πωλητές στην Κούβα

Στο πλαίσιο θεραπείας της αναζήτησης δουλειάς, σήμερα πήγα για πρώτη φορά και δοκιμαστικά να δουλέψω ως πωλήτρια σε μια πόλη κάπου στην Ελλάδα… Το μαγαζί συμπαθητικό και καλοφτιαγμένο, με φυσικά προϊόντα, βοτάνια, λάδια και τέτοια. Καλοί και οι ιδιοκτήτες, καλές και οι εξηγήσεις μας. Αυτές λοιπόν οι αντικειμενικά καλές συνθήκες μού έδωσαν τη δυνατότητα να μπορέσω να επικεντρωθώ στην πώληση αυτή καθαυτή.

Τι σημαίνει λοιπόν πώληση: σημαίνει ότι πρέπει να πείσεις κάποιον να μπει στο μαγαζί (με τρόπο που να μην είναι πολύ εμφανής γιατί η άγρα πελατών απαγορεύεται)· να είσαι ευχάριστος· να τον πείσεις ότι τίποτε στον κόσμο δεν θα ήταν πιο οφέλιμο εκείνη την ώρα από το να αγοράσει εκείνο που του προσφέρεις (γιατί ίσως συμφωνούμε  ότι θα μπορούσε να είναι σε εκατοντάδες άλλα μέρη που κανένα από αυτά να μην του πουλάει κάτι)· και τελικά να συμφωνήσει -ή να πειστεί- να σου δώσει μέρος του χρηματικοποιημένου χρόνου του σε αντάλλαγμα με αυτό που του δίνεις, προϊόν του χρόνου πολλών άλλων και τελικά και του δικού σου.

Έχω κάνει πολλά άκυρα πράγματα ίσως στη ζωή μου. Σήμερα έκανα το πιο άχρηστο!  Για ποιο γαμημένο λόγο υπάρχει αυτή η δουλειά;

Φεύγοντας λοιπόν από το μαγαζί, σκεφτόμουν την Κούβα. Στην Κούβα λοιπόν μέχρι πρότινος όλοι οι εργαζόμενοι ήταν δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτό σημαίνει ότι ο υπάλληλος δεν χρειάζεται να σε πείσει να μπεις στο μαγαζί: αν θες να μπεις μπαίνεις. Δεν χρειάζεται να είναι ευχάριστος: αν θες να αγοράσεις αγοράζεις. Δεν χρειάζεται να σε πείσει να αγοράσεις το προϊόν: αν το χρειάζεσαι το παίρνεις. Ως εκ τούτου καταρρίπτεται αυτή η αντιθετική και συγκρουόμενη σχέση μεταξύ του παραγωγού και του καταναλωτή, του εμπόρου και του καταναλωτή.

Για τους κατοίκους του καπιταλιστικού κόσμου η παραπάνω συμπεριφορά φτάνει να είναι ακόμη και σοκαριστική. Σε ρωτάει τι θες, του λες, σου το δίνει. Δεν θα σου χαμογελάσει. Δεν θα προσπαθήσει να δείξει ότι του είναι ευχάριστη η παρουσία σου. Δεν θα επιδιώξει να δημιουργήσει κανενός είδους ψευδή φιλική σχέση μαζί σου. Δεν θα επιχειρήσει να δείξει κανένα πλασματικό ενδιαφέρον για τον άτομό σου. Για ποιο λόγο να το κάνει; Η σχέση σας κρατά δύο λεπτά, όσο χρειάζεται να ζητήσεις και να σου δώσει το προϊόν, όσο διαρκεί να σου εξηγήσει τη λειτουργία του, όσο παίρνει να σου πει πόσο κάνει.

Μετά το πρώτο σοκ από αυτή τη συμπεριφορά, περπατούσα στους δρόμους της Κούβας και σκεφτόμουν ότι έχουμε ενσωματώσει σε τέτοιο βαθμό την ψευτιά, ώστε να γίνεται δεύτερη φύση μας. Εγώ γιατί άραγε προσπαθώ ως καταναλώτρια να είμαι ευχάριστη όταν πάω να πάρω κάτι. Χαίρομαι που ψωνίζω ή που βλέπω τη φάτσα της πωλήτριας; Τίποτα από τα δύο. Απλά φοράω το χαζοχαρούμενο προσωπείο μιας παρεξηγημένης αντίληψης για την πολιτισμένη συναλλαγή: το ψεύτικο χαμόγελο και από τις δύο πλευρές του ταμείου. Γιατί δεν μπορούμε άραγε να δείχνουμε ότι έχουμε στραβοξυπνήσει (κι απ’ τις δύο πλευρές του ταμείου), ότι βαριόμαστε ή ότι είμαστε σκατά. Ότι είμαστε άνθρωποι και όχι ρομπότ, ρε αδερφέ! Δεν θα πλακωθούμε, αλλά δεν χρειάζεται να βαφτίσουμε ως κάτι άλλο τη διεκπεραιωτική φύση της σχέσης μας! Μια απλή διεκπεραίωση! Σου δίνω, μου δίνεις, τέλος.

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2013/03/21/%cf%80%cf%89%ce%bb%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%bf%cf%8d%ce%b2%ce%b1/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: