η εργασία ως σκλαβιά

Εδώ και μερικές βδομάδες το έχω κολλήσει στον πλαϊνό τοίχο του τραπεζιού-γραφείου μου, ως πλαίσιο στην αναζήτηση εργασίας. Έτσι για να μην ξεχνάω τι ψάχνω…

Από την κριτική της εργασίας σαν σκλαβιά, που αποτελούσε τη μόνη οπτική του παρελθόντος, δεν απέμεινε σχεδόν ούτε λέξη. Η εργασία από έμβλημα αξίας των αστών μεταμορφώθηκε σε πόθο των απόκληρων.

Μαρξ Χορκχάιμερ, Αυταρχικό κράτος (1940)

Advertisements
Published in: on Απρίλιος 2, 2013 at 16:38  10 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2013/04/02/%ce%b7-%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%89%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b9%ce%ac/trackback/

RSS feed for comments on this post.

10 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Aqua, η εργασία ως σκλαβιά δεν λέει τίποτα (παρεκτός, ίσως, για αυτούς). Η μισθωτή εργασία την υπεραξία της οποίας ιδιοποιείται άλλος, αυτό ναι, κάτι λέει. 😉

    • Μα ναι! Εγώ αυτό καταλαβαίνω!

  2. Μάλιστα, κρίμα να μη λέει τίποτα η κριτική στον προντουκτιβισμό της κλασικής πολιτικής οικονομίας που ανακυκλώνεται σ’ένα βαθμό στη μαρξική θεωρία (κριτική στην οποία πρωτοστάτησε ο Μαρκούζε). Εμένα πάντως ως εργαζόμενο δε με ενοχλεί μόνο (και υπογραμμίζω το μόνο) η εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργασίας μου. Αλλά πάλι ίσως απλά να είμαι λίγο ιδιότροπος!

    φιλικά,

    υπορεαλισμός

  3. Αχ βρε υπορεάλ, εξαφανίστηκες απ’ τα μέρη μου για να μου την πεις εδωνά ε; 🙂
    Κοίτα, παρόλο που επιμένω μαρξικά και δεν πολυσυμπαθώ τον Μαρκούζε (τη θεωρία του δηλαδή, δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο), δεν βλέπω γιατί η έννοια της εργασίας πρέπει αναγκαστικά να συνδέεται με τον προντουκτιβισμό. Η εργασία μπορεί να είναι κάτι στο οποίο αφοσιώνεσαι όπως το παιδί στο παιχνίδι του –αλλά εδώ κατακλέβω μια έκθεση που είχα γράψει στην τρίτη λυκείου και την οποία πρέπει να ξαναβρώ προκειμένου να συνεχίσω.

  4. Χα χα! Όχι δύτη μου, δεν είχα καμία διάθεση να σου την πω προσωπικά, απλά μου απλά μου φάνηκε λίγο απόλυτος ο ισχυρισμός ότι η εργασία ως σκλαβιά δε λέει τίποτα. Ούτε εγώ πολυσυμπαθώ τον Μαρκούζε, αλλά νομίζω ότι στο κομμάτι του προντουκτιβισμού η κριτική του είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα (για να αποφύγουμε τα σωστό/λάθος). Το θέμα μάλλον δεν είναι αν η έννοια της εργασίας συνδέεται αναγκαστικά με τον προντουκτιβισμό, αλλά αν ο Μαρξ κάνει αυτή τη σύνθεση, ή οι μαρξιστές και κατ’ επέκταση το πόσο παραγωγικό (χα χα) είναι αυτό στα πλαίσια ενός κομμουνιστικού κινήματος. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι η ιστορία δείχνει να επιβεβαιώνει ότι η εργασία ήταν πράγματι έμβλημα αξίας των αστών. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, δε θα διαφωνήσω ότι η εργασία μπορεί να γίνει παχνίδι, θα διαφωνήσω όμως ότι αυτό μπορεί να γίνει στο πλαίσιο που ζούμε, δηλαδή στον καπιταλισμό. Βέβαια ο καπιταλισμός δεν μπορεί να ελέγχει απόλυτα τις ζωές μας και ακριβώς σε αυτές τις ανεξέλεγκτες στιγμές μπορούμε να διακρίνουμε τη χαρά του παιχνιδιού μέσα στην εργασία (για ελάχιστες στιγμές μπορώ να πω, πολύ μικρότερες σε διάρκεια από ένα οχτάωρο). Τέλος, μπορεί ο βιομηχανικός εργάτης ή ο εργάτης του ορυχείου να μιλήσει για τη χαρά της εργασίας κι αν όχι, αλλά κάποιοι πρέπει να συνεχίσουν να την κάνουν αυτή τη δουλειά, τότε δεν μπαίνει ένα σοβαρό ζήτημα καταμερισμού της εργασίας;

  5. Είπα εγώ ότι μπορεί να γίνει στα πλαίσια του καπιταλισμού; Δεν το είπα ούτε θα το πω. Θα πω, μια και πράγματι κάποιοι πρέπει να δουλέψουν και στα εργοστάσια και τα ορυχεία του μέλλοντος, και ενθυμούμενος την παιδιόθεν μαρξιστική-λενινιστική μου παιδεία, ότι:

    α) στάδιο πρώτο, απ’ τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές/δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με την εργασία του –όπου θα συμφωνούσα με τα χίλια να πληρώνεται πολύ περισσότερο ο χειρώνακτας, ο σκουπιδιάρης κι ο μεταλλωρύχος από τον καθηγητή, τον γιατρό και τον αρχιτέκτονα (πάγια θέση μου εδώ και καιρό).

    β) στάδιο δεύτερο, απ’ τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές/δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του –όπου θα μ’ άρεσε να γινόταν να δουλεύαμε εκ περιτροπής σε γραφεία κι ορυχεία.

    Πώς σου φαίνεται έτσι; 🙂

  6. Μια χαρά μ-λ μου φαίνεται! 😛
    ελπίζω να μας δοθεί κάποτε η ευκαιρία να το λύσουμε στην πράξη! πάντως για ορυχείο δε με βλέπω!!

  7. Να, ας πούμε, δεν διαφωνώ απαραίτητα μ’ αυτό.

  8. Μπράβο μπράβο μπράβο! Πολύ μου άρεσε αυτή η συζήτηση! Να συζητήσει και κανένας στο μπλογκ μου ρε παιδιά! Ένα καημό τον έχω! Μπράβο μπράβο!

    Υπορεαλισμέ χαίρομαι που σε βλέπω. Δεν χάθηκα από το μπλογκ σου. Απλά έχω ένα ζήτημα με τα κάθετα κείμενα (κάποιοι τα λένε ποίηση θαρρώ). Πες με πεζή και άξεστη. Θα το δεχτώ. Πεζή που μ’ αρέσει ο πεζός λόγος. Αποκαλύφθηκα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: