η υποκρισία: για την Αίγυπτο

Διάφοροι φίλοι με ρωτάνε τι ξέρω, τι νομίζω, τι πληροφορίες έχω από φίλους και γνωστούς. Για αρχή θα πω ότι ξέρω λίγα πράγματα, πλέον. Ο τρόπος με τον οποίο διοργανώθηκαν οι διαμαρτυρίες της 30ής Ιουνίου χωρίς, απ’ ότι έμαθα, να προηγηθεί κανένα κύμα συλλήψεων που θα έκοβε τις όποιες επιθυμίες διαμαρτυρίας στη ρίζα τους, μου καθιστά πέρα από σαφές ότι πρόκειται για μια άλλη χώρα, διαφορετική από αυτή που γνώρισα εκείνο το χειμώνα του 2008-9 (εδώ ένα συγκεντρωτικό ποστ όταν εκλέχτηκαν οι Αδερφοί Μουσουλμάνοι, μετά την επανάσταση). Οπότε με δεδομένο αυτό, προχωρώ και κάνω κάποιες σκέψεις, βασισμένες σε συζητήσεις και μπλογκς που παρακολουθώ, αναφορικά με το πρόσφατο πραξικόπημα εναντίον του Μόρσι.

Ας συμφωνήσουμε για αρχή σε μερικά πράγματα για να έχουμε μια κοινή βάση συνεννόησης:

– Οι προεδρικές δημοκρατίες σχεδόν κατά κανόνα σχηματίζουν κυβερνήσεις που εξαντλούν τις θητείες τους. Δεν το έχω ψάξει γιατί σε όλο τον Τρίτο Κόσμο έχουν ιδρυθεί προεδρικές δημοκρατίες (πρόχειρα και κομπογιαννίτικα θα έλεγα ότι μάλλον οι λαοί τους θεωρήθηκαν ανώριμοι για δημοκρατία, οπότε έπρεπε να εξασφαλίζεται με κάποιο τρόπο η κυβερνητική σταθερότητα), αλλά είναι ένα γεγονός και έτσι λειτουργεί.

– Όταν ο στρατός ανατρέπει μια νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση, αυτό λέγεται πραξικόπημα (όχι πως εντυπωσιάζομαι βέβαια που μας βάζουν οι γιάνκηδες στη διαδικασία να συζητάμε το αυτονόητο).

– Ο κύριος ρόλος που έχει ο στρατός στον εικοστό πρώτο αιώνα και σε χώρες που δεν βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση είναι η εσωτερική καταστολή και πειθάρχηση.

Ας συνεχίσουμε με ένα παραλληλισμό επιστημονικής φαντασίας, πριν προχωρήσουμε στο ειδικό. Ας προσπαθήσουμε  να σκεφτούμε, σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, τι θα σήμαινε να πάρει ο στρατός ένα ρόλο αφουγκραστή της λαϊκής βούλησης. Να φέρω ένα τυχαίο παράδειγμα: την Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή έχει μια μη δημοφιλή κυβέρνηση με ένα χρόνο θητείας μέχρι τώρα (σαν την Αίγυπτο). Ας φανταστούμε λοιπόν το στρατό να έρχεται σε ρόλο ρυθμιστή της κατάστασης, φύλακα του συντάγματος, εκφραστή της λαϊκής βούλησης, θεματοφύλακα. Πολλοί φίλοι και γνωστοί μας, απηυδισμένοι με την κατάσταση, θα υποστήριζαν μια τέτοια εξέλιξη ως κάτι ευκολότερο και αποτελεσματικότερο από μια απεργία διαρκείας που δεν έβλεπαν να έρχεται ή μαζικές διαδηλώσεις που δεν διοργανώνονταν. Θα μιλούσαμε για δημοκρατική ανωριμότητα; Ίσως. Μάλλον δεν θα είχε σημασία.

Για να έρθουμε λοιπόν στην περίπτωση της Αιγύπτου, ας λάβουμε υπόψη τα εξής στοιχεία: ότι ο στρατός είχε ρυθμιστικό ρόλο στην πολιτική (οπότε για τον κόσμο δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο να ζητάει την παρέμβασή του), ότι είναι κληρωτός και όχι μισθοφορικός (επομένως ο κόσμος δεν τον αισθάνεται ως ολότελα αποκομμένο στοιχείο), αλλά και ότι δεν έχει αποτινάξει τις μουμπαρικές του καταβολές (άρα σαφώς θα μπορούσε να στηρίξει ένα καθεστώς τύπου Μουμπάρακ).

Με αυτή την αμφιθυμία θαρρώ πως αντιλαμβάνεται την επέμβαση του στρατού ο απογοητευμένος από τον Μόρσι και τους Αδερφούς Μουσουλμάνους κόσμος στην Αίγυπτο. Για τους φίλα προσκείμενους στους τελευταίους, η εξέλιξη είναι μία απ’ τα ίδια. Ο στρατός κυνηγούσε την Αδερφότητα πριν την επανάσταση και ξαναρχίζει να την κυνηγάει με το πρόσχημα της περιφρούρησης της λαϊκής βούλησης (πώς εκφράζεται αλήθεια και με ποιον τρόπο μπορείς να την αφουγκραστείς;)…

Φίλοι, γνωστοί και διαδικτυακοί, διακρίνουν τις ΗΠΑ πίσω από το πραξικόπημα. Εξαρχής δεν είχαν δει με καλό μάτι τα αποτελέσματα των εκλογών. Πώς τους ξέφυγαν άραγε; Πώς δεν ενεργοποιήθηκαν οι μηχανισμοί νοθείας και βίας για τον έλεγχο των αποτελεσμάτων; Πώς έκαναν αυτό το λάθος; Όταν είσαι μάγκας όμως, φίλε μου, τα λάθη διορθώνονται. Έτσι για να θυμόμαστε τι σημαίνει δημοκρατία…

Μα αυτό που μ’ ενδιαφέρει περισσότερο σ’ αυτό το ποστ είναι η υποκρισία. Παρατήρησα λοιπόν το εξής, και στην πάρτη μου. Ενώ μιλάμε για στρατό που ξέρουμε ποιο ρόλο έχει, ενώ μιλάμε για νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση που κατά τρόπο μη κατανοητό ξέφυγε από τον έλεγχο των ΗΠΑ στην περιοχή, εγώ στην αρχή τουλάχιστον κοίταξα  με αμηχανία αλλά και ενδιαφέρον το πραξικόπημα. Να ‘ναι που έχω μείνει αρκετό διάστημα εις τας Ευρώπας και ενισχύθηκε η πολιτική μου σχιζοφρένεια σε αυτή την περιοχή με τη λαμπρή ιστορία δημοκρατίας; Σε κάθε περίπτωση, Αίσχος! Φτύνω ψηλά για να πέσει στα μούτρα μου! Τέτοια είμαι τελικά…

Advertisements
Published in: on Ιουλίου 9, 2013 at 14:02  2 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2013/07/09/%ce%b7-%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%af%ce%b3%cf%85%cf%80%cf%84%ce%bf/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Ωραίο το φρέσκο, ναι πραξικόπημα είναι και τώρα πάνε για εμφύλιο!

    • τι να πω… Όπως προείπα η αίσθησή μου είναι περιορισμένη. Θαρρώ όμως ότι δεν θα γίνει εμφύλιος… Δυστυχώς αυτά τα μέρη του πλανήτη ούτε κι αυτό δεν μπορούν να κάνουνε… Κάποια άλλα, τυχαία το λέω, δεν μπορούν να κάνουν εκλογές, ας πούμε (έτσι για να φέρω ένα οικείο παράλληλο).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: