η ελευθερία της γυναίκας στο δημόσιο χώρο κι άλλα ανέκδοτα

(Αλεξάνδρεια) Τις προάλλες μας έλεγε μια φίλη ένα ακόμη από τα παθήματά της. Στην Αίγυπτο έχει λεωφορειάκα στο μέγεθος μίνι βαν που ξεκινούν την προκαθορισμένη διαδρομή τους μόλις γεμίσουν. Σε ένα από αυτά τα λεωφορειάκια λοιπόν, αφού κατέβηκαν όλοι οι επιβάτες κι έμεινε μόνη της, ο οδηγός θεώρησε ότι είχε το ελεύθερο να την βγάλει και να την παίξει. Η κοπελιά απλά προσπαθούσε να μην του δίνει σημασία…

Ένας φίλος που καθόταν δίπλα μου είπε ότι ’ντάξει, αυτά συμβαίνουν, αλλά δεν πρέπει να έχει φοβία με τη σεξουαλική παρενόχληση. Το παλικάρι, που θεώρησε καλό να τοποθετηθεί επί του θέματος και να έχει γνώμη, είναι άντρας, ύψους 1,98. Δεν έχει περπατήσει ποτέ ως γυναίκα στο δρόμο και ποτέ δεν θα του συμβεί.

Συζητούσα αυτό το περιστατικό μ’ έναν καλό μου φίλο στην Ελλάδα. Κι άρχισα να του μιλάω. Είμαστε πάνω από 10 χρόνια φίλοι και φαίνεται πως ποτέ δεν είχα μοιραστεί μαζί του ιστορίες της δρομίσιας μου καθημερινότητας. Η συγκεκριμένη ανάρτηση, λοιπόν, απευθύνεται στους φίλους άντρες και έχει στόχο να περιγράψει μια διαφορετική πραγματικότητα από τη δική τους: αυτή της γυναικείας ελευθερίας στο δημόσιο χώρο. Για όσους βαριούνται συνεχίσουν, ας ξέρουν μόνο το εξής: γυναικεία ελευθερία στο δημόσιο χώρο δεν υπάρχει, πουθενά.

Η κοπελιά φοράει μαντίλα για ένα και μόνο λόγο: μήπως γλιτώσει τη σεξουαλική παρενόχληση. Το ίδιο κάνουν πολλές κοπελιές στον μουσουλμανικό κόσμο. Η πρακτική προέρχεται από την κυρίαρχη ανδρική πεποίθηση που έχει περάσει και σε μας πως ό,τι παθαίνουν τα θύματα το έχουν προκαλέσει τα ίδια. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία τι φοράμε. Δεν θα σας πω ξένες ιστορίες, μόνο κομμάτια απ’ τη δική μου καθημερινότητα. Όποιος από τους αναγνώστες θέλει να μάθει αν είμαι η εξαίρεση ή ο κανόνας, δεν έχει παρά να ρωτήσει τις γυναίκες του περιβάλλοντός του…

Είμαι 1,58 και ζυγίζω γύρω στα 46 κιλά. Πέρασα την εφηβική μου ηλικία στην Αθήνα υπό τη στενή παρακολούθηση των γονιών μου. Αυτό με διάφορες άλλες συγκυριακές συνθήκες είχε ως αποτέλεσμα να βγαίνω από το σπίτι μόνο για να πηγαίνω σχολείο και μαθήματα. Στα 18 μου πέρασα στη Φιλοσοφική της Αθήνας για ν’ αποκτήσω επιτέλους την πολυπόθητη ελευθερία: να μπορώ να παίρνω το λεωφορείο και κυκλοφορώ μόνη μου.

Καθώς μόλις είχα τελειώσει το σχολείο, η εμφάνισή μου δεν είχε αλλάξει: τζην, all stars, φαρδιές μπλούζες και μαλλιά πιασμένα κοτσίδα. Πιθανότατα φαινόμουν 15 χρονών. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί τόσοι πολλοί άντρες στο δρόμο μού μιλούσαν πρόστυχα και μου έκαναν νοήματα με τη γλώσσα τους. Καθώς προσπαθούσα να αντιληφθώ τι προκαλούσε αυτή τη συμπεριφορά, συνειδητοποίησα ότι καθώς περπατούσα κοιτούσα τον κόσμο στα μάτια. Προφανώς αυτό ήταν αρκετό για να θεωρεί κάποιος ότι ήθελα κάτι παραπάνω.

Μια μέρα στην Πανεπιστημίου, δεν θυμάμαι πώς,  έπιασα κουβέντα μ’ ένα παππούδι που πουλούσε λαχεία. Άρχισε να μου χαϊδεύει τον ώμο και μετά το στήθος με την ανάστροφη του χεριού του. Έπρεπε να αναστοχαστώ κι άλλο. Τι ήταν αυτό που προκάλεσε αυτή τη συμπεριφορά. Είχα κάτι γραμμένο στο κούτελό μου; Κατέληξα ότι ήμουν πολύ φιλική μαζί του. Κι αυτό ήταν προφανώς αρκετό για να θεωρήσει ότι θέλω κάτι άλλο.

Και μετά ήρθε η σειρά της χαράς του λεωφορείου, του 222 τότε, που πήγαινε από το κέντρο της Αθήνας στη Ζωγράφου, πάντα πήχτρα. Πόσα χουφτώματα, πόσος κόσμος έτριψε πάνω μου τη στύση του. Μια φορά ένας παππούς είχε κολλήσει πάνω μου και τριβόταν όση ώρα διήρκησε η διαδρομή. Μια άλλη, ένας τύπος έκατσε δίπλα μου, άπλωσε την εφημερίδα και χούφτωσε το μπούτι μου κάτω απ’ την προστασία της. Μου φάνηκε; Μάλλον μου φάνηκε. Να μην τον προσβάλλω. Πόσες φορές αναρωτήθηκα αν αυτό που ένιωθα στον κώλο μου ήταν χέρι. Κοιτούσα επίμονα στα μάτια τους πιθανούς δράστες θεωρώντας αδύνατο να κοιτάω κάποιον και να μου πιάνει τον κώλο χωρίς να ντρέπεται.

Κάπως έτσι ήταν διαβατήρια τελετή στον πολυπόθητο κόσμο των ενηλίκων…

Τις φορές που κάποιος την έβγαλε, ή την έβγαλε και την έπαιξε, για να τον δω, δεν  τις θυμάμαι να τις μετρήσω. Μια απ’ αυτές τις φορές, την έκανα ανάρτηση. Αλλά οι επιδειξίες είναι ακίνδυνοι, έτσι δεν λένε; Αν θεωρούμε κάτι τέτοιο βία, είναι προφανώς δικό μας πρόβλημα.

Σιγά σιγά υιοθέτησα έναν συγκεκριμένο τρόπο να περπατάω στο δρόμο: πρόσωπο σοβαρό και ανέκφραστο, βλέμμα που κοιτάει ευθεία, κεφάλι που δεν γυρνάει δεξιά κι αριστερά ό,τι κι αν λέγεται, ό,τι κι αν μου φωνάζουν. Προσπαθώ να βάζω το σώμα μου με τέτοιο τρόπο στο περιβάλλον που να καθιστώ σαφές ότι δεν είμαι εύκολο θύμα. Ότι όποιος προσπαθήσει να κάνει κάτι θα φάει κλωτσιά στ’ αρχίδια. Το λεκτικό φυσικά το προσπερνάω. Όχι βέβαια πως αυτό είναι λιγότερη βία, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει κάποιος αν του αντιγυρίσεις τη μαλακία που σου πέταξε. Κι αυτός ο τρόπος να περπατάω στο δρόμο είναι η πραγματικότητά μου τα τελευταία 20 χρόνια…

Γίνονται αυτά μόνο στην Αθήνα; Όχι βέβαια. Στη μικρή πόλη που αποτελεί τη βάση μου στην Ελλάδα, ένα βράδυ, μεταμεσονύχτια, στην κεντρική λεωφόρο, κάτι μου φώναξαν από ένα αμάξι. Έκανα το λάθος να παραβώ τον κανόνα μου και να γυρίσω το κεφάλι θεωρώντας πως είναι κάποιος γνωστός. Ήταν τρεις άντρες και δεν ήξερα κανέναν τους. Αφού με πλεύρισαν για μερικά μέτρα, έστριψα στο στενό. Το αυτοκίνητο έκανε το γύρω του τετραγώνου και είδα τα φώτα του να έρχονται προς εμένα. Κρύφτηκα πίσω από ένα παρκαρισμένο αμάξι. Το αυτοκίνητο σταμάτησε στη διασταύρωση, ο ένας από τους άντρες κατέβηκε, και αναρωτήθηκε δυνατά που είχα πάει. Μετά από 2-3 λιγότερο σοβαρά περιστατικά, σταμάτησα να περπατάω στη λεωφόρο το βράδυ κι αναγκαστικά να κάνω κύκλους.

Μ’ αρέσει να περπατάω τα βράδια. Δεν σημαίνει ότι θέλω να πηδηχτώ με αγνώστους. Αλλά το ξέρω πως αυτό σημαίνει. Συχνά δεν το κάνω επειδή μ’ αρέσει, αλλά γιατί το θεωρώ πιο ασφαλές από το να μπω μεταμεσονύχτια μόνη μου σ’ ένα ταξί. Και κατέληξα σ’ αυτό μετά από διάφορες ιστορίες που δεν χρειάζεται να σας διηγηθώ. Οι επιλογές λοιπόν είναι δύο: Ή πρέπει να γυρίσω με το τελευταίο λεωφορείο ή με τα πόδια. Πόσο απολαυστικό θαρρείς πως είναι το περπάτημα όταν ξέρεις ότι κάθε άντρας που περνάει δίπλα σου μπορεί να σου επιτεθεί; Μια μέρα θυμάμαι, στην Αθήνα πάλι, ένας τύπος με ακολουθούσε για αρκετή ώρα μέχρι που έφτασα στην είσοδο της πολυκατοικίας κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα: ο τύπος έσκασε κυριολεκτικά πάνω της.

Η εμπειρία του δρόμου γυρνάει 180 μοίρες όταν περπατάω μαζί μ’ έναν άντρα. Σταματάνε τα σχολιάκια και τα βλέμματα. Αρκετές φίλες ζητάνε το βράδυ από κάποιον φίλο να τις συνοδεύσει σπίτι ή να πάνε να πάρουν τσιγάρα ή ο,τιδήποτε. Δεν το έχω κάνει ποτέ, αλλά δεν τις αδικώ. Ξέρω.

Ένας φίλος στην Τουρκία έλεγε πως αν μια γυναίκα αισθανθεί ότι απειλείται και ζητήσει βοήθεια από κάποιον άντρα, αυτός είναι διατεθειμένος ακόμη και να πλακωθεί στο ξύλο με τον επίδοξο δράστη για να την προστατεύσει. Γι’ αυτό, μου έλεγε, οι δρόμοι στην Τουρκία είναι ασφαλείς. Του έλεγα πως αυτό δεν δείχνει ότι οι άντρες στην Τουρκία σέβονται περισσότερο τις γυναίκες, ούτε ότι οι γυναίκες έχουν χώρο. Σημαίνει ότι ο δρόμος είναι μια άτυπη αρένα μεταξύ ανδρών που διεκδικούν κυριαρχία.

Ανυπομονώ την επόμενη φορά που θα μου τύχει κάποιο χέρι στον κώλο μου στο λεωφορείο. Θα πάρω το αίμα μου πίσω για όλες τις φορές που δεν μίλησα. Για όλες τις φορές που το κατάπια σιωπηλά. Κι αν υπάρχει κάποιος που λέει ότι όσες δεν μιλάμε είναι επειδή μας αρέσει, του λέω απλά πως είναι μαλάκας: δεν έχουμε χώρο να υπάρξουμε στο δημόσιο χώρο, πόσο μάλλον να μιλήσουμε.

Αλλά από τότε που είπα ότι όποιος ξαναπλώσει το χέρι του πάνω μου θα του δώσω τον πούτσο του να τον φάει, δεν μου ξανασυνέβει τίποτα. Είναι αλήθεια πως πια, έχοντας φύγει από την Αθήνα εδώ και 16 χρόνια, σπάνια μπαίνω σε γεμάτα λεωφορεία. Αλλά μάλλον ο τρόπος που βάζω πλέον το σώμα μου στο χώρο, αυτή η μάσκα που αναγκάζομαι να φοράω και που έχει μετατραπεί στο δρομίσιο μου πρόσωπο, δεν δίνει την αίσθηση του εύκολου θύματος. Γιατί οι τύποι που απλώνουν χέρια, για να μην αναφερθώ στους βιασμούς, δεν ψάχνουν όμορφες γκόμενες. Πιάνουν στον αέρα ενδείξεις υποταγής, όπως έλεγε και μια μαρτυρία που ανάρτησαν κάποια στιγμή τα «Καμένα Σουτιέν» (διάβασέ την). Αυτό ψάχνουν και τίποτ’ άλλο. Ότι θα φάμε χέρι, ξύλο, πούτσο, και θα το βουλώσουμε.

Δεν φοβάμαι. Δεν έχω φοβηθεί σε κανένα από αυτά τα λίγα περιστατικά που διηγούμαι. Φυσικά δεν έχω βάλει ποτέ κάτι λίγο πιο κοντό, λίγο πιο έξωμο. Όχι πως έχει σημασία τι φοράω, αλλά να: όντας προϊόν αυτής της κοινωνίας μπορεί να σκέφτομαι κι εγώ ότι κάπως τα θύματα προκαλούν το δράστη. Μαλακίες. Από την άλλη, η συντηρητική μου οικογένεια ποτέ δεν ενέκρινε τέτοια ρούχα, και ίσως κάπως το ενσωμάτωσα. Έχουν όρια το πόσα μέτωπα μπορεί ν’ ανοίξει κανείς στη ζωή του: αυτή η μάχη δεν είναι για μένα.

Παρότι δεν μου έχει τύχει κάτι πολύ σοβαρό, ίσως αυτά κι άλλα ακόμη να ήταν αρκετά για να με κλείσουν στο σπίτι ή να αποζητώ αντρική προστασία για να βγω από αυτό. Μήπως άραγε αυτό τελικά δεν κρύβεται από πίσω; Οι καλές γυναίκες είναι σπίτι, οι τσούλες στο δρόμο. Να κλειστούμε μέσα και να μη βγαίνουμε ή να παραχωρήσουμε στους άντρες την κυριαρχία στο δημόσιο χώρο, που περνάει μέσα από την προστασία μας.

Αν και κανείς δεν θα μπορούσε να μιλήσει για οργανωμένη εκστρατεία, τα αποτελέσματα είναι θαυμαστά: την επόμενη φορά που θα περπατήσεις μεταμεσονύχτια, μέτρα πόσες γυναίκες μόνες θα συναντήσεις στο διάβα σου. Θαρρείς δεν θέλουμε;

Κι ενώ συνεχίζω να περπατάω μέρα νύχτα, παντού όπου πηγαίνω, με γνώση του κινδύνου αλλά χωρίς φόβο (δεν ξέρω γιατί), θα ήθελα να σταματήσω κάπου και να δω το φεγγάρι, να κάνω ένα τσιγάρο δίπλα στην παραλία, να σταματήσω να προχωράω γρήγορα και ν’ απολαύσω τη διαδρομή. Αλλά ξέρω πως ζητάω πολλά.

Ρώτα, φίλε αναγνώστη, ρώτα τις φίλες και τις γνωστές σου. Φταίμε που δεν ξέρεις. Αλλά είναι τόσο δεδομένο αυτό το κομμάτι της πραγματικότητάς μας, που τις περισσότερες φορές θεωρούμε ανάξιο λόγου να μοιραστούμε μαζί σου το χέρι που φάγαμε. Είναι άλλωστε προσβλητικό και για μας: το χέρι του μαλάκα περνάει τη βρωμιά του πάνω μας. Ρώτα για να μάθεις. Να δεις αν είμαι η εξαίρεση ή ο κανόνας.

Δεν αποζητώ την προστασία σου. Θέλω όμως την επόμενη φορά που θα πει μια κοπελιά ότι έχει φοβία με τη σεξουαλική παρενόχληση να μην έχεις γνώμη! Θέλω την επόμενη φορά που κάποια γυναίκα στο περιβάλλον σου πει πως δεν υπάρχει ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών να μην την κοιτάξεις σα να είναι εξωγήινος. Θέλω την επόμενη φορά που κάποια γυναίκα θα μιλήσει για ανδρική καταπίεση να μην της αντιγυρίσεις ότι και οι άντρες καταπιέζονται. Θέλω την επόμενη φορά που ακούσεις ότι μια γνωστή σου είναι σε γυναικεία ομάδα να μην πεις ότι κάνουν διακρίσεις και θα έπρεπε να έχουν και άντρες στο παρεάκι τους.

Τέλος, αν σε ήξερα, μπορεί και να σου ζητούσα κάτι. Ένα φυλλάδιο που μοίραζε μια γυναικεία ομάδα στο πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ όπου είχα βρεθεί για εράσμους παρότρυνε τους άντρες φοιτητές να αλλάζουν πεζοδρόμιο όταν βρίσκονται πίσω από μια γυναίκα που περπατά μόνη της τη νύχτα. Τότε μου είχε φανεί υπερβολικό. Πλέον όχι. Αν σου συμβεί αυτό το σπάνιο για τη νύχτα γεγονός, να βρεθεί μια γυναίκα μόνη μπροστά σου, να ξέρεις ότι έχει τις αισθήσεις της σε ετοιμότητα και ακούει τα βήματά σου. Έχουν περπατήσει πίσω της πολλοί άντρες πριν από σένα και δεν ήταν πάντα ευχάριστη εμπειρία. Αν σε ήξερα, λοιπόν, θα σου έλεγα ν’ αλλάξεις πεζοδρόμιο. Όχι για προστασία, μα για απλή στοιχειώδη αλληλεγγύη. Αλλά μάλλον δεν γνωριζόμαστε, οπότε αρκούν τα παραπάνω.

Υ.Γ. (Αύγουστος 2016, ακόμη Αλεξάνδρεια) Και όταν έγραφα αυτό το κειμενάκι δεν ήξερα ότι αυτό που περιγράφω είναι η κουλτούρα του βιασμού. Ο βιασμός είναι μόνο το τελευταίο σκαλοπάτι… Ο δρόμος του είναι στρωμένος. Και φυσικά ξέχασα να πω, μιλώντας μόνο για την ενήλικη ζωή μου, ότι οι άντρες έχουν υπάρξει αγόρια που χουφτώνουν τις συμμαθήτριές τους. Θυμάμαι ακόμη ότι όταν στο σχολείο μια συμμαθήτριά μου κατήγγειλε το βιασμό της από ένα αγόρι μεγαλύτερο, κανείς δεν την υπερασπίστηκε: αποβλήθηκαν και οι δύο… Και θυμάμαι πως τότε, στο δεκαπενταμελές που τους είχαμε καλέσει, προσπαθούσαμε να συμβιβάσουμε τη φάση… Έτσι χτίζεται η κουλτούρα του βιασμού: από νωρίς κι από μικρά.

Advertisements
Published in: on Ιουνίου 14, 2016 at 22:41  6 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2016/06/14/%ce%b7-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%ba%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf-%cf%87/trackback/

RSS feed for comments on this post.

6 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Reblogged στις agelikifotinou.

  2. Reblogged στις a hairless ape.

  3. Εξαιρετικό κείμενο!

    Πριν λίγες μέρες συζητούσαμε με μια φιλη τις ανατριχιαστικές εμπειρίες μας με χουφτώματα, πεσίματα, γλωσσίτσες κτλ στο δημόσιο χώρο και διαπιστώσαμε οτι ακόμα και μεταξύ μας οι γυναίκες το έχουμε κάνει γαργάρα. Είναι τόσο εσωτερικευμένη και τόσο νομιμοποιημένη αυτή η βια που δεν επιδέχεται συζήτησης ή αμφισβήτησης.

    Πριν απο 3 χρόνια, έκανα διακοπές στο νησί απο οπου κατάγεται ο πατέρας μου. Το σπίτι είναι σε ερημική περιοχή και για να μην τα πολυλογώ πηρα το σάπιο μηχανάκι που δε πιανει ουτε 40 να παρω κάτι απο ένα κοντινο μινι μαρκετ. Με σταμάτησε στην επιστροφή ένας οδηγός απο διερχόμενο μηχανάκι κάνοντας μου νόημα. Θεώρησα οτι χάθηκε κι ήθελε οδηγίες. Με το που σταμάτησε άρχισε να μου κάνει «γλωσσίτσες». Κούνησα το κεφάλι σε φαση «οτι να ναι» και έφυγα. Είδα απο τον καθρέφτη να κοντοστέκεται και μετά έστριψε και ξεκίνησε να επιταχύνει πίσω μου. Επαναλαμβάνω οτι το μηχανάκι είναι εντελώς σάπιο και είχε μπροστά μου 3 χιλιόμετρα κακοτράχαλο δρόμο χωρίς ορατότητα στις στροφές. Ο τύπος με κυνήγησε μέχρι την πόρτα του σπιτιού! Μπήκα στο γκαράζ (ανοιχτό) και περίμενε απέξω για κανα δυο λεπτά μέχρι που εξεράγειν και άρχισα να τον κυνηγάω πεζή βρίζοντας τον. Το σοκ ήταν μεγάλο και πήρα την αστυνομία. Η απάντηση ήταν οτι αφου ειμαι ενήλικη και δεν με ακούμπησε δε τρέχει κάτι… Πήρα 3 τηλέφωνα επιμένοντας να δώσω περιγραφή και με αγνόησαν και γνωρίζοντας οτι είναι σύνηθες για τα νέα κορίτσια (κι ανήλικα ακομα) της περιοχής να παίρνουν τα μηχανάκια για να πάνε είτε στο σχολείο είτε στη δουλειά δεν έδωσαν καμία σημασία.

    Το λέω, αφενός, για να καταθέσω την εμπειρία μου και, αφετέρου να δείξω το πόσο οι μηχανισμοί προστασίας αποσιωπούν και αγνοούν τέτοια περιστατικά, που αφορούν κυρίως γυνακείο πληθυσμό! Πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο ο οποίος καταδικάζει τις γυναίκες στο να ανέχονται τέτοιες συμπεριφορές σαν «φυσιολογικές».

    Πριν περίπου μια εβδομάδα, παρουσίασα το διδακτορικό μου σε ένα σεμινάριο. Εξηγούσα και ανέλυα την έρευνα πεδίου που έκανα σε έναν αμιγώς ανδρικό θεσμό. Είπα επίσης οτι υπήρξα θυμα σεξουαλικης παρενόχλησης και εβαλα το γενονός σε μια ερμηνευτική φόρμουλα για να καταδείξω το παράλογο του θεσμού. Μια κοπελα απο το κοινό με ρώτησε «Δε θεωρείς οτι το προκάλεσε η στάση σου;». Φυσικά, έγινα πυρ και μανία και απάντησα με ελάχιστη ψυχραιμία. Θέλω να πω, οτι πρέπει να υπάρξει και μια περαιτέρω συζήτηση μεταξύ γυναικών, να σπάσουν κάποια καλούπια του τύπου «τα θελες και τα παθες» ή «είναι φυσιολογικό» και να πάμε λίγο παρακάτω. Να δούμε τί χτίζεται και τί μπετώνει απο τις σιωπές μας και τις αναδιπλώσεις μας! Θα ήταν καλό να υπάρχει ένα ηχηρό «όχι άλλο πια» χωρίς να γυρνάμε την ερώτηση στο θύμα ή στην εκάστοτε δέκτρια της βίας.

    Συγγνώμη για τη μακροσκελή ανάρτηση αλλά το κείμενο σου μίλησε στην καρδιά και τις εμπειρίες μου!
    Ευχαριστώ πολύ!

    • Να ‘σαι καλά Gigoua! Έφτασα σχεδόν 40 για να το γράψω. Για να θεωρήσω ότι είναι άξιο λόγου. Και να πεις ότι δεν μιλάω; Και να πεις ότι δεν γράφω; Γαργάρα το έχουμε κάνει, όπως το λες.

      Τώρα πριν λίγο ήμουν με τα παιδιά που πρωταγωνιστούν στην αρχή της ανάρτησης. Η Ευρώπη πουλάει μούρη ελευθερίας και δημοκρατίας σ’ αυτή την περιοχή του πλανήτη, οπότε οι Αιγύπτιοι της παρέας σοκαρίστηκαν που γίνονται και στην Ευρώπη τέτοια πράγματα…

      Σ’ ευχαριστώ για τη μακροσκελή ανάρτηση. Συμβάλλει. Υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός κι είμαστε κι εμείς αθέλητα γρανάζια του. Και φαίνεται πως στο πλαίσιό του όποτε παρουσιαζόμαστε ως υποκείμενα δράσης (agency) είναι για να μας αποδοθούν ευθύνες…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: