μαντίλες και κλειτορίδες ή αλλιώς πώς ο προοδευτικός χώρος δίνει βάση στον ιμπεριαλισμό και το φασισμό

Βρίσκομαι συχνά σε συζήτηση με αυτό το θέμα, δηλαδή το ισλάμ. Γιατί μαντίλες και οι κλειτοριδεκτομές είναι το πρώτο πράγμα που θα σου πει κάποιος ή κάποια μόλις ανοίξει θέμα ισλάμ. Γιατί οι μαντίλες κι οι κλειτοριδεκτομές είναι ταυτόσημες με το ισλάμ. Γιατί οι μαντίλες και οι κλειτοριδεκτομές είναι το ισλάμ…

nijab vs bikini

Γυναίκα με μπικίνι: «Καλυμμένα τα πάντα εκτός από τα μάτια της. Μα τι βάναυση ανδροκρατούμενη κουλτούρα!» Γυναίκα με μπούργκα: «Όλα ακάλυπτα εκτός από τα μάτια της. Μα τι βάναυση ανδροκρατούμενη κουλτούρα!»

Η παρούσα ανάρτηση δεν θα επιχειρήσει να υπερασπιστεί μια θρησκεία, όποια θρησκεία. Πρόκειται να υπερασπιστεί έναν πολιτισμικό χώρο που βάλλεται εδώ και αιώνες, που από τη δεκαετία του ’90 και μετά αντικατέστησε το σοσιαλιστικό μπλοκ στη δαιμονοποίηση, που συνιστά εδώ και αιώνες πεδίο ανταγωνισμού και ιμπεριαλισμού των μεγάλων δυνάμεων αυτού του κόσμου. Πρόκειται να υπερασπιστεί το αυτονόητο του συλλογικού αυτοκαθορισμού.

Ας ξεκινήσουμε με τρεις παραδοχές:

Παραδοχή πρώτη: Η Ευρώπη συνιστά ένα κλειστό κύκλωμα πληροφοριών, παρόλο που ευαγγελίζεται το αντίθετο. Οι πληροφορίες που μπαίνουν στην Ευρώπη είναι απολύτως ελεγχόμενες. Η πρόσβαση σε ουσιαστική γνώση, στην οποία να μην παρεμβάλλονται γεωπολιτικοί σχεδιασμοί, είναι σχεδόν αδύνατη.

Παραδοχή δεύτερη:  Τα υποκείμενα προπαγάνδας δεν αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως θύματα προπαγάνδας. Κι αυτό είναι όλο το ζουμί, φυσικά. Γιατί αν μπορούσαμε να αντιληφθούμε τους εαυτούς μας ως θύματα προπαγάνδας δεν θα ήμασταν θύματα προπαγάνδας! Αν μπορούσαμε να σταθούμε κριτικά απέναντι στην προπαγάνδα, δεν θα υπήρχε προπαγάνδα. Η προπαγάνδα υπάρχει ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να σταθούμε κριτικά απέναντί της κι αυτό μας κάνει ολοκληρωτικά της θύματα. Κι ένα από τα βασικά προτερήματά της είναι ότι συσκοτίζει τις πρόδηλες αντιφάσεις και τα λογικά άλματά της. Για την ακρίβεια τα εξαφανίζει.

Παραδοχή τρίτη: Ο κόσμος που εντάσσει τον εαυτό του στο προοδευτικό κομμάτι του πολιτικού φάσματος θεωρεί ότι είναι αδύνατο να μιλήσει συντηρητικά, είναι αδύνατο να διατυπώσει αντιδραστικές ιδέες, είναι αδύνατο να υποστηρίξει θέσεις που στηρίζουν φασιστικές και ιμπεριαλιστικές πρακτικές. Και ακριβώς αυτή η πέραν αμφιβολίας βεβαιότητα είναι που μας κάνει να υποστηρίζουμε ιδέες και πρακτικές που στηρίζουν το φασισμό και τον ιμπεριαλισμό.

***********

Πριν ξεκινήσω, ας ξεκαθαρίσω τη θέση μου κι από πού βγάζω αυτά που θα πω παρακάτω. Γιατί δεν κάνω καθόλου την έξυπνη. Το να είσαι θύμα προπαγάνδας δεν είναι ζήτημα έλλειψης εξυπνάδας. Ίσα ίσα που οι έξυπνοι και οι κριτικοί είναι τα καλύτερα και πειστικότερα θύματά της. Δεν είμαι έξυπνη λοιπόν. Ούτε έχω κριτική ικανότητα μεγαλύτερη από άλλους και άλλες. Απλά έχω ζήσει σχεδόν 4 χρόνια έξω από το κάστρο της Ευρώπης, σε διαφορετικές ηπείρους, με διάθεση να συγχρωτιστώ με τους ντόπιους και να καταλάβω. Μια εξαιρετικά επώδυνη και αποκαλυπτική διαδικασία, κατά την οποία έφαγα τα μούτρα μου πολλές φορές, έκανα πολλά λάθη, αλλά ίσως κάτι να κατάλαβα κι ίσως αξίζει να το γράψω σε μια πρώτη μορφή εδώ. Ελπίζω κάποια στιγμή, να καταφέρω να το γράψω υπογράφοντάς το με το όνομά μου. Περισσότερο όμως ελπίζω να μη χρειαστεί, γιατί ο κόσμος θα έχει ήδη αλλάξει…

Η βάση της παρούσας ανάρτησης λοιπόν είναι βιωματική και εμπλουτίστηκε, με τρόπο καθοριστικό, από διαβάσματα και διαλόγους. Ο ρόλος της μεταφράστριας που αναλαμβάνω εδώ είναι η επικοινωνία μεταξύ διαφορετικών γλωσσών που εκφράζουν διαφορετικούς πολιτισμούς κι έχουν ανάγκη από διαφορετικά πολιτικά προτάγματα. Πολύ διαφορετικά πράγματα λέω όταν είμαι εκεί (με απόλυτη συναίσθηση του ιστορικού και πολιτικού βάρους που πέφτει στις πλάτες μου, που δεν είναι άλλος από του λευκού ανθρώπου που προέρχεται από το ιμπεριαλιστικό κομμάτι του πλανήτη). Το κάνω ταπεινά και με ανθρώπους που αποκτούμε σχέσεις εμπιστοσύνης. Με συντρόφους ή μη που δομούμε αγαπητικές σχέσεις.

**********

Ας ξεκινήσουμε από τη μαντίλα και την ολοπρόσωπη μαντίλα (την μπούργκα ή το νικάμπ όπως λένε όσοι θέλουν να κάνουν τους ειδικούς). Αλλού έλεγα ότι το ξάφνιασμα απέναντι στη διαφορετικότητα ίσως να είναι κάτι φυσικό. Ένας λευκός σε ένα σύνολο μαύρων, ένας γκέι ανάμεσα σε ετεροφυλόφιλους, ένας νομάδας ανάμεσα σε γεωργούς, μια μπούργκα εκεί που δεν υπάρχει καμία, ένα μίνι ανάμεσα στις μπούργκες, μια κελεμπία ανάμεσα στα παντελόνια. Εκεί που κάτι δεν υπάρχει, δεν υπάρχουν και τα εργαλεία να το ερμηνεύσουν και να το αγκαλιάσουν. Κι εκεί ακριβώς έρχεται ο ρόλος του πολιτισμού, που καλείται να εκλογικεύσει αυτό το ίσως φυσικό ξάφνιασμα. Οι ρατσιστικές κοινωνίες, σαν τη δική μας (αναλυτικότερα στο κείμενο που ήδη παρέπεμψα), ερμηνεύουν ο,τιδήποτε βγαίνει από τα συνεκτικά χαρακτηριστικά της ομάδας ως απειλητικό και το δαιμονοποιούν ως τέτοιο.

Ας αφήσουμε όμως τις δεξιές θεωρήσεις, κι ας έρθουμε στον προοδευτικό λόγο περί ελευθερίας και δικαιωμάτων που βλέπει τη μαντίλα ως το κατεξοχήν σύμβολο πατριαρχίας και καταπίεσης.

Κουΐζ πρώτο: πώς χαρακτηρίζεται ένα κοσμικό κράτος που επιβάλλει ντρες κόουντ στους κατοίκους του όταν κυκλοφορούν σε δημόσιους χώρους; Και κατ’ επέκταση, πώς χαρακτηρίζονται οι άνθρωποι, από όποιο κομμάτι του πολιτικού φάσματος κι αν προέρχονται, που υποστηρίζουν τον όποιο ενδυματολογικό κώδικα για ανθρώπους που δεν βρίσκονται σε κάποιον εργασιακό χώρο (φοράμε στολή), εκπαιδευτικό ίδρυμα ή δεν πάνε σε κάποιο ακριβό μαγαζί (=πρέπει να φοράς γραβάτα); Που υποστηρίζουν έναν ενδυματολογικό κώδικα για ανθρώπους που απλά κυκλοφορούν σε δημόσιο χώρο;

Αναφέρομαι στη δημοκρατική και κοσμική Γαλλία του 2004 που απαγόρευσε τη μαντίλα σε δημόσιους χώρους. Ο νόμος, αλλά και οι νόμοι που ακολούθησαν, έδωσε έναυσμα για ένα κύμα ρατσιστικών επιθέσεων κατά γυναικών που φορούσαν μπούργκα, απέκλεισε τις γυναίκες αυτές από την κοινωνική ζωή της χώρας (εδώ ένα κατατοπιστικό άρθρο από το Βήμα) αναγκάζοντάς τες να υποταχθούν στην ομοιομορφία ή να περιθωριοποιηθούν, μαζί με τις οικογένειές τους. Η αντίστοιχη απαγόρευση στην Τουρκία, με την απαγόρευση της μαντίλας σε δημόσια ιδρύματα, οδηγούσε σε τραγελαφικά σκηνικά: υπήρχαν φοιτήτριες που πήγαιναν στα πανεπιστήμια με περούκες! Το επιστέγασμα της μισαλλοδοξίας ήρθε πρόσφατα (1η Ιουλίου) από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο που έκρινε ότι η απαγόρευση της μπούργκας στη Γαλλια δεν έρχεται σε σύγκρουση με την ευρωπαϊκή σύμβαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων (δείτε κι εδώ για τα επιχειρήματα της υπεράσπισης της κοπελιάς που προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο διεκδικώντας να φορά τη μαντίλα της).

Κουΐζ δεύτερο: Πώς χαρακτηρίζεται ένα κράτος που θέτει προϋποθέσεις ομοιομορφίας για την απόδοση δικαιωμάτων, ελευθερίας και ισότητας; Κατ’ επέκταση, πώς χαρακτηρίζονται όσοι και όσες υποστηρίζουν μια τέτοια πρακτική;

Κι οι αντιφάσεις συνεχίζονται: Ο λόγος περί μαντίλας υποστηρίζει την ελευθερία αλλά όχι το δικαίωμα αυτοκαθορισμού. Ένας κατασταλτικός μηχανισμός με δημοκρατικό προσωπείο και με πρόταγμα την ελευθερία που στο όνομά της καταπιέζει αυτές ακριβώς που ευαγγελίζεται πως οφελεί. Πώς ορίζεται ο λόγος περί ελευθερίας που στερεί την ελευθερία;

Και μετά περνάμε στην ψυχανάλυση: Οι γυναίκες με μαντίλα είναι καταπιεσμένες, θύματα μιας πατριαρχικής κοινωνίας, άβουλα όντα, παρασυρμένα. Φυσικά τα ίδια τα υποκείμενα δεν ερωτώνται γι’ αυτό. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να έχουν γνώμη; Το πατριαρχικό κράτος ξέρει καλύτερα. Και σ’ αυτό αγνοούνται οι φορές που η μαντίλα έγινε σύμβολο κατά του ιμπεριαλισμού (βλ. Ιράν), έγινε σύνθημα στις διαδηλώσεις υπέρ της ελευθερίας και της ισότητας (βλ. Γαλλία), έγινε υπεράσπιση της κουλτούρας ή απλά έκφρασή της. Αγνοούμε τις φορές που η μαντίλα έγινε πολιτική, με αυτόν τον ίδιο ορισμό που δίνουμε στο πολιτικό στην Ευρώπη. Κι από την άλλη, ο λόγος αυτός δεν βλέπει ότι η καταπίεση, η ουσιαστική καταπίεση, είναι ένας αποκλεισμός πολύ παλιότερος από την απαγόρευση της μαντίλας: η απόρριψη, ο ρατσισμός, η περιθωριοποίηση, η δαιμονοποίηση. Πώς μπορεί να υπάρχει ένας λόγος που να αυτοκαθορίζεται ως προοδευτικός αγνοώντας ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτών των γυναικών βρίσκονται στον πάτο της κοινωνικής-ταξικής πυραμίδας στις δυτικές πολιτισμένες χώρες; Εκείνη την ώρα, ο καθένας πό μας μετατρέπεται  εκτός από ελιτιστή και σε ψυχαναλυτή/ψυχολόγο που δεν αφήνει στο θύμα (του) που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται ούτε καν τη δυνατότητα αξιολόγησης της δικής κατάδικής του εμπειρίας. Κι όλ’ αυτά χωρίς να αντιλαμβάνεται την κραυγαλαία αντίθεση με όσα ευαγγελίζεται.

Οι παραδοσιακές κίτρινες μαντίλες είναι το σύμβολο αντίστασης ενάντια στο φράγμα του Loç στην Τουρκία

Οι παραδοσιακές κίτρινες μαντίλες είναι το σύμβολο αντίστασης ενάντια στο φράγμα του Loç στην Τουρκία

Κόβω την κλειτορίδα μου ότι το συντριπτικότερο κόμμάτι όσων διατυπώνουν λόγο για τις μαντίλες δεν έχει συνομιλήσει με κάποια γυναίκα με μαντίλα. Γιατί να συμβαίνει αυτό άραγε; Μήπως γιατί τελικά δεν μας ενδιαφέρουν αυτές καθαυτές οι γυναίκες αλλά απλά ο λόγος περί αυτών των γυναικών; Αν θεωρούμε τόσο σημαντικό αυτό το θέμα, γιατί δεν έχουμε φροντίσει να μιλήσουμε με κάποια απ’ αυτές και να τις ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ χωρίς να μιλάμε (γιατί προφανώς εφόσον μιλάμε χωρίς να έχουμε συνομιλήσει δεν τις έχουμε ακούσει);

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να αναπαραστήσουμε αυτό τον διάλογο: «Σε καταπιέζει η μαντίλα;» Κι αν απαντήσει όχι; Η απάντηση έρχεται έτοιμη και φυσική: «Σε καταπιέζει αλλά δεν τον καταλαβαίνεις!»!! Μήπως είστε από αυτούς που θεωρούν ότι η απαντηση σε αυτή την ερώτηση δεν μπορεί να είναι αρνητική; Ε, ρωτήστε την επόμενη μαντιλοφορούσα που θα βρείτε στο δρόμο και πείτε μου τι θα σας πει! Μήπως ντρέπεστε να τη ρωτήσετε; Μήπως θεωρείτε ότι το θέμα αυτό είναι προσωπικό της και δεν αφορά το ευρύ κοινό; Ότι δεν αφορά όλους και όλες που εκείνη την ώρα κυκλοφορούν στο δρόμο; Θυμηθείτε το λοιπόν και την επόμενη φορά που θα ΜΙΛΗΣΕΤΕ για τα προσωπικά ζητήματα κάποιου άλλου χωρίς να έχετε κάνει τον κόπο να συνομιλήσετε μαζί του και να τον ΑΚΟΥΣΕΤΕ! Σε ποια βάση θα χτιστεί αυτό το κίνημα τέλος παντων; Ή μήπως το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργηθεί κάποιο κίνημα;

cartoon about women's clothing467-1

«Πρέπει να αισθάνεσαι φοβερό περιορισμό και έλλειψη άνεσης» «Όντως! Και τα φοράω μόλις 20 λεπτά…»

Κι ας βγούμε και λίγο εκτός Ευρώπης…

Κουΐζ τρίτο: Γιατί η Αραβική Άνοιξη δεν έθεσε θέμα μαντίλας αν αυτό είναι τόσο σημαντικό; οέο; Ήταν άσχετοι οι Αιγύπτιοι σύντροφοι που ύφαναν με εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες κινήματα αντίστασης επί Μουμπάρακ παίζοντας το κεφάλι τους κορόνα γράμματα; Ήταν απονενοημένο διάβημα το ότι οι αριστεροί κατέβηκαν στις εκλογές μαζί με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους (εδώ ένα σχετικό ποστ); Πώς τους ξέφυγε αυτό το τόσο σημαντικό και ζωτικό ζήτημα; Μήπως γιατί αυτό το κομμάτι του πλανήτη έχει άλλα προβλήματα που δημιουργούν άλλα προτάγματα και δεν έχουν σχέση με το τι φοράν οι γυναίκες στα κεφάλια τους;

************

Κι ας έρθουμε τώρα στο φλέγον ζήτημα της κλειτοριδεκτομής. Δεν θα μιλήσω για την πρακτική αυτή καθαυτή γιατί δεν είναι αυτό το θέμα του ποστ. Το θέμα του ποστ είναι ένας λόγος που παράγει η Δύση ο οποίος περιβεβλημένος με τις αξίες της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων χαρακτηρίζει ως βάρβαρο και απολίτιστο ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού του πλανήτη μέσα και έξω από τις δυτικές δημοκρατίες. Και το αποτέλεσμα αυτού του λόγου είναι ο πόλεμος και ο θάνατος στο πλαίσιο της εκπολιτιστικής αποστολής (με σχεδόν μεταφυσικά χαρακτηριστικά) της Δύσης, στο εσωτερικό και το εξωτερικό της, που έχει τις ιστορικές του βάσεις στην αποικιοκρατία.

Στη Δύση θεωρούμε ότι το να μιλάμε και να κρίνουμε είναι μέρος της διαδικασίας που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Και θεωρούμε ότι το ίδιο πράττουν όλοι. Αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε είναι ότι ακόμη κι αυτή η πρακτική έχει τις βάσεις της στην αποικιοκρατία, και ότι το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη που έχει βρεθεί από κάτω στερείται ακόμη και σήμερα αυτό το τόσο αυτονόητο για εμάς δικαιώμα. Ότι οι πολιτισμοί στους οποίους επιβλήθηκε ο ρόλος του παρία, οι δυτικές αξίες και τα δημοκρατικά πολιτεύματα, οι πολιτισμοί στους οποίους επιβλήθηκε η γλώσσα του κατακτητή αντιλαμβάνονται τον κόσμο με ταπεινότητα προερχόμενη από ένα διαχρονικό σύνδρομο κατωτερότητας, κατά το οποίο η κοινωνική καταξίωση ισοδυναμούσε με την άρνηση των ίδιων των εαυτών τους (παραπέμπω στο βιβλίο του Franz Fanon, Μαύρο δέρμα λευκές μάσκες, που από όσο ξέρω βρίσκεται σε διαδικασία μετάφρασης στα ελληνικά). Η δυνατότητα διατύπωσης κρίσης είναι δικαίωμα που μπορούν να απολαμβάνουν μόνο οι δυνατοί. Κρίση μπορεί να διατυπώνει μόνο ο ισχυρός.

Το αρνητικό σχόλιο που παράγει η Δύση, λοιπόν, με αφορμή την κλειτοριδεκτομή, είναι ένα ακόμη ισχυρό όπλο στην εκπολιτιστική (βλέπε ιμπεριαλιστική) αποστολή της Δύσης. Και ερωτώ: σε τι οφελεί το να συζητάμε σε πηγαδάκια αυτό το θέμα; Πώς αυτό γλιτώνει τις κλειτορίδες των μουσουλμάνων, ή γενικά αφρικανών, γυναικών; Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό που μπορεί να γίνει είναι η συγκρότηση μιας ΜΚΟ αποτελούμενη από πλούσιες λευκές Ευρωπαίες που θα πάνε να μιλήσουν στις μαύρες ή μη μουσουλμάνες για την αξία της κλειτορίδας τους στον έρωτα. Ας συμπληρώσω την εικόνα. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή πολλές αραβικές χώρες που δεν βρίσκονται σε πόλεμο; Υπάρχουν πολλές αφρικανικές χώρες των οποίων οι κάτοικοι δεν αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης; Ας ξαναφτιάξουμε λοιπόν την ήδη σαθρή φωτογραφία: Λευκές πλούσιες Ευρωπαίες που πάνε σε καταστραμμένα χωριά για να μιλήσουν για την αξία της κλειτορίδας σε γυναίκες που χάνουν τα παιδιά τους, τους άντρες και τους αδερφούς τους από πολέμους ή ιάσιμες ασθένειες.

Και οι υπόλοιποι που δεν θα συγκροτήσουμε τη ΜΚΟ; Γιατί μιλάμε με τόση ζέση γι’ αυτό το θέμα; Επαναλαμβάνω: Δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαίο ότι όταν πέφτει θέμα ισλάμ σχεδόν όλοι και όλες αναφέρονται σε αυτά τα δύο θέματα και μέσα από εκλάμψεις κριτικής διάθεσης λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα, τόσο βασανιστικά και βαρετά ίδια… Προπαγάνδα λέγεται θαρρώ.

Στην τελική αν υποστηρίζουμε τον αυτοκαθορισμό, αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να αυτοκαθορίζονται, κι αυτό σημαίνει ότι μπορούν να κόβουν και τις κλειτορίδες τους, όπως και να φορούν παπούτσια που κρατούν μικρές τις πατούσες τους, και δακτύλιους που μακραίνουν το κρανίο τους, και βαρίδια που ξεχειλώνουν τ’ αυτιά τους, και σκουλαρίκια σ’ όλη τη μούρη τους, και τατουάζ σ’ όλο το σώμα τους. Οι πρακτικές αυτές μπορούν μόνο να ΑΥΤΟκαταργούνται. Ο,τιδήποτε έρχεται απ’ έξω για να τις χαρακτηρίσει ως βάρβαρες κρύβει γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και τίποτα περισσότερο. Οι κρίσεις που διατυπώνει το ισχυρό κομμάτι του πλανήτη για όλους τους υπόλοιπους δεν είναι αθώες. Δεν μπορούν να είναι αθώες, ακόμη κι όταν παρουσιάζονται ως τέτοιες. Κι εμείς δεν δικαιολογείται να είμαστε αφελείς. Δεν είναι καθόλου τυχαία η ψευδής φήμη για το ISIS (Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία) ότι διέταξαν σε κλειτοριδεκτομή τις γυναίκες. Σκοπός ήταν η δημιουργία αυτόματου αποτροπιασμού.

Θα μου πείτε ότι δεν είναι το ίδιο να κόβεις την κλειτορίδα σου με το να ξεχειλώνεις τ’ αυτιά σου. Το δικαίωμα του αυτοκαθορισμού όμως ή το υποστηρίζεις ή όχι. Δεν μπορείς να το υποστηρίζεις υπό προϋποθέσεις. Ή έχουμε πολιτικές θέσεις ή παίζουμε τις κουμπάρες.

Υπάρχουν βέβαια και γυναίκες που έχουν μιλήσει γι’ αυτό. Και ερωτώ: Είναι τυχαίο το γεγονός ως όταν κάποια ‘ιθαγενής’ γυναίκα μιλά με τρόπο που ταυτίζεται με το λόγο της Δύσης όλα τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν επάνω της; Γιατί δεν έχουν αυτό το δικαίωμα οι Παλαιστίνιες που έχουν χάσει μερικούς συγγενείς η καθεμιά, έχουν γκρεμίσει δυο τρεις φορές τα σπίτια τους, δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά και παίζουν τη ζωή τους για να πάνε στο πανεπιστήμιο ή στις δουλειές τους (δες το πολύ καλό ντοκιμαντέρ Occupation 101, ελληνικούς υπότιτλους); Γιατί κανένα φως καμιάς δημοσιότητας δεν πέφτει πάνω τους; Γιατί δεν δόθηκε βήμα σε καμιά Αφγανή, Σύρια, Ιρακινή; Μήπως γιατί είναι πιο βάρβαρη η ακρωτηριασμένη κλειτορίδα από τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο; Μήπως γιατί μας φαίνεται πιο αποτροπιαστικός ο θάνατος από αιμορραγία κλειτοριδεκτομής από ότι ο θάνατος από βόμβες, από αδέσποτες σφαίρες, από ιάσιμες ασθένειες;

Συμπέρασμα: δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στις κουβέντες περί ισλάμ τα πρώτα θέματα που πέφτουν στο τραπέζι είναι η μαντίλα και η κλειτοριδεκτομή. Είναι προϊόν μιας συγκροτημένης προπαγάνδας που στόχο έχει να χαρακτηρίσει ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού του πλανήτη, στο εσωτερικό και εξωτερικό των δυτικών κοινωνιών, ως απολίτιστους και βάρβαρους, μετατρέποντάς τους σε αναλώσιμη εργατική δύναμη και κρέας για βόμβες, λεηλατώντας τη γη και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους, στηρίζοντας μια γιγάντια πολεμική μηχανή από την οποία κερδίζουν λίγοι και πεθαίνουν πολλοί. Είναι μια ρητορική που επιχειρεί να συντηρήσει την υπεροχή του δυτικού πολιτισμού έναντι των υπολοίπων, να επιβάλει τις δυτικές αξίες με το μαστίγιο και την απειλή του όπλου, τις ίδιες αξίες που ίσως δεν υπήρξαν ποτέ ούτε στις δυτικές κοινωνίες αλλά πες πες τις πιστέψαμε και τις κάναμε σημαία της εκστρατείας θανάτου στον υπόλοιπο πλανήτη.

Η προέκταση του λόγου περί μαντίλας και κλειτοριδεκτομής είναι ο πόλεμος και ο θάνατος. Σε τίποτα δεν οφελεί τις γυναίκες τις οποίες ευαγγελίζεται πως βοηθά.

**************

Όσο περνά ο καιρός εκτιμώ όλο και περισσότερο εκείνο το ζαπατιστικό πρόταγμα που ζητά έναν κόσμο όπου θα χωρούν πολλοί κόσμοι. Κι αυτό σημαίνει ότι κομμάτια αυτού του κόσμου μπορεί να μην έχουν δυτικές αξίες (της ατομικής ελευθερίας και της δημοκρατίας, για παράδειγμα), ότι θα ντύνονται, διαφορετικά, θα έχουν διαφορετικές κοινωνικές και πολιτισμικές πρακτικές, θα απορρίψουν τα κράτη ως μορφή διοικητικής οργάνωσης, θα πιστεύουν σε θεό, στις πέτρες, στα δέντρα και τους ποταμούς χωρίς να θεωρούνται πρωτόγονοι ή πλανημένοι. Ένας κόσμος που θα μπορεί να ΑΥTOΚΑΘΟΡΙΖΕΤΑΙ… Μέχρι να γίνει αυτό, ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε στην ισχυρή πλευρά του πλανήτη που έχει γαμήσει και συνεχίζει να γαμάει όλο τον υπόλοιπο. Κι ότι οι μαντίλες κι οι κλειτορίδες δεν έχουν σχέση με αυτό το γαμήσι.

Υ.Γ. Και φυσικά πάντα είναι ευκολότερο να μιλάς για την κλειτορίδαή τη μη κλειτορίδα της γειτόνισσας παρά για τη δική σου, γιατί φυσικά δική σου στέκει αγέρωχη και περήφανη με λυμένα όλα της τα προβλήματα. Αλλά αυτού του είδους τα απωθημένα θα τα αφήσω για τους ψυχολόγουςز

Υ.Γ. 2) Όπως είπα το κείμενο αφορά το λόγο περί κλειτοριδεκτομής κι όχι την κλειτοριδεκτομή αυτή καθαυτή. Αν αφορούσε την κλειτοριδεκτομή, θα σας έλεγα ότι το έθιμο είναι αφρικανικό, δεν ακολουθείται στις μουσουλμανικές χώρες εκτός της Αφρικής, κι ότι στην Αφρική το ακολουθούν και οι χριστιανοί (και αυτό αποδεικνύει το μέγεθος της προπαγάνδας)… Θα σας έλεγα επίσης ότι όλοι οι νόμοι που βγαίνουν κατά καιρούς στις αφρικανικές χώρες και απαγορεύουν διάφορες ποινές σε γιατρούς και νοσοκομεία να κάνουν κλειτοριδεκτομές δεν αποτελούν νίκη κανενός κινήματος από τα κάτω αλλά  συνιστούν συμμορφώσεις με δυτικές επιταγές που στην πραγματικότητα στρέφονται κατά του πληθυσμού. Ο κάθε γονιός θέλει το καλύτερο για το παιδί του και αυτό που πιστεύει ως καλύτερο θα το κάνει γράφοντας το νόμο στα παλιά του τα παπούτσια. Ίσως καλύτερο θα ήταν, σε αυτή την περίπτωση, να μπορεί να το κάνει σε νοσοκομείο.

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2014/08/26/%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bb%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%82-%ce%ae-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%cf%8e%cf%82-%cf%80%cf%8e%cf%82/trackback/

RSS feed for comments on this post.

70 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Δυστυχώς πολύ φοβάμαι πως ένας τέτοιος κόσμος είναι μια φτηνή μετάλλαξη της ψευδοαριστερής ουτοπίας η οποία συνεχίζει απτόητη να χειραγωγείται από τον ιμπεριαλισμό της παγκοσμιοποίησης και να πιστεύει πως κάνει αντίσταση.Άμα δεις κοπέλα μου καλή ισλάμ χωρίς κράτος …. αυτοκρατορίες και εξουσία …. άλλο τόσο θα δεις και τον σιχαμερό δυτικό πολιτισμό χωρίς αυτή την θανατηφόρα συμβίωση και εναγκαλισμό του πολιτικού ισλάμ (που δεν είναι μόνον θρησκεία)σε μούλτι κούλτι μορφώματα …. που το πιο πιθανό είναι να οδηγήσουν σε ατελείωτες σφαγές και σε πλήρη γκετοποίηση και διάλυση εθνικών κρατών.Δεν έχουμε να κάνουμε με άκακους ινδιάνους ανιμιστές βουδιστές και αμποριγένους.Όταν στην ίδια χώρα και χώρο που ζεις κάποιοι θα κόβουν κεφάλια, χέρια και θα λιθοβολούν δημοσίως …… εσύ νομίζεις πως θα κυκλοφορείς με το μπικίνι σου …. ελεύθερη και ωραία ….. κούνια που σε κούναγε.

  2. Η αυτονομία είναι παιδί της δυτικής κουλτούρας …. βλέπε Καστοριάδη …. τι σχέση μπορεί να έχει με εμιράτα χαλιφάτα και τα γίδια πιστούς που εκτός από τον ενδυματολογικό τούς μεσαίωνα … αλληλοσφάζονται για τα μάτια μιάς θρησκείας με πολιτικό και ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα που εξυπηρετεί πλέον ξεκάθαρα τις γεωπολιτικές βλέψεις των ΗΠΑ ….. ψευτοαριστεροί συνέλθετε .. θα είστε οι τελευταίοι που θα ξυπνήσετε από τον βαθύ και δογματικό σας λήθαργο …

    • Γεια σου guillaume pasteldamouh,

      Θα παραβλέψω τα κοπέλα μου καλή, την κούνια που με κούναγε και τα περί ψευδοαριστερών γιατί αν δεν τα παρέβλεπα θα δεν θα έμπαινα καν στη διαδικασία να απαντήσω. Όχι πως δεν μ’ αρέσει να τσακώνομαι αλλά να έχω και λόγο της προκοπής!

      Καταρχάς φαντάζομαι ότι ο κόσμος στον οποίο αναφέρεσαι στο πρώτο σχόλιο είναι αυτόν που οραματίζονται οι ζαπατίστας «ο κόσμος όπου θα χωρούν πολλοί κόσμοι». Πρόκειται όραμα, το πώς φαντάζονται έναν ιδανικό κόσμο. Που για να πραγματοποιηθεί θα σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν οι αγκυλώσεις που κατατρύχουν τον παρόντα κόσμο. Θα είναι κάτι άλλο. Κι αν μας έχουν νικήσει κατά κράτος τόσο που να έχουν ακρωτηριάσει τη φαντασία μας και τη δυνατότητά μας να οραματιζόμαστε, υπάρχουν κάποιοι που ακόμη το κάνουν. Την πρώτη φορά που άκουσα αυτή την πρόταση δεν την κατάλαβα, κι ακόμη το αλλοτριωμένο μυαλό μου δεν μπορεί να συλλάβει το μεγαλείο της. Την σκέφτομαι από τότε και την εκτιμώ όλο και περισσότερο.

      Για να γυρίσουμε στον παρόντα κόσμο. Θεωρώ ότι ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια του είναι το κράτος και όχι οι θρησκείες (και προφανώς όχι το πώς καλύπτει ο καθένας το σώμα του και τι σκατά βάζει στο κεφάλι του). Αν δεν ξεπεράσουμε την καχυποψία με την οποία κοιτάμε ο ένας τον άλλο, θεωρώντας ότι πάντα ο άλλος δεν κατέχει μέρος της αλήθειας και της σωστής ανάλυσης που πάντα κατέχουμε εμείς δεν θα μπορέσουμε να δουλέψουμε μαζί ενάντια στον κοινό εχθρό που δεν είναι άλλος από το κράτος, τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό που βρίσκονται και τα τρία σε θανατηφόρο εναγκαλισμό. Και όντας άθρησκη δεν το λέω αυτό χωρίς να με ζορίζει. Δεν μιλάω για κυβερνήσεις, ούτε για ηγέτες θρησκειών. Μιλάω για τον απλό κόσμο. Κι έχω την τύχη να έχω γνωρίσει πολύ αξιόλογους ανθρώπους από το πολιτικό ισλάμ, το σουφισμό και τη θεολογία της απελευθέρωσης. Για ένα διάστημα ένα ολόκληρο κίνημα στο Μεξικό κατά της εξόρυξης του χρυσού περίμενε την απάντηση από τη φωτιά που θα έδειχνε στους ιθαγενείς στους οποίους ανήκε η περιφέρεια του λόφου που θα γινότηταν η εξόρυξη αν οι θεοί μένουν ακόμη στο λόφο ή τον έχουν εγκαταλείψει. Και το κίνημα περίμενε γιατί μπορείς να συντροφεύσεις κάποιους στον αγώνα μόνο όταν τους σέβεσαι.

      Η καχυποψία και η πεποίθηση στην ύπαρξη ενός και μοναδικού δρόμου στην οργάνωση των ανθρώπινων κοινωνιών (που αν το σκεφτούμε είναι θέση που ενέχει θρησκευτικά στοιχεία) είναι θαρρώ τα τεχνητά όρια που μας έχουν βάλει από τα πάνω για να μην μπορούμε να δουλέψουμε από κοινού και να αντιληφθούμε ποιος πραγματικά είναι ο εχθρός.

      Ο κόσμος στον οποίο αναφέρονται οι ζαπατίστας είναι ένα κόσμος συλλογικής χειραφέτησης που προϋποθέτει τον αυτοκαθορισμό. Και οι ίδιοι, στον μικρό χώρο που τους αναλογεί, το έχουν κάνει πράξη. Αποδέχονται όλοι κάποιες βασικές αξίες και πρακτικές, αλλά από κει και πέρα το κάθε χωριό οργανώνεται με τον τρόπο που έχει αποφασίσει, και ο δήμοι που αποτελούνται από χωριά οργανώνονται επίσης με τον τρόπο που αποφασίζει κάθε δήμος και οι πέντε περιφέρειες που έχουν και αποτελούνται από δήμους οργανώνονται επίσης με διαφορετικό τρόπο. Η ομοιομορφία και ο μοναδικός δρόμος που πρέπει να επιβληθεί σε όλους δια πυρός και σιδήρου είναι ίδιον του φασισμού και δεν μπορεί να έχει θέση σε άτομα που θέλουν να λεν πως σκέφτονται και πράττουν με γνώμονα την ελευθερία. Κι αυτό που θέλει να πει η παρούσα ανάρτηση είναι ότι οι βάσεις των δυτικών δημοκρατιών όπως τις διατύπωσε η Γαλλική Επανάσταση (ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη) παρότι δεν έχουν γίνει ποτέ πράξη στη Δύση, έχουν δώσει ένα αίσθημα ανωτερότητας στον μέσο άνθρωπο σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο κι έχουν γίνει πρόταγμα ιμπεριαλιστικών και φασιστικών θεωρήσεων και κατ’ επέκταση πρακτικών. Και δεν αναφέρομαι στις ηγεσίες των κρατών αλλά στον απλό κόσμο.

      Από την αυτονομία του Καστοριάδη μέχρι την πράξη ο δρόμος είναι μακρύς και πουθενά στην Ευρώπη δεν τον έχουμε φτάσει.

  3. aqua, σου έχω πει για την Ούρσουλα ΛεΓκεν, ε; 🙂

    • Έχω διαβάσει και αγαπώ!

  4. Άσε την γαλλική επανάσταση που αναμόρφωσε τον καθολικισμό …. και δες σήμερα τι επικύψεις κάνει στο ντούρο μεσαιωνικό ισλάμ των χαλίφηδων και εμίρηδων ….. όσο για τούς σούφι και τούς άλλους περιστρεφόμενους δερβίσηδες που πουλάνε τζάμπα πνευματικότητα σε δυτικούς που διέρχονται βαθειά πνευματική κρίση … άσε τούς να κάνουν την γαλλική τούς επανάσταση στα εμιράτα και τα χαλιφάτα ….. να ξυπνήσουν τα βόδια πιστούς …. που για το όπιο της θρησκείας ….. κάνουν τον κάθε Μακριά Κέην και Κλίντον αποκλειστικό εκπρόσωπος των εμίρηδων …. των χαλίφηδων και του πολιτικού ισλάμ που έχει κάψει τούς εγκεφάλους των καθυστερημένων πιστών του.

  5. Άσε το Μεξικό τούς Ζαπατίστας και τις αφελείς δικαιολογίες …. Γαλλική επανάσταση στο Ισλάμ δεν υπήρξε …. και με την τροπή που πήραν τα πράγματα ….. δεν θα επιτρέψουν τα αφεντικά να υπάρξει …. ο απλός κόσμος του ισλάμ είναι επιρεπής στήν κάθε σιχαμερή θρησκευτική προπαγάνδα του κάθε ιξεφτυλισμένου ιμάμη και τεμένους.

    • Ας αφήσουμε το παρόν guillaume pasteldamouh. Πες μου πώς είναι ο κόσμος που οραματίζεσαι στα πιο τρελά σου όνειρα. Οι αναλύσεις που κάνουμε για το παρόν ιδανικά θα πρέπει να βγάζουν και προτάγματα. Πες μου ποια είναι τα δικά σου

    • «ο απλός κόσμος του ισλάμ είναι επιρεπής στήν κάθε σιχαμερή θρησκευτική προπαγάνδα του κάθε ιξεφτυλισμένου ιμάμη και τεμένους.»
      Ε αμα το λες εσυ…ετσι θα ναι. Φαινεσαι σοβαρος και ψαγμενος σχολιαστης. Σιγουρα σε κουτσουλησε το αγιο περιστερι της επαναστασης και σου μεταλαμπαδευσε ολο το γνωσικο του σωστου απελευθερωτη…

      Χαμογελατε…

  6. Ο θείος δύτης κάτι μεταξύ θείου Πλάτωνα και θείας Όλγας που τα ξέρει όλα ….. όλα αυτά χωρίς καμία παρεξήγηση …..

  7. Μετά την ένωση της αριστεράς με την επιστήμη …. οραματίζομαι το επόμενο πιο σύντομο ανέκδοτο …… εκείνο της αριστεράς με το ισλάμ ….. μιλάμε για γέλια μέχρι δακρύων ….. αν προλάβουμε και δεν μας πάρουν το κεφάλι …..

  8. Παρ όλα αυτά δεν με πειράζει αν κάποιοι θύμωσαν με τα λεγόμενα μου …. δεν τούς κατηγορώ …. φίλος είμαι …. και φίλος θα μείνω …

  9. Η πληροφόρηση που έχω για το θέμα της κλειτοριδεκτομής προέρχεται από το βιβλίο της Γουόρις Ντίρι. Όπου αναφέρεται ότι εφαρμόζεται σε κορίτσια που μόλις μπαίνουν στην εφηβεία και θεωρείται προϋπόθεση ώστε μία κοπέλα να μπορέσει να παντρευτεί. Άρα για ποιο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού μιλάμε; Η κλειτοριδεκτομή επιβάλλεται από την οικογένεια, η οποία ακολουθεί τις επιταγές της κοινωνίας. Κατανοώ φυσικά το επιχείρημα ότι οι δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν «αφ’ υψηλού» το θέμα, προβάλλοντας τη δική τους (υποτίθεται) πολιτιστική ανωτερότητα.

    Από την άλλη θα υποστήριζα αυστηρή νομοθεσία που θα απαγόρευε (επί ποινή φυλάκισης των γονέων) επέμβαση κλειτοριδεκτομής που θα πραγματοποιούνταν από μετανάστες σε δυτική χώρα φιλοξενίας. Αν θέλουμε να μιλάμε για σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων των προσφύγων, οφείλουμε να προστατέψουμε και τα παιδιά τους από τον ακρωτηριασμό, του οποίου οι συνέπειες θα τα ακολουθούν σε όλη τη ζωή τους (καμία σχέση με τη μαντίλα).. Αναφέρομαι φυσικά σε χώρες που όντως υπάρχει πρόνοια και προστασία των δικαιωμάτων των προσφύγων.

    • Γεια σου Κωστή!

      Καταρχάς όταν αναφέρομαι στην αυτοδιάθεση, αναφέρομαι σε συλλογική αυτοδιάθεση κι όχι ατομική. Δεν πιστεύω καθόλου ούτε στις ατομικότητες ούτε στην ατομική ελευθερία (παρέπεμψα και στο κείμενο σ’ αυτή την ανάρτηση). Όταν μιλάω για αυτοδιάθεση αναφέρομαι στην αυτοδιάθεση ενός συνόλου που ορίζει τον τρόπο της κοινωνικής του διαχείρισης.

      Ακριβώς τη Γουόρις Ντίρι είχα στο μυαλό μου όταν έλεγα ότι τα φώτα της δημοσιότητας και τα μικρόφωνα συγκεντρώνται γύρω από τους ‘ιθαγενείς’ τα λεγόμενα των οποίων βολεύουν τις πολιτικές μας μεθοδεύσεις (της Δύσης εννοώ). Και μία από τις προεκτάσεις του λόγους της που μας αφορά είναι αυτή ακριβώς που λες: ένα αίτημα για αυστηρή νομοθεσία στις χώρες της Ευρώπης οι οποίες λένε στους μετανάστες ότι αν θέλετε να μείνετε πρέπει να γίνετε λιγότερο βάρβαροι.

      Ας κάνουμε μαζί Κωστή μια εικόνα όλου αυτού. Πες λοιπόν ότι θεσπίζεται ένας νόμος που τιμωρεί με ποινή φυλάκισης πέντε ετών (να βάλω κι άλλο;) και πρόστιμο 4.000 ευρώ σε καθένα από τους γονιούς (για να έχουμε και ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών και να αναγνωρίζουμε και ίσο μερίδιο ευθύνης) που εφαρμόζουν κλειτοριδεκτομή στα κορίτσια τους (μήπως να βάλω απέλαση;). Και η γνωστή μας αστυνομία (που προφανώς δεν θα αποκτήσει μεγαλύτερες ευαισθησίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα με αυτό το νόμο αλλά απλώς πιο διευρυμένες αρμοδιότητες) θα μπαίνει μέσα στα σπίτια μαύρων και μη μουσουλμάνων και θα κάνει τι; Θα παίρνει τα κορίτσια πού; Ποια θα είναι η υπηρεσία που θα ξεβρακώνει τα κορίτσια και θα ελέγχει τα μουνιά τους; Για αυτά τα κορίτσια τι ακριβώς θα είναι πιο επώδυνο; Η κλειτοριδεκτομή; το ξεβράκωμα; το ότι ο κόσμος ασχολείται με το μουνί τους; το ότι στιγματίζεται η οικογένειά τους; το ότι πάνε τους γονείς τους φυλακή και κάνουν έρανο για να πληρώσουν το πρόστιμο;

      Θαρρώ πως πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν ζητάμε περισσότερους νόμους. Αυτοί μπορούν να εφαρμοστούν μόνο με τη διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της αστυνομίας και των υπηρεσιών ελέγχου, οι οποίες αποκτούν ένα λόγο και δικαιώμα να καθορίζουν όλες τις πτυχές της καθημερινότητάς μας. Και θαρρώ πως θα έπρεπε να είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί όταν ζητάμε κάτι τέτοιο στο όνομα της ελευθερίας άλλων, ενώ άθελά μας ο λόγος μας γίνεται η βάση για στιγματισμό, για πρακτικές ανελευθερίας, και τελικά ναι, ας μη μας τρομάζουν οι λέξεις, για πρακτικές φασιστικές.

      Η χειραφέτηση μπορεί να έρχεται μόνο από μέσα, Κωστή. Δεν επιβάλλεται ότι με νόμους ούτε με μπάτσους ούτε με φασίστες (που πάνε εκεί που δεν φτάνουν οι δύο πρώτοι). Και η δράση φέρνει αντίδραση που συνήθως οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θέλουν να πετύχουν τα ανθρωπιστικά μας προτάγματα. Και στην Ευρώπη το έχουμε δει αυτό. Οι μετανάστες ακριβώς επειδή βάλλονται από παντού, ακριβώς επειδή μπαίνουν στο καθεστώς του μη ανθρώπου που δεν του αναγνωρίζεται ούτε το δικαίωμα στη ζωή, περιχαρακώνονται στο μοναδικό τους αποκούμπι, την κουλτούρα τους. Εκεί βέβαια μπορεί να μπαίνουν και διάφορες οργανωμένες από τα έξω δυνάμεις που να τους οργανώνουν. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν το έθιξα καθόλου σ’ αυτό το κείμενο και δεν συμπλήρώνει σε τίποτα το επιχείρημά μου που σταματά σε αυτό που ήδη ανέφερα: μιλάμε για κοινότητες ανθώπων που στιγματίζονται συλλογικά και βάλλονται από παντού. Αυτό θαρρώ πως είναι το κομμάτι που μας ενδιαφέρει. Και το αίτημά μας δεν μπορεί να είναι να τους χτυπήσουν ακόμη περισσότερο…

      • ΟΚ, νομίζω ότι καταλαβαίνω τι εννοείς και ευχαριστώ για την αναλυτικότατη απάντησή σου. Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα. Αν ένας μετανάστης χτυπήσει τη σύζυγό του και αυτό θεωρείται αποδεκτό στη χώρα του, τι πρέπει να κάνουμε; Αν τη σκοτώσει; Φαντάζομαι καταλαβαίνεις πού το πηγαίνω. Κάπου πρέπει να τραβήξουμε μία γραμμή. Το λάθος (και έχεις δίκιο) είναι να θεσπίζονται νόμοι που στοχεύουν ειδικά στον «εξευγενισμό των βαρβάρων» για να μην προσβάλλουν την αισθητική των … πολιτισμένων ευρωπαίων (όπως η απαγόρευση της μπούρκας).

        ΑΛΛΑ για την κλειτοριδεκτομή είμαι κάθετος. Αν ένας «δυτικός» γονέας έκανε το ίδιο και αυτό γίνονταν γνωστό, θα του έπαιρνε το παιδί η πρόνοια και θα κατέληγε στη φυλακή για βασανισμό, πρόκληση σωματικής βλάβης, έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο κλπ κλπ. Για ποιο λόγο να απαλλάξουμε από όλα αυτά τα αδικήματα κάποιο μετανάστη; Φτάνουμε στο άλλο άκρο. Και -προφανώς- δεν προτείνω τα αστυνομικά μέτρα που αναφέρεις. Αλλά αν π.χ. μια μαθήτρια ενημερώσει το σχολείο της; Αν η διαδικασία πάει στραβά και χρειαστεί νοσηλεία σε νοσοκομείο; Υποθέτω για όλα αυτά υπάρχει υφιστάμενο νομικό πλαίσιο σε όλες τις χώρες και δε χρειάζεται να θεσπίσουμε νόμους ειδικά γι’ αυτό. Ναι, προφανώς το να ψηφιστεί νόμος και να θεσμιστούν διαδικασίες ειδικά για την κλειτοριδεκτομή θα ήταν καθαρός ρατσισμός. Σε αυτό συμφωνούμε απόλυτα!

      • Κωστή, οι περισσότεροι διαδεδομένοι τύποι κλειτοριδεκτομής είναι το ίδιο με την περιτομή, νευρολογικά μιλώντας. Ο αγγλικός όρος female circumcision είναι σωστός. Και μια ερασιτεχνική κλειτοριδεκτομή μπορεί να πάει το ίδιο στραβά όσο και μια ερασιτεχνική περιτομή, να χρειαστεί νοσηλεία σε νοσοκομείο, πλαστική επέμβαση κ.λπ. Πράγματι, τόσα εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο υφίστανται σωματικές βλάβες και χάνουν τη χαρά του έρωτα, π.χ. οι περισσότεροι αμερικάνοι άντρες, οι οποίοι είναι κομμένοι (το ξέρεις ότι στις ΗΠΑ η περιτομή είναι καθιερωμένη, και μάλιστα για μη-θρησκευτικούς λόγους, έτσι;). Όταν ζούσα στις ΗΠΑ, ένα ζευγάρι αμερικανών μου έλεγε για το αγοράκι τους, «σκεφτόμασταν να μην το κόψουμε, όμως μετά είπαμε ότι στο σχολείο αργότερα θα ξεχωρίζει από τα άλλα αγόρια, θα το κοροϊδεύουν και θα αισθάνεται άσχημα». Ένας αμερικάνος Γουόρις Ντίρι να γράψει βιβλίο και γι’ αυτό.

        Πρόσεχε λίγο με τις απαγορεύσεις και τις επιβολές. Πολύ τοξικά φάρμακα, συνήθως έχουν παρενέργειες. Διότι σχεδόν πάντα πλήττουν τα συμπτώματα, όχι την αιτία του κακού, τον παθογόνο παράγοντα.

        • Elia φτάνεις στο άλλο άκρο. Η συζήτηση ήταν κατά πόσον απαιτείται ειδικό θεσμικό πλαίσιο για την κλειτοριδεκτομή (διαφωνώ) και κατά πόσον πρέπει η πρακτική να διώκεται από το νόμο (θεωρώ ναι, κατά περίπτωση και στη βάση προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων). Μη φτάνεις στο σημείο να την υπερασπίζεσαι, εξισώνοντας με την περιτομή (η οποία επίσης έχει παρενέργειες και πολύ κακώς γίνεται). Λες ότι «νευρολογικά είναι το ίδιο». Σε ποια από τις πολλές παραλλαγές αναφέρεσαι; Η επέμβαση που περιγράφει η Γουόρις Ντίρι είναι εγκληματική και δε διαφέρει σε τίποτα από ένα παιδί που του έκοψαν π.χ. τη μύτη ή τα αυτιά. Το αν μπορεί γενικά ο νόμος να αντιμετωπίσει το έγκλημα νομίζω είναι μια τελείως διαφορετική συζήτηση!

      • Δεν την υπερασπίζομαι (π.χ. τα δικά μου τα παιδιά δεν τα θέλω ούτε κλειτοριδετμημένα ούτε περιτμημένα). Σου επισημαίνω πόσο επιλεκτικοί γινόμαστε στον αποτροπιασμό μας για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Παιδιά που τους έκοψαν τη μύτη ή τ’ αυτιά» (και που δε θα γευτούν ποτέ τη χαρά του έρωτα, όπως συνήθως λένε για την κλειτοριδεκτομή) υπάρχουν και στις ΗΠΑ: η πλειοψηφία των αντρών Αμερικανών, εκατόν τόσα εκατομμύρια κόσμος. Απλώς η περιτομή στις ΗΠΑ γίνεται συνήθως κυριλέ, σε νοσοκομειακές εγκαταστάσεις, ενώ αυτά που περιγράφει η Γουόρις Ντίρι στο βιβλίο της γίνονται ημι-ερασιτεχνικά. Αυτή είναι η διαφορά.

        • Απλά επισημαίνω ότι είναι επίσης υποκριτικό όσοι υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών να υπερασπίζονται και το δικό τους δικαίωμα να κακοποιούν τα παιδιά τους. Το τι συνιστά κακοποίηση είναι φυσικά θέμα νομικό και ιατρικό (δεν είμαι ούτε γιατρός ούτε νομικός). Πιθανότατα κάποιες μορφές κλειτοριδεκτομής δεν εμπίπτουν στον ορισμό, όπως δεν εμπίπτει (καλώς ή κακώς) και η περιτομή. Αυτό που λέω είναι: όσο λάθος είναι να καταδικάζουμε a priori είναι και να αθωώνουμε a priori.

      • Καθόλου δεν αθωώνω a priori. Αντίθετα, είμαι πολύ επικριτικός απέναντι στους Αμερικάνους που κακοποιούν τα παιδιά τους. Κι όταν ήμουν στις ΗΠΑ, προσπαθούσα να μιλάω περί του θέματος στους αυτόχθονες: Infant circumcision flies in the face of the country’s far older tradition of Liberty and individual rights. It is defended by a curious perversion of those rights, a supposed «right» of parents to cut healthy tissue off a helpless baby

        Α, σόρι, τώρα είδα ότι αναφέρεσαι στους μετανάστες. Τι λέγαμε; Ότι είναι συστηματικοί παραβιαστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων του παιδιού, προέρχονται από χώρες που αυτό θεωρείται αποδεκτό κ.λπ.

        • Ωραία, αν οι συνέπειες της *ήπιας* κλειτοριδεκτομής είναι όπως λες αντίστοιχες της περιτομής ας γίνονται στα νοσοκομεία ώστε να υπάρχουν τουλάχιστον εγγυήσεις ότι το αποτέλεσμα δε θα είναι καταστροφικό. Ή θα το θεσμοθετήσεις ή θα το απαγορεύσεις δια ροπάλου – πάντως δε μπορείς να υποκρίνεσαι ότι το πρόβλημα δεν υπάρχει.

        • Κωστή, αυτό που λέω ότι με φοβίζει με τις νομοθεσίες είναι ότι δεν είναι αθώες. Και το γεγονός ότι μας κάνουν να πιστεύουμε ότι η ανθρώπινη φύση είναι εγγενώς βίαιη και αν δεν υπάρχουν οι νόμοι που να βάζουν απαγορεύσεις υπό την απειλή της τιμωρίας είναι βαθιά προβληματικό. Και το γεγονός ότι έχουμε εσωτερικεύσει αυτή την θέση και οι ίδιοι ζητάμε ένα μπαμπούλα πάνω από το κεφάλι μας είναι τραγικό. Ίσως εδώ έρχεται η ρήση περί σκλάβων που ανέφερε ο Ηλίας.

          Αν στα χρόνια της εκπαίδευσης κατά την οποία συσσωρεύσαμε έναν όγκο κοινωνικά άχρηστης γνώσης μπορούσαμε να μάθουμε να σεβόμαστε, να συζούμε και να δημιουργούμε, οι κοινωνίες μας θα ήταν πολύ διαφορετικές. Οι νόμοι και οι τιμωρίες συχνά οδηγούν σε αποτελέσματα διαφορετικά από αυτά που ευαγγελίζονται και ίσως ακριβώς αυτός να είναι ο στόχος.

    • Δεν έχω κλειτορίδα αλλά υποψιάζομαι πως το να στην κόβουν με σκουριασμένο ξυράφι χωρίς αναισθησία είναι λίγο πιο επώδυνο από το ξεβράκωμα και ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα χρειάζεται κιλά θράσους για να ισχυρίζεσαι ότι είναι συγκρίσιμο με τα σκουλαρίκια ή το μπικίνι.

      • 50 κιλά θράσους! Τέτοια είμαι!

        Από κει και πέρα αυτό που προσπαθώ να πω στο συγκεκριμένο κείμενο δεν αφορά την κλειτοριδεκτομή αυτή καθαυτή, ούτε τη μαντίλα αυτή καθαυτή, αλλά πως και τα δύο χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο μιας προπαγάνδας που αν και θέλει να παρουσιάζεται προοδευτική είναι βαθιά ρατσιστική.

  10. Πολύ, πολύ συμφωνώ και πολύ εκτιμώ τη μέθοδο της σκέψης σου. Αναρωτιέμαι εαν υπάρχουν, όμως, αντικειμενικότητες και όρια στον αυτοκαθορισμό. Θέλω να πω ότι η μαντίλα και η κλειτοριδεκτομή είνα καταπίεση όπως και το ξώβυζο και το ξέκωλο. Το ότι χρησιμοποιούνται στον κυρίαρχο λόγο (ή από το βοριοδυτικό αποικειοκρατικό σύστημα) για να να εντείνουν την ισλαμοφοβία παραμένει αληθές. Το ότι θα σου δηλώσουν οι γυναίκες ότι δεν καταπιέζονται όταν το κάνουν πάλι παραμένει αληθές.

    Υπάρχει μια ιστορική διαδικασία μέσα από την οποία φτάνουμε σε οποιοδήποτε χ σημείο. Αυτή διαμορφώνει βαθειά πολιτισμικά και ταυτοτικά χαρακτηριστικά. Και τα καταπιεστικά χαρακτηριστικά έτσι διαμορφώνονται. Δεν αλλάζουν με μια κριτική αυτά τα πράγματα, για αυτό οι ζαπατίστας είναι σημαντικοί. Γιατί γνωρίζουν πόσο κόπο χρειάζεται ο μετασχηματισμός της πραγματικότητας, πραγμα που εμείς (και εγώ και εσύ) οι λευκές ευρωπαίες μόνο θεωρητικά γνωρίζουμε (εσύ κάπως καλύτερα από εμένα φυσικά).

    Μέσα από διάφορετικούς δρόμους, φτάνουμε σε ένα κοινό συμπέρασμα: ότι χρησιμοποιείται η «ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμου» (της δήθεν δημοκρατίας και ελευθερίας του a.k.a. ανταγωνισμού και εξατομίκευσης) για να κάνουμε κριτική στον κατώτερο καταπιεστικό πολιτισμό. Όλως τυχαίως, συμβαίνει αυτό πάνω που φουντώνει η μέση και η εν τω βάθει Ανατολή. Και χρησιμοποιείται σε αυτό και η θρησκευτική ή γυναικεία καταπίεση (άλλοτε εκ του πονηρού και άλλοτε επειδή σε κάποιον άγγιξαν μια ευαίσθητη χορδή κοινωνικού φιλελευθερισμού).

    Αν όμως συμφωνούμε ότι το πρόβλημα του κόσμου είναι ο ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός, τότε πρέπει να συμφωνήσουμε και ότι τα υπόλοιπα προβλήματα που πηγάζουν δευτερογενώς από αυτούς είναι δευτερεύοντα. Εννοώ ότι είναι υπαρκτό ζήτημα και η θρησκευτική και η γυναικεία καταπίεση σε όλους τους κόσμους. Ή σε όλους όσους λειτουργούν με βάση την εκμετάλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την ιδιοκτησία και την εξουσία. Δεν εννοώ πως δεν είναι σημαντικά, είναι και πάρα πολύ. Όμως, όταν κάνουμε κριτική στο «δευτερο» και «τρίτο» κόσμο και στις εκεί εξουσίες ή εστίες αντίστασης, πρώτα πρέπει να μπαίνει στη σκέψη μας το κύριο ή κυριαρχο πρόβλημα. Για όσους προτιμούν την ευθύγραμμη σκέψη, η αιτία και όχι τα αποτελέσματα.

    Εαν στο Ισλάμ η οικονομική εξουσία και το κράτος (η πολιτική εξουσία) είναι μπερδεμένα με τη θρησκεία, το πράγμα δυσκολεύει. Και όντως πρέπει να είμαστε πολύ αυτοπειθαρχημένοι για το μεχρι που πάει η γλώσσα μας και σε δεύτερο χρόνο το χέρι μας ή το όπλο μας.

    Στον συγκεκριμένο ιστορικό χωροχρόνο, πάντως, το κύριο πρόβλημα είναι ο ιμπεριαλισμός και όχι οι παράγωγες καταπιέσεις. Και ναι πρέπει να έχουμε ως αρχή τον αυτοκαθορισμό. Υπάρχουν όμως και όρια.

    ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα όρια δεν είναι «η ελευθερία μου ξεκινάει εκεί που τελειώνει η δικιά σου» δηλαδή η εξατομικευμένη δυτική καπιταλιστική άποψη για την ελευθερία. Τα όρια είναι εκεί που βρίσκονται οι γραμμές της μάχης για ισότητα, δηλαδή στο πως φτιάχνονται οι όροι για να γίνουμε ίσοι, για να έχουμε ίσες ευκαιρίες και ίσες δυνατότητες. Και αυτές οι μάχες δεν δίνονται από τους ξένους/απ’έξω ακαδημαϊκούς που λένε πως πρέπει να γίνει, αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους που καταπιέζονται. Για αυτό το λόγο δεν μπορεί να καθοριστεί από μένα κι από σένα.

    Παρόλο που συμφωνώ μαζί σου στο ότι εμποτίζεται πολλές φορές από δυτική αποικειοκρατική βλακεία η σκέψη των προοδευτικών ανθρώπων και αυτό συμβαίνει για τους λόγους που εξηγείς πολύ καλά, θέλω να καταλήξω στο εξής: δεν είναι ανώτερη η δυτική σκέψη, αλλά η αριστερή ή αντιεξουσιαστική σκέψη (αυτοκαθοριστείτε ως προς αυτό), για αυτό το λόγο είναι δίκαιη η πράξη και η βία της.

    Πως σου φάνηκε;

    • Καλώς την κοπελιά!

      Λοιπόν θα σε πάρω παράγραφο παράγραφο γιατί λες πολλά!

      Καταρχάς όπως είπα ή έχουμε πολιτικές θέσεις ή παίζουμε τις κουμπάρες (νο οφένς). Ο αυτοκαθορισμός ως αξία δεν μπορει να έχει όρια. Ένα σύνολο αυτοκαθορίζεται ή δεν αυτοκαθορίζεται. Τελεία. Από αυτά στα οποία αναφέρομαι στο κείμενο τίποτα δεν είναι στατικό. Οι κουλτούρες, οι πολιτισμοί, οι θρησκείες αλλάζουν είτε λόγω εσωτερικών διεργασιών είτε/και λόγω της διάδρασής τους με άλλες κουλτούρες, πολιτισμούς, θρησκείες, λογικές. Εδώ όμως δεν μιλάμε για κάτι τέτοιο. Μιλάμε για ένα λόγο που προσπαθεί να επιβάλλει, να υποτάξει. Ένα λόγο που στιγματίζει. Ένα λόγο που στηρίζει πρακτικές που σκοτώνουν.

      Κι ας δεχτώ για χάρη της συζήτησης την εγγενή αντίφαση ότι αυτοκαθορισμός μπορεί να έχει όρια. Ποια μπορεί να είναι αυτά; Πού μπαίνουν, ποιος τα βάζει και πώς τα διαφυλάσσει ή τα επιβάλλει; Για πες!

      Τώρα για αυτό που λες για την ιστορική διαδικασία που συγκροτεί μορφές καταπίεσης και ο κόσμος που τις υφίσταται ξέρει τον κόπο που απαιτείται για τον μετασχηματισμό της πραγματικότητας ενώ εμείς οι λευκές ευρωπαίες ούτε το φανταζόμαστε, δεν καταλαβαίνω τι θες να πεις. Εμείς δεν δουλεύουμε για τον μετασχηματισμό της πραγματικότητας (δεν εννοώ εσύ κι εγώ φυσικά); Δεν έχουμε δουλέψει (ιστορικός α’ πληθυντικός) για την αλλαγή της πραγματικότητας με ποτάμια αίματος; Δεν σε πιάνω εδώ πέρα!

      Σχετικά με τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, όταν λέω ότι είναι ο κοινός εχθρός δεν εννοώ πως άλλα μέτωπα όπως η πατριαρχία ή ισότητα μεταξύ των φύλων ή ο αγώνας για την ομοφυλοφιλία, ας πούμε, είναι μέτωπα δευτερεύοντα. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου δευτερεύοντα ακριβώς επειδή δίνουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των κοινωνιών μας και της διαχείρισης της καθημερινότητάς μας. Αυτά είναι τα πεδία και πολλά άλλα ακόμη που καλούμαστε παρέμβουμε για να αλλάξουμε την πραγματικότητά μας. Εδώ! Στις δικές μας κοινωνίες, όπου όντως μπορούμε να παρέμβουμε και όντως μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα! Ο ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός είναι ο κοινός εχθρός κι εδώ κι εκεί και παντού. Δουλεύοντας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό αλληλοβοηθούμαστε, ακόμη κι αν δεν γνωριζόμαστε, ακόμη κι αν έχουμε διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες. Την αλληλεγγύη εκ του μακρόθεν εγώ δεν την γνωρίζω. Εκτός από το να μεταφέρεις κάποιες πληροφορίες από το ‘εκεί’ δεν ξέρω τι άλλο μπορείς να κάνεις. Τον αγώνα ενάντια στην εκεί πατριαρχία πρέπει να τον δώσει ο κόσμος εκεί και οι δικές μας κουβέντες καφενειακού τύπου δεν βοηθούν σε τίποτα αυτό τον αγώνα. Κι ‘εκεί’ (ενοχλητικά αυτά τα εδώ και τα εκεί, αλλά για να συνεννογιόμαστε) οι αντίστοιχοι αγώνες είναι εξίσου σημαντικοί. Δεν το βάζω με όρους πρωτεύοντος και δευτερεύοντος.

      Τώρα αυτό με το ισλάμ και πώς εμπλέκεται με κράτη και επιχειρήσεις (σε παραπέμπω αυτή την ανάρτηση για ένα τουρκικό ηλεκτρονικό σεξομάγαζο σύμφωνο με τους κανόνες του ισλάμ) αυτό θαρρώ πως δεν συμβαίνει μόνο με το ισλάμ! Η προτεσταντική ηθική έχει κάνει πολύ καλύτερη δουλειά θαρρώ. Κι ο καθολικισμός μια χαρά τα πάει. Για τη δε ορθοδοξία ούτε λόγος. Το ενδιαφέρον σ’ αυτές τις συνδέσεις είναι πως είναι απολύτως νεωτερικές ενώ μοιάζουν να έχουν εγγενή χαρακτηριστικά από άλλες εποχές. Κάθε άλλο θα έλεγα.

      Γι’ αυτό για την ελευθερία που λες, εγώ την αντιλαμβάνομαι μόνο με όρους συλλογικής χειραφέτησης που κατακτάται, όπως πολύ σωστά λες, με αγώνες από τα μέσα.

      Και για το τελευταίο, δεν ξέρω αν κατάλαβα ακριβώς την πρόταση. Λες πως είναι τελικά ανώτερη η ιδεολογία του αριστερού και του αντιεξουσιαστικού χώρου (που δεν έχει ιδεολογία) και η βία του δίκαιη; Όντως το λες αυτό; Αν δεν το λες, να μην το συζητήσουμε. :Ρ

      Σε φιλώ και σ’ ευχαριστώ

      • 1. Έχει ο αυτοκαθορισμός όρια;
        Νομίζω ότι δεν είναι αρχή ή αξίωμα για αυτό έβαλα το ζήτημα των ορίων. Δεν θεωρώ ότι είναι αξία και αν πούμε ότι είναι πολιτική θέση σαφώς θα πρέπει να καθορίσουμε τα όρια της. Ο αυτοκαθορισμός σήμερα αναδεικνύεται ως αναγκαία και μάχιμη πολιτική θέση λόγω των αντιθέσεων δύσης-ανατολής κλπ. Σε μια συγκυρία που η αντίθεση θα ήταν ανάμεσα στο πολιτικό και το θρησκευτικό, δεν θα υποστηρίζαμε ούτε τους σταυρούς, ούτε το Ισλάμ ούτε τον αυτοκαθορισμό.
        2. Ποια μπορεί να είναι αυτά; Πού μπαίνουν, ποιος τα βάζει και πώς τα διαφυλάσσει ή τα επιβάλλει;
        Δεν το βρίσκω τόσο δύσκολο να μπουν τα όρια. Το ποιος τα διαφυλάσσει εξαρτάται από την περίπτωση. Θα μπορούσε να είναι μια απάντηση το: « Όποιος διαφυλάσσει και τα δικαιώματα»; Νόμοι, ομάδες, κόμματα, με το ίδιο στυλ. Δεν υποστηρίζω τη βία απαραίτητα εδώ, αλλά εάν μιλούσαμε για μια κατάσταση στην οποία ο ιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία δεν ήταν το κύριο, θα ήμουν πιο κατηγορηματική.
        Για αυτό γράφω και για πρωτεύοντα και δευτερεύοντα προβλήματα. Αλλά τέλος πάντων είναι υποθετική αυτή η κουβέντα.
        3. Για το Ισλάμ, τον προτεσταντισμό και την ορθοδοξία και τη σύνδεση με κράτη και επιχειρήσεις.
        Συμφωνώ απόλυτα, αλλά και το καθένα από αυτά με τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
        4. Για τον αντι-εξουσιαστικό χώρο που δεν έχει ιδεολογία.

        Δεν το λες σοβαρά, έτσι; Ή έχουμε διαφορετικούς ορισμούς.

        5. Για την ανωτερότητα της αντιθετικής προς τον καπιταλισμό σκέψης.

        Δεν το λέω, το ρωτάω. Σοβαρά όμως.

  11. Εμένα προσωπικά μου άρεσε, το μόνο σημείο που με κάνει σκεφτικό είναι η διεκδίκηση της ισότητας, θέλει μεγάλη ωριμότητα και τεράστιο βάθος ψυχής, θυμάμαι και τον Όργουελ στη φάρμα των ζώων για κάποιους που πάντα αποδεικνύονται πιό ίσοι από τούς άλλους …….

  12. Aqua, σου γράφω ως κάποιος που έχει συνομιλήσει με μουσουλμάνες που φορούν μαντήλα. Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι υπάρχουν αμέτρητα Ισλάμ εκεί έξω.

    Η μαντήλα μπορεί να έχει πολλά νοήματα. Πέρα από αυτά που αναφέρεις στο κείμενο, μπορεί επίσης να σημαίνει: «είμαι μεσαία τάξη» (έχω δουλειά γραφείου και καλό μισθό, ασφάλιση, έχω βγάλει κολέγιο, έχω τον χρόνο να διαβάζω και να ακολουθώ τη διδασκαλία κάποιου ιμάμη, ο άντρας μου έχει πληρώσει 7.000 δολάρια για να κάνει το προσκύνημα στη Μέκκα). Μπορεί να σημαίνει: «είμαι σκουπίδι στα μάτια της κυβέρνησης, αλλά έχω αξία στα μάτια του Θεού». Μπορεί να σημαίνει: «κοιτάξτε πόσο ευσεβής είμαι» και πόσο διαφέρω από τις συν-μουσουλμάνες μου (κυρίως αγρότισσες και εργάτριες). Μπορεί να σημαίνει: «νοσταλγώ το χωριό μου, στο Μπαγκλαντές, που ξεριζωθήκαμε κι ήρθαμε σ’ έναν άγνωστο τόπο». Μπορεί και να μη σημαίνει τίποτα ιδιαίτερο, θέμα συνήθειας, χωρίς βαθύτερο νόημα. Μπορεί, μπορεί, μπορεί…

    Εγώ δεν νιώθω ικανός να μιλήσω για το Ισλάμ (τον Χριστιανισμό, τον Βουδισμό κ.λπ.) έτσι γενικά, το θέμα με ξεπερνάει, υπάρχουν τόσα πολλά Ισλάμ εκεί έξω!

    Έχεις δίκιο, συνεχώς πέφτουμε θύματα προπαγάνδας χωρίς να το καταλαβαίνουμε, και αναπαράγουμε τα στερεότυπα των εξουσιαστών. Υπάρχει αυτό. Υπάρχει επίσης και το άλλο, ο σκλάβος που δεν συνειδητοποιεί ότι είναι σκλάβος (αυτό που στο κείμενο ονομάζεις ψυχανάλυση). Steve Biko: «Το δυνατότερο όπλο ενός καταπιεστή ειναι το μυαλό του καταπιεσμένου». Harriet Tubman: «I freed a thousand slaves I could have freed a thousand more if only they knew they were slaves». Και τα δύο υπάρχουν. Θέλει κάτι εδώ πέρα, μια χρυσή τομή, ένα κριτήριο.

    Αυτά!

    • Καλώς τον!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ για την παρέμβαση. Όλες αυτές τις διαφορετικές σημασίες της μαντίλας που λες δεν τις είχα χαρτογραφήσει! Να ‘σαι καλά!

      Το θέμα της ανάρτησης δεν ήταν καθόλου το ισλάμ, αλλά ο λόγος της Δύσης για το ισλάμ, δύο τελείως διαφορετικά πράγματα δηλαδή!

    • Προσπαθούσα να πω, με ήπιο τρόπο, ότι κατά περίπτωση κι ο λόγος της Δύσης μπορεί να έχει κάποιο ρόλο να παίξει. Πράγματι, αν δεν γίνεις ένας απ’ αυτούς δεν πρόκειται να τους καταλάβεις, από την άλλη όμως πολλές φορές ο απέξω βλέπει πράγματα που δεν τα βλέπει ο από μέσα (επειδή του είναι δεδομένα, αυτονόητα). Και υπάρχει αυτό το πράγμα στη ζωή, ο σκλάβος που δεν το ξέρει ότι είναι σκλάβος.

  13. Αγαπητέ Ηλία σίγουρα υπάρχουν πολλά ΙΣΛΑΜ όπως των ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ για παράδειγμα που αφήνει εντελώς αδιάφορους το πολύ αριστερό και προοδευτικό indymedia καθώς και το πολύ προοδευτικό και πολύ άθεο μπλογκ του ΡΟΙΔΗ . Υπάρχει το ΙΣΛΑΜ της ΣΑΟΥΔΙΚΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ που κόβει κεφάλια και χέρια και λιθοβολεί με συνοπτικές διαδικασίες και αδιαφορεί για τους ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ καθώς και το ΙΣΛΑΜ των μουλάδων του ΙΡΑΝ που τους στηρίζει μαζί με το καθεστώς ΆΣΑΝΤ …. ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΑ στηριζουν το ΙΡΑΝ
    Σε προσκαλώ λοιπόν να κάνεις μόνος σου τη χρυσή τομή . Εγώ προσωπικά αντιμετωπίζω τους ανθρώπους σαν μονάδες και όχι σαν σύνολα ….. ο καθένας είναι και μια ξεχωριστή περίπτωση ….. χρειάζεται διάκριση και όχι επιπόλαιοι ενθουσιασμοί …. ΠΟΛΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΛΣΑΛΕΧ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΥΜΑΣΙ ΚΑΙ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΠΕΡΙΟΠΗΣ …

  14. Καλά αυτό με τούς εξουσιαστές και το μυαλό των εξουσιαζομένων ήταν το καλύτερο σύντομο ανέκδοτο ….. μαζί με εκείνο της ένωσης της αριστεράς με το ισλάμ ……. γέλια μέχρι δακρύων …. αν προλάβουμε και δεν μας κόψουν το κεφάλι …. στο όνομα της αντίστασης κατά του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού ….. οι αδελφοί μουσουλμάνοι ….

  15. 1. σύνδεση με Κάιρο
    Ορισμός: 21
    Λήμμα: 12
    Έκφραση που σημαίνει ότι δε δίνω καμία απολύτως προσοχή στα λεγόμενα κάποιου.

    Είναι σαφώς ισχυρότερη από το απ’ το ένα αυτί μπαίνει και απ’ το άλλο βγαίνει, καθώς υποδηλώνει ότι η φωνή του συνομιλητή μεταδίδεται απευθείας προς Κάιρο παρακάμπτοντας πλήρως το ακουστικό μας νεύρο.
    – Καλημέρα σας, σας καλούμε από την DDT και θα θέλαμε να σας υποβάλουμε κάποιες ερωτήσεις σχετικά με μια έρευνα που…
    – Ναι, ναι. Μισό λεπτό, μην κλείσετε, σας συνδέω με Κάιρο…

  16. Σε ευχαριστώ για την ανοχή σου και τη μεγάλη υπομονή σου aqua μίλησα σε αυτόν που ήθελα …. ευχαριστώ και τον θείο δύτη που μεσολάβησε….. Συγγνώμη και πάλι …..

  17. Αγαπητέ Ηλία η σύνδεση με Κάιρο συνεχίζει απτόητη, το πρόβλημα μας δεν είναι μόνον η άγνοια του σκλάβου ο οποίος βόσκει σαν ζωντανό που είναι σε διάφορα μαντριά και κοτέτσια αγνοώντας την κατάσταση του. Το πρόβλημα μας είναι οι διάφοροι τσομπάνηδες και πτηνοτρόφοι που το παίζουν αλήτρωτοι σκλάβοι προς τέρψη των ζωντανών που αγνοούν την κωμικοτραγική κατάσταση τους.

  18. Κι όπως το έλεγε ο Αλπατσίνο στο recruit τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται ……….

  19. Βρε Κωστή αγόρι μου αν είστε συνενοημένοι με τον Ηλία να με κάνετε να ευθυμίσω …. να πάω να φέρω πατατάκια και αναψυκτικά ….

  20. Αν πιστεύετε ότι λέτε και δεν τρολάρετε ……. είστε κελεπούρια για πολύ χοντρό δούλεμα …… έχω ξεραθεί στα γέλια ….

  21. Ε πως θα γίνει η ένωση της αριστεράς με το ισλάμ χωρίς περιτομή δύο μέτρα και δύο σταθμά τα παιδιά μου όχι και τα παιδιά των άλλων ναι ….. που είναι η ισότητα στήν αποδοχή της αυτοδιάθεσης του άλλου μέσα από την έμπρακτη αλληλεγγύη μας που μας εξισώνει με τον άλλο όχι πλέον μέσα από τις διαφορές … αλλά με την ενεργή συμμετοχή μας στήνω προοδευτική μετάβασης του άλλου …. στήν αυτονομία? ????

  22. Συγγνώμη δηλαδή αν οι ΗΠΑ δεν είναι μια προοδευμένη χώρα σε σχέση με την αποδοχή της κουλτούρας του άλλου μέσω της περιτομής …. τότε ποιό είναι το μοντέλο μας …. οι ΗΠΑ είναι τουλάχιστον πρωτοπόρος σε αυτό το θέμα ταμπού που εμποδίζει τις υπόλοιπες να προχωρήσουν στήν αυτοδιάθεση μέσω της αυτονομίας της ισότητας και αποδοχής του άλλου ….

  23. Νομίζω πως με αυτό το πνεύμα ….. μπορώ πλέον να γίνω αποδεκτός από τα υπόλοιπα μέλη του αντιεξουσιαστικού αυτού μπλογκ….

  24. Υπάρχει βέβαια ένας σεκταρισμός για να μην χρησιμοποιήσω τον όρο ρατσισμός για την περίπτωση μου …. οι διαχειριστές με ταξική πλέον συνείδηση με αντιμετωπίζουν σαν κατακάθι και σαν απόβλητο …. αφήνοντας με στο περιθώριο και στον πάτο του φλιτζανιού σαν κατακάθι του καφέ Νομίζω πως με τα τελευταία μου σχόλια εναρμονίζομαι απολύτως με το πνεύμα που διέπει το μπλογκ …. γιατί με συνδέετε συνεχώς με Κάιρο βρε παιδιά? ??????

  25. Μέσα σε αυτό το πνεύμα ενεργητικής αλληλεγγύης και αυτονόμισης είναι πράξη χειραφέτισης και ελευθερίας η ενεργή μας συμετοχή στήν περιτομή και κλειτοριδεκτομή ημών των ιδίων και των παιδιών μας ως παράδειγμα αποδοχής του άλλου …… σε ένα διαρκώς εξελισόμενο αντιεξουσιαστικό και αντιρατσιστικό περιβάλλον.

  26. Έτσι θα κατακτήσουμε αυτοβούλως την πραγματική ισότητα ….. όλα τα άλλα είναι φλυαρίες ….

  27. Διάβασα προσεκτικά την ανάρτηση προσπαθώντας να βρω το λόγο που το «αυτονόητο του συλλογικού αυτοκαθορισμού» ισχύει μόνο για τους λαούς που κόβουν κλειτορίδες και όχι λ.χ. για τους Γάλλους, δεν το βρήκα και είναι κρίμα γιατί αυτή ειναι η ουσία του κειμένου σας: όλοι είναι ελεύθεροι κι ωραίοι εκτός από τις Δυτικές κοινωνίες μολονότι είναι οι μόνες που σας επιτρέπουν να υποσκάπτετε τις αξίες τους χωρίς να σας απειλούν με λιθοβολισμό. ΟΚ.

    • Όχι, σαφώς και δεν ισχύει μόνο εκεί. Ο διαχωρισμός που κάνω είναι για το χώρο που μπορούμε να παρέμβουμε που είναι το εδώ και το τώρα μας, και για έναν άλλο χώρο που περιοριζόμαστε να κριτικάρουμε χωρίς ουσιαστικά να μπορούμε να παρέμβουμε χωρίς να διαινίζουμε τον ιστορικό ρόλο της Δύσης ως εκπολιτιστή, με ολέθριες συνέπειες για τους εκπολιτιζόμενους. Και μπορεί να μην απειλούμαι με λιθοβολισμό με αυτά που λέω αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να μιλάω ελεύθερα. Να σου θυμίσω μόνο πώς περιθωριοποιούνταν ως προδότες όσοι μιλούσαν κατά των Ολυμπιακών στη φάση που τους διεκδικούσε η Ελλάδα… Να πω και για τον τρομονόμο; Να πω για την πρόσφατη μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα; Ότι πλέον μπορείς να βρεθείς στη φυλακή για πλάκα κι αν μιλήσεις μέσα στη φυλακή να κατηγορηθείς ότι υποκινείς στάση και να βρεθείς σε κελί υψίστης ασφαλείας;

      Η εικονική πραγματικότητα που δημιουργεί ο λόγος περί δικαιωμάτων και δημοκρατίας απέχει μακράν από τη ζοφερή πραγματικότητα. Κι αν έχουμε να δώσουμε παρέα χέρι χέρι με τους μετανάστες έναν αγώνα, είναι ακριβώς αυτός.

  28. Αν ζούσε σήμερα ο Καστοριάδης αλλά δυστυχώς δεν ζει και λέω το δυστυχώς με μεγάλο πόνο, δεν θα τολμούσαν διάφοροι και διάφορες της ντεμέκ πολύ προχώ διανόησης να αυτοεξευτελίζονται αυτοεξευτελίζοντας … την ίδια …. την κοινή λογική …. με πολύ ύποπτα σοφίσματα.

  29. Αυτή η άνευ όρων προβολή του μετανάστη γενικά και αόριστα ως απόλυτου καλού απέναντι στο απόλυτα κακό που είναι η δύση και η ψευδής δημοκρατία της την οποία εμείς θα αλλάξουμε με τούς μετανάστες …. είναι μια αμάσητη ιδεολογία γεμάτη εσωτερικές αντιφάσεις που αναδείχθηκαν πολύ όμορφα σήμερα …. φυσικά και δεν είναι μαρξιστική …. γιατί ο Εγκελς άλλα έλεγε για τούς μετανάστες …… βέβαια ποιοί βολεύονται με αυτή την αμάσητη και ακατέργαστη ιδεολογία είναι γνωστό σε όσους ακόμα μπορούν να σκεφτούν φιλοσοφικά και ιστορικά …

  30. Είχα γράψει κάποτε αυτό: http://enthemata.wordpress.com/2011/06/19/vourekas/ με παρόμοιο προβληματισμό.

    • Ευχαριστώ πολύ για την παραπομπή!

      «Έτσι, τοποθετήθηκε στο θέμα σαν να έπρεπε να απαντήσει σε κάποιους φανταστικούς επικριτές της αριστεράς, που την εγκαλούν ότι μεροληπτεί και δεν αντιμετωπίζει «όλες τις θρησκείες το ίδιο», ξεχνώντας ότι στη βάση της παράδοσής της βρίσκεται η μεροληψία υπέρ των καταπιεσμένων, χωρίς να εξαρτά την υπεράσπισή τους από την προηγούμενη αποδοχή από μέρους τους της ιδεολογικής και φιλοσοφικής της τοποθέτησης.»

      Πολύ σωστός! Μου έλειπε αυτό το κομμάτι!

      Θαρρώ πως το είχα το είχα διαβάσει το άρθρο σου…

  31. Ένα μάτσο γριές που αρπάζουν το κοριτσάκι και του κόβουν την κλειτορίδα γιατί έτσι λένε τα πνεύματα είναι «το αυτονόητο[sic] δικαίωμα του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού».

    Ένα εκλογικό σώμα που αποφασίζει να επιβάλλει dress code στους δημόσιους χώρους της κυριαρχίας ΤΟΥ είναι «ο πιο βαθύς φασισμός».

    Ένα ποστ που ισχυρίζεται αυτά τα δύο ταυτόχρονα είναι το αυτονόητο δικαίωμα στη μεταμοντέρνα μαλακία.

    • Ευχαριστώ για τα κακά σου λόγια j95! Με κολακεύεις!

  32. Το ερώτημα είναι πόσο προοδευτικοί είμαστε στην αποδοχή του άλλου και αν υπάρχουν όρια ….. και το κυριότερο είναι δυνατόν από κοινού με τούς μετανάστες να θέσουμε όρια η να εξισωθουμε πλήρως με αυτούς η αυτοί με εμάς ???? Είμαστε στήν πλήρη ουτοπία το να περιμένουμε αυτό να γίνει σε ένα απώτερο μέλλον που όλες οι πιο σιχαμερές εξουσίες θα έχουν καταρρεύσει και εγώ δεν ξέρω πως …… αυτό το πρόβλημα το έχετε ήδη επιλύσει ….. όπως φαίνεται …. δεν μας απαλλάσσει από το κωμικοτραγικό παρόν της παρθενοραφής που κάνουν όλοι από τούς φασίστες μέχρι τούς αντιεξουσιαστές αυτοαποκαλούμενους αριστερούς ….. είναι βέβαιο πως με τόσες παρθενοραφές οι μετανάστες μας θα μπορούν να κάνουν επιστημονικού πλέον επιπέδου περιτομές και κλειτοριδεκτομές μέσα στο πολύ in περιβάλλον της ενωμένης ευρώπης ….. καλή συνέχεια σε όλους.

  33. Για τρίτη φορά: η άποψη ότι φορείς δικαιωμάτων που άπτονται της προσωπικότητας μπορούν να είναι μόνο συλλογικότητες και όχι άτομα, πέρα από τρομαχτικά λανθασμένη είναι και η επιτομή του σκοταδισμού και της καταπίεσης. Απαγορεύεται για παράδειγμα να δηλώσω άθεος επειδή «συλλογικά εδώ όλοι αυτοπροσδιορίζονται ΧΟ»: yea right. Εμένα ο πολιτισμός μου όμως λέει για ατομικά δικαιώματα και δεν έχετε κανένα δικαίωμα να τα θεωρείτε λιγότερο αυτονόητα από τα συλλογικά, για τα οποία κόπτονται κυρίως παπάδες, δικτάτορες και κάθε λογής καταπιεστές.

    Ταυτόχρονα, αυτήν την άποψη φαίνεται ότι την υιοθετείτε για όλες τις άλλες συλλογικότητες εκτός από αυτές τις συλλογικότητες που λέγονται «δυτικές δημοκρατίες». Και την υιοθετείτε για πράγματα όπως η κλειτοριδεκτομή που είναι αφάνταστα επώδυνα και παραβιάζουν τη μισή Χάρτα Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, αλλά όχι για το dress code!

    Και μάλιστα όχι οποιοδήποτε dress code, αλλά αυτό που επιβάλλει μια από τις δυτικές αξίες (την ισότητα των φύλων εκτός κρεβατοκάμαρας) και κάνει πιο δύσκολο σε κοινότητες να την υποσκάψουν (γιατί δεν είναι και τόσο εύκολο να σαπίσεις την κόρη σου στο ξύλο που δε φοράει μπούργκα αν πρόκειται να σου έρθει πρόστιμο 1000 ευρώ έτσι και φορέσει).

    Δηλαδή έχουμε: πραγματολογικό σφάλμα (για το ποιοι είναι οι «αυτονόητοι» φορείς δικαιωμάτων προσωπικότητας που ισχυρίζεστε αντίθετα σε κάθε εμπειρία ότι είναι οι συλλογικότητες [οι συλλογικότητες θεσπίζουν μόνο ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ πληροφοριακά]), αντίφαση (οι ανατολικές συλλογικότητες ΟΚ ας κάνουν ό,τι θέλουν οι δυτικές δε μπορούν γιατί είναι εφάμιλλο βομβαρδισμού να αυτοπροσδιορίζεσαι συλλογικά) και τρομαχτικά διαστρεβλωμένη ιεράρχηση/αξιολόγηση των υποκειμενικών εμπειριών για τις οποίες συζητάτε σε τελική ανάλυση: ίσα κι όμοια να φοράς σκουλαρίκι και να σε αρπάζουν δέκα γριές στα 11 να σου κόψουν την κλειτορίδα με σκουριασμένο ξυράφι. Ίσα κι όμοια να ντύνεσαι σέξυ για να ρίξει γκόμενο και να έχεις

    Εγώ αυτό το συνδυασμό ασχετοσύνης, λογικής αντίφασης και σχετικοποίησης των πάντων τον αποκαλώ με το όνομά του: μεταμοντέρνα μαλακία. Και θα χαρώ πολύ να αλλάξω γνώμη αν δεχτείτε γραπτώς όλοι οι άρρενες συγγενείς σας να έχουν λόγο για τη σεξουαλική σας συμπεριφορά (και δικαίωμα εφαρμογής της θανατικής ποινής αν αυτή δεν είναι του γούστου τους), γιατί _τότε_ θα ξέρετε για τι μιλάτε και όχι επειδή κάνατε extended τουρισμό στην Αίγυπτο (και μάλιστα σε περίοδο που ένα αυστηρότατο κράτος έβαζε χαλινάρι στους ισλαμιστές).

    • Αφού είμαι τόσο άκυρη ρε συ j95 γιατί ασχολείσαι τόσο με την πάρτη μου;

      Σου απαντώ σύντομα ωστόσο ως προς το εξής: στην έννοια του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού την οποία χρησιμοποιώ εννοείται πως έχουμε όλα τα δίκια του κόσμου να επιχειρούμε να παρεμβαίνουμε για να καθορίσουμε την ποιότητα των κοινωνιών μας. Το ότι είσαι άθεος, όπως λες, δεν είναι παρθενογένεση. Εντάσσεται σε μια παράδοση της οποίας είσαι συνεχιστής και διεκδικητής και καλά κάνεις. Αυτό το οποίο λέω είναι ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν μιλάμε στο όνομα άλλων και ιδίως όταν δεν μπορούμε να παρέμβουμε στη δική τους πραγματικότητα χωρίς να πέσουμε σε μια σειρά σοβαρών σφαλμάτων. Αυτό λέω και τίποτα περισσότερο…

      • Και να πω και κάτι ακόμη, με αφορμή και μια άλλη συζήτηση που έχει ανοίξει για την ανάρτηση και δεν έχω μπει γιατί δεν έχω χρόνο (δεν σνομπάρω, δεν προλαβαίνω!:

        Είναι σωστό ότι υπάρχουν δυο μέτρα και δύο σταθμά στην ανάρτηση και όσοι χρησιμοποιούν την αρχή της αναλογίας την βρίσκουν πολύ προβληματική. Αυτό ακριβώς είναι το πόιντ: ότι δεν υπάρχει καμία αναλογία και ότι πρέπει να υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά.

        Το επιχείρημα όσων χρησιμοποιούν την λανθασμένη κατ’ εμέ αρχή της αναλογίας και λεν ότι όπως δεν θα υποστήριζα την κακοποίηση εδώ, ή αντίστοιχα ενδεχομένως τον ενδυματολογικό κώδικα τύπου ‘Σωτήρα’, ή την κατήχηση και δεν ξέρω τι άλλο, δεν μπορώ να τα υποστηρίζω ‘εκεί’.

        Επαναλαμβάνω λοιπόν το επιχείρημά μου: το εδώ είναι ένα πεδίο αγώνα όπου μπορώ (μπορούμε) να παρέμβουμε για να καθορίσουμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των κοινωνιών μας. Το ‘εκεί’ είναι κάτι για το οποίο μιλάμε χωρίς ουσιαστικά να μπορούμε να παρέμβουμε. Πού βρίσκεται η αρχή της αναλογίας λοιπόν; Στο ένα μπορείς να παρέμβεις και στο άλλο όχι. Στο ένα μιλάς εξονόματός σου και στο άλλο εξονόματος άλλων; Πού είναι η αρχή της αναλογίας, οέο;

        Και συνεχίζω: Να δούμε την προέκταση του λόγου μας ‘εκεί’ και ‘εδώ’: Στο εδώ οι απόψεις μας μπαίνουν σ’ ένα συνεχή και εξελισσόμενο διάλογο, που μπορεί να πραγματωθεί σε πρακτικές μπορεί και όχι, μπορεί να διαμορφώνει τον κυρίαρχο λόγο (τις περισσότερες φορές όχι) ή να είναι κομμάτι ενός λόγου περιθωριακού (αν κρίνουμε με βάση το τι είναι το κυρίαρχο) αλλά κυρίαρχου στη μικροκοινωνία μας (των άθεων ίσως, που σαφώς είναι ένα απειροελάχιστο ποσοστό μιας χώρας που ορκίζει τους κυβερνώντες της στο ευαγγέλιο). Ποια είναι η προέκταση του λόγου αυτού για το ‘εκεί’; Σε τι εξυπηρετεί να κατακρίνεις την εκεί πατριαρχία; Τι μπορείς να κάνεις για το ‘εκεί’ εκτός από το να δίνεις βάση στην ιστορική εκπολιτιστική αποστολή της Δύσης; Μπορεί πραγματικά να ενταχθεί ο κατακριτικός μας λόγος σε κάτι άλλο εκτός από τον κυρίαρχο λόγο τον οποίο η Δύση χρησιμοποιεί για να κάνει πολέμους; Μήπως είναι τζάμπα ‘ακτιβισμός’ (κι ούτε καν) που μεταφράζεται σε σφαίρες;

        Ωραίες οι καφενειακές κα οι ιντερνετικές κουβέντες ρε παιδιά και να το συζητήσουμε, αλλά εκεί ο κόσμος έχει πόλεμο κι ο ίδιος κόσμος εδώ είναι στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας. Μήπως πρέπει να κάνουμε άλλη δουλειά πρώτα πριν τους μιλήσουμε για πατριαρχεία, την οποία εμείς τόσο σαρωτικά έχουμε (νικήσει;

  34. Λοιπόν, aqua, χαίρομαι πολύ που βρήκα το μπλογκ σου και ειδικά αυτό το κείμενο και απορώ πώς δεν σ’ έχω πετύχει τόσον καιρό (ας σημειώσουμε ένα μείον σ’ εμένα γι’ αυτό).

    Συμφωνώ πάρα πολύ με τα όσα λες και εκφράζεις τις σκέψεις που μπουρδουκλώνονται καμιά φορά στο μυαλό μου με πολύ μεγαλύτερη σαφήνεια και θεωρητικό υπόβαθρο.

    Έχοντας κάνει κι εγώ πολλές φορές την ίδια κουβέντα λέγοντας λίγο πολύ όσα λες κι εσύ, αναγνωρίζω στα σχόλια που σου απευθύνονται μια βασική παρανόηση που βρίσκεται σε όλες αυτές τις συζητήσεις και που βασίζεται λίγο στα προνόμιά μας και λίγο στην προπαγάνδα της ατομικιστικής δυτικής κουλτούρας μας αλλά και στην αδυναμία διαχωρισμού «κριτικάρω μια συστηματική προπαγάνδα που οδηγεί σε συστημική ανισότητα» με το «θέλω όλες να κάνουν κλειτοριδεκτομές γιατί γιέι!».

    Να ξεκαθαρίσω ότι προσεγγίζω το ζήτημα με μια διαθεματική φεμινιστική οπτική με έμφαση στη βιωματική εμπειρία και μέσα από αυτήν αναλύω και ερμηνεύω και προβληματίζομαι. Κι έτσι, τα δύο σημαντικότερα σημεία των όσων λες για μένα είναι:

    1. «μπορείς να συντροφεύσεις κάποιους στον αγώνα μόνο όταν τους σέβεσαι»

    και

    2. «Οι κουλτούρες, οι πολιτισμοί, οι θρησκείες αλλάζουν είτε λόγω εσωτερικών διεργασιών είτε/και λόγω της διάδρασής τους με άλλες κουλτούρες, πολιτισμούς, θρησκείες, λογικές.»

    Αυτό είναι το ζουμί.

    Εγώ ως λευκή, δυτική, ακραία άθεη φεμινίστρια οφείλω πρώτα να ελέγξω το προνόμιό μου, πώς αυτό ενημερώνει την οπτική μου για τον μη-Δυτικό κόσμο και την κουλτούρα του, να μελετήσω, ν’ ακούσω τα όσα λένε οι άνθρωποι που έχουν άμεσο βίωμα, να αμφιβάλλω για την εαυτή μου, να ξανακούσω, να ξαναδιαβάσω. Φυσικά και έχω ‘δικαίωμα’ να έχω τη γνώμη μου, αλλά το βασικό θέμα είναι πως όταν αναγνωρίσεις πως μια κουλτούρα δεν αλλάζει μέσω της επιβολής (και στα παραδείγματά μας, μέσω της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατικής βίας και περιθωριοποίησης), τότε μόνο μπορείς να βρεις τρόπους να σταθείς ως σύμμαχος στα προβλήματα που έχουν άλλοι άνθρωποι με βιώματα διαφορετικά από τα δικά σου.

    Μπορώ για παράδειγμα να στηρίξω τις μουσουλμάνες συμμάχους μου με όποιον τρόπο μπορώ: οικονομική βοήθεια, επένδυση χρόνου, κόπου, προσωπικής εργασίας, και όποιον άλλον τρόπο κρίνουν ότι μπορώ να είμαι χρήσιμη. Ταυτόχρονα προσέχουμε να μην μπαίνουμε ως αποικιοκρατικοί ταύροι στο μη-Δυτικό υαλοπωλείο και φροντίζουμε να παίρνουμε πάντα υποστηρικτική θέση στους αγώνες τους με σεβασμό.

    Όπως κι ‘εδώ’, έτσι κι ‘εκεί’, υπάρχουν ένας σκασμός άνθρωποι που εκφράζουν πολλές διαφορετικές ιδέες. Με κάποιες συμφωνώ περισσότερο με άλλες λιγότερο. Ως σύμμαχος προσπαθώ καθημερινά να χρησιμοποιώ το προνόμιό μου ως λευκή δυτική, για να ενδυναμώνω και να προωθώ απόψεις μη-λευκών, μη-δυτικών, μουσουλμάνων ή μη γυναικών που ενδεχομένως να έχουν πιο περιορισμένο χώρο να εκφραστούν.

    Από την άλλη, εμείς που έχουμε άμεσο βίωμα ‘εδώ’ είμαστε ιδανικές να κριτικάρουμε τα όσα συμβαίνουν ‘εδώ’ και η Δύση έχει μπόλικη συστημική ανισότητα για να κριτικάρουμε. Ας αφήσουμε τους ‘εκεί’ να κάνουν τη δουλειά τους (που ήδη κάνουν και μάλιστα πολύ καλά) ως προς την κριτική των ανισοτήτων ‘εκεί’.

    j95, γνωριζόμαστε από παλιά, διάβαζα σταθερά το μπλογκ σου. Καταλαβαίνω την αυτόματη αντίδραση που φαίνεται να έχεις. Δεν έχω να σου πω κάτι παραπάνω από τα όσα σου απάντησε ήδη η aqua, ίσως να τονίσω πάλι ότι το να μιλάμε για το πώς δομείται η ηγεμονική αφήγηση της Δύσης είναι διαφορετικό από τα όσα σχολιάζεις.

    Έχω την αίσθηση πως η διαδικασία μέσα από την οποία σκεφτόμαστε αυτά τα ζητήματα (και γενικότερα τα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης) είναι διαρκής, κοπιαστική και αργή και η κάθε μία μας βρίσκεται σε διαφορετική φάση αυτής της διαδικασίας. Είναι λογικό να υπάρχουν παρανοήσεις, ρήξεις, συγκρούσεις, αλλά κι αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο.

    Συγγνώμη για το σεντόνι και μερσί για το κείμενο. Το χρειαζόμουνα.

    • Καλύτερα δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν! Να ‘σαι καλά 50ft quennie. Εγώ σας είχα βρει ήδη (στο fb βέβαια, αλλά κάτι είναι κι αυτό… ή μήπως δεν μιλάμε για το ίδιο;)

      • Αν μιλάς για τα Καμένα Σουτιέν, τότε, ναι, έχουμε και φβ σελίδα εκτός του σάιτ. Χαίρομαι ακόμη περισσότερο που ήξερες την ομάδα. Πέρνα κι από κει να πεις ένα γεια! ^__^

  35. Είναι εξαιρετικά σύνθετη η μεταμοντέρνα λογική που ευαγγελίζονται οι κάθε λογής σοφιστές τού αντιεξουσιαστικού βολέματος , προτάγματος.Από τη μία υποβαθμίζουμε την πλήρη ετερονομία του μετανάστη …. εντός της κακής ιμπεριαλιστικής δύσης, με την πρόφαση του σεβασμού και την ανοχή του άλλου …. έστω και μέσα σε μια εγκληματική ετερονομία κι από την άλλη παραπέμπουμε την ευθύνη του μετασχηματισμού της ισλαμικής ετερονομίας πολιτικού και θεοκρατικού χαρακτήρα στο μέλλον που κανένας δεν γνωρίζει ….. μια και τα δυτικά κεφάλαια μια χαρά βολεύονται με το ισλάμ.Πριν το όπιο της εργατικής τάξης ήταν το ποδόσφαιρο …… αύριο θα αντικατασταθεί από το όπιο των νεοαποίκων …… ο Μαρξ είναι ο πλέον επίκαιρος.

  36. […] Για την ηγεμονική Δυτική αφήγηση περί του Ισλάμ (κλικ) […]

  37. Σου γράφω τώρα που κόπασε η τρικυμία. Το πιο ενδιαφέρον σημείο, κατ’ εμέ, που αναδεικνύεται από το κείμενό σου είναι εκεί που μιλάς για «ψυχανάλυση».

    Συμφωνώ μαζί σου: αν δεν τους ακούσεις, αν δεν ζήσεις κοντά τους, δεν πρόκειται να τους καταλάβεις. Άκουσέ τους και μη βιάζεσαι να μιλήσεις.

    Από τη άλλη, υπάρχει αυτό το πράμα στη ζωή, ο σκλάβος που δεν ξέρει ότι είναι σκλάβος (Steve Biko: “Το δυνατότερο όπλο ενός καταπιεστή ειναι το μυαλό του καταπιεσμένου” / Harriet Tubman: “I freed a thousand slaves I could have freed a thousand more if only they knew they were slaves”, μπορώ να σου αναφέρω κι άλλα παραδείγματα). Θα έλεγα, μάλιστα, ότι είναι κοινότατο.

    Εγώ θα ήθελα μια συζήτηση εδώ πέρα, ποια είναι η χρυσή τομή ανάμεσά στα παραπάνω σημεία. Βέβαια, η κουβέντα πήρε εντελώς διαφορετικό δρόμο.

    • Αχ καλέ μου Ηλία… Δεν υπάρχει χρυσή τομή, γιατί εδώ στα δυτικά όλοι τα ξέρουμε όλα… Την έχω παρακολουθήσει την κουβέντα που έχει γίνει και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, στον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα. Είναι που έχουμε ‘καφροποιηθεί’ λες;

  38. ναι…. βεβαιως ο αυτοκαθορισμος οπως τον περιγραφεις εχει σημασια να ειναι οντως αυτοκαθορισμος και οχι επιβολη

    δε νομιζω οτι υπαρχουν πολλες γυναικες οι οποιες στα πλαισια του αυτοκαθορισμου τους ειπαν ας κοψουμε τις κλειτοριδες μας, είθισται να γίνεται χωρις τη συγκατάθεση οποτε δε το λες και «αυτοκαθορισμο»

    συμφωνω με τα επιχειρηματα που θετεις, αλλα μην εξισώσουμε ανόμοια πραγματα

    • Καλώς τον/την! Όπως είπα και παραπάνω, αντιλαμβάνομαι τον αυτοκαθορισμό συλλογικά ή ατομικά. Σε μια κοινωνία που βαφτίζει τα παιδιά της υπάρχουν δύο επίπεδα, το επίπεδο του παιδιού που κάτι του επιβάλλεται χωρίς να ερωτηθεί και το επίπεδο ενός ολόκληρου δικτύου κοινωνικών σχέσεων που συνηθίζουμε να ονομάζουμε κοινωνία, που στο πλαίσιο του αυτοκαθορισμού της, χωρίς εξωτερικές επιβολές, αποφασίζει να κάνει κάτι.

      Υπάρχουν λοιπόν σε αυτά δυο τρόποι αλλαγής: αυτός που δημιουργεί ένα ρεύμα στο εσωτερικό μιας κοινωνίας, το οποίο διατυπώνει ένα διαφορετικό λόγο και προτάσσει μια άλλη πρακτική (π.χ. δεν θέλω να βαφτίσω το παιδί μου ή παιδιά που αρνούνται το θρήσκευμά τους ή δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει) ή ένας νόμος που απαγορεύει στους γονείς να βαφτίσουν τα παιδιά τους με ποινή δεν ξέρω εγώ τι. Ακόμη χειρότερα, ο νόμος αυτός μπορεί να μην προέρχεται καν από το κράτος στο οποίο ασκείται αυτή η πρακτική, αλλά να έχει υπάρξει μια ολόκληρη κατακραυγή στο εξωτερικό για την απάνθρωπη και απολίτιστη πρακτική του να βαφτίζει κάποιος τα παιδιά του.

      Δεν εξισώνω τίποτα. Κάνω έναν παραλληλισμό. Και αυτό που λέω είναι ότι ο απαγορευτικός νόμος και η εξωτερική κατακραυγή με βρίσκει ριζικά αντίθετη. Τάσσομαι υπέρ του εσωτερικού αγώνα. Κι επειδή δεν είμαι σε χώρα που πράττει την κλειτοριδεκτομή, ο δικός μου αγώνας μπορεί να είναι μόνο να κράζω αυτούς που κράζουν και να σημειώνω την υπεροψία που ενέχει αυτή η πρακτική, και να λέω ότι το μόνο που στηρίζει είναι ο πόλεμος και ο ιμπεριαλισμός και σε τίποτα δεν βοηθάει τις γυναίκες που τους κόβουν τις κλειτορίδες. Αντίθετα το μόνο που κάνει είναι να σκοτώνει τις ίδιες και τις οικογένειές τους (γιατί οι «εκπολιτιστικοί» πόλεμοι που βασίζονται σε τέτοιες ρητορικές αυτό κάνουν: σκοτώνουν) .

      Και για να μην παρεξηγιέμαι, αν και ποσώς μ’ ενδιαφέρει, προφανώς κι έχω κάνει σχετικές συζητήσεις όσες φορές έχω βρεθεί «εκεί». Αλλά το έχω κάνει με κόσμο που έχουμε ήδη αποκτήσει συντροφικές σχέσεις και μιλάμε ως ίσος προς ίσο, κι όχι ως δυτική που κράζει τους απολίτιστους ανατολίτες. Μόνο μέσα από σχέσεις αλληλοσεβασμού, κι όχι απαραίτητα αλληλοκατανόησης, μπορούν να οικοδομηθούν κοινοί αγώνες. Και για την κλειτοριδεκτομή ή τη μαντίλα δεν διακρίνω κανένα αλληλοσεβασμό. Διακρίνω μόνο την υπεροψία της Δύσης.

  39. » Πρόκειται να υπερασπιστεί έναν πολιτισμικό χώρο που βάλλεται εδώ και αιώνες, που από τη δεκαετία του ’90 και μετά αντικατέστησε το σοσιαλιστικό μπλοκ στη δαιμονοποίηση»

    Αυτός ο πολιτισμικός χώρος, όπως τον αποκαλείς, είναι μια ομαδοποίηση ανόμοιων υποκειμένων, με μοναδικό χαρακτηριστικό συσχέτισης την θρησκεία. Και η θρησκεία δεν είναι ένας προσδιορισμός γεννητικός αλλά τον αποκτά ο άνθρωπος αφού γεννηθεί απ’το περιβάλλον του, τις επιρροές, και απ’το σύστημα εξουσίας που εκτίθεται. Άρα αν αυτός ο χώρος χαρακτηρίζεται ως πολιτισμικός είναι επειδή τμήμα αυτού που ορίζεις σαν πολιτισμό είναι η δομή της ιεραρχίας και εξουσίας που τον ορίζει. Τσουβάλιασμα δηλαδή του ζάμπλουτου στο Μπαχρέιν, του πεινασμένου κοριτσιού στο Σουδάν, του Ιμάμη στην Παλαιστίνη, του τζιχαντιστή αντάρτη στη Λιβύη, και της άρρωστης πόρνης στο Μαρόκο.
    Κι εκεί μέσα σε αυτό το τσουβάλι βρίσκονται και δύο και παραπάνω τάξεις ανθρώπων, και ανάμεσα σε αυτές τις τάξεις εμπεριέχεται κι ένας πόλεμος από αυτούς που επιλέγουν ή αναγκάζονται να τον διεξάγουν. Αν προσθέσεις τώρα στην οικονομίστικη Μαρξιστική αντίληψη της τάξης και του πολιτισμού, την εξουσία, δηλαδή τον ταξικό πόλεμο όχι μόνο για οικονομική ισότητα αλλά και για πολιτική ισότητα/ισοτιμία όλων, μέσα σε αυτή τη πάλη παράγεται ένας πολιτισμός. Ο πολιτισμός του αγώνα, δηλαδή ο πολιτισμός του αγώνα των από κάτω. Αυτός ο πολιτισμός είναι εχθρικός προς τις εξουσιαστικές δομές όπως αυτός ο «πολιτισμικός χώρος» που διαμορφώνεται απ’ τους πάνω εις βάρος των από κάτω.
    Πες μας για τις γυναίκες που αγωνίζονται να αλλάξουν ή και να ανατρέψουν αυτό το σύστημα εξουσίας να σεβαστούμε τον πολιτισμό τους κι όποιων άλλων αγωνίζονται στο πλάϊ τους. Κάποτε έγραφες και για τους Ζαπατίστας, οι άνθρωποι όχι μόνο έχουν πολιτισμό αλλά είναι αυτοί που αυτόν τον αιώνα συνεχίζουν να παράγουν πολιτισμό κοιτώντας όλους τους άλλους να γκρεμίζονται γύρω τους. Μήπως με αυτό παράδειγμα να σεβαστούμε τον «Ισπανό-Καθολικό» πολιτισμό των δαρμένων πιστών γυναικών από αριστερο-δεξιούς Μάτσο συζύγους και μεθυσμένους μπαμπάδες στο υπόλοιπο Μέξικο;

    • ZeroGara δεν διαφωνούμε. Αναφέρομαι στον κυρίαρχο λόγο (τον συντηρητικό δηλαδή) αλλά και στον κυρίαρχο αριστερό λόγο περί ισλάμ. Λέω πως η καραμέλα περί δημοκρατίας και δικαιωμάτων είναι ένας νεοαποικιακός λόγος που δεν κόπτεται καθόλου στην πραγματικότητα για την δημοκρατία και τα δικαιώματα.

      Θα σου δώσω ένα παράδειγμα ‘σεβασμού’ ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επί Μουμπάρακ απαγορεύτηκε η κλειτοριδεκτομή. Πιθανότατα θεωρήθηκε επιτυχία της πίεσης των ‘προοδευτικών’ δυτικών δυνάμεων που τόσο κόπτονται για τις κλειτορίδες αυτού του πλανήτη, την ίδια στιγμή που γυναίκες με κλειτορίδες ή μη σκοτώνονται στην Αίγυπτο με δεκάδες διαφορετικούς τρόπους (ιδίως οι πιο φτωχές και όσες αγωνίζονται για πραγματική αλλαγή). Εννοείται πως η πρακτική συνεχίζεται, αλλά πλέον απαγορεύται να λαμβάνει χώρα στα νοσοκομεία. Θαρρείς ότι δεν ήξερε ο Μουμπάρακ ότι έθετε σε κίνδυνο ένα κομμάτι του πληθυσμού της χώρας; Συνέβαλλε απλά στη εξόντωση των πιο φτωχών απ’ τους φτωχούς (γιατί οι πιο εύποροι ξέρουν να παίρνουν τα μέτρα τους). Συνέβαλλε στην εξόντωση που περισσεύουν. Ήταν αυτή μια νίκη των δυτικών ‘προοδευτικών’ δυνάμεων που άσκησε πίεση σε ένα δικτατορικό καθεστώς που στήριξε η Δύση για 30 χρόνια; Θαρρείς πως υπήρξε κάποιο πραγματικό κίνημα από τα κάτω που πίεσε τον Μουμπάρακ προς αυτήν την κατεύθυνση; Όχι βέβαια! Γιατί απλά ήξερε σε τι κίνδυνο θα έθετε τον κόσμο που υπερασπίζεται.

      Οι πραγματικές αλλαγές, που απαντούν σε πραγματικά αιτήματα και καλύπτουν πραγματικές ανάγκες δεν γίνονται με εξωτερικές πιέσεις. Ο λόγος που εκπορεύεται από το κομμάτι του πλανήτη στο οποίο βρισκόμαστε και μιλάει για δημοκρατία και δικαιώματα, χωρίς να συντροφεύει πραγματικά κινήματα και πραγματικά αιτήματα στον αραβικό χώρο, συνιστά τη βάση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης της Δύσης σ’ αυτόν τον χώρο. Είναι το μαλακό μαξιλάρι του πολέμου και του θανάτου. Αυτό προσπαθώ να πω και τίποτα περισσότερο.

  40. Δεν το πιστεύω ότι βρέθηκε άνθρωπος να δίνει άλλοθι σε πρακτικές όπως η κλειτοριδεκτομή και να δικαιολογεί γονείς που δήθεν κάνουν το καλό για το παιδί τους ακρωτηριαζοντάς τα (ακόμα και αν γίνεται σε νοσοκομείο όπως είπες). Το ότι η Ευρώπη διεξάγει πολέμους δεν κάνει λιγότερο βάρβαρη την κλειτοριδεκτομή. Το ότι και άλλοι είναι κεκαλυμμένα «βάρβαροι» δε δικαιολογεί τη βαρβαρότητα της κλειτοριδεκτομής. Μου θυμίζει τα μικρά παιδάκια που τα μαλώνεις και σου λένε «μα και ο άλλος το έκανε». Δεν υπάρχει δικαιολογία για τον ακρωτηριασμό των ανθρώπων από όποια πλευρά και αν προέρχεται. Ελεος πια.

    • αν διαβάσεις το κείμενο θα καταλάβεις. Αλλά δεν το διάβασες!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: