λίγα λόγια για την Τουρκία

(το ποστ εμπλουτίστηκε εκ των υστέρων με συγκεκριμένα στοιχεία για το Γκεζί που έδωσε η ασφάλεια. Βλ. Υ.Γ.2)

(Παλαιά Φώκαια, Τουρκία) Αποχαιρετώντας το χωριό που υιοθέτησα τους τελευταίους τέσσερις

τσάι τσάι τσάι, όλη μέρα κάθε μέρα. Στο πλάι τα λαθραία τσιγάρα μου. Ένας φίλος καραβανάς λέει ότι το λαθραίο εμπόριο περνάει από τις κουρδικές περιοχές και μετατρέπεται σε σφαίρες ενάντια στον τουρκικό στρατό. Και  η εφημερίδα που κατέληξα να διαβάζω, ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί σε χαρτί στην Παλαιά Φώκαια

τσάι τσάι τσάι, όλη μέρα κάθε μέρα. Στο πλάι τα λαθραία τσιγάρα μου. Ένας φίλος καραβανάς λέει ότι το λαθραίο εμπόριο περνάει από τις κουρδικές περιοχές και μετατρέπεται σε σφαίρες ενάντια στον τουρκικό στρατό. Πίσω, η εφημερίδα που κατέληξα να διαβάζω, ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί σε χαρτί στην Παλαιά Φώκαια

μήνες, γράφω μια ανάρτηση με όσα κατάλαβα (δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς) από συζητήσεις, παρατήρηση και διαβάσματα, μέσα στην ασφάλεια και την απόσταση που δίνει μια κωμόπολη 25 χιλιάδων κατοίκων όπου δεν συμβαίνει τίποτα αλλά συμβαίνουν σχεδόν πάντα. Εννοείται πως τέσσερις μήνες δεν είναι αρκετοί. Αλλά όπως έχω παρατηρήσει, είναι το ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα παραμονής σε άλλο τόπο για να πεις ότι κάτι λίγο έχεις πάρει πρέφα.

Η πρώτη παρατήρηση δεν θα μπορούσε παρά να είναι συγκριτική. Συνεχίζω να επιβεβαιώνω εμπειρικά την ύπαρξη ενός δυτικού κάστρου-κέντρου του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, προστατευμένου από τον υπόλοιπο κόσμο. Ενός κάστρου όπου η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι σαφώς μικρότερη από τον ‘υπόλοιπο κόσμο’, όπου υπάρχει ένας πλούτος που συγκεντρώθηκε μέσα από συστηματική λαφυραγωγία του ‘υπόλοιπου κόσμου’ (το στοιχείο αυτό συνδέεται με το προηγούμενο), όπου η εισροή πληροφοριών από τον ‘υπόλοιπο κόσμο’ είναι μικρή και ελεγχόμενη (παρά την αντίθετη αλλά ψευδή αίσθηση που έχουν οι περισσότεροι κάτοικοι αυτού του μέρους του πλανήτη) και όπου οι επιθέσεις περιστολής των ελευθεριών χρειάζονται σαφή και συγκεκριμένη «αντικειμενική» αιτία (βλ. οικονομική κρίση, εγκληματικότητα, τρομοκρατία).

οι τσαγέρες τσαγιού χωρίζονται σε δύο κομμάτια. Στο κάτω υπάρχει μόνο νερό, στο πάνω μόνο τσάι. Έτσι μπορείς να κάνεις το τσάι σου όσο βαρύ θέλεις, καθορίζοντας την αναλογία νερού και τσαγιού στο ποτήρι σου

οι τσαγέρες χωρίζονται σε δύο κομμάτια. Στο κάτω υπάρχει μόνο νερό, στο πάνω μόνο τσάι. Έτσι μπορείς να κάνεις το τσάι σου όσο βαρύ θέλεις, καθορίζοντας την αναλογία νερού και τσαγιού στο ποτήρι σου

Στον ‘υπόλοιπο κόσμο’ (θα ήθελα να κάνω πιο συγκεκριμένη αυτή την κατηγορία αλλά γίνεται;) ο καπιταλισμός μπορεί να δείχνει ελεύθερα το πραγματικό του πρόσωπο χωρίς μάσκες και δικαιολογίες: φασιστικό, αυταρχικό, συντηρητικό, πατριαρχικό, σεξιστικό, εθνικιστικό, ρατσιστικό (τα δυο τελευταία δεν συνιστούν αντίφαση με τον ‘υπερεθνικό’ χαρακτήρα του καπιταλισμού: επιτελώντας την παραδοσιακή λειτουργία τους, διασφαλίζουν την ύπαρξη εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών, συσκοτίζοντας τον προσδιορισμό του πραγματικού εχθρού που δεν είναι άλλος από τον καπιταλισμό και τα ποικίλα προσωπεία του). Στο δυτικό κάστρο αυτό το πρόσωπο κρύβεται πίσω από έναν κενό περιεχομένου λόγο περί δημοκρατίας και δικαιωμάτων. Στον ‘υπόλοιπο κόσμο’ χτυπάει στο ψαχνό. Δεν χρειάζονται δικαιολογίες. Ο ‘υπόλοιπος κόσμος’ ήταν πάντα σε κρίση.

Την ύπαρξη αυτού του διαχωρισμού επιβεβαιώνει η εμπειρική μου παρατήρηση στην Αίγυπτο, την Υεμένη, το Μεξικό και την Τουρκία, που ανήκουν σαφώς στην κατηγορία ‘υπόλοιπος κόσμος’.

Ας έρθουμε τώρα στην κυβέρνηση Ερντογάν και στα 11 χρόνια διακυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Η κυβέρνηση πυροδοτεί διαρκώς μια αντιπαράθεση μεταξύ ατατουρκικών και θρησκευόμενων επιδιώκοντας μια πόλωση με ολοένα και πιο ξεκάθαρες πλευρές (πλεονασμός για έμφαση). Η πόλωση αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, ολότελα πλασματική, κατασκευασμένη και ευκόλως διαχειρίσιμη. Και οι δύο πλευρές υποστηρίζουν την καπιταλιστική ανάπτυξη, είναι συντηρητικές, εθνικιστικές, ρατσιστικές, σοβινιστικές, πατριαρχικές, σεξιστικές. Με την κατασκευή μιας τέτοιας πόλωσης μεταξύ πλευρών που φέρουν βασικά τα ίδια χαρακτηριστικά, ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού παραμένει εντός συστήματος. Με τη συνεχή πυροδότηση της σύγκρουσης, η ίδια η κυβέρνηση διαμορφώνει την επικαιρότητα αποκλείοντας τη συζήτηση θεμάτων που είναι όντως σημαντικά ή αποκλείοντας την σε βάθος συζήτηση θεμάτων που ανοίγουν και είναι σημαντικά. Επομένως, οι συνεχείς μαλακίες που πατάει κάθε τόσο ο Ερντογάν (σε σημείο που ακόμη και υποστηρικτές του AKP να αναρωτιούνται αν τέτοιο πράγμα είναι φυσιολογικό) καθορίζουν το τι θα συζητηθεί τις επόμενες μέρες και με ποιο τρόπο. Ας δώσω μερικά παραδείγματα εδώ για να γίνω πιο σαφής.

Παράδειγμα καθορισμού θέματος επικαιρότητας: Φέτος η κυβέρνηση κατάργησε το Andımız, μια μπούρδα που έλεγαν τα παιδάκια στο σχολείο κάθε Δευτέρα πρωί («Είμαι Τούρκος, είμαι εργατικός κλπ). Ακόμη λοιπόν και άνθρωποι που τους θεωρώ λογικούς, έξυπνους και κριτικούς, όταν τους ρώτησα για το συγκεκριμένο θέμα είπαν πως το θεωρούν ως πρόκληση της κυβέρνησης κατά του ατατουρκισμού και των ατατουρκικών. Υποστηρίζεις δηλαδή τη συνέχιση μιας μαλακίας μόνο και μόνο επειδή την κατάργησε η κυβέρνηση Ερντογάν. Και, προφανώς, η κυβέρνηση το έκανε για να προκαλέσει.

Παράδειγμα καθορισμού του τρόπου συζήτησης ενός σοβαρού θέματος: Η εκστρατεία υπέρ της

η σπιτική τσαγιέρα έχει αυτή τη μορφή. Σε συλλόγους και χώρους εργασίας παραμένει στη φωτιά όλη μέρα

η σπιτική τσαγιέρα έχει αυτή τη μορφή. Σε συλλόγους και χώρους εργασίας παραμένει στη φωτιά όλη μέρα

μαντήλας ως μέρους της εκστρατείας των γυναικείων δικαιωμάτων κορυφώθηκε με την είσοδο 4 μαντηλοφορουσών βουλευτών του AKP στη Βουλή στις 31 Οκτώβρη. Στη συνέχεια επεκτάθηκε με την αποδοχή του παντελονιού, μετά την οποία δόθηκε στη δημοσιότητα το νέο ντρες κόουντ των βουλευτών. Το γυναικείο ζήτημα ως επικαιρότητα συζητείται με τους όρους που βάζει η κυβέρνηση και βασικά περιορίζεται στη μαντήλα (ήταν βέβαια στραβό το κλίμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος, καθώς το τι θα φοράμε στα κεφάλια μας και σ’ οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματός μας δεν μπορεί να είναι αντικείμενο συζήτησης οποιασδήποτε κυβέρνησης). Κι αυτό πρόκληση κατά τον ατατουρκικών, προφανώς.

Παράδειγμα επιτυχημένου αντιπερισπασμού: Με το άνοιγμα των πανεπιστημίων υπήρχε σοβαρός φόβος για την αναζωπύρωση των γεγονότων του Γκεζί (βλ. παρακάτω). Το καλοκαίρι λοιπόν ξεκίνησε να μαγειρεύεται ο διαχωρισμός των φοιτητικών εστιών σε ανδρικές και γυναικείες. Έτσι, με το άνοιγμα των πανεπιστημίων αυτή ήταν η συζήτηση, αυτός και ο αγώνας. Η συζήτηση βγήκε εκτός πανεπιστημίων με την παντόφλα που πέταξε πρόσφατα ο Ερντογάν ότι λέει δεν τον βρίσκει σύμφωνο φοιτητές και φοιτήτριες να μένουν μαζί στο ίδιο σπίτι. Ξεκίνησε λοιπόν μια συζήτηση για το οικογενειακό άσυλο και την εισβολή της κυβέρνησης σε αυτό. Υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης διαβεβαίωσαν ότι δεν τίθεται ζήτημα καταπάτησης οικογενειακού ασύλου, ότι δεν θα υπάρχουν κυρώσεις, απλά αν υπάρξουν παράπονα από γείτονες π.χ., η αστυνομία θα προειδοποιεί τους φοιτητές και στη συνέχεια θα παίρνει ένα τηλεφωνάκι τους γονείς τους για να τους ενημερώσει με ποιον μένει η κόρη τους ή ο γιος τους (σατανικό!).

Εκτός από τα παραπάνω στοιχεία σχετικά με το κομμάτι του πληθυσμού που συνεπαίρνει αυτή η σύγκρουση, η συγκεκριμένη πόλωση βάζει ακόμη έναν άσο στο μανίκι της κυβέρνησης: καθιστά εξαιρετικά δύσκολη τη διατύπωση οποιουδήποτε λόγου βγαίνει έξω από την ατζέντα και τον τρόπο συζήτησης που καθορίζει η ίδια και, επιπλέον και σημαντικότερο, οι πληθυσμοί που μένουν εκτός σύγκρουσης μπορούν να χαρακτηριστούν ευκολότατα ως τρομοκράτες και από τις δύο πλευρές.

Μια άλλη σύγκρουση, χαμηλότερης έντασης αλλά που καταλαμβάνει ένα μέρος της επικαιρότητας, είναι αυτή μεταξύ της κυβέρνησης Ερντογάν και τον ισλαμιστών. Τι έχουν να χωρίσουν; Όχι πολλά. Ωστόσο η σύγκρουση που τροφοδοτείται με προκλήσεις από μεριάς της κυβέρνησης θαρρώ πως είναι μια ντόπια εφαρμογή της θεωρίας των άκρων, που επιδιώκει να παρουσιάσει την κυβέρνηση ως το ιερό και το μόνο δυνατό κέντρο που μπορεί να μεσολαβήσει μεταξύ όλων των πλευρών (που είναι εντός των ορίων που καθορίζει η κυβέρνηση φυσικά) και να κρατήσει τις ισορροπίες.

Και οι δύο συγκρούσεις στη μορφή που περιέγραψα είναι απόλυτα διαχειρίσιμες και μπορούν να βρουν το τέλος τους με την απομάκρυνση του Ερντογάν που ήδη φαίνεται πως μαγειρεύεται.

Περνάω σε ένα άλλο στοιχείο που έχει φορεθεί πολύ ως χαρακτηριστικό της κυβέρνησης Ερντογάν. Το ξαναδιάβασα πρόσφατα σε μια συνέντευξη του ιστορικού Andrew Mango στην εφημερίδα Bir Gün. Αυτός ο κύριος λοιπόν υποστήριξε ότι τα 11 χρόνια διακυβέρνησης του AKP έφεραν μια πρωτοφανή σταθερότητα και ανάπτυξη στην Τουρκία η οποία έσπασε με τα γεγονότα του πάρκου Γκεζί. Για εξήγησέ μας ρε μίστερ πώς θα ήταν δυνατά τα γεγονότα στο Γκεζί αν υπήρχε η σταθερότητα και η ανάπτυξη που λες; Για ποιους ήταν η σταθερότητα, για ποιους η ανάπτυξη και ποιοι παρατήρησαν την ύπαρξη αυτών των δύο;

το κοίταγμα του φλιτζανιού καταλαμβάνει μέρος της καθημερινότητας και το καθήκον αναλαμβάνουν άντρες και γυναίκες. Κάπιοιοι κοιτάζουν και τα δικά τους φλιτζάνια

το κοίταγμα του φλιτζανιού καταλαμβάνει μέρος της καθημερινότητας και το καθήκον αναλαμβάνουν άντρες και γυναίκες. Κάποιοι κοιτάζουν και τα δικά τους φλιτζάνια

Το γεγονότα στο Γκεζί (η κωδική ονομασία που έλαβαν οι μαζικές διαδηλώσεις-συγκρούσεις σε πολλά μέρη της Τουρκίας ακολουθώντας το ξέσπασμα στο πάρκο Γκεζί στα τέλη Μάη) δεν ήταν παρά μια μάχη του εσωτερικού πολέμου πολλών μετώπων που δεν σταμάτησε ποτέ στην Τουρκία. Ήταν μια μάχη με τους δικούς της νεκρούς (6), τους δικούς της τραυματίες (αδιευκρίνιστος αριθμός) και το κυνηγητό που συνεχίζεται ακόμη (έχουν ανοίξει δίκες για 800 άτομα που προβλέπεται να φτάσουν τα 1000). Μάχη, που έχοντας ως κεντρικό σύνθημα «Δίπλα δίπλα ενάντια στο φασισμό» είπε πράγματα που έπρεπε να ειπωθούν (τώρα τι αντιλαμβάνονται ως φασισμό οι Γκρίζοι Λύκοι που συμμετείχαν στα γεγονότα, άλλο θέμα). Ήταν μια μάχη ωστόσο που έγινε τόσο εμφανής γιατί αυτοί που συμμετείχαν είχαν πρόσβαση στην τεχνολογία (σύμφωνα με επίσημα στοιχεία -αυτό σημαίνει πως αν θέλουμε τους πιστεύουμε- το 45% του πληθυσμού της χώρας έχει πρόσβαση στο ίντερνετ. Στοιχηματίζω ότι είναι πολύ λιγότερο). Η διαπίστωση αυτή δεν δείχνει μόνο το ποιόν ενός κομματιού από όσους συμμετείχαν σε αυτή τη μάχη (κυρίως μεσαία τάξη) αλλά καθιστά σαφές ότι οι αγώνες στην Τουρκία που δεν έχουν τέτοια δυνατότητα και μπορούν να ακουστούν μόνο με τη μεσολάβηση του Τύπου (ποιους αγώνες προβάλλει ο Τύπος και γιατί;) μπορεί κάλλιστα να έχουν τα δίκια τους, τους νεκρούς, τους τραυματίες και τους φυλακισμένους τους και ταυτόχρονα να μην υπάρχουν. Επίσης δείχνει ότι αν ένα κίνημα, όπως αυτό του Γκεζί, που έλαβε τέτοια δημοσιότητα, μπορεί να χτυπηθεί με τέτοια αγριότητα από τις δυνάμεις καταστολής και τους παρακρατικούς, άλλες κινήσεις αντίστασεις λιγότερο προνομιούχες βρίσκονται απλά σε απελπιστική κατάσταση. (Βλ. Υ.Γ.2 παρακάτω, για συγκεκριμένα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα σχετικά με τους συμμετέχοντες στο Γκεζί.)

"είμαστε στρατιώτες του Μουσταφά Κεσέρ" έλεγε ένα σύνθημα του Γκεζί, διακωμωδώντας το σύνθημα "είμαστε στρατιώτες του Μουσταφά Κεμάλ" αντικαθιστώντας τον ιερό, υποτίθεται, ηγέτη με ένα λαϊκό βάρδο. Είπε πολλά το Γκεζί...

«είμαστε στρατιώτες του Μουσταφά Κεσέρ» έλεγε ένα σύνθημα του Γκεζί, διακωμωδώντας το παραδοσιακό και δημοφιλές σύνθημα «είμαστε στρατιώτες του Μουσταφά Κεμάλ» αντικαθιστώντας τον ιερό, υποτίθεται, ηγέτη με γνωστό λαϊκό βάρδο. Είπε πολλά το Γκεζί…

Η ανάπτυξη γίνεται σαφής από τα μεγάλα έργα και τις εντυπωσιακές τελετές (έπρεπε να δω την ώρα πριν αρχίσει η τελετή εγκαινίων της καινούριας υποθαλάσσιας γραμμής του μετρό στην Πόλη στις 29 Οκτώβρη για να δω πόσο κράτησε η επίδειξη πυροτεχνημάτων, αλλά δεν μου πέρασε καθόλου από το μυαλό ότι θα μπορούσαν να υπερβάλουν τόοοοοοσο πολύ). Αυτά τα μεγάλα έργα μπορεί τυχαία να ισοπεδώνουν κουρδικά χωριά (όπως η πληθώρα άχρηστων φραγμάτων. Οι περιοχές αντίστασης συμμετέχουν στο παγκόσμιο κίνημα κατά των φραγμάτων. Έτυχε να γνωρίσω συντρόφους που συμμετείχαν σε παγκόσμια συνάντηση στο Μεξικό) ή να περιλαμβάνουν επίτηδες περιοχές που θα υπερασπιστούν το έδαφός τους (όπως ο αυτοκινητόδρομος που σχεδιάζεται να περάσει μέσα από τη δασική έκταση του Πολυτεχνείου Μέσης Ανατολής). Τα δύο αυτά στοιχεία -ισοπέδωση περιοχών και πρόκληση έντασης σε ευαίσθητες περιοχές- υπάρχουν σε όλη τη Λατινική Αμερική και φαντάζομαι σε αρκετά ακόμη μέρη του πλανήτη και συνιστούν δοκιμασμένες τεχνικές κοινωνικής πειθάρχησης και κοινωνικής εκκαθάρισης. Και φυσικά η ανάπτυξη αυτή περιλαμβάνει χορό απίστευτων χρηματικών ποσών που διασφαλίζουν την ευημερία του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου, επομένως και τη συνέχιση του συστήματος. Αυτό το τελευταίο φυσικά δεν θα μπορούσε να μη φυλάει τα νώτα του συντηρώντας μια απίστευτα ακριβή μηχανή καταστολής και παρακολούθησης.

Ο Ερντογάν έχει τον ίδιο κενό περιεχομένου λόγο περί δικαιωμάτων και δημοκρατίας που έχουν και οι δυτικοί όμοιοί του. «Είμαστε οικολόγοι και δεν μπορεί κανένας να μας κατηγορήσει για το αντίθετο» έλεγε πρόσφατα, κι έδωσε τους αριθμούς των δέντρων που έχουν φυτέψει. Υποστηρίζει τη γυναικεία χειραφέτηση και την ανεξιθρησκία (δηλαδή την ελεύθερη επίδειξη του ισλάμ), το δικαίωμα των διαδηλώσεων (ως το σημείο που θα κριθούν καταχρηστικές και θα χτυπηθούν). Επιδιώκει την ειρήνευση με τους αλεβήτες υποβιβάζοντας τον αλεβιτισμό σε απλό δόγμα (η ίδια η κυβέρνηση χτίζει τζαμεβί, χώρους λατρείας των αλεβητών, δίπλα σε τζαμιά) και με τους Κούρδους υποβιβάζοντας το κουρδικό σε απλό ζήτημα γλώσσας, επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο να εντάξει και τους δύο στο σύστημα (ο αγώνας και στα δύο αυτά μέτωπα θα συνεχιστεί ακάθεκτος παρά την προσωρινή ανακωχή. Οι Αλεβήτες δεν είναι απλό δόγμα και το κουρδικό δεν μπορεί να λυθεί με την είσοδο των κουρδικών στα σχολεία). Το ισλαμικό πρόσωπο της κυβέρνησης μπορεί να φαίνεται ως επέλαση του συντηρητισμού, που στην Ευρώπη χρειάζεται «αντικειμενικές» δικαιολογίες για να κάνει την εμφάνισή του. Ωστόσο μπορεί ταυτόχρονα να παρουσιάζει ανέλπιστα μοντέρνες πλευρες (όπως την κατασκευή μουσουλμάνων καταναλωτών απόλυτα ενταγμένων στις επιταγές της αγοράς). Πώς να μην είναι αρεστός στη Δύση και τον ιμπεριαλισμό ο άτιμος ο Ερντογάν; Την κάνει καλά τη δουλειά του. Τυχαίο που άντεξε 11 χρόνια; Δεν νομίζω.

μήνυμα του υπουργείου Τηλεπικοινωνιών για απαγόρευση πρόσβασης σε πληθώρα άρθρων και ιστοσελίδων. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι υπερκέρασης της απαγόρευσης και πρόσβασης στα "απαγορευμένα"

μήνυμα του υπουργείου Τηλεπικοινωνιών για απαγόρευση πρόσβασης σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες και άρθρα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι υπερκέρασης της απαγόρευσης και πρόσβασης στα «απαγορευμένα»

Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό οι αγώνες από τα κάτων είναι δύσκολοι και γι’ αυτό δυναμικοί. Γιατί ο κόσμος που συμμετέχει αντιμετωπίζει την πιθανότητα του τραυματισμού, της σύλληψης, της φυλάκισης, των βασανιστηρίων, του θανάτου. Τα θέματα των αγώνων πάνω κάτω τα ίδια, ο κίνδυνος όμως μεγαλύτερος… Άλλα μέτωπα, όπως αυτό της χαλαρής αντίδρασης στην ποτοαπαγόρευση μετά τις 10 το βράδυ που επέβαλε η κυβέρνηση, βρίσκουν τις λύσεις τους.

Πριν 2-3 μέρες βρέθηκα στη Σμύρνη για να αποχαιρετίσω τους καλούς μου φίλους και συντρόφους εκεί. Περπατώντας λοιπόν στην προκυμαία για να πάρω το καραβάκι που πήγαινε Κορδελιό (Karşıyaka) έβλεπα τα πιτσιρίκια που φιλιούνταν και αγκαλιάζονταν ελεύθερα και σε κοινή θέα στα παγκάκια. Η διαφύλαξη της παρθενιάς έχει ήδη σπάσει  στα παράλια του Αιγαίου. Πιο μέσα, έχει άτυπα επιτραπεί στους άντρες το προγαμιαίο σεξ αλλά όχι στις γυναίκες (εξέλιξη που συνέβη στη γενιά που είναι σήμερα 30 κάτι δηλαδή). Οι παρθενορραφές βέβαια δίνουν και παίρνουν. Τα πιτσιρίκια που μένουν στα παράλια του Αιγαίου κάνουν σεξ ήδη πριν τελειώσουν το σχολείο. Η ίδια γενιά μετά την ενηλικίωσή της θαρρώ πως θα έχει τελειώσει με το ζήτημα των σχέσεων πριν το γάμο. Στα ανατολικά μάλλον θα πάρει μια γενιά ακόμη (ήδη άρχισαν οι άντρες που πηδιούνται με κοπελιές που αψηφούν την απαγόρευση, ή είναι διατεθειμένες να κάνουν την παρθενορραφή και να πουν ψέματα στον μέλλοντα σύζυγό τους).

Δεν την αγάπησα τη Σμύρνη. Περπατώντας ωστόσο τις προάλλες στην προκυμαία χαμογελούσα με ευχαρίστηση και ρουφούσα τον αέρα αυτής της αθόρυβης μα τόσο σημαντικής επανάστασης που γκρεμίζει μια μακρά παράδοση στην Τουρκία. Άραγε αντιλαμβάνονται αυτά τα πιτσιρίκια τη σημασία του ανύπαντρου δημόσιου φιλιού τους; Όχι πως έχει σημασία βέβαια. Έτσι, κουβέντα να γίνεται…

Τα λέμε σύντομα από κοντά. Δύο κι απόψε…

Y.Γ. Φεύγω κι αφήνω πίσω μου τις πραγματικές εφημερίδες. Τις χάρτινες. Με 0,30 ευρώ το κομμάτι, ναι, μπορούσα να το κάνω…

Υ.Γ.2) Μετά την ανάρτηση αυτού του κειμένου, στις 26 Νοέμβρη οι εφημερίδες έγραψαν συγκεκριμένα στοιχεία για το Γκεζί. Σύμφωνα λοιπόν με στοιχεία της Γενικής Διεύθυνσης Ασφάλειας στα γεγονότα συμμετείχαν ενεργά 3,6 εκατομμύρια άτομα (χωρίς να υπολογίζονται όσοι χτυπούσαν κατσαρολικά στα μπαλκόνια τους συγκεκριμένη ώρα. Μαζί μ’ αυτούς, ίσως διπλασιάζεται ο αριθμός). Από τις 28 Μάη που άρχισαν τα γεγονότα, έλαβαν χώρα 5.532 εκδηλώσεις σε 80 πόλεις. ‘Έγιναν 5.513 προσαγωγές και μετά από ανακρίσεις 189 άτομα κρατήθηκαν. Από τους συμμετέχοντες, 4.329 άτομα τραυματίστηκαν (στοιχεία της Ασφάλειας αναπαράγω) και 5 έχασαν τη ζωή τους (προφανώς δεν υπολογίζεται ως νεκρός των γεγονότων ο Αλί Κορκμάζ που χτυπήθηκε από παρακρατικούς μετά από διαδήλωση και αποτελειώθηκε από ένα μπάτσο που βρήκε το παιδί τραυματισμένο και είπε να του δώσει μερικές χαριστικές κλωτσιές. Μαζί με τον Αλί ο αριθμός ανεβαίνει στους 6). Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, που επαναλαμβάνω προέρχονται από την Ασφάλεια, 697 αστυνομικοί τραυματίστηκαν κι ένας έχασε τη ζωή του.

Από όσους προσήχθησαν, το 50% ήταν γυναίκες. Το 15% ήταν απόφοιτοι δημοτικού/γυμνασίου, το 24% λυκείου, το 36% φοιτητές και το 25% απόφοιτοι πανεπιστημίου. Οι ηλικίες των προσαχθέντων ήταν σε ποσοστό 56% μεταξύ 18-25 ετών, το 26% ήταν μεταξύ 26-30, το 17% μεταξύ 31-40, ενώ το 1% ήταν πάνω από 40 ετών. Αναφορικά με την οικονομική τους κατάσταση, το 39% δήλωσε από 0 μέχρι 499 τουρκικές λίρες (190 ευρώ) ως μηνιαίο εισόδημα (σ’ αυτή την κατηγορία προφανώς εντάσσονται και οι φοιτητές), το 15% από 500-999 λίρες (366 ευρώ), το 31% 1000-1.999 λίρες (733 ευρώ), και το 20% από 2.000 λίρες και πάνω.

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2013/11/24/%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%b1-%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1/trackback/

RSS feed for comments on this post.

3 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Δηλαδή αν μπορώ να κατανοήσω κάτι για το τι συμβαίνει εκεί, μιλάμε για έμπρακτη επιβολή των δύο άκρων με διαφορετική σάλτσα από την εδώ. Βέβαια φαίνεται ότι εκεί επιχειρούν να σφυρηλατήσουν το ένα άκρο να αφομοιώσει όλες τις κοινωνικές αντιδράσεις στον συγκεντρωτικό ισλαμισμό, έχοντας ήδη αφομοιώσει όλες τις αντιδράσεις στο άλλο άκρο του δυτικού ρεφορμισμού, ενώ εδώ επιχειρούν να αφομοιώσουν όλες τις αντικοινωνικές αντιδράσεις στο άκρο της δεξιάς, έχοντας ήδη αφομοιώσει όλες τις κοινωνικές αντιστάσεις στο άκρο του συγκεντρωτικού ρεφορμισμού, ώστε το φάσμα να παραμένει εντός του καπιταλιστικού πεδίου και του φιλελευθερισμού.

    Νομίζω και ελπίζω και οι δύο κρατικές επιδιώξεις θα αποτύχουν παταγωδώς και καταστρέφοντας το προηγούμενο πεδίο της αστικής δημοκρατίας και του κράτους πρόνοιας δεν θα έχουν την ασφάλεια να επαναφέρουν την κυριαρχία τους στο προηγούμενο λειτουργικό γι αυτούς πεδίο. Οι ελπίδες μου και οι εκτιμήσεις στηρίζονται στο ότι οι αγώνες αυτοί είναι τόσο πολύμορφοι και ανομοιογενείς ώστε είναι αδύνατο να αφομοιωθούν σε ένα απλό μοντέλο που έχουν σχεδιάσει τα ηλίθια αφεντικά. Αυτές οι ανακατατάξεις βέβαια οδηγούν σε τεραστίων διαστάσεων συγκρούσεις ώστε το αποτέλεσμα να εμπεριέχει και την ήττα και την συστημική υιοθέτηση των επί μέρους δυναμικών αγώνων. Και σε αυτό το πεδίο σύγκρουσης η δυναμική του κοινωνικού συνόλου υπερβαίνει τους σχεδιασμούς των αρχόντων.

    Οι θεατές πάντως θα παραμείνουν θεατές και παρατηρητές και οι αγωνιζόμενοι θα μοιραστούν είτε την νίκη είτε την ήττα του αγώνα.

    • Καλώς όρισες ZeroGara! Δεν συμφωνώ με τη θεωρία των δύο άκρων, και ελπίζω να μην την αναπαρήγα στην ανάρτηση. Η παρούσα τουρκική κυβέρνηση είναι μια κλασική νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που χρησιμοποιεί τη θρησκεία όπως συχνά τη χρησιμοποιούν και οι χώρες της Δύσης. Τίποτα περισσότερο. Ούτε υπάρχουν δύο διαφορετικοί κρατικοί σχεδιασμοί. Και οι «άλλοι» να έρθουν στην εξουσία, μία από τα ίδια θα είναι. Τώρα αν θα αποτύχει, το ελπίζουμε, όπως και για όλες τις υπόλοιπες κυβερνήσεις.

      Αυτό που ξέχασα να βάλω στην ανάρτηση είναι τη διάσταση της κρατικής μαφίας, που μια διάστασή της φαίνεται στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση. Όσοι δεν γνωρίζουν για το ευτύχημα (γιατί δυστύχημα δεν ήταν) στο Σουσουρλούκ μπορούν να κάνουν μια αναζήτηση στον ιστό. Λίγο παλιό (1996) αλλά πάντα επίκαιρο και γαργαλιστικό. Εν περιλήψει για όσους βαριούνται: ένα αυτοκίνητο στουκάρει σε ένα φορτηγό και τρεις από τους τέσσερις επιβαίνοντες σκοτώνονται: ένας βουλευτής του κόμματος της Τσιλέρ που οργάνωνε παρακρατικούς στο Κουρδιστάν, ένας αρχιμπάτσος με εύσημα στην αντιτρομοκρατική, ένα γνωστό φωτομοντέλο και ο καταζητούμενος αρχηγός των Γκρίζων Λύκων, ο οποίος είχε μαζί του τσάντα με όπλα και χαρτιά που τον παρουσίαζαν ως υπάλληλο της αστυνομίας… Ανοίγοντας το κινητό του, το τελευταίο πρόσωπο με το οποίο είχε μιλήσει ήταν ένας αρχικαραβανάς που ισοπέδωνε κουρδικά χωριά και καταδικάστηκε αργότερα στη δίκη του Εργκενεκόν. Ευτύχημα λέμε!

  2. Reblogged this on ahairlessape.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: