οσμή θανάτου

(Αλεξάνδρεια) Από την πρώτη φορά που έφυγα από την Ευρώπη, το 2008, η τελευταία μου παραμονή στην Ελλάδα ήταν η μεγαλύτερη: σχεδόν δυο χρόνια. Σε αυτά τα δυο χρόνια που έμεινα Ευρώπη (ναι, η Ελλάδα είναι Ευρώπη) ξέχασα διάφορα πράγματα που υπάρχουν έξω απ’ το κάστρο. Και με το που έφτασα στο Κάιρο άρχισα να θυμάμαι. Ένα από αυτά, που δεν το θυμήθηκα αλλά το αναγνώρισα για πρώτη φορά ως γνώριμο αλλά μη συνειδητοποιημένο, ήταν η οσμή θανάτου που έχουν όλα τα μέρη από τα οποία έχω περάσει, εκτός ίσως από τη Σαναά, που το 2009 ήταν σαν παρθενικός τόπος ειρήνης έξω από τον χρόνο και τον κόσμο. Μετά έγινε κι εκεί ένας πόλεμος για βεβαιώσει ότι δεν υπάρχουν ζώνες εξαίρεσης.

Αναδρομικά θυμήθηκα πόσο εύθραυστη, πόσο ασήμαντη είναι η ζωή έξω από το κάστρο, πόσο διαφορετικά βιώνεται στη γνώση αυτής της ευθραυστότητας. Στο Μεξικό και στην Τουρκία ενίοτε καθόμουν σε τραπέζια όπου ήμουν η μόνη που δεν είχα κάνει φυλακή· και το ότι ο κόσμος είχε κάνει φυλακή το μάθαινα τυχαία, παρεμπιπτόντως, εν τη ρίμη του λόγου. Στο Μεξικό ήξερα κόσμο που είχε απειλές θανάτου κι είχε πάρει τις αποφάσεις του: φώναζαν πιο δυνατά ούτως ώστε ο θάνατός τους να κοστίσει. Στην Αίγυπτο ήξερα κόσμο που εξαφανίστηκε για κάποιο διάστημα. Είχα ακούσει περιπτώσεις που δεν βρέθηκαν ποτέ. Το λεωφορείο των φοιτητών της Αγροτικής Ακαδημίας της Αγιοτσινάπα στο Μεξικό που εξαφανίστηκε ολόκληρο δεν  αποτελεί εξαίρεση: είναι ο κανόνας. Ένας φίλος μού έλεγε στο Κάιρο ότι ο ήχος που δεν μπορεί να ξεχάσει είναι το στομάχι που ανατινάζεται, όταν σκοτώθηκε το παλικάρι πίσω του στην Ταχρίρ. Έφευγε ο κόσμος από την πλατεία να πάει να κάνει ένα ντους, και γυρίζοντας κάποιοι είχαν σκοτωθεί. Κι αυτό μου το έλεγε κι ένας φίλος απ’ το Ντιγιάρμπακιρ, ότι κατέβαιναν σε πορεία πιτσιρίκια, τη δεκ. 1990, και κρύβονταν από τις σφαίρες. Αυτό θα πει κατεβαίνω σε πορεία σε αρκετά μέρη έξω από το κάστρο. Αυτό θα πει κάνω κατάληψη της πλατείας. Μπορεί να μην ήσουν εσύ αλλά ξέρεις πως θα μπορούσες να είσαι… Ακόμη και στην ειρήνη της Σίβας αρκετοί απ’ όσους ήξερα είχαν χάσει παιδιά, κάποιοι περισσότερα από ένα…

Πώς τον λένε εκείνο τον ηθοποιό, τον γιάνκη, που μιλώντας σε μια τιμητική εκδήλωση σ’ ένα γιάνκικο πανεπιστήμιο έλεγε ότι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο είναι ο καθένας κι η καθεμιά μας, η καταπληκτική μας μοναδικότητα. Προφανώς κι είναι λευκός, γιατί μαύρος στην ΗΠΑ δεν λέει τέτοια πράγματα. Και προφανώς δεν του είναι καθόλου συνειδητό ότι αυτή η πεποίθηση της καταπληκτικής μοναδικότητας μακράν από το να είναι μια αφαιρετική σύλληψη αυτοενδυνάμωσης βασίζεται σε στέρεες υλικές βάσεις που στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου ή σε άλλες τάξεις του δικού μας κόσμου είναι εντελώς απούσες.

Κι όμως το ξέραμε στην Αίγυπτο ότι οι ξένοι που ήμασταν εδώ όσο κι αν συντροφεύαμε τους αγώνες δεν κινδυνεύαμε. Ίσα ίσα που οι αιγύπτιοι σύντροφοι προσπαθούσαν να έχουν και ξένους στους αγώνες τους μήπως γλιτώσουν και οι ίδιοι. Το καθεστώς Μουμπάρακ δεν ήθελε μπλεξίματα με τους δυτικούς συμμάχους. Κι αυτό τέλειωσε με τη δολοφονία του Τζούλιο, του παλικαριού από την Ιταλία που έκανε διδακτορικό στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ για τις ανεξάρτητες εργατικές ενώσεις κι εξαφανίστηκε από το μετρό του Καΐρου ανήμερα της επετείου της επανάστασης. Λίγες μέρες αργότερα βρέθηκε δολοφονημένος στην εθνική οδό με εμφανή σημάδια βασανισμού. Η ασυλία των ξένων σήμανε το τέλος της.

«Και γιατί έγινε τόσο θέμα η δολοφονία του Ιταλού», θα μου έλεγε ένα παλικαράκι 18 χρονών από το Κάιρο ένα βράδυ στην έρημο έξω από τη Σίβα. «Η δική του ζωή είναι πιο σημαντική από τη δική μου, από των τόσων που έχουν σκοτωθεί και δεν έγιναν πρωτοσέλιδα;» Κι όμως είναι… Γιατί κρατάμε κάτι απ’ τη δύναμη του κάστρου κι έξω απ’ αυτό. Γιατί κρατάμε κάτι απ’ την πεποίθηση της καταπληκτικής μας μοναδικότητας που αλλού δεν έχει υπάρξει ποτέ…

Advertisements
Published in: on Απρίλιος 3, 2016 at 23:03  Comments (1)  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2016/04/03/%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%ae-%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%85/trackback/

RSS feed for comments on this post.

One CommentΣχολιάστε

  1. Reblogged στις a hairless ape.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: