παγωτό στην Αβάνα, γράμματα στην Αθήνα και πίτσα στη Νάπολη

– Τελευταίος;

– Εγώ και πριν η κυρία.

Σε μια σχετικά κεντρική πλατεία στην παλιά Αβάνα περιμέναμε το ουάουα (λεωφορείο) για το αεροδρόμιο. Στη στάση, κάτω από τον καυτό κουβανικό ήλιο, είκοσι άτομα, όσοι δηλαδή θα έμπαιναν στο επόμενο λεωφορειάκι. Οι υπόλοιποι και υπόλοιπες ήμασταν διασκορπισμένοι κάτω από τα δέντρα της πλατείας, κουβεντιάζοντας και πίνοντας ένα αναψυκτικό με πάγο και σιρόπι που δεν θυμάμαι πλέον τ’ όνομά του. Καθένας ήξερε τους δύο μπροστά του κι αυτόν που ακολουθούσε κι έτσι δεν χρειαζόταν να είμαστε στημένοι. Πόσος κόσμος ήταν μπροστά στην ουρά; Άγνωστο.

Ο τρόπος αυτός σχηματισμού ουράς ήταν εξαιρετικά διαδεδομένος. Σε άλλα μέρη ωστόσο η ουρά ήταν εμφανής και μου προκαλούσε πολιτισμικό σοκ. Για ένα μπολάκι του περίφημου παγωτού Copelia σχηματίζονταν τεράστιες ουρές για να τραπεζάκια στα διαφορετικά σημεία της πλατείας, κι αφού εξασφάλιζες το τραπεζάκι σου έμπαινες στην ουρά για το παγωτό αυτό καθαυτό.

– Η ουρά είναι κουλτούρα, θα μου έλεγε η κουβανή φίλη που με φιλοξένησε. Εγώ έχω γνωρίσει καρδιακούς φίλους σε ουρά.

– Και το παγωγό Copelia το έχεις φάει; τη ρώτησα από περιέργεια, καθώς τα μεγέθη των ουρών είχαν εκμηδενίσει κάθε πραγματικό ενδιαφέρον μου για το παγωγό.

– Ναι, μου απάντησε.

– Και αξίζει τον κόπο;

– Για μένα αξίζει.

*****

Οι ουρές στην Αβάνα μού έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που χρειάζεται να περιμένω μπαστακωμένη σε μια ουρά. Μέχρι που την προηγούμενη βδομάδα σ’ ένα ταχυδρομείο κάπου στην Αθήνα συνέβη η… αλλαγή. Πρώτη φορά πήγαινα στο συγκεκριμένο ταχυδρομείο, καθώς το ταχυδρομείο που γνώριζα μέχρι τοτε έχει κλείσει. Κανονικά ο κόσμος έπαιρνε νούμερα από μηχάνημα, το οποίο όμως εκείνη την ημέρα ήταν χαλασμένο. Μπαίνοντας βλέπω κόσμο σκορπισμένο.

– Ποιος είναι ο τελευταίος; ρώτησα μπαίνοντας ασυναίσθητα στο νόημα.

Μου έδειξαν μια κυρία που καθόταν παραπέρα. Επιχείρησα να ενημερώσω τον επόμενο, ο οποίος όταν κατάλαβε πως η ουρά δεν είναι εμφανής σηκώθηκε κι έφυγε. Δεν ασχολήθηκα περισσότερο. Είχα ένα βιβλίο μαζί μου και διάβαζα, καθισμένη κι εγώ σε μια καρέκλα. Σχηματίστηκε μια άλλη ουρά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ενημερώνοντας ο ένας τον άλλο ποιος ήταν το τελευταίος. Σε κάποια φάση η κοπελιά που κάθισε κοντά μου ρώτησε ποιος ήταν ο τελευταίος «από εδώ» (από όσους κάθονταν δηλαδή). Της είπα πως ήμουν εγώ.

Η διαδικασία σχηματισμού της ουράς έδινε πάτημα για κουβέντα σε όσους ήθελαν, κι είχαν σχηματιστεί αρκετά πηγαδάκια. Δεν έμπαινες απλά πίσω από κάποιον βλέποντας τον κώλο του. Ούτε έπαιρνες ένα χαρτάκι μη γνωρίζοντας ποιος είναι πίσω και ποιος μπροστά. Μιλούσες με κάποιον και τον παρακολουθούσες για να μπεις στην ουρά ή σε φώναζε όταν ερχόταν η σειρά του (όπως έκανα στην κοπέλα που ήταν μετά από μένα). Άνετα και χωρίς εκνευρισμούς. Μια κουβανική ουρά στην Αθήνα..!

****

Μπουλούκια στοιβάζονταν έξω απ’ τις πιτσαρίες της Νάπολης μια Κυριακή του Δεκέμβρη που μας πέρασε κατά τις 7 το απόγευμα. Κάθε πιτσαρία και το μπουλούκι της. Ο κόσμος έπινε μπυράκια απ’ έξω και περίμενε να φωνάξουν τ’ όνομά του. Δεν το κάναμε, η αλήθεια είναι, γιατί ο συνοδοιπόρος του ταξιδιού ερχόταν σε κατάσταση λιποθυμίας όταν πεινούσε οπότε δεν είχαμε τέτοιο περιθώριο. Ως εκ τούτου οι πραγματικές συνθήκες της ουράς εναπόκεινται στη φαντασία.

Είμαι κι εγώ κάτοικος μικρής πόλης. Γενικά δεν σχηματίζουμε ουρές, αλλά όποτε έχουμε βρεθεί σε συνθήκες να περιμένουμε κάτι (μια εκδήλωση, μια πορεία, μια συνέλευση) η αναμονή είναι ευχάριστη: βρίσκεσαι με γνωστούς και φίλους, κάποιους από τους οποίους ίσως να μην έχεις δει καιρό (ο χρόνος σε μια μικρή πόλη δεν είναι ο ίδιος με στις μεγάλες, όπου το «έχω να δω κάποιον καιρό» μπορεί να μεταφράζεται σε χρόνια). Σκεφτόμουν λοιπόν ότι κάτι παρόμοιο πρέπει να συμβαίνει και στη Νάπολη. Ξέρεις αρκετούς στην ουρά και η αναμονή είναι ένας τρόπος συναναστροφής. Ίσως μάλιστα να επιλέγεις την ουρά με βάση τον κόσμο που γνωρίζεις και βρίσκονται σε αναμονή και όχι με βάση την πιτσαρία. Ή ίσως με βάση τον κόσμο που θέλεις να γνωρίσεις: εκείνο το γκομενάκι που έχεις μπανίσει εδώ και τρεις ουρές και ήδη ξέρεις το όνομά του γιατί άκουσες να τον φωνάζει ο πιτσαδόρος.

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2014/01/14/%cf%80%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%cf%8c-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%bd%ce%b1-%ce%b3%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%b8%ce%ae%ce%bd%ce%b1/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: