Διορθώσεις για Εργκενεκόν και Υπόθεση Βαριοπούλα, η σχετικοποίηση και αυτοκριτική

(Παλαιά Φώκαια, Τουρκία) Τι μένει ίδιο και τι αλλάζει ότι ζεις μια άλλη πραγματικότητα σε ένα άλλο μέρος, όταν τα αυτονόητα γίνονται ανόητα, όταν τα πιο απλά πράγματα μπορούν να μετατραπούν σε σοβαρά λάθη; Έχω δει τη διαφορετική νοηματοδότηση στην καθημερινότητα που μπορεί ας πούμε να έχει το νερό, η βροχή, τα έπιπλα, η φωτογράφηση, η χαιρετούρα, η ματιά, το ρέψιμο, η σημαία (δεν μπήκε τυχαία μετά το ρέψιμο) και τόσα άλλα. Ποια πράγματα αλλάζουν νόημα; Πώς μπορείς να το ξέρεις πριν ρωτήσεις ή πριν παρατηρήσεις; Και πριν το μάθεις, μοιραία βάζεις τα πάντα υπό ερωτηματικό; Τα πάντα; Και πράγματα όπως το στρατό, ας πούμε; Μπορεί ο στρατός, ο κρατικός στρατός, να έχει διαφορετικές λειτουργίες από χώρα σε χώρα;

Τις προηγούμενες μέρες αθόρυβα αφαιρέθηκαν δύο αναρτήσεις από το μπλογκ και ήρθε η ώρα της επανόρθωσης. Πλέοντας στα θολά τη σχετικοποίησης, παραπλανημένη από τη φυλλάδα του Εργατικού Κόμματος Τουρκίας, Aydınlık, που ακολουθεί τις εθνικοσοσιαλιστικές του κατευθύνσεις, έκανα έναν ατυχή παραλληλισμό μεταξύ των υπολογιστών του Ραούλ Ρέγιες των FARC (το ποστ θα αποκατασταθεί εν καιρώ) με τη δίκη του Εργκενεκόν (βλ. παρακάτω), ενώ στη δεύτερη ανάρτηση υποστήριξα ότι το τουρκικό κράτος επιχειρούσε με συνοπτικές διαδικασίες να κάνει εκκαθάριση των εσωτερικών διαφωνούντων με την υπόθεση Βαριοπούλα. Προφανώς το γεγονός ότι μου κινούσε συμπάθεια ένα μέρος του στρατού (γουότ δε φάκ;) δεν με άφηνε αδιάφορη και φρόντισα, ευτυχώς, να συζητήσω το θέμα με συντρόφους που γνώρισα αργότερα και εμπιστεύομαι πολιτικά (μέχρι να βρεις το σωστό κόσμο ακούς άρες μάρες κουκουνάρες). Έπειτα από μια στοχευμένη αναζήτηση άρθρων, καθώς και την διερεύνηση συγκεκριμένων ονομάτων που εμπλέκονται στις υποθέσεις, καταγράφω τα συμπεράσματα και κάνω την αυτοκριτική μου.

Εκτός από την υποστήριξη και τις εύφημες μνείες που έκανε η Aydınlık (που μου είχαν συστήσει ως έγκυρη εφημερίδα) στους κατηγορούμενους και καταδικασθέντες των δύο υποθέσεων (γιατί υπήρχε κόσμος του Εργατικού Κόμματος στις δύο δίκες), αυτό που κυρίως μού δημιούργησε την εντύπωση ότι πρόκειται για υπόθεση εσωτερικής εκκαθάρισης ήταν το μέγεθος διαχειρισιμότητας των ενοχοποιητικών στοιχείων: στην υπόθεση Εργκενεκόν ήταν έξι τσουβάλια έγγραφα που βρέθηκαν ‘τυχαία’ (δεν νομίζω!) το 2001 σε ένα γκαράζ στο οποίο η αστυνομία μπήκε για άλλο λόγο. Στην περίπτωση της υπόθεσης Βαριοπούλας ήταν CD και σκληροί δίσκοι, με την έκθεση εμπειρογνωμοσύνης για την αυθεντικότητα των CD να μην παρουσιάζεται ούτε στον Άρειο Πάγο που εκδικάστηκε η έφεση. Ένα μέρος των εκδικαζόμενων κατηγορούνταν για τη συμμετοχή σε ένα σεμινάριο που οργανώθηκε το 2003  και ετοίμαζε πραξικόπημα. «Άντε να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας», έγραφα στην ανάρτηση (που αφαιρέθηκε παντελώς).

Το άλλο στοιχείο που μου κίνησε τις υποψίες ήταν η μαζικότητα των δικών. Για την υπόθεση Βαριοπούλα προσήχθη το 10% των ανώτατων κλιμακίων του στρατού ξηράς και θάλασσας, καταδικάστηκαν 325 άτομα, ενώ στον Άρειο Πάγο επιβεβαιώθηκαν οι ποινές για 237 από αυτούς. Πράγμα που αντίστροφα σημαίνει πως με τα ίδια στοιχεία που είχαν καταδικαστεί πρωτόδικα, ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την απόφαση για 88 άτομα (ε, δεν είναι και λίγα!). Κρατική τρομοκρατία κατά εσωτερικών διαφωνούντων, σκέφτηκα. Στη δίκη του Εργενεκόν υπήρχαν 275 κατηγορούμενοι, εκ των οποίων 180 θεωρήθηκαν μέλη της οργάνωσης με 114 να καταδικάζονται.

Η τρίτη υποψία ήταν ότι η κατηγορία και στις δύο δίκες ήταν η απόπειρα πραξικοπήματος και κατάλυσης του πολιτεύματος (η Βαριοπούλα περιλάμβανε και σχέδιο εισβολής στην Ελλάδα). Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα; Στην Τουρκία μεταφράζεται ως φόβος διαμελισμού του κράτους και ανατροπής του από τα πάνω, τα κάτω, τα δεξιά ή τ’ αριστερά. Παίρνεις έναν έτοιμο και δοκιμασμένο φόβο, τον μαγειρεύεις με μπόλικο λαϊκισμό, τον σοτάρεις με σοκαριστικές λεπτομέρεις και σερβίρεις ένα καυτό πιάτο για λαϊκή κατανάλωση. Εμφανίζεσαι ως ισχυρή κυβέρνηση με αντανακλαστικά λαγωνικού, που φυλά τις θερμοπύλες της δημοκρατίας. Κι όποιον γουστάρεις (ή μάλλον δεν γουστάρεις) τον ρίχνεις στο τσουβάλι. Έτσι κι αλλιώς εσύ είσαι ο κατήγορος εσύ και ο δικαστής. Έτσι είχα σκεφτεί…

Πρόκειται όντως για κρατική τρομοκρατία, όντως για υπόθεση εκκαθάρισης, όχι όμως τίποτα επαναστατών στρατιωτικών αλλά της ίδιας της κρατικής μαφίας σε μια προσπάθεια αναδιαμόρφωσης του κράτους και της μαφίας του. Υπάρχει μάλιστα μια ανάγνωση (αυτή του δημοσιογράφου Βέισι Σαρισοζέν που βρίσκεται πρόσφυγας στη Γερμανία) για την υπόθεση Εργκεκόν που λέει ότι ήταν υπόθεση πειθάρχησης του στρατού επιβεβλημένη από τις ΗΠΑ ως τιμωρία για τη μη συμμετοχή της Τουρκίας στον πόλεμο του Ιράκ (το άρθρο έχει απαγορευτεί η πρόσβαση με απόφαση του υπουργείου Τηλεπικοινωνιών). Καμία σχέση με την κυβέρνηση Ερντογάν δηλαδή που προβλήθηκε ως ισχυρός παίχτης που ήθελε να θέσει υπό τον έλεγχό του το παιχνίδι. Μια επιχείρηση εκκαθάρισης κινούμενη από την ίδια τη ΜΙΤ και τον τουρκικό στρατό.

Η στοχευμένη διερεύνηση προσώπων της δίκης άνοιξαν την τάπα του κρατικού βόθρου και η κρατίλα έφτασε στα ρουθούνια μου. Ανώτατοι μπάτσοι και καραβανάδες που ταυτόχρονα ήταν έμποροι όπλων, δολοφόνοι, σφαγείς κουρδικών χωριών, βασανιστές, με εύσημα στην αντιτρομοκρατία και την αντεπανάσταση, σφιχταγκαλιασμένοι με τον υπόκοσμο και την άκρα δεξιά. Δεν επρόκειτο για εσωτερικούς διαφωνούντες. Οι τύποι ήταν το κράτος. (Και μη μου πείτε «βαθύ κράτος». Ρηχά κράτη δεν υπάρχουν).

Έτσι λοιπόν εξηγούνταν και τα διαχειρίσιμα στοιχεία ενοχοποίησης. Θα μπορούσε να μην υπάρχει και κανένα στοιχείο! Ο κατήγορος και δικαστής (το κράτος δηλαδή) ήξερε πολύ καλά τι είχε κάνει ο κατηγορούμενος και είμαι σίγουρη ότι ούτε τα μισά δεν βγήκαν στη φόρα. «Δεν είναι δική μας μάχη», θα μου έλεγε ένας σύντροφος που είχε βιώσει στο πετσί του τις αντεπαναστατικές πρακτικές κάποιων από τους κατηγορουμένους. Όπως γράφει και ο Βέισι Σαρισοζέν, στην πραγματικότητα δικάστηκαν για ένα υποτιθέμενο αδίκημα, καθώς τα πραξικοπήματα τελικά δεν έλαβαν χώρα, και όχι για τα αδικήματα που όντως έχουν διαπράξει βρισκόμενοι σε εντεταλμένη υπηρεσία.

Είναι όλα σχετικά; Και ο στρατός;

Τα παιδιά στο αυτόνομο ζαπατιστικό σχολείο του Οβεντίκ κάθε πρωί και κάθε απόγευμα κάνουν έπαρση και υποστολή της μεξικανικής και της ζαπατιστικής σημαίας. Τη μεξικανική σημαία (τη σημαία του κράτους δηλαδή) φέρουν με υπερηφάνεια στις τελετές τους. Το Μεξικό είμαστε εμείς, λένε. Πότε ξανά ένα Μεξικό χωρίς εμάς, λένε. Και κρατώντας τη σημαία, αυτό θέλουν να πουν. Θαρρώ πως αυτό το χτύπημα ήταν καθοριστικότατο. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει τίποτα πιο σαφές που να μου πει να μη βγάζω συμπεράσματα πριν ρωτήσω, πριν καταλάβω, να μη θεωρώ πως υπάρχουν πράγματα αυτονόητα ή πως τα πράγματα λειτουργούν παντού με τον ίδιο τρόπο. Αν σημαία, που καμένη φαντάζει ωραία, μπορεί να έχει σε κάποιο μέρος του κόσμου διαφορετικό νόημα από το γνωστό καμένο, γιατί να μην έχει και ο στρατός.

Μην πας να δικαιολογηθείς παίζοντάς το ταπεινή και ανήξερη. Την πάτησες. Ο κρατικός στρατός είναι κρατικός στρατός. Είναι παντού το ίδιο. Παντού; Και στην Κούβα; … … … Μην πας να με μπερδέψεις. Την πάτησες λέμε.

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2013/11/17/%ce%b4%ce%b9%ce%bf%cf%81%ce%b8%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%ba%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%8c%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%85%cf%80%cf%8c%ce%b8%ce%b5%cf%83/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Χε χε 🙂

    • άσε με, είμαι απαρηγόρητη! Έκτος του ότι έχω τρελό δούλεμα ότι κάνω προπαγάνδα υπέρ του τουρκικού εθνικισμού!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: