επιστροφή στο Κάιρο

grafiti CairoΒροχή. Για δυο λεπτά μόνο. Ο κόσμος βγήκε χαμογελώντας στα παράθυρα και στα μπαλκόνια, όπως κι εγώ. Κάποια λίγα χέρια απλώθηκαν για να συγκεντρώσουν τις σταγόνες και να πλύνουν το πρόσωπό τους σε προσευχή ευχαριστίας για τη βροχή που ξεπλένει δρόμους, αυλές και αμαρτίες.

Φωτογραφίες: μια κυβέρνηση υπό πολιορκία (κάντε κλικ πάνω για την πλήρη λεζάντα)

Για κάποιο λόγο θαρρώ πως θα ‘ρχομαι και θα ξανάρχομαι σ’ αυτή την πόλη που μ’ έβγαλε απ’ το κάστρο της Ευρώπης. Μια πόλη όπου υπάρχουν τα πάντα και οι πάντες. Στο κτίριο των δημοσίων υπηρεσιών, το περίφημο Μογκάμμα, όπου πήγα να παρατείνω τη βίζα μου, βρίσκει κανείς κόσμο απ’ όλες τις αφρικανικές χώρες, τις αραβικές, τις Αμερικές, την Ασία, την Ευρώπη. Κάποιοι Αιγύπτιοι ζουν απ’ αυτό: ανανεώνουν βίζες και άδειες παραμονής σε μια διαδικασία που μοιάζει δεδαλώδης, μα δεν είναι.

Πριν έξι χρόνια που ήμουν εδώ (2008-9) άδεια παραμονής για ένα χρόνο με διαδιασία δυο ημερών. Την έχασα φυσικά με το πρώτο ταξίδι στην Ελλάδα, γιατί δεν ήξερα ότι πριν ταξιδέψω έπρεπε να πάρω βίζα επανεισόδου. Η διαδικασία πλέον έχει γίνει πιο πολύπλοκη. Εγώ είμαι στη δεύτερη βδομάδα αναμονής, ενώ ένας φίλος ολλανδός συνταξιούχος, που φύτευε μονάδες επεξεργασίας γάλακτος με χρηματοδότηση της ολλανδικής (νεοαποικιακής) κυβέρνησης σε διάφορα μέρη του τρίτου κόσμου, περιμένει ήδη ένα μήνα. Το πρώτο που έρχεται στο μυαλό φίλων που τους ρωτώ είναι ζητήματα ασφάλειας. Είναι της μοδός βλέπετε. Σε περιόδους κρίσης ωστόσο ζητούμενο είναι ο έλεγχος της εργασίας, η υποτίμησή της και ο επανάκαμψη τους κράτους ως ρυθμιστή και εγγυητή της ειρήνης. Άραγε θα μπορούσα ν’ αποφύγω ένα κρυφό χαμόγελο όταν άκουσα την γιάνκισσα λίγο πιο μπροστά μου, στη σειρά των γυναικών, να παραπονιέται αγανακτισμένη ότι έρχεται κάθε μέρα για να της πούνε ‘αύριο’; Στην δυσαρέσκεια μιας τουριστίνας που αναρωτιόταν γιατί η Αίγυπτος να μη θέλει τουρίστες ή ξένους που θέλουν να μείνουν, απάντησα πως οι Αιγύπτιοι στην Ελλάδα μπορούν να έρθουν μόνο με βάρκες που βουλιάζουν. Κι έφυγα γρήγορα γιατί η ανοχή στην άγνοια έχει και τα όριά της.

η αντικοινωνική ανάπλαση της πλατείας Ταχρίρ με φόντο το Μογκάμμα

η αντικοινωνική ανάπλαση της πλατείας Ταχρίρ με φόντο το Μογκάμμα

Ξανάρχισε να βρέχει, για να ξεπλύνει άλλη μια φορά τους δρόμους που βάφτηκαν με το αίμα όσων ζητούσαν μια αλλαγή. Η πλατεία της Απελευθέρωσης (Ταχρίρ), όπου στάθμευαν τα βρετανικά στρατεύματα πριν να ξεκουμπιστούν το 1945, και που συγκένρωσε τόσες ελπίδες πάλι και πάλι, έχει γίνει πονεμένη ανάμνηση. Η αντικοινωνική της ανάπλαση (να αποδώσω έτσι τον όρο gentrification;), που ξεκίνησε επί Μουμπάρακ, έχει ολοκληρωθεί: ένα υπόγειο πάρκινγκ με κομμάτια επίγειου ψεύτικου γρασιδιού καταλαμβάνει σημαντικό κομμάτι μπροστά στο αρχαιολογικό μουσείο. Μόνο κάποια γκράφιτι έχουν μείνει στους γύρω δρόμους για να θυμίζουν το διάστημα που το μέρος αυτό συγκέντρωσε τα βλέμματα όλου του κόσμου. Η τάξη έχει επανέλθει. Εκατοντάδες έχουν σκοτωθεί από τα σώματα ασφαλείας επί Σίσι. Ένας ολόκληρος δρόμος με καφενεία που συνήθιζα να πηγαίνω με συντρόφους έκλεισε πριν μερικούς μήνες με δικαστικές αποφάσεις. Η συζητήσεις για την πολιτική ξανάγιναν χαμηλόφωνες, ή καλύτερα καθόλου, ας αλλάξουμε θέμα, τι θες και τα σκαλίζεις. Τα χαμόγελα της νοσταλγίας γυρίζουν σε θλίψη. Αποτύχαμε. Την παραμονή παραίτησης του Μουμπάρακ 25 άτομα, εκπρόσωποι διάφορων κινημάτων της πλατείας, συναντήθηκαν με τον στρατό και συμφώνησαν την εγκατάλειψη της πλατείας μετά την παραίτηση του Μουμπάρακ, καθώς και την ανάληψη της εξουσίας από τον στρατό για λίγο. Ίσως ένα 20% παρέμεινε και χτυπήθηκε από μπάτσους και παραστρατιωτικούς. Η πλατεία ήταν δική μας. Έπρεπε να είχαμε μείνει μέχρι την ολοκληρωτική αλλαγή. Ήταν λάθος που δώσαμε την πλατεία.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Αλλά ο κόσμος δεν έχει πλέον ψευδαισθήσεις: ένα ηχηρό μήνυμα δόθηκε με τη σιωπηλή αποχή από τις βουλευτικές εκλογές την περασμένη βδομάδα: τα επίσημα νούμερα συμμετοχής είναι 26% αλλά στην πραγματικότητα φαίνεται ότι ήταν γύρω στο 2%, κι αυτό παρά το τσουχτερό πρόστιμο των 500 λιρών (μην κάνετε τη μετατροπή, δεν έχει σημασία: είναι πολλά τα λεφτά). Σε διάφορα εκλογικά κέντρα οι δικαστικοί αντιπρόσωποι έλεγαν στις κάμερες των καναλιών ότι δεν είχε πατήσει άνθρωπος. Σ’ ένα βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, νεαρός είπε ότι είχε επισκεφτεί διάφορους υποψήφιους βουλευτές και είχε βγάλει περισσότερα λεφτά απ’ όσα βγάζει το χρόνο. Το ίδιο είχε συμβεί και με τους υπόλοιπους που βρίσκονταν στο καφενείο, έτσι δεν είναι; Έτσι ήταν. Κανείς τους δεν πήγε να ψηφίσει…

Πλατεία, πού ήσουν τόσο καιρό; Τραγούδι από τους Cairokee που το έχει αγαπήσει πολύ ο κόσμος εδώ [Ενεργοποιήστε τους υπότιτλους στ’ αγγλικά πατώντας τις ρυθμίσεις (εικονίδιο παξιμάδι)]

Advertisements
Published in: on Οκτώβριος 28, 2015 at 18:34  5 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2015/10/28/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%ac%ce%b9%cf%81%ce%bf/trackback/

RSS feed for comments on this post.

5 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Reblogged στις a hairless ape.

  2. Reblogged στις agelikifotinou.

  3. τι να πω… θλήψις

  4. Να ‘σιεις να ακούεις:

    • Τωρά το είδα! Ακούω το! Φιλιά πολλά!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: