου έκανε εντύπωση όταν ένας φίλος που συνάντησα τυχαία στο μαγαζί που το όνομά του σημαίνει ‘ελευθερία’ με κάλεσε στη Λέσχη του Γκάρντεν Σίτυ. Ήταν μια βραδιά που διοργανωνόταν από τις εκδόσεις Harpocrates (βιβλία για την Αίγυπτο στα αγγλικά) στην οποία καλούσαν φίλους και γνωστούς για ένα κοκτέηλ, όπου θα μπορούσαν να αγοράσουν βιβλία και να γνωρίσουν τους συγγραφείς. Φυσικά πήγαινες συστημένος… Μα εγώ δεν είμαι κυριλέ τύπος. Όχι, όχι, πρέπει να ‘ρθεις όπωσδήποτε. Έτσι κι έγινε.

Η βραδιά ήταν χτες. Έβαλα το τζιν μου γιατί άλλο παντελόνι δεν έχω (στο Γκεζίρα το τζιν δεν θα έμπαινα με τίποτα), βάφτηκα, στολίστηκα, έβαλα τα παπούτσια που φορούσα στα λάτιν (ο φίλος με προειδοποίησε να μην πάω με πέδιλα) και πήγα στο μαγαζί που το όνομά του σημαίνει ‘ελευθερία’, από όπου θα περνούσαν να με πάρουν. Εκεί βρήκα φίλους, τους είπα τη φάση και ότι αν δεν μου επιτρέψουν την είσοδο, θα γυρίσω να πιούμε τις μπύρες μας.

Η περιοχή Γκάρντεν Σίτυ είναι σε απόσταση περπατήματος από το κέντρο, λίγο βορειότερα και πάνω στο Νείλο. Χτίστηκε από τους Βρετανούς στις αρχές του εικοστού αιώνα. Σήμερα είναι μια ήσυχη περιοχή, με βίλες, πολυτελείς πολυκατοικίες (κατά κύριο λόγο) και αρκετές πρεσβείες. Το Γκάρντεν Σίτυ Κλαμπ είναι στους δύο τελευταίους ορόφους μιας πολυκατοικίας κοντά στη βρετανική πρεσβεία.

Ήμασταν πέντε άτομα: ο φίλος μου ο Γάλλος (γύρω στα 45 με εξτρήμ κούρεμα για δεδομένα Καΐρου), ένα άλλο Γαλλάκι που έχει σπουδάσει φιλοσοφία, ένας Αιγύπτιος που συστήθηκε με το παρατσούκλι ‘Πρίγκιπας’ (από πλούσια οικογένεια που επλήγη με την εθνικοποίηση κι έχασε τα υπόλοιπα λεφτά του στις γυναίκες και στον τζόγο) και μια γαλλίδα δημοσιογράφος που είχαμε ξανασυναντηθεί τυχαία έξω από το Χουσέιν όταν είχε γίνει η βομβιστική ενέργεια το Φλεβάρη. Φορούσαμε όλοι τζιν διαφορετικών αποχρώσεων.

Μπαίνουμε στο ανσανσέρ με τη Γαλλίδα κι έναν παππού και οι υπόλοιποι θα έρχονταν με το επόμενο. Ο παππούς χτυπάει την πόρτα που είχε απ’ έξω την ταμπελίτσα ‘GCC’ (=Garden City Club) και του ανοίγει ένας… μαύρος με μολυβί στολή μπάτλερ!

Ξαφνικά ένιωσα ότι μπήκα στο τρενάκι του χρόνου που με μετέφερε maurosvoutsas2στην αποικία με τις καφεφυτείες! Κοίταξα έντρομη τη Γαλλίδα. Η πόρτα είχε ήδη κλείσει. Το είδε αυτό; Φυσικά και το είδε. Μου ‘ρθε στο μυαλό εκείνη η ταινία με το Βουτσά που έκανε το μπάτλερ βαμμένος μαύρος. Μα πού είχαμε έρθει;

Περιμένοντας άνοιξε την πόρτα ο γάλλος φίλος μας καθώς, όπως μας είπε, υπήρχε ένα ανσανσέρ που έβγαζε μέσα στη λέσχη. Μπήκαμε σ’ ένα όμορφα διακοσμημένο και ευρύχωρο σαλόνι, σε γήινα χρώματα (κυριαρχούσε το κρεμ) και κρυφούς φωτισμούς. Εκεί ήταν 6-7 άτομα με τα ποτά τους. Συστηθήκαμε, περάσαμε το διάδρομο όπου ήταν οι κάρτες μελών (κάποιος είδε το όνομα του συγγραφέα του Μεγάρου Γιακουμπιάν) και ανεβήκαμε στο ρετιρέ.

Εκεί ήταν ένα άλλο σαλόνι-μπαρ, πίσω από το οποίο ήταν ένας μαύρος με την ίδια στολή. Το κουμπί του χρόνου ξαναπατήθηκε.

Βγήκαμε μια μεγάλη βεράντα με θέα στο Νείλο. Από πάνω είχε ταράτσα  ενώ το ακάλυπτο μέρος της σκεπαζόταν με υφάσματα κρεμ που σχημάτιζαν κύματα. Κάποιος από τις εκδόσεις ευχαριστούσε τον κόσμο (στα αγγλικά) και έναν έναν τους συγγραφείς. Ο φίλος μου μιλούσε γαλλικά με όλους. Γαλλικά, μπαλέτο και πιάνο, σκέφτηκα.

Το ντύσιμο της ομήγυρης δεν ήταν κάτι υπερβολικό. Οι 5-6 μαύροι μπάτλερ γύριζαν με δίσκους και σέρβιραν ποτά στο μπαρ. Όλα δωρεάν φυσικά. Αφότου σχολιάσαμε τα πάντα με τα δύο νεαρά Γαλλάκια, κι αφού δούλεψα λίγο τον ‘Πρίγκιπα’, στο πλάι του οποίου καθόταν η εικοσάρχονη γκόμενά του που είχε έρθει στο μεταξύ, κόλλησα με μια άλλη παρέα.

Ο ένας ήταν ένας από τους συγγραφείς των εκδόσεων, 30 χρόνια στην Αίγυπτο, ο άλλος αιγύπτιος μεγαλοδικηγόρος, ο τρίτος ένας ζάμπλουτος άθεος Αιγύπτιος και μια επίσης αιγύπτια από πλούσια οικογένεια. Να σημειώσω ότι τα Γαλλάκια κι εγώ ήμασταν ο μόνος και νεαρότερος πληθυσμός του σουαρέ. Με ρώτησαν για τα Δεκεμβριανά, τους ρώτησα για το ισλάμ. Πολύ με απασχολεί αυτό το θέμα. Πώς γύρισε η Αίγυπτος στον ισλαμισμό μέσα σε μια γενιά. Οι Ουαχαβίτες της Σαουδικής Αραβίας, μου είπαν όλοι με μια φωνή. Χάνουμε πια. Είμαστε μειονότητα. Το μέλλον; Δεν υπάρχει μέλλον.

Στο πλάι έπαιζε κιθαρόνι ένας ξεχασμένος παππούς των λουλουδιών με άσπρο κουστούμι. Μέχρι που φύγαμε δεν κατάλαβα ακριβώς το ρόλο του.

Το κλείσαμε τελικά το μαγαζί. Τα Γαλλάκια με είχαν χαιρετήσει ώρα πριν κι ο Γάλλος είχε εξαφανιστεί. Οι τελευταίοι γίναμε μία παρέα. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και κάρτες (εννοείται πως δεν έχω).

Το αποικιακό μυστήριο τελικά δεν λύθηκε. Δεν βρήκα κάποιον από τη Λέσχη να τον ρωτήσω και δεν βρήκα τα κότσια να πιάσω κουβέντα με κάποιο από τα παιδιά πίσω από το μπαρ. Ο φίλος μου ο Γάλλος μου είπε ότι η Λέσχη είναι παλιά. Ενδεχομένως να είχαν ξεκινήσει να προσλαμβάνουν Νούβιους (στην Άνω Αίγυπτο) και μετά όποτε υπήρχε ανάγκη για κόσμο αυτοί που ήδη δούλευαν εκεί καλούσαν κάποιον γνωστό τους. Άλλωστε οι Νούβιοι είναι καλοί σε αυτές τις δουλειές. Κράτησα το σχόλιο για τον εαυτό μου. Να μάθω ήθελα κι όχι ν’ ανοίξω κουβέντα για τις φυλές και τις ικανότητές τους.

Μισομεθυσμένη αποχώρισα με τις ελίτ γνωριμίες μου. Πού ήταν εκείνοι οι βαρετοί τύποι που περίμενα να βρω. Ίσως ήταν εκεί αλλά δεν τους συνάντησα. Μια άλλη φορά…

Published in: on Απρίλιος 16, 2009 at 15:08  4 Σχόλια