η τιμιότητα της μαύρης αγοράς συναλλάγματος στην Αίγυπτο

Στην Αίγυπτο το τελευταίο διάστημα (σίγουρα όλο τον περασμένο χειμώνα που ήμουν εκεί) η εισροή συναλλάγματος ελέγχεται από τη μαύρη αγορά σε αγαστή συνεργασία με τον (παρα)κρατικό μηχανισμό. Ένας μεγάλος και αδιευκρίνιστος αριθμός ατόμων κάνει αυτή τη δουλειά, δηλαδή, αλλάζει ευρώ και δολάρια σε αιγυπτιακές λίρες σε τιμές πολύ πιο πάνω από την επίσημη ισοτιμία. Το θέμα αρχικά δεν με απασχόλησε, καθώς δεν είχα λεφτά ν’ αλλάξω. Και η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καταλήξει αν ήθελα να εμπλακώ σ’ αυτή τη διαδικασία ή όχι. Όταν όμως ήρθαν να με επισκεφτούν δυο φίλοι από την Ελλάδα, η μαύρη αγορά μάς χτύπησε την πόρτα… κι εμείς της ανοίξαμε.

Περπατώντας λοιπόν ένα απογευματόβραδο του Σεπτέμβρη που μας πέρασε στην οδό Σαλάχ Σάλεμ που οδηγεί στην πλατεία της Μανσέγια στην Αλεξάνδρεια , διαπιστώσαμε ότι όλα τα ανταλλακτήρια συναλλάγματος ήταν κλειστά. Ρώτησα λοιπόν κάτι τύπους που κάθονταν εκεί πού μπορούσαμε ν’ αλλάξουμε ευρώ.

– Μπορώ να σας αλλάξω εγώ, μ’ απάντησε ο τύπος, που δούλευε σ’ ένα περιπτεράκι-παλαιοπωλείο.

– Πόσο δίνεις το ευρώ, τον ρωτάω.

– 13 λίρες, μου ανταπαντά.

Η επίσημη ισοτιμία, μετά την υποτίμηση που έγινε το Φλεβάρη, είναι 10 λίρες (πριν την υποτίμηση ήταν 8,50). Αποφασίσαμε λοιπόν ν’ αλλάξουμε 100 ευρώ, με τη μαύρη ισοτιμία να μας δίνει 300 λίρες παραπάνω. Και 300 λίρες στην Αίγυπτο είναι πολλά λεφτά.

(περισσότερα…)

Published in: on Οκτώβριος 25, 2016 at 22:04  3 Σχόλια  

η σύγχρονη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας

(Αλεξάνδρεια) Η σύγχρονη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας αναμφίβολα συνιστά ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα μνημεία της πόλης, που έχει πετύχει να συνδυάσει την αίγλη του αρχαίου (άραγε θα μιλούσε κανείς για τη σύγχρονη βιβλιοθήκη αν δεν είχε υπάρξει η αρχαία βιβλιοθήκη; Μα τι λέω; Ούτε καν θα υπήρχε η σύγχρονη!) με θέλγητρα του σύγχρονου. Όπως θα προσπαθήσω να δείξω στο παρόν κείμενο, η βιβλιοθήκη είναι πολύ περισσότερα. Το παρόν κείμενο δεν είναι τουριστική ανάρτηση, αλλά αποτελεί προϊόν της εμπειρίας χρήσης της βιβλιοθήκης.

Τα εγκαίνια της βιβλιοθήκης έγιναν το 2002. Η πολυεθνική ομάδα ενός νορβηγικού αρχιτεκτονικού γραφείου είχε κερδίσει το διαγωνισμό της UNESCO για τα σχέδια της σύγχρονης βιβλιοθήκης. Η κατασκευή διήρκησε 6 χρόνια και περατώθηκε με διεθνής δωρεές.

Η κατασκευή της βιβλιοθήκης συνδυάζει τη λειτουργικότητα και τον συμβολισμό.

βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας_μακέτα

Μακέτα του συγκροτήματος της βιβλιοθήκης: Η βιβλιοθήκη έχει σχήμα διαγώνιου δίσκου, επιτρέποντας το μέγιστο δυνατό φωτισμό του αναγνωστηρίου. Συμβολίζει τον αναδυόμενο ήλιο της παγκόσμιας γνώσης. Η μαύρη σφαίρα που διακρίνεται στεγάζει το πλανητάριο και το μουσείο φυσικής ιστορίας και συμβολίζει τη γη. Μια γέφυρα, που είναι απολύτως διακοσμητική, ενώνει το Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας, που βρίσκεται ακριβώς από πίσω, με τη γη, συμβολίζοντας τη μετάδοση της γνώσης. Το λευκό κτίριο είναι το συνεδριακό κέντρο που χτίστηκε από έναν αιγύπτιο αρχιτέκτονα πριν το υπόλοιπο συγκρότημα. Προσπαθεί να συνδυάσει στοιχεία της αρχαίας αρχιτεκτονικής (σαρκοφάγοι στην οροφή, ημιτελείς πυραμίδες και κολόνες που καταλήγουν σε σχήμα λωτού) με μια γυάλινη επιφάνεια που συμβολίζει, λέει το σύγχρονο.

(περισσότερα…)

Published in: on Αύγουστος 30, 2016 at 14:32  Σχολιάστε  
Tags:

παζάρια της ανατολής, ταξική δικαιοσύνη και σουπερμάρκετ

(Αλεξάνδρεια) Ανέκαθεν απεχθανόμουν τα παζάρια, ή μάλλον καλύτερα το παζάρεμα. Θεωρούσα ότι σε κάθε περίπτωση ο πωλητής/ια θα με πιάσει κότσο, ότι θα πληρώσω διπλάσιο. Απεχθανόμουν αυτό το σαράκι που σε τρώει αφότου αγοράσεις κάτι: συνεχίζεις ν’ αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες να το είχες πάρει σε καλύτερη τιμή, αν σε κορόιδεψαν. «Καλύτερη τιμή», «κοροϊδία»… Ας τα κρατήσουμε αυτά τα δύο κι ας πάμε παρακάτω.

Όταν έφτασα πριν 8 χρόνια στο Κάιρο, το 2008, με σκοπό να περάσω το χειμώνα μου εκεί (εδώ λέω το πώς και το γιατί) έμεινα σε μια γειτονιά του κέντρου, το Μπαμ ελ Λουκ (αυτό το ‘κ’ δεν προφέρεται στα αιγυπτιακά αραβικά), η οποία σήμερα συνιστά στρατιωτικοποιημένη ζώνη και σίγουρα καθόλου ελκυστική περιοχή για να μείνει κανείς. Καθώς κανείς απ’ όσους ρωτούσα δεν μιλούσε αραβικά, μου πήρε σχεδόν δυο μήνες να μάθω ότι το καμένο κτίριο που έβλεπα απ’ το παραθύρι μου ήταν η Γερουσία και το διπλανό το κοινοβούλιο. Το κτίριο είχε καεί λίγους μήνες πριν, τον Αύγουστο, και ο κόσμος που είχε μαζευτεί για να δει και να ευχαριστηθεί τη φωτιά ήταν τόσο πολύς που δεν μπορούσαν να περάσουν τα πυροσβεστικά, τα οποία άργησαν τόσο ώστε το κτίριο να καταστραφεί ολοσχερώς.

Κοντά μου ήταν η ήδη παρηκμασμένη κλειστή αγορά του Μπαμπ ελ Λουκ, που εγκαινιάστηκε το 1912 και έλκυε τότε την πλούσια πελατεία της Αιγύπτου. Το 2008 ήταν ένα βρώμικο και σκοτεινό μέρος που απευθυνόταν στην εργατική τάξη. Προς μεγάλη μου ενόχληση έπρεπε να παζαρέψω ακόμη και τις ντομάτες και τ’ αγγούρια.

(περισσότερα…)

Published in: on Αύγουστος 11, 2016 at 15:39  Σχολιάστε  

αιγυπτιακή νεολαία: όνειρα και αδιέξοδα

(Αλεξάνδρεια) Ο Μοχάμμεντ δεν είναι άτομο. Είναι μια συλλογική βιογραφία: της μικροαστικής ανδρικής νεολαίας των αιγυπτιακών πόλεων.

Ο Μοχάμμεντ είναι γύρω στα 23-5. Έχει τελειώσει πανεπιστήμιο και μιλάει αγγλικά, αλλά δεν μπορεί να βρει δουλειά της προκοπής. 1000 λίρες χωρίς ασφάλεια. Ή 40 λίρες μεροκάματο. Μην κάνεις τη μετατροπή. Είναι πολύ λίγα. 10ωρη δουλειά στην καλύτερη για να ζεις με την οικογένειά σου.

Το έχει κάνει φυσικά: έχει δουλέψει στην υπηρεσία πελατών της Vodafone Αγγλίας (ναι! είναι στην Αίγυπτο), στα McDonalds (να σημειωθεί ότι αυτού του είδους οι τζανκ φουντ αλυσίδες στον Γ΄ κόσμο είναι ακριβές: τα σκουπίδια που τρώει η εργατιά στις δυτικές πόλεις τα ταΐζουν στους μεσοαστούς στον Γ΄ Κόσμο. Τα McDonalds είναι ινν), σε πολυκαταστήματα με δυο και τρία παραρτήματα, σε χόστελς. Ίσως και να το κάνει ακόμη. Φυσικά μ’ αυτά τα λεφτά, η εταιρεία στην οποία δουλεύει δεν μπορεί να απαιτεί καμιά σοβαρή επίδοση, ούτε και να είναι στην ώρα του. Ο Μοχάμμεντ είναι αναλώσιμος. Το ξέρει κι ο ίδιος, το ξέρει κι η εταιρεία.

Ο Μοχάμμεντ έχει μάθει ν’ απαξιώνει τ’ αραβικά και ν’ αγαπάει τ’ αγγλικά. Τα αγγλικά μπορούν να γίνουν διαβατήριο για κάτι καλύτερο, τ’ αραβικά όχι. Τα αγγλικά είναι δείγμα ανώτερου μορφωτικού επιπέδου και τάξης, τ’ αραβικά ποιος τα κλάνει.

(περισσότερα…)

Published in: on Αύγουστος 5, 2016 at 13:37  Σχολιάστε  

σκατά στους σπιτονοικοκύρηδες, από όπου κι αν προέρχονται

(Αλεξάνδρεια) Χτες ήρθε στο σπίτι μια πανικοβλημένη φίλη. Η θεια της πούλησε το σπίτι που φιλοξενούνταν για να πάει προσκύνημα στη Μέκκα (το προσκύνημα είναι ολόκληρη επιχείρηση που για την Αίγυπτο έχει ταρίφα 50.000 λίρες. Υπάρχει όμως και η επιλογή της όμρα, προσκύνημα που μπορεί να γίνει οποιαδήποτε εποχή του χρόνου κι όχι το μήνα του Ραμαζανιού, το οποίο έχει ταρίφα 20.000 λίρες. Μην κάνετε τη μετατροπή: είναι πολλά, πάρα πολλά λεφτά). Η φίλη πρέπει να μετακομίσει άμεσα. Έκανε λοιπόν το απονενοημένο διάβημα να δώσει σ’ έναν τύπο 400 λίρες μπροστά, που επειδή το σπίτι είναι κοντά στη θάλασσα το νοικιάζει το καλοκαίρι 200 λίρες τη μέρα. Αν μέσα σε δυο μέρες δεν έφερνε τα υπόλοιπα λεφτά (1000 λίρες για το νοίκι, δηλαδή 600 λίρες υπόλοιπο) και 1000 για εγγύηση, οι 400 λίρες θα έκαναν φτερά. Επιπλέον, στην πορεία, ο μεσίτης που της έκανε το κονέ ήθελε κι αυτός άλλες 1000 λίρες (ένα ενοίκιο). Της είπε ότι δεν θα ήταν μόνο για εκείνον: πήρε τηλέφωνο άλλους δυο μεσίτες για να της βρει το σπίτι, οπότε το ποσό θα μοιραζόταν. Η φίλη ήρθε απελπισμένη στο σπίτι μου.

Βρίσκομαι σε μια λαϊκή γειτονιά και μένω σε ένα συγκρότημα εργατικών πολυκατοικιών. Το κτίριο που μένω έχει πέντε ορόφους, χωρίς ασανσέρ φυσικά, και δυο εισόδους που αντιστοιχούν σε 10 διαμερίσματα η καθεμιά (δυο διαμερίσματα στον όροφο). Κάθε διαμέρισμα έχει δυο δωμάτια, κουζινάκι και τουαλέτα. Στην απέναντι εργατική πολυκατοικία, τα διαμερίσματα  είναι μεγαλύτερα και προορίζονταν για οικογένειες, ενώ η δική μας για νεαρά ζευγάρια. Φυσικά τα νεαρά ζευγάρια έκαναν παιδιά, έτσι στο από κάτω διαμέρισμα οι γείτονες έχουν τέσσερα, ενώ στο άλλο η γειτόνισσα μεγάλωσε σε αυτό τα έξι παιδιά της.

το δωμάτιό μου

το δωμάτιό μου: φανταστείτε το με στρώματα πάνω κάτω και 10 άτομα

Στην περιοχή καταφεύγουν φτωχοί φοιτητές και φοιτήτριες. Οι σπιτονοικοκύρηδες έχουν βρει καταπληκτική επιχειρηματική ιδέα: γεμίζουν τα διαμερίσματα κρεβάτια και νοικιάζουν το κρεβάτι 150-300 λίρες το μήνα. Αυτή την επιχείρηση θέλει να κάνει κι ο γαμοσπιτονοικοκύρης μου, που αγόρασε το διαμέρισμα που μένω το Φλεβάρη για επένδυση. Έχει βάλει στα δυο δωμάτια τρεις κουκέτες στο ένα και δυο στο άλλο: σύνολο 10 κρεβάτια όπου θα μείνουν από το Σεπτέμβρη 10 φοιτήτριες με 300 λίρες η καθεμιά. Θέλει να παίρνει δηλαδή για τα δυο δωμάτια 3.000 λίρες, ενώ ο μισθός 12ωρου που δουλεύουν οι περισσότεροι νέοι/ες είναι 1.000 λίρες (χωρίς ασφάλεια φυσικά). [Σημειωτέον εγώ πληρώνω 900 λίρες (90 ευρώ), που είναι πολλά λεφτά για την Αίγυπτο, αλλά δεδομένου ότι τα σπίτια είναι υπερτιμημένα, είναι καλά.]

(περισσότερα…)

ραμαζάνι στην Αλεξάνδρεια

(Αλεξάνδρεια) Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρίκα να προσεύχεται. Θυμάμαι κάποια χριστούγεννα, θα ’μουν ίσως 7 χρονών, που, πεπεισμένη ότι ο αη-Βασίλης δεν υπάρχει και ότι οι γονείς μου έβαζαν τα δώρα κάτω απ’ το δέντρο, προσπαθούσα να κρατηθώ ξύπνια για να τους πιάσω στα πράσα. Όταν θεώρησα ότι οι ήχοι που άκουγα ήταν εκείνοι που θα αποκάλυπταν την απάτη, εισέβαλλα θριαμβευτικά στο σαλόνι κραυγάζοντας ότι τους έπιασα, και το ήξερα ότι ο αη-Βασίλης δεν υπάρχει. Η ετοιμόλογη μάνα μου απάντησε ότι τα δώρα που έβαζαν ήταν της νονάς και της γιαγιάς μου κι ότι γι’ αυτό που είχα κάνει ο αη-Βασίλης δεν θα μου έφερνε δώρα εκείνη τη χρονιά. Πέρασα κάποιο διάστημα της βραδιάς θερμοπαρακαλώντας μετανοημένη τον αη-Βασίλη να με συγχωρέσει που αμφισβήτησα την ύπαρξή του και να μου φέρει τα πολυπόθητα δώρα, πράγμα που όντως έκανε.

Οι σχέσεις και οι εκπαίδευσή μου στη συνέχεια έκοψαν βαθμιαία τους δεσμούς μου με το μεταφυσικό. Εκτός από τη μεταφυσική πεποίθηση, γέννημα των γιάνκικων φιλμ, ότι στο τέλος το καλό νικά (ποιανού το τέλος είναι άλλο ζήτημα), δεν μου έχει μείνει άλλος τρόπος να σχετίζομαι με τον κόσμο από τον ορθολογισμό. Ό,τι αυτός δεν μπορεί να εξηγήσει, και υπάρχουν πράγματα όπου όντως είναι ανεπαρκής, είναι ερωτήματα που φροντίζω να βγάζω απ’ το μυαλό μου. Έχω όμως απόλυτη συναίσθηση ότι ο ορθολογισμός εμφανίζεται κι αυτός ως θρησκεία, με τους αποστόλους του, το δόγμα του, την πεποίθησή του ότι αποτελεί τη μοναδική ερμηνεία του κόσμου και την απαξίωσή του για κάθε άλλη ερμηνεία ως ανεπαρκή και πλανεμένη. Ως εκ τούτου παρατηρώ μ’ ενδιαφέρον άλλες ερμηνείες και συνδέσεις με την πραγματικότητα, γνωρίζοντας ότι δεν μου κάνουν, αλλά, πλέον, αναγνωρίζοντας στην ισότιμη, και εννοείται υπέρτερη αριθμητικά, συνύπαρξή τους με τον ορθολογισμό.

(περισσότερα…)

ιστορική έρευνα και ιμπεριαλισμός

(Αλεξάνδρεια) Πρόσφατα ένας αιγύπτιος ιστορικός δημοσίευσε ένα άρθρο για τις δυσκολίες της ιστορικής έρευνας στην Αίγυπτο. Για την πρόσβαση στα αντίστοιχα ΓΑΚ (γενικά αρχεία του κράτους), οι ενδιαφερόμενες/οι πρέπει να υποβάλουν το θέμα της έρευνά τους  προς έγκριση και φαίνεται πως όλο και λιγότερα θέματα εγκρίνονται ώστε να προστατευτεί η εθνική ασφάλεια. Ο εν λόγω ιστορικός, λοιπόν, βρίσκεται πριν από καμιά 15αριά χρόνια στα ΓΑΚ της Αιγύπτου και κάνει τον παρακάτω τραγελαφικό διάλογο με τον ασφαλίτη των αρχείων:

(περισσότερα…)

Published in: on Μαΐου 18, 2016 at 18:43  Comments (1)  

η σύγχρονη αναπαραγωγή του ιστορικού ρατσισμού: αιγύπτιος στην Αίγυπτο, ιθαγενής στο Μεξικό

(Αλεξάνδρεια) «Μια κοινωνία είναι ρατσιστική ή δεν είναι ρατσιστική», λέει ο αγαπημένος Φραντς Φανόν, που σπάζοντας τον ούτως ή άλλως παθιασμένο λόγο του κοινωνικού επιστήμονα γυρίζει την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο για να αφηγηθεί το δικό του προσωπικό βίωμα καθημερινού ρατσισμού. Πώς είναι να μπαίνεις στο τρένο και να σε κοιτούν σα να ’σαι ανθρωποφάγος ή επιβήτορας του σεξ. Πώς παρά το ότι είσαι μαύρος τονίζουν ότι είσαι έξυπνος. Πώς είναι να είσαι πάντα πολίτης δεύτερης κατηγορίας, ή τρίτης και τέταρτης, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Πώς για ν’ αποκτήσεις κάποια αξία πρέπει να μιμηθείς όσο καλύτερα μπορείς τους λευκούς: τους τρόπους τους, την ομιλία τους, τη συμπεριφορά τους, τα ρούχα τους, τα σπίτια τους. Πρέπει να γίνεις πιο λευκός απ’ τους λευκούς. Και τότε βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να μη σε καταλαβαίνει κανείς: να γίνεσαι κάτι αλλόκοτο, ούτε μαύρος (καθώς δεν μπαίνεις στα στερεότυπα) ούτε λευκός.

Ο Φανόν μιλάει, στο βιβλίο του Λευκό δέρμα, μαύρες μάσκες, για την τραυματική εμπειρία που έχει ένας νέος των αποικιών, γράφει το 1952, πηγαίνοντας στη μητρόπολη, στην προκειμένη στη Γαλλία. Όσο ο μορφωμένος νεαρός βρίσκεται ανάμεσα σε μαύρους στην πατρίδα του (στην περίπτωση του Φανόν, στη Μαρτινίκα) το ζήτημα του ρατσισμού είναι φλέγον αλλά θεωρητικό. Μόλις βρεθεί στη μητρόπολη, η αυτοεικόνα και η αυτοεκτίμησή του γκρεμίζονται χωρίς επιστροφή. Η αφήγηση του Φανόν αποκαλύπτει σε πρώτο πρόσωπο την αποικιοκρατία ως σύστημα, ως σύνολο νομιμοποιητικών πρακτικών -σε επίπεδο ρητορικό και υλικό- που δικαιολογούν την ανωτερότητα και την κατωτερότητα, που φτιάχνουν τον μαύρο δούλο, τον αδαή ιθαγενή, ως φυσικά και λογικά προϊόντα της φυσιολογικής κατάστασης του κόσμου.

Τα στοιχεία του θεσμοθετημένου ρατσισμού των αποικιών είναι σταθερά: απαξίωση και υποβιβασμός της φιγούρας του αποικισμένου σε κάθε του διάσταση, στο σώμα του (χρώμα), στην επικοινωνία του (γλώσσα), στην αναπαραγωγή του (παράδοση) στην ιστορία και τον πολιτισμό του. Σημαίνει τον αποκλεισμό του από κάθε δυνατότητα βελτίωσης της κακοδαιμονίας του: οικονομική εξαθλίωση, αποκλεισμό από δομές υγείας και εκπαίδευσης. Το μόνο που του επιτρέπεται είναι η θρησκεία, κι αυτή φρουρούμενη. Οι ρατσιστικές πρακτικές και η ρητορική που τις νομιμοποίησε είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της ευρωπαϊκής εμπειρίας, που θεσμοθέτησε τον ρατσισμό σε σημαντικό κομμάτι του σημερινού κόσμου, δικαιολογώντας τον με κάθε τρόπο στις μητροπόλεις.

(περισσότερα…)

πολιτική στην όαση της Σίβας

Άδικα προσπαθώ να βρω έναν άνθρωπο στη Σίβα να μου εξηγήσει τα πράγματα στην Αίγυπτο: το ρόλο του στρατού, των κομμάτων, του κρατικού μηχανισμού κλπ. Στο Κάιρο ήταν εύκολο: έκανες ερώτηση έπαιρνες απάντηση. Εδώ είναι αλλιώς. Ο κόσμος δεν διαβάζει, δεν έρχονται εφημερίδες, είναι όλη μέρα στο facebook. Δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική, ούτε θέλει να μιλάει για πολιτική. Έχει την αντίληψη ότι η πολιτική φέρνει προβλήματα και δεν αντιλαμβάνεται ότι η άποψη αυτή είναι προϊόν εσωτερικευμένου φόβου, προϊόν κρατικής καταστολής…

Aqua ζέχνεις δυτικίλα απ’ όλους τους πόρους του δέρματός σου. Μόνο τις μορφές πολιτικής που έχεις συνηθίσει μπορείς να δεις, μόνο αυτές αποζητάς, μόνο αυτές θεωρείς πως εξηγούν τον κόσμο. Όσο κι αν παλεύεις ενάντια στη δυτικίλα σου που είναι έτοιμη να καταδικάσει καθετί διαφορετικό παρά τις φιλελεύθερες διακηρύξεις της είναι μάταιο. Χαμένος ο κόπος μου μαζί σου. Άκου λοιπόν να μάθεις πέντε πράγματα, αν και η περίπτωσή σου είναι ανίατη: 

Η Σίβα έχει 12 φυλές. Κάθε φυλή έχει τον σεΐχη της που είναι κληρονομικό αξίωμα για τις 11 από τις 12 φυλές. Γύρω του υπάρχει ένα συμβούλιο δέκα ατόμων που επιλέγονται από τη φυλή. Η θητεία τους είναι εφόρου ζωής και άμισθη, εκτός κι αν ανωτέρα βία τούς υποχρεώσει να αποχωρήσουν. Δεν έχει σημασία η ηλικία τους. Στη Μάρσα Ματρούχ, μάλιστα, την εγγύτερη πόλη, συμμετέχουν και γυναίκες. Ό,τι ζητήματα υπάρχουν, διενέξεις ως προς τη γη, το νερό, τσακωμοί κλπ, αν δεν μπορούν να λυθούν στο πλαίσιο της οικογένειας, λύνονται από αυτό το σώμα σεΐχη-συμβολίου. Ο αριθμός το ατόμων που θα εμπλακεί καθορίζεται από τη σοβαρότητα του θέματος: όλο το συμβούλιο ή κάποιοι. Αν τα άτομα που αφορά το θέμα ανήκουν σε διαφορετικές φυλές, συμμετέχουν τα αντίστοιχα συμβούλια των φυλών τους. Ούτε αστυνομίες ούτε δικαστήρια.

(περισσότερα…)

Published in: on Ιανουαρίου 9, 2016 at 16:52  Comments (1)  

αγοράζοντας κοτόπουλο στην Όαση της Σίβας

Θαρρώ πως οι πιο ουσιαστικές εμπειρίες που μπορούμε ν’ αποκομίσουμε από την παραμονή μας σε άλλα μέρη είναι όταν τα αυτονόητα και οι πρακτικές μας συναντούν άλλα αυτονόητα και άλλες πρακτικές που λειτουργούν εξίσου καλά με τις δικές μας. Ακόμη πιο ουσιαστική γίνεται η εμπειρία όταν κάποια απ’ αυτά τα άλλα αυτονόητα και τις άλλες πρακτικές μπορεί να μας δείχνουν τη βαθιά αλλοτρίωση των δικών μας αυτονόητων και πρακτικών, κοινώς τη δική μας αλλοτρίωση. Σήμερα είχα μια τέτοια εμπειρία… αγοράζοντας κοτόπουλο.

Βρίσκομαι στην Όαση της Σίβας εδώ και μια βδομάδα και θα μείνω για κάποιο διάστημα. Οι κοτοπουλάδες λοιπόν στη Σίβα, οι οποίοι είναι και παπιάδες (πουλούν και πάπιες δηλαδή) έχουν κλουβιά φτιαγμένα από τους μίσχους των κλαδιών του φοίνικα στα οποία βρίσκεται ζωντανή η πραμάτεια τους. Καθώς στη γειτονιά μου υπάρχει ένας κοτοπουλάς-παπιάς τον παρατηρούσα κάθε φορά που περνούσα να κόβει τα κοτόπουλα πάνω σ’ έναν τεράστιο κορμό δέντρου ή να λιάζεται έξω απ’ το μαγαζί. Πώς να γίνεται άραγε το νταλαβέρι, αναρωτιόμουν.
(περισσότερα…)

Published in: on Νοέμβριος 19, 2015 at 17:47  Σχολιάστε