η εργασία ως σκλαβιά

Εδώ και μερικές βδομάδες το έχω κολλήσει στον πλαϊνό τοίχο του τραπεζιού-γραφείου μου, ως πλαίσιο στην αναζήτηση εργασίας. Έτσι για να μην ξεχνάω τι ψάχνω…

Από την κριτική της εργασίας σαν σκλαβιά, που αποτελούσε τη μόνη οπτική του παρελθόντος, δεν απέμεινε σχεδόν ούτε λέξη. Η εργασία από έμβλημα αξίας των αστών μεταμορφώθηκε σε πόθο των απόκληρων.

Μαρξ Χορκχάιμερ, Αυταρχικό κράτος (1940)

Advertisements
Published in: on Απρίλιος 2, 2013 at 16:38  10 Σχόλια  

«θα καταλάβουν την υπερθέρμανση όταν θα πρέπει να φάνε τσιμέντο»

Παρέμβαση εκπροσώπου της Αγροτικής Συνομοσπονδίας του Περού στο Φεστιβάλ της Αξιοπρεπούς Οργής, οργανωμένο από τους Ζαπατίστας στο Σαν Κριστόμπαλ (Μεξικό) το Δεκ. 2008

… Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους κατοίκους της υπαίθρου και της πόλης. Οι ιθαγενείς και οι αγρότες βλέπουν με μεγάλη αγωνία τα ρυάκια να εξαφανίζονται, τα ποτάμια να ρηχαίνουν, τα χιόνια να λιώνουν, ο θάνατος του νερού είναι ο θάνατός τους.

Οι κάτοικοι των πόλεων παρατηρούν τα σημαντικά πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο δια μέσου της τηλεόρασης και των εφημερίδων που διευθύνονται από εκείνους που θερμαίνουν τον πλανήτη και λένε πολύ λίγα σε σχέση μ’ αυτό. Επιπλέον, είναι περιτριγυρισμένοι από σουπερμάρκετ και δεν βλέπουν τον θάνατο να έρχεται. Θα πάρουν χαμπάρι την υπερθέρμανση όταν θα πρέπει να φάνε τσιμέντο, χαλκό, χρυσό.

Επαναλαμβάνω: ο σημερινός μας αγώνας δεν είναι μόνο για μια κοινωνία πιο δίκαιη, αλλά είναι για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Η μόνη λύση στην υπερθέρμανση του πλανήτη είναι να είναι η κοινωνία στο σύνολό της και όχι οι πολυεθνικές εταιρείες αυτή που θα αποφασίζει αν θ’ ανοίξει ένα καινούριο εργοστάσιο ή αν θα λειτουργήσει ένα ορυχείο…

Περιοδικό Αλάνα (τευχ. 10, Μάιος 2008)
Υ.Γ. Όσοι δεν έχουν φυλλομετρήσει ποτέ την Αλάνα να την ψάξουν οπωσδήποτε!!
Published in: on Ιουλίου 14, 2010 at 00:42  Σχολιάστε  

Τομ Ρόμπινς: Ο ελλείπων κρίκος και οι πολιτικοί

Αντιγράφω αυτό το απόσπασμα του Ρόμπινς από το Αγριεμένοι ανάπηροι επιστρέφουν από καυτά κλίματα (μτφρ. Γιώργος Μπαρουξής, εκδ. Αίολος), που είναι το καλύτερο βιβλίο του κατά την ταπεινή μου γνώμη . Η Μαέστρα, γιαγιά του ήρωα, έχει μια ενδιαφέρουσα θεωρία για τα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν τους ανθρώπους από τα ζώα. Όσοι δεν τα διαθέτουν βρίσκονται σε μια ενδιάμεση κατάσταση.

«Τι είναι αυτό που διαχωρίζει τον άνθρωπο από τα επιλεγόμενα κατώτερα ζώα; Έτσι όπως τα βλέπω εγώ τα πράγματα, είναι μισή ακριβώς ντουζίνα σημαντικά πράγματα: Χιούμορ, Φαντασία, Ερωτισμός -σε αντιδιαστολή με το άλογο, ενστικτώδες ζευγάρωμα των σκουληκιών ή των ρακούν- η Πνευματικότητα, η Επαναστατικότητα και η Αισθητική, η εκτίμηση της ομορφιάς για χάρη της ομορφιάς και μονο.

Λοιπόν, αφού αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που ορίζουν τον άνθρωπο, συνεπάγεται ότι ο βαθμός στον οποίο κάποιος στερείται αυτών των ιδιοτήτων είναι ο βαθμός στον οποίο είναι λιγότερο από άνθρωπος. Μπήκες; Και σ’ εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων κατά τις οποίες οι καθοριστικές ιδιότητες είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες, εκεί έχουμε να κάνουμε με οντότητες που βρίσκονται βόρεια του ζωικού βασιλείου αλλά νότια της ανθρωπότητας. Βρίσκονται κάπου ενδιάμεσα, είναι ο περίφημος ελλείπων κρίκος».

Κατα τη γνώμη της γιαγιάς, ο ελλείπων κρίκος των επιστημονικών θρύλων ούτε έχει εξαφανιστεί ούτε είναι σπάνιος. «Βασικά, υπάρχουν περισσότεροι απ’ αυτούς παρά από μας, και αφού φαίνονται να πολλαπλασιάζονται ακόμη περισσότερο, η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου προφανώς είναι λανθασμένη». Η θέση της Μαέστρας ήταν ότι οι ελλείποντες κρίκοι πρέπει να θεωρούνται ίσοι με τους κανονικούς πλήρεις ανθρώπους ενώπιον του νόμου, και δεν πρέπει να γίνονται θύματα διακρίσεων με τη συνηθισμένη έννοια του όρου, αλλά από την άλλη, δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα γραπτά τους και τα λόγια τους, και δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να τοποθετούνται σε θέσεις εξουσίας.

«Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο [είπε ο πρωταγωνιστής], δεδομένου ότι μόνο τα άτομα που δεν έχουν αυτές τις έξι ιδιότητες βάζουν υποψηφιότητα για αξιώματα»

Η Μαέστρα συμφώνησε απολύτως, αν και δεν ήξερε αν αυτό συμβαίνει επειδή οι πλήρεις άνθρωποι απλούστατα έχουν πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνουν με τη ζωή τους από το να τη μαρινάρουν μέσα στα νωθρά νερά της δημόσιας ταΐστρας, ή επειδή μόνον οι ελλείποντες κρίκοι, με την καθησυχαστική άγευστη και άοσμη κοινοτοπία τους, μπορούν να ελπίζουν ότι θα προσελκύσουν τους ψήφους μιας πλειοψηφίας που αποτελείται από ελλείποντες κρίκους.