η σύγχρονη αναπαραγωγή του ιστορικού ρατσισμού: αιγύπτιος στην Αίγυπτο, ιθαγενής στο Μεξικό

(Αλεξάνδρεια) «Μια κοινωνία είναι ρατσιστική ή δεν είναι ρατσιστική», λέει ο αγαπημένος Φραντς Φανόν, που σπάζοντας τον ούτως ή άλλως παθιασμένο λόγο του κοινωνικού επιστήμονα γυρίζει την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο για να αφηγηθεί το δικό του προσωπικό βίωμα καθημερινού ρατσισμού. Πώς είναι να μπαίνεις στο τρένο και να σε κοιτούν σα να ’σαι ανθρωποφάγος ή επιβήτορας του σεξ. Πώς παρά το ότι είσαι μαύρος τονίζουν ότι είσαι έξυπνος. Πώς είναι να είσαι πάντα πολίτης δεύτερης κατηγορίας, ή τρίτης και τέταρτης, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Πώς για ν’ αποκτήσεις κάποια αξία πρέπει να μιμηθείς όσο καλύτερα μπορείς τους λευκούς: τους τρόπους τους, την ομιλία τους, τη συμπεριφορά τους, τα ρούχα τους, τα σπίτια τους. Πρέπει να γίνεις πιο λευκός απ’ τους λευκούς. Και τότε βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να μη σε καταλαβαίνει κανείς: να γίνεσαι κάτι αλλόκοτο, ούτε μαύρος (καθώς δεν μπαίνεις στα στερεότυπα) ούτε λευκός.

Ο Φανόν μιλάει, στο βιβλίο του Λευκό δέρμα, μαύρες μάσκες, για την τραυματική εμπειρία που έχει ένας νέος των αποικιών, γράφει το 1952, πηγαίνοντας στη μητρόπολη, στην προκειμένη στη Γαλλία. Όσο ο μορφωμένος νεαρός βρίσκεται ανάμεσα σε μαύρους στην πατρίδα του (στην περίπτωση του Φανόν, στη Μαρτινίκα) το ζήτημα του ρατσισμού είναι φλέγον αλλά θεωρητικό. Μόλις βρεθεί στη μητρόπολη, η αυτοεικόνα και η αυτοεκτίμησή του γκρεμίζονται χωρίς επιστροφή. Η αφήγηση του Φανόν αποκαλύπτει σε πρώτο πρόσωπο την αποικιοκρατία ως σύστημα, ως σύνολο νομιμοποιητικών πρακτικών -σε επίπεδο ρητορικό και υλικό- που δικαιολογούν την ανωτερότητα και την κατωτερότητα, που φτιάχνουν τον μαύρο δούλο, τον αδαή ιθαγενή, ως φυσικά και λογικά προϊόντα της φυσιολογικής κατάστασης του κόσμου.

Τα στοιχεία του θεσμοθετημένου ρατσισμού των αποικιών είναι σταθερά: απαξίωση και υποβιβασμός της φιγούρας του αποικισμένου σε κάθε του διάσταση, στο σώμα του (χρώμα), στην επικοινωνία του (γλώσσα), στην αναπαραγωγή του (παράδοση) στην ιστορία και τον πολιτισμό του. Σημαίνει τον αποκλεισμό του από κάθε δυνατότητα βελτίωσης της κακοδαιμονίας του: οικονομική εξαθλίωση, αποκλεισμό από δομές υγείας και εκπαίδευσης. Το μόνο που του επιτρέπεται είναι η θρησκεία, κι αυτή φρουρούμενη. Οι ρατσιστικές πρακτικές και η ρητορική που τις νομιμοποίησε είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της ευρωπαϊκής εμπειρίας, που θεσμοθέτησε τον ρατσισμό σε σημαντικό κομμάτι του σημερινού κόσμου, δικαιολογώντας τον με κάθε τρόπο στις μητροπόλεις.

Θαρρώ πως είναι σοκαριστική η εμπειρία κάποιου που φεύγει από μια κοινωνία όπου δεν είναι θεσμοθετημένα αποκλεισμένο το μεγαλύτερο κομμάτι των πολιτών της χώρας. Η αιγυπτιακή ταινία Asal Asouad (Μαύρο Μέλι, 2010) (εδώ με αγγλικούς υπότιτλους) το αποτυπώνει πολύ καλά: ο ευκατάστατος γιος αιγύπτιων μεταναστών στις ΗΠΑ αποφασίζει να επιστρέψει στην φαντασιακή χώρα των γονιών του. Με τα σπαστά αραβικά του και μέσα από διάφορες τραγελαφικές περιπέτειες, ανακαλύπτει ότι το να είσαι Αιγύπτιος στην Αίγυπτο σημαίνει να είσαι πολίτης β΄ κατηγορίας: το διαβατήριο των ΗΠΑ ανοίγει όλες τις πόρτες, ενώ η ταυτότητα αιγύπτιου πολίτη σου τις κλείνει στα μούτρα σπάζοντάς σου τη μύτη.

Στην Αίγυπτο έγινε το πρώτο τεστ ντράιβ της νεωτερικής φάσης της αποικιοκρατίας: η εκστρατεία του Ναπολέοντα το 1798 ήταν για τους Άραβες η πρώτη ήττα της σύγχρονης εποχής  από δυτική δύναμη, η πρώτη νεωτερική ιμπεριαλιστική επέμβαση του δυτικού κόσμου σε μια συνεχιζόμενη -μέχρι σήμερα- εκστρατεία, που ενώ αλλάζει πρόσωπα δεν αλλάζει στην ουσία και τις στρατηγικές της. Η Αίγυπτος υπήρξε προτεκτοράτο της Αγγλίας από το 1882 μέχρι την κατ’ όνομα ανεξαρτησία της το 1922. Η Διώρυγα του Σουέζ, χτισμένη με αιγυπτιακά λεφτά (που κόστισαν στη χώρα μια χρεοκοπία) και αιγυπτιακό αίμα (χιλιάδες εργάτες πέθαναν για την κατασκευή της, οι οποίοι ήταν αναγκασμένοι να σκάβουν κυριολεκτικά με τα χέρια καθώς η Εταιρεία της Διώρυγας δεν τους έδινε εργαλεία), παρέμενε αποκλειστική βρετανική ζώνη, όπου μέχρι τη δεκαετία του 1950 δεν επιτρεπόταν η παρουσία του αιγυπτιακού στρατού ούτε η πτήση αιγυπτιακών αεροπλάνων από πάνω της. Οι ρατσιστικές θεωρήσεις της Βρετανίας για τους Αιγύπτιους, που δικαιολογούσαν την παρατεινόμενη παρουσία της βρετανικής κατοχής, αποτυπώνονται εξαιρετικά στα απομνημονεύματα του βρετανού Ύπατου Αρμοστή και ντε φάκτο ηγεμόνα της χώρας Έβελιν Μπάριγκ, μετέπειτα Λόρδου Κρόμερ.

Ο Κρόμερ, γιος οικογένειας τραπεζιτών που είχε συνεισφέρει σημαντικό ποσά στα δάνεια που ταλάνιζαν την αιγυπτιακή πολιτική και οικονομία, πριν να οριστεί Ύπατος Αρμοστής, υπηρέτησε ως στρατιωτικός σε διάφορες χώρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας: Κέρκυρα, Μάλτα, Τζαμάικα, Ινδία, Αίγυπτος. Η αντίληψη του πλανήτη και της γεωγραφίας που αποκτούσε το προσωπικό του μηχανισμού των νεωτερικών αυτοκρατοριών και κατ’ επέκταση οι κάτοικοι της μητρόπολης είναι ίσως κάτι δύσκολο να συλλάβουμε. Εγώ ούτε να το σκεφτώ δεν μπορώ! Ο Κρόμερ ήταν ένας τυπικός μορφωμένος ευρωπαίος του 19ου αιώνα, δηλαδή ρατσιστής. Έμαθε ελληνικά, ιταλικά, λατινικά, γαλλικά και οθωμανικά, αλλά ποτέ αραβικά: ήταν γλώσσα βάρβαρη. Οι Αιγύπτιοι ήταν όντα μη λογικά, που κυριαρχούνταν από τις αλλαγές της διάθεσής τους, οκνηροί, αναποτελεσματικοί, ανίκανοι για αυτοκυβέρνηση, που τους αρκούσε να έχουν ένα πιάτο φαΐ. Η θρησκεία και οι παραδόσεις τους ήταν κομμάτι της κακοδαιμονίας τους: η βαρβαρότητά τους αποτυπωνόταν στην απομόνωση των γυναικών τους. Κι ενώ ο Κρόμερ όταν επέστρεψε στην Αγγλία ήταν ενεργό μέλος –και πρόεδρος- του συλλόγου ενάντια στην ψήφο των γυναικών, στην Αίγυπτο υποστήριζε τη χειραφέτηση των αιγύπτιων γυναικών. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Αίγυπτο τυπώθηκε το πρώτο βιβλίο από άραβα –δυτικοτραφή- συγγραφέα που συνέδεε την οπισθοδρόμηση της χώρας με τη μαντίλα. Ας μη μας διαφεύγουν αυτές οι συνδέσεις. Φυσικά ο Κρόμερ υποστήριζε τη χειραφέτηση στα λόγια, καθώς επί των ημερών του η Αίγυπτος πέρασε τις χειρότερες μέρες της σε επίπεδο εκπαίδευσης. Γιατί να χρειάζονται παιδεία οι ιθαγενείς;

Δεν ξέρω πώς ακριβώς λειτουργεί ο μηχανισμός που αναπαράγει τις αποικιοκρατικές θεωρήσεις, διακρίσεις, ταξινομήσεις, σε χώρες που έχουν πάνω από μισό αιώνα ανεξαρτησίας. Την πρώτη φορά που ήρθα στην Αίγυπτο, το 2008, μου ήταν τόσο τραυματικός ο αντικατοπτρισμός της δυτικότητας και της λευκότητάς μου στα μάτια των συνομιλητών μου, που ένιωθα να κουβαλάω την αποικιοκρατία στην πλάτη μου. Και στο Μεξικό, παρόλο που η εμπειρία ήταν λιγότερο τραυματική, καθώς η ανεξαρτησία της χώρας εδώ και 200 χρόνια έχει απομακρύνει το τραύμα της παραμονής των ξένων, το γεγονός ότι η λευκότητα και η μη ιθαγενική καταγωγή είναι απαραίτητο στοιχείο κοινωνικής ανόδου ήταν εξίσου σοκαριστικό: στην κεντρική πλατεία του Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας στην επέτειο του πολέμου της ανεξαρτησίας ένα μπαλκόνι γεμάτο λευκούς μιλούσε στον μελαμψό λαό, ο ρόλος του οποίου περιοριζόταν στο να χειροκροτεί. Στις καφετέριες και τους δρόμους των πιο ευκατάστατων γειτονιών στην Πόλη του Μεξικού δεν έβλεπες μελαμψό δέρμα ούτε για δείγμα, πράγμα από το οποίο λογικά μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι λευκοί Μεξικανοί παντρεύονται μεταξύ τους και μόνο.

Η ταξικότητα στις κοινωνίες που έχουν περάσει θεσμικό ρατσισμό είναι ένα περίεργο φρούτο. Το διαβατήριό μου και η λευκότητά μου με βάζει στο ίδιο επίπεδο με τη μεσαία αιγυπτιακή τάξη και πάνω. Από τις πρώτες μέρες που ήρθα στην Αλεξάνδρεια γνώρισα έναν αιγύπτιο αστό, υψηλόβαθμο στέλεχος σε τράπεζα, που μιλάει άψογα ελληνικά καθώς είχε ελληνίδα κουβερνάντα. Το γεγονός ότι είμαι Ευρωπαία (το φτωχή δεν έχει σημασία) με εξισώνει με τον αστό τραπεζίτη, ίσως μάλιστα το διαβατήριο και το λευκό μου δέρμα να μου δίνει το δικαίωμα να μπω σε μέρη που εκείνος δεν μπορεί να μπει (βλ. ένα προηγούμενο ποστ για μια λέσχη στο Κάιρο με μαύρους μπάτλερ). Τα σκονισμένα παπούτσια μου (nike, είναι αλήθεια), το τζην που μου έδωσε μια φίλη και το έχω μπαλώσει με μια παλιά ριγέ κάλτσα, η ακαθόριστου μαύρου μπλούζα που άφησε στο κινηματικό χόστελ μου στο Μεξικό μια κοπελιά όταν έφυγε, που την πλένω και την ξαναφοράω, γίνονται αντιληπτά ως ευρωπαϊκή ιδιορρυθμία, κι όχι ως φτώχια, όπως θα συνέβαινε αν τα ίδια ρούχα φορούσε μια ντόπια: ο δικός μου φυσικός χώρος είναι οι πλουσιογειτονιές και κανείς δεν θα με κοιτάξει περίεργα για τα ρούχα μου. Κανείς δεν θα με κοιτάξει περίεργα.Η εξίσωση φυσικά –με τον αστό- βασίζεται στη ρατσιστική ιεράρχηση και σε καμία ταξικότητα.

στο δημοτικό του γαλλικού κολλεγίου St. Marc, οι γονείς πληρώνουν 7 χιλ. λίρες το χρόνο

στο δημοτικό του γαλλικού σχολείου St. Marc, οι γονείς πληρώνουν 7 χιλ. λίρες το χρόνο για το δημοτικό! Για να σας δώσω μια αναλογία, 3 χιλ. λίρες παίρνει ένας πρωτοδιόριστος καθηγητής με διδακτορικό σε δημόσιο πανεπιστήμιο. Τα παιδιά που δούλευαν ρεσεψιόν στο χόστελ μου στο Κάιρο βγάζουν γύρω στις 1000.

Ο αστός, κι όσα παιδιά αστών έχω γνωρίσει, έχουν πάει σ’ ακριβά ξένα σχολεία που καταλαμβάνουν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα (ενώ εγώ στο με δύο βάρδιες σχολείο της γειτονιάς μου κι εργαστήρι χημείας έχω δει μόνο στις ταινίες), έμαθαν αγγλικά στο προνήπιο (ενώ εγώ στο πανεπιστήμιο), φοράνε ακριβές μάρκες (ενώ εγώ τα προαναφερθέντα) κλπ. Κι όμως είμαστε κι οι δύο επίγονοι μιας παράδοσης που μας φέρνει στο ίδιο επίπεδο. Ένα στοιχείο που μας φέρνει κοντά είναι η μόρφωση και τα αγγλικά, που εμένα δεν μου στοίχισαν τίποτε ενώ σ’ εκείνους μια περιουσία. Και σε κάτι τέτοια έρχεται η υλική διαφορά του κάστρου της Ευρώπης με τον κόσμο εκτός των τειχών: η Ευρώπη συνεχίζει να εξασφαλίζει στους κατοίκους της ένα μίνιμουμ που απλά είναι αδιανόητο για το συντριπτικό κομμάτι του πληθυσμού στον πλανήτη. Και το εξασφαλίζει προφανώς λόγω της ιστορικής και συστηματικής λεηλασίας του υπόλοιπου κόσμου από την οποία όλες/οι μας έχουμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο επωφεληθεί, αθέλητα ίσως, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Οι απόφοιτοι των ακριβών ξένων σχολείων, και μόνο αυτοί, μπαίνουν στα αγγλόφωνα και γαλλόφωνα τμήματα των δημόσιων πανεπιστημίων της Αιγύπτου, τα οποία χρονολογούνται από την εποχή του Μουμπάρακ. Στην Αίγυπτο, που υπήρξε για αιώνες κέντρο της αραβικής διανόησης, οι αιγύπτιοι φοιτητές της ιατρικής στο πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας διδάσκονται πώς να θεραπεύουν το «liver» και το «kidney». Αν οι φοιτητές δεν καταλαβαίνουν την παράδοση στα αγγλικά, ο καθηγητής την επαναλαμβάνει στα αραβικά (;!;), αλλά οι εξετάσεις είναι μόνο στα αγγλικά. Στο πλαίσιο της απαξίωσης μιας γλώσσας τόσο εξαιρετικής όσο τα αραβικά (γιατί ο ρατσισμός δεν βασίζεται σε καμία πραγματική συνθήκη: την κατασκευάζει), διάφοροι απόφοιτοι τέτοιων ξένων σχολείων και ξενόφωνων τμημάτων αρέσκονται να χρησιμοποιούν αγγλικές εκφράσεις μιλώντας αραβικά. Και το ίδιο συμβαίνει και στις πρώην γαλλικές αποικίες του αραβικού κόσμου: στο skype της οικογένειας μιας κοπελιάς με δεσμούς στην Αλγερία, το γύριζαν από αραβικά σε γαλλικά στη μέση της πρότασης. Σε μια παράσταση τυνησιακού θιάσου έκαναν το ίδιο. Στις αστικές γειτονιές της Αλεξάνδρειας, οι αραβικές επιγραφές εξαφανίζονται εντελώς: φαίνονται αταίριαστες στους δρόμους με τις βίλλες που έχουν δικά τους ονόματα και ιδιωτική φύλαξη, και ευρωπαϊκού τύπου εστιατόρια και καφετέριες. Όλες οι μη αραβόφωνες ταινίες που προβάλλει η κινηματογραφική λέσχη της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας έχουν υπότιτλους μόνο σε αγγλικά. Γιατί προφανώς δεν θέλει να δει ταινία ο μη αγγλόφωνος Αιγύπτιος! Το ντόμινο και ο ναργιλές πρέπει να του αρκεί.

θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να αποτυπωνόταν σ' ένα χάρτη τι έκταση καταλαμβάνουν στο κεντρο της Αλεξάνδρειας ξένα σχολεία, ιδρύματα, κλπ, φυσικά και ελληνικά. Εδώ ένα ακόμη γαλλικό ιδιωτικό σχολείο

θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να αποτυπωνόταν σ’ ένα χάρτη τι έκταση καταλαμβάνουν στο κεντρο της Αλεξάνδρειας ξένα σχολεία, ιδρύματα, κλπ, συμπεριλαμβανομένων προφανώς των ελληνικών. Εδώ ένα ακόμη γαλλικό ιδιωτικό σχολείο

Η εκμάθηση γλωσσών στην Αίγυπτο είναι ακριβό σπορ. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης, σκέφτηκα μήπως πιστοποιήσω τις γλώσσες μου. Το γαμωινστιτούτο Θερβάντες λοιπόν για το τελευταίο επίπεδο του DELE (οι εξετάσεις του οποίου είναι μόνο στο Κάιρο) θέλει 800 λίρες. Μην κάνετε τη μετατροπή: είναι 26 κιλά μπαρμπούνια ή 100 κιλά γαυράκι. Στο γαμωYunus Emre (για τα τούρκικα) οι τύποι τελείως ξεδιάντροπα μου είπαν ότι είναι 80 δολάρια (δεν ξέρω δηλαδή πόσο ακριβώς θα πληρώσω και να ληφθεί υπόψη ότι το δολάριο έχει φτάσει στο θεό). Στο δε γαμωΒρετανικό Συμβούλιο η φάση ξέφυγε τελείως. Το IELTS (δεν έχουν το proficiency στην Αίγυπτο) είναι 1260 λίρες! Δηλαδή 6.300 ατομικές πίτες ψωμιού, 840 κιλά πορτοκάλια για χυμό, 252 κεσέδες παστίτσιο απ’ αυτό που πουλάνε στο δρόμο, 420 τσάγια σε καφενείο. Δεν είναι τυχαίο που φυλάνε μπάτσοι και τα τρία ιδρύματα. Κι αυτά είναι τα νούμερα για να πιστοποιήσεις τη γνώση της γλώσσας. Πόσα πρέπει να πληρώσεις για να την αποκτήσεις δεν το ξέρω. Κι έτσι μόνο οι απόφοιτοι ξένων σχολείων μπορούν να μπουν στα ξενόγλωσσα τμήματα των δημόσιων πανεπιστημίων που μ’ αυτόν τον τρόπο πιο ταξικά δεν μπορούν να γίνουν. Ρωτώντας για πληροφορίες έναν καθηγητή, μου είπε ότι όσες φορές εκείνος έχει διδάξει σε τέτοια τμήματα το έχει ευχαριστηθεί: το επίπεδο είναι σαφώς ανώτερο. Κι έτσι τα παιδιά των πλούσιων οικογενειών εκτός από πλούσια παρουσιάζονται και ως έξυπνα!

εκτός από την απαξίωση της ζωής, της γλώσσας, του σώματος των αιγυπτίων, τους στερείται και η ελεύθερη πρόσβαση στους δρόμους: μετά την επανασταση στις μεγάλες πόλεις υπάρχει ένα δίκτυο αποκλεισμένων δρόμων που έχει τοποθετηθεί είτε σε γειτονιές που έχουν πρεσβείς και πολυεθνικές (όπως και στη συγκεκριμένη) είτε στις εξόδους φτωχογειτονιών

εκτός από την απαξίωση της ζωής, της γλώσσας, του σώματος των αιγυπτίων, τους στερείται και η ελεύθερη πρόσβαση στους δρόμους: μετά την επανασταση, στις μεγάλες πόλεις υπάρχει ένα δίκτυο αποκλεισμένων δρόμων είτε σε γειτονιές που έχουν πρεσβείες και πολυεθνικές (όπως και στη συγκεκριμένη) είτε στις εξόδους/εισόδους φτωχογειτονιών

Και για να τελειώσω την αφήγηση αναπαραγωγής του πρώην θεσμικού ρατσισμού σε περίοδο ανεξαρτησίας θα πω για την εμπειρία μου στο μπαρ ακριβού ξενοδοχείου στην Αλεξάνδρεια. Πριν κανα μήνα ήρθε να με επισκεφτεί ένα φίλος, Άγγλος, που είχα γνωρίσει στη Σαναά, Υεμένη, κι ο οποίος μένει στη Σαουδική Αραβία εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια. Όταν τον γνώρισα δούλευε μεταφραστής σε μια σαουδαραβική εφημερίδα, αλλά πλέον εργάζεται σε μια πετρελαϊκή εταιρεία. Και καθώς έχει νοικιάσει τον εαυτό του στη σκοτεινή πλευρά της δύναμης είχε τα λεφτά να κάνουμε πράγματα που εγώ δεν θα έκανα ποτέ στην Αλεξάνδρεια. Έτσι τρωγοπίναμε στην ταράτσα του ξενοδοχείου του (το να ανοίγεις μπουκάλι κρασί στην Αλεξάνδρεια είναι μια ακριβή πρακτική που περιορίζεται μόνο στα ξενοδοχεία 5 αστέρων: η ανηθικότητα της πράξης εξαγοράζεται με τα φράγκα) ή κάναμε λογαριασμούς σε εστιατόρια πάνω από 300 λίρες το βράδυ. Σε μια από αυτές τις εξορμήσεις, λοιπόν, πήγαμε στο μπαρ του ξενοδοχείου Μετροπόλ, ένα από τα αποικιακά ξενοδοχεία που βρίσκονται στην πλατεία Σαάντ Ζαγλούλ. Ήταν σαν κωλόμπαρο μερικές δεκαετίες πίσω, όπου κουστουμαρισμένοι κύριοι που δεν φαίνονταν να διασκεδάζουν ιδιαίτερα έπιναν μπουκάλι ουίσκι παρακολουθώντας την ημίγυμνη τραγουδίστρια μέσα σε πολύ καπνό και ημίφως. Η κοπελιά, που τραγουδούσε πάνω σε ηχογραφημένη μουσική, ήταν σοκαριστικά λευκή, ιδίως σε σύγκριση με τον μελαμψό τραγουδιστή. Ρώτησα λοιπόν τον φίλο αν είναι προαπαιτούμενο για τις τραγουδίστριες να είναι λευκές και μου είπε ότι βάζει λευκαντική πούδρα, κι ότι υπάρχει ολόκληρη σειρά καλλυντικών πιο μόνιμης ή πιο προσωρινής λεύκανσης. Το είχα δει αυτό σε γάμους, στην Υεμένη και τώρα που πήγα στη Σίβα. Οι νύφες έβαζαν άσπρη πομάδα (όχι απλά πούδρα) σε ό,τι κομμάτι του δέρματος φαινόταν. Οι καλεσμένες το έβρισκαν όμορφο, εγώ αποκρουστικό.

Λευκότητα, απαξίωση της γλώσσας, αποκλεισμός από την εκπαίδευση, απαξίωση της ζωής των ιθαγενών (βλ. προηγούμενη ανάρτηση: Οσμή θανάτου) που είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας και βγάλε. Κι αυτό φυσικά συνδυάζεται με την προνομιακή συνθήκη που έχουν οι μορφωμένοι ξενόφερτοι, οι ξένες εταιρείες που λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας, καθώς και οι ντόπιοι συνεργάτες τους που αναπαράγουν το σύστημα του ρατσισμού και την αποικία που δεν τέλειωσε ποτέ. Οι Κρόμερ στοιχειώνουν ως βαμπίρ ένα σημαντικό κομμάτι του κόσμου. Κι εμείς είμαστε παιδιά τους!

Υ.Γ. Η οικογένεια Μουμπάρακ δεν έμεινε πίσω ως προς τις οφ σόρ εταιρείες που αποκάλυψαν οι διαρροές των Panama Papers.

φωτογραφία μπόνους: ένα κομμάτι της Αλεξάνδρειας χωρίζεται σε βορρά και νότο λόγω των γραμμών του τρένου. Στο βορρά είναι το ρυμοτομημένο ευρωπαϊκό κομμάτι και στο νότο η πλέμπα. Οι γέφυρες είναι αραιές, αν και υπάρχουν υπόγεια περάσματα. Ωστόσο στο χάρτη μοιάζει με πραγματική τάφρος. Στο γειτονικό μου πέρασμα από τον νότο στο βορρά, φύλακας της τάφρου έχει οριστεί ο έλληνας πρόξενος πρόξενος, το σπίτι του οποίου, αποικιακής αρχιτεκτονικής, βρίσκεται ακριβώς στη γωνία της βόρειας πλευράς

φωτογραφία μπόνους: ένα κομμάτι της Αλεξάνδρειας χωρίζεται σε βορρά και νότο λόγω των γραμμών του τρένου. Στο βορρά είναι το ρυμοτομημένο ευρωπαϊκό κομμάτι και στο νότο η πλέμπα. Οι γέφυρες είναι αραιές, αν και υπάρχουν υπόγεια περάσματα. Ωστόσο στο χάρτη μοιάζει με πραγματική τάφρος. Στο γειτονικό μου πέρασμα από τον νότο στο βορρά, φύλακας της τάφρου έχει οριστεί ο έλληνας πρόξενος, το σπίτι του οποίου, αποικιακής αρχιτεκτονικής, βρίσκεται ακριβώς στη γωνία της βόρειας πλευράς. Δυστυχώς δεν φυσάει για να θαυμάσετε την ελληνική και την ευρωπαϊκή σημαία.

 

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2016/04/13/%ce%b7-%cf%83%cf%8d%ce%b3%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d/trackback/

RSS feed for comments on this post.

9 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Ωραία! Χαίρομαι επίσης για τις παράλληλες διαδρομές κι επειδή αγαπάς τον, κατά κάποιο τρόπο, συμπατριώτη μου!

    • εγώ να δεις πώς χαίρομαι για τις παράλληλες διαδρομές! Ακόμη με την ανάρτησή σου ασχολούμαι! Τη δε προηγούμενη (Εγκώμιο στην Κρεολικότητα) την έχω διαβάσει 2,5 φορές!

      Να ‘σαι καλά Μπουκανιέρο!

  2. Reblogged στις a hairless ape.

  3. […] Σύνδεση με Κάιρο, Η σύγχρονη αναπαραγωγή του ιστορικού ρατσισμού […]

  4. «Ένιωθα να κουβαλάω την αποικιοκρατία στην πλάτη μου»: με συγκλόνισε αυτή η φράση γιατί δεν έβρισκα τρόπο να εκφράσω αυτό το συναίσθημα του να είσαι λευκή Ευρωπαία (αν και φτωχή) σε μία χώρα με αποικιοκρατικό παρελθόν. Η εμπειρία μου από την Κολομβία, όπου έζησα για ένα διάστημα, είναι ότι έχεις πιο ευνοϊκή αντιμετώπιση λόγω χρώματος δέρματος, ένα ντε φάκτο προνόμιο. Κι αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι πολύ άβολα, σα να θέλεις να πεις στους ανθρώπους «δεν είμαι ανώτερη από σας, μην υποτιμάτε τον εαυτό σας» ότι αυτή είναι νοοτροπία-κατάλοιπο της αποικιοκρατίας, αλλά ταυτόχρονα ξέρεις ότι ακούγεται ηλίθιο και ελιτίστικο το να πεις κάτι τέτοιο, οπότε καλύτερα να το βουλώσεις. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι εννοώ.

  5. χαχα, δεν ξέρω πώς να ερμηνεύσω αυτό το «αχχχ»!

    • Ως κατανόηση βέβαια! Υπάρχει ένα βιβλιαράκι μεταφρασμένο στα ελληνικά (αν θυμηθώ περισσότερα θα το συμπληρώσω), που έρχεται συχνά στο μυαλό μου. Δυστυχώς το είχα διαβάσει λίγο αποσπασματικά. Το βιβλίο λοιπόν το γράφει ένας λευκός ο έχοντας την ανάλυση ότι η ρατσιστική κοινωνία στην οποία ζει έχει τόσες προκατασκευασμένες ιδέες για τον άλλο που δεν επιτρέπει τελικά την ισότιμη σχέση για καμία από τις δύο πλευρές και το μόνο που τους επιτρέπει να κάνουν από κοινού είναι εγκληματικές πράξεις. Φτιάχνουν λοιπόν μια συμμορία (δεν θυμάμαι αν είναι ο μόνος λευκός ή έχει κι άλλους) με μαύρους…

      Στην Αίγυπτο, έκτός όλων των άλλων που γράφω στην ανάρτηση, υπάρχει κι εδώ μια παράμετρος του ορισμού της ελευθερίας ως δυνατότητα να ταξιδεύει κανείς, αλλά ο κόσμος δεν μπορεί να βγάλει διαβατήριο ούτε αν βγάλει διαβατήριο να του δοθεί βίζα για το δυτικό κόσμο. Το γεγονός ότι εγώ έχω διαβατήριο αμέσως αμέσως δημιουργεί για μένα ένα χάσμα αγεφύρωτο με τον κόσμο εδώ. Η δυνατότητα για όποια ισότιμη σχέση καταποντίζεται.

      Δεν ξέρω τι γίνεται με τις βίζες, αλλά ένας φίλος κάποια στιγμή που ήρθε στην Ελλάδα από το Μεξικό πήρε εξάμηνη βίζα στο αεροδρόμιο. Από τον μουσουλμανικό κόσμο δεν μπορείς να πάρεις βίζα…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: