αγοράζοντας κοτόπουλο στην Όαση της Σίβας

Θαρρώ πως οι πιο ουσιαστικές εμπειρίες που μπορούμε ν’ αποκομίσουμε από την παραμονή μας σε άλλα μέρη είναι όταν τα αυτονόητα και οι πρακτικές μας συναντούν άλλα αυτονόητα και άλλες πρακτικές που λειτουργούν εξίσου καλά με τις δικές μας. Ακόμη πιο ουσιαστική γίνεται η εμπειρία όταν κάποια απ’ αυτά τα άλλα αυτονόητα και τις άλλες πρακτικές μπορεί να μας δείχνουν τη βαθιά αλλοτρίωση των δικών μας αυτονόητων και πρακτικών, κοινώς τη δική μας αλλοτρίωση. Σήμερα είχα μια τέτοια εμπειρία… αγοράζοντας κοτόπουλο.

Βρίσκομαι στην Όαση της Σίβας εδώ και μια βδομάδα και θα μείνω για κάποιο διάστημα. Οι κοτοπουλάδες λοιπόν στη Σίβα, οι οποίοι είναι και παπιάδες (πουλούν και πάπιες δηλαδή) έχουν κλουβιά φτιαγμένα από τους μίσχους των κλαδιών του φοίνικα στα οποία βρίσκεται ζωντανή η πραμάτεια τους. Καθώς στη γειτονιά μου υπάρχει ένας κοτοπουλάς-παπιάς τον παρατηρούσα κάθε φορά που περνούσα να κόβει τα κοτόπουλα πάνω σ’ έναν τεράστιο κορμό δέντρου ή να λιάζεται έξω απ’ το μαγαζί. Πώς να γίνεται άραγε το νταλαβέρι, αναρωτιόμουν.

Σήμερα ήμουν αποφασισμένη να λύσω το μυστήριο. Πήγα στην αγορά, μπροστά στο μεγάλο τζαμί, με την ελπίδα να βρω σαμπουάν, κι εκεί ήταν ένα κοτοπουλάδικο-παπιάδικο όπου δούλευε ένα συμπαθητικό παλικάρι. Οι Σιβανοί έχουν σκούρο δέρμα και λαμπερά μάτια. Η παχυσαρκία δεν είναι συχνή (βασικά δεν έχω δει) σε νεαρές ηλικίες. Το μαγαζί ήταν περιποιημένο και είχε και καταψύκτη. Απ’ έξω είχε τα κλουβιά με τα κοτόπουλα, ενώ τις πάπιες τις είχε περιφραγμένες μπροστά στο μαγαζί. «Θα ήθελα κότα», του είπα, «αλλά όχι πολύ γιατί είμαι μόνη μου».

Για την ακρίβεια, μ’ αρέσουν τα μπούτια του κοτόπουλου, πράγμα που δεν λέω ποτέ αν βρεθώ σε γεύμα με κοτόπουλο: θα φάω ό,τι πέσει στο πιάτο μου. Ωστόσο όταν έχω επιλογή ή αγοράζω για μένα, προτιμώ τα μπούτια. Μπούτια σημαίνει πόδια, τα πόδια της κότας δηλαδή, που όταν σφαχτεί γίνεται κοτόπουλο. Το παλικάρι κοίταξε την πραμάτεια του, τις κότες δηλαδή, και διάλεξε μια μικρή. Τον κοίταξα με κρυμμένη απορία. Προφανώς ντράπηκα να ζητήσω τα πόδια τις κότας. Για να ζητήσω τρία πόδια ούτε λόγος. «Γίνεται μισή κότα;», τον ρώτησα (άραγε να τον είχε ρωτήσει κανείς πριν από μένα;). «Όχι», μου λέει, «η κότα πάει ολόκληρη. Αλλά μπορώ να στην κόψω σε κομμάτια». «Ωραία», του λέω, «πόσο είναι το κιλό;», εννοώντας το κιλό η κότα που κρατούσε ζωντανή στα χέρια του. Την έβαλε όπως ήταν πάνω στη ζυγαριά μέσα στο μαγαζί. Ήταν δυο κιλά και ένα τέταρτο. 37 λίρες, μου λέει (βγαίνει γύρω στα 2 ευρώ το κιλό). «Εντάξει», του λέω. Είχε εκεί ένα πλαστικό βαρέλι, μπροστά στον νιπτήρα. Μ’ ένα μικρό μαχαιράκι και μια ανεπαίσθητη, απαλή κίνηση, έσφαξε την κότα και το αίμα της έτρεξε το βαρέλι. Την έβαλε στο νιπτήρα. Του είπα πως θα επέστρεφα σε λίγο και πήγα στην αγορά για τον αφήσω να την ξεπουπουλιάσει. Πάπια μάλλον δεν θα φάω: παραείναι μεγάλες…

Advertisements
Published in: on Νοέμβριος 19, 2015 at 17:47  Σχολιάστε  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2015/11/19/%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%ac%ce%b6%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%8c%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%83/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: