εμείς, το σύστημα και το σύστημα μέσα μας: προσευχή για τον χρόνο που έρχεται

Σαν μια πνοή αέρα πέρασε αυτός ο χρόνος. Συνελεύσεις, κουβέντες, συνελεύσεις, πρωτοβουλίες δράσης ή αλληλεγγύης, συνελεύσεις, πορείες (λίγες στη μικρή μας πόλη), συνελεύσεις, καταλήψεις. Ένας τοίχος με τις αφίσες της χρονιάς. Μόνο κινηματικές πια, όχι άλλες.

Είχα μια κουβέντα μ’ ενα σύντροφο και φίλο τις προάλλες, για τις εκλογές. Έλεγα πως δεν υποβιβάζω αυτή τη μάχη, πως δεν παραβλέπω την απίστευτη δύναμη πάνω στις ζωές μας, στο έδαφος, στο υπέδαφος, στον αέρα, στη θάλασσα, στα ποτάμια, που δίνεται σε κάποιους κρετίνους. Δεν είναι μάχη που δεν αξίζει να δοθεί. Απλά δεν είναι η δική μου. Εγώ δεν την πιστεύω. Κι αν περνώ τόσο χρόνο σε συνελεύσεις και κουβέντες είναι γιατί πιστεύω σε έναν άλλο τρόπο να γίνεται πολιτική. Σ’ έναν αγώνα να κερδίσουμε χώρο, χιλιοστό χιλιοστό, απέναντι στην Κυριαρχία. Για φαντάσου! Φαντάσου μια χώρα όπου κάθε πόλη και κάθε χωριό θα ήταν κερδισμένο από τους κατοίκους του, γηγενείς και επήλυδες! Για φαντάσου!

Στη μικρή μας πόλη καταλήφθηκε το πανεπιστήμιο. Σε κάποια από τις γενικές συνελεύσεις για να αποφασιστεί η συνέχιση της κατάληψης εγώ η γιαγιά, προερχόμενη από καγκούρικη κουλτούρα πανεπιστημιακών συνελεύσεων, όπου φωνάζαμε, βρίζαμε κι έπεφταν και κλωτσιές και σφαλιάρες, φώναξα σε κάτι που είπε κάποιος από τους ομιλητές. Το έκανα τρεις φορές, σε διαφορετικά σημεία του αμφιθεάτρου, τις δύο έχοντας κοντά μου κόσμο που δεν με ήξερε και την τρίτη που με ήξερε. Και τις τρεις φορές μού έκαναν παρατήρηση. Δεν κάνουμε τέτοια εδώ. Δεν φωνάζουμε. Αν θέλουμε να πούμε κάτι, παίρνουμε το λόγο. Έτσι κατακτιούνται οι χώροι, σκέφτηκα. Χιλιοστό χιλιοστό. Διαμορφώνονται πρακτικές που αποκλείουν κάποιες άλλες ως μη δυνατές, ως απαράδεκτες. Με είχε ξεπεράσει η ιστορία.

Στη μικρή μας πόλη καταλάβαμε κι εμείς το δημαρχείο (ένα ανάμεσα στα 35 κατειλημμένα κτίρια σ’ όλη την Ελλάδα), αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού. Ήταν μια εξαιρετικά ωφέλιμη εμπειρία, που, παρότι διαφωνώ σε διάφορα με τον Ρωμανό (συμπεριλαμβανομένων και των εκτιμήσεών του ότι ο αγώνας κατέληξε σε νίκη), του την οφείλουμε. Εκείνες τις μέρες βγήκαμε ο καθένας και καθεμιά μας απ’ τον μικρόκοσμο της ομάδας ή του πολιτικού χώρου μας και συγκρουστήκαμε με το σύστημα που έχουμε μέσα μας, που μας κληροδοτεί αντιφάσεις, αυτόματες αντιδράσεις και καχυποψία. Στη μικρή κατάληψη της μικρής μας πόλης εκδηλώθηκε ένας ανταγωνισμός μεταξύ διαφορετικών αντιλήψεων και πρακτικών ως προς το ποια θα επικρατούσε. Θεωρώ πως τον ανταγωνισμό αυτόν μάς τον κληροδοτεί το σύστημα για να αποτρέψει την ένωση των φτωχών μας δυνάμεων, για να εξασφαλίσει ότι οι σπίθες μας δεν θα μετατραπούν στην πυρκαγιά που θα το κάψει. Χέρι χέρι μ’ αυτό, πάει η διεκδίκηση της πολιτικής ορθότητας από κάθε ομάδα και κάθε χώρο  -στις θέσεις και τις πρακτικές- που συνοδεύεται από την απόρριψη όλων των άλλων τρόπων και θεωρήσεων, που συνοδεύεται από καχυποψία.

Στη μικρή κατάληψη της μικρής μας πόλης διάφοροι σύντροφοι, που διεκδικούν ή όχι την πολιτική ορθότητα των πρακτικών τους, παρουσίασαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν έπιασε κανείς σκούπα και σφουγγαρίστρα παρά μόνο αφότου γκρίνιαξαν οι συντρόφισσες. Σ’ αυτόν τον κατακτημένο χώρο, οι σύντροφοί μας στον αγώνα ανέλαβαν τον ρόλο που τους δίνει η Κυριαρχία, η πατριαρχία, το σύστημα, κι έδωσαν και σ’ εμάς τον αντίστοιχο. Είμαστε βαθιά αλλοτριωμένοι/-ες, γεμάτοι/-ες αντιφάσεις και κανείς/καμιά μας δεν ενσαρκώνει καμία πολιτική ορθότητα/καθαρότητα, ούτε στη θεωρία ούτε στις πρακτικές.

Προφανώς και επιλέγουμε αυτό που νομίζουμε σωστό/ορθό/λογικό, τόσο στις θεωρήσεις, όσο και στις πρακτικές. Διαφορετικά θα επιλέγαμε κάτι άλλο. Το πρόβλημα είναι όταν θεωρούμε πως αυτό είναι το μόνο σωστό/ορθό/λογικό, κι ακόμη χειρότερα ότι όλα τ’ άλλα είναι λάθος/παρανοήσεις/παράλογα! Εκεί βρίσκεται η διεκδίκηση της απόλυτης ορθότητας από μια μόνο θεώρηση/πρακτική. Κι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ποιος άραγε είναι ο κόσμος που ονειρευόμαστε; Είναι ένας κόσμος μόνο για μας; Ένας κόσμος όπου όλοι θα έχουν γίνει σαν εμάς; Πώς άραγε θα έχουν εξοντωθεί οι υπόλοιποι; Πού είναι οι επικλήσεις στις διαφορετικότητα; Εννοούμε ως τέτοια μόνο τη διαφορετικότητα φυλής, γλώσσας και πολιτισμικών πρακτικών; Οέο;

Διάβαζα χτες ένα βιβλίο. Έγραφε πως θα μπορούσαμε να χωρίσουμε σε τρεις κατηγορίες τα κινήματα και τις αντιδράσεις απέναντι στην Κυριαρχία, ανάλογα με το βάθος της κριτικής που της ασκούν:

Η λιγότερο ριζοσπαστική βαθμίδα είναι η κριτική απέναντι σε ένα κομμάτι του κυρίαρχου στρώματος ότι παραβιάζει τις νόρμες με τις οποίες ισχυρίζεται ότι κυβερνά· η επόμενη πιο ριζοσπαστική βαθμίδα είναι να κατηγορηθεί το σύνολο του κυρίαρχου στρώματος ότι αποτυγχάνει να τηρήσει τις αρχές της διοίκησής του· και η πλέον ριζοσπαστική βαθμίδα είναι η αποκήρυξη των ίδιων των αρχών με τις οποίες το κυρίαρχο στρώμα νομιμοποιεί την κυριαρχία του. Θα μπορούσε να αναλυθεί με αυτόν τον τρόπο η κριτική ενάντια σχεδόν σε κάθε μορφή κυριαρχίας. Είναι άλλο πράγμα να ισχυριστεί κανείς ότι αυτός ο βασιλιάς είναι λιγότερο αγαθοεργός από τους προκατόχους του, άλλο να ισχυριστεί ότι γενικότερα οι βασιλιάδες δεν τηρούν την αρχή της αγαθοεργίας που ευαγγελίζονται, και διαφορετικό να αποκηρύξει όλες τις μορφές βασιλείας ως απαράδεκτες.

Δεν θα μπορούσαμε άραγε να θεωρούμε όλους όσους θα κατατάσσονταν στις παραπάνω τρεις κατηγορίες ως συντρόφους στον αγώνα ενάντια στον κοινό εχθρό που είναι ο βασιλιάς, ο δικός μας ή όλοι οι βασιλιάδες του κόσμου;

Μια βασική και βάσιμη διαφωνία σ’ αυτό είναι πως για μια συμπόρευση πρέπει να βρεθεί μια χρυσή μέση οδός, που θα αφαιρεί την ριζοσπαστικοποίηση του λόγου και της πράξης από τα διαφορετικά κομμάτια που θα συνταχτούν. Θαρρώ πως αυτή η αντίληψη είναι λανθασμένη. Θαρρώ πως η μεγαλύτερη πράξη αντίστασης απέναντι στον φασισμό είναι ο σεβασμός στη διαφορετικότητα: το ζητούμενο δεν είναι ούτε να πιάσει παλούκι όποιος πιστεύει στην ειρηνική διαμαρτυρία, ούτε ν’ αφήσει το παλούκι όποιος θεωρεί απαραίτητη την αντιβία. Δεν υπάρχουν δύο δρόμοι εδώ πέρα. Υπάρχουν αλληλοσυμπληρούμενες πρακτικές. Και το ζητούμενο είναι στους χώρους που κατακτάμε ή διεκδικούμε να υπάρχει το πρόσφορο έδαφος για τη ριζοσπαστικοποίηση όλων, με σεβασμό ο καθένας στις πρακτικές και τις θεωρήσεις του άλλου.

Θα ‘θελα για τον χρόνο που έρχεται να κάνω μια προσευχή στην αγία των κινημάτων (για κάθε μαλακία υπάρχει κι ένας άγιος, γιατί να μην υπάρχει και για τα κινήματα):

Καλή μου αγία των κινημάτων, θα θελα τον χρόνο που έρχεται να αποκτήσω την ταπεινότητα που μου λείπει, να καταφέρω να αναγνωρίσω πόσο βαθιά μ’ επηρεάζει το σύστημα στις πρακτικές και τις κρίσεις μου απέναντι σε κόσμο που θα μπορούσαν να είναι σύντροφοί μου και τους βλέπω ως εχθρούς, να μην ξεχνώ ποιος είναι ο κόσμος που ονειρεύομαι, ένας κόσμος με αγάπη, σεβασμό, συντροφικότητα, οριζοντιότητα και αλληλεγγύη. Ένας κόσμος φωτεινός. Και να μην ξεχνώ ότι αυτές οι αξίες είναι η μεγαλύτερη αντίσταση απέναντι στον φασισμό που προωθεί τον ανταγωνισμό, την καχυποψία, την επιβολή, τις ιεραρχίες (άτυπες ή μη). Ας έχω τον χρόνο που έρχεται τη διάκριση να δω και να νικήσω τον φασίστα που έχω μέσα μου. Τούτη η βροχή που πέφτει ας με ξεπλύνει από τη μαλακία που με δέρνει. Αμήν.

Υ.Γ. Η μαλακία που με δέρνει προφανώς είναι μόνιμη. Δεν είμαι έξω από κανένα σύστημα και δεν αποστασιοποιούμαι για να κάνω κριτική. Προσπαθώ να αναστοχάζομαι και μπορεί να το κάνω με ατυχή τρόπο. Και σίγουρα η αυστηρότητά μου, στην κριτική ή τον αναστοχασμό, είναι κομμάτι του σκοτεινού κόσμου απ’ τον οποίο θέλουμε ν’ απαλλαχτούμε. Γιατί ο φωτεινός κόσμος περισσότερο θα συμπαθεί παρά θα κρίνει… (το παρόν κείμενο επιδέχθηκε σιωπηλές διορθώσεις έπειτα από δίκαιη κριτική που μου έγινε)

Advertisements
Published in: on Δεκέμβριος 31, 2014 at 14:50  4 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2014/12/31/%ce%b5%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%8d%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%8d%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%ce%bc%ce%b1/trackback/

RSS feed for comments on this post.

4 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Reblogged this on a hairless ape.

  2. Να φέρω ένα παράδειγμα από την πρώτη βαθμίδα κατηγοριοποίησης των κινημάτων στην οποία παραπέμπω: Το μεξικανικό κίνημα «Είμαι ο 132ος»

  3. μαζί σου..ξανά


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: