Τσικνοπέμπτη στην Αθήνα στον καιρό των ισχνών αγελάδων

Έχω πολλά χρόνια να βρεθώ Τσικνοπέμπτη στην Αθήνα. Θυμάμαι πιο πιτσιρίκα που πηγαίναμε Μοναστηράκι και Πλάκα για… ξύλο! Ο κόσμος φορούσε καμιά περούκα (δεν ήταν πολλοί οι ντυμένοι μασκαράδες), οπλιζόταν το πλαστικό του ρόπαλο (κυκλοφορούσε κι ένας μυθος ότι κάποιοι έβαζαν χαλίκια μέσα), κάποιοι με τον αφρό τους (ή εκείνο τον αφρό που έβγαζε κάτι σαν χρωματιστά νήματα), και πήγαινε κέντρο για εκτόνωση. Γεμάτοι οι δρόμοι, ακόμη και με κρύο.

Σ’ αυτές τις εικόνες είχα μείνει, οπότε όταν μου είπε η μάνα μου να πάμε Ψυρρή για κανένα βρώμικο και να περάσουμε από το Μοναστηράκι, αντέδρασα. Μα είμαστε τώρα για ρόπαλα και ιστορίες; Μπα, τα έκοψαν αυτά: τώρα τρώμε σφαλιάρες απ’ την τρόικα, οπότε ο κόσμος δεν είναι για πολλά πολλά. Αρπάζεται εύκολα…

Κατευθυνόμαστε λοιπόν προς Ψυρρή. Άδεια η Μιαούλη! Μα πότε είχαμε έρθει την τελευταία φορά και ξεχείλιζε ο κόσμος από τα πεζοδρόμια; Πού πήγε ο χοντογκάς που λέγαμε να επισκεφτούμε, που είχε το πόστο του εκεί στη γωνία; Κατευθυνθήκαμε προς Μοναστηράκι: άδειο κι εκεί, με εξαίρεση κάποια λίγα ταβερνεία. Πήγαμε προς Θυσείο: ούτε μισός πλανώδιος εκεί μπροστά στο σταθμό. Πήραμε όλη τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και στρίψαμε προς Πλάκα, στο μνημείο του Λυσικράτους (Φανάρι του Διογένη). Ούτε ψυχή! Όταν είδα και την Αδριανού άδεια, πραγματικά σοκαρίστηκα!

Να ‘ταν που η πρόβλεψη για τον καιρό ήταν βροχές και καταιγίδες; Γι’ αυτό μήπως δεν κατέβηκε ο κόσμος; Ψιλόβρεχε είναι η αλήθεια. Αν μια παρέα ήθελε να πάρει ένα σουβλάκι και την μπύρα της και ν’ αράξει σε καμιά πλατεία, θα δυσκολευόταν. Αλλά δεν ήταν και τόσο χάλια.  Τους πήρε τόσο από κάτω τους κατοίκους των Αθηνών που ούτε Τσικνοπέμπτη δεν βγαίνουν;

Η μοναδική όαση, στο πνεύμα των ημερών, ήταν το πάρτυ στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός όπου βρισκόταν η κοινωνική κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος«. Εκεί μάλιστα! Έγινε γλέντι!

Advertisements
Published in: on Μαρτίου 8, 2013 at 12:04  Comments (1)  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2013/03/08/%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%ad%ce%bc%cf%80%cf%84%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%b8%ce%ae%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%cf%8c-%cf%84%cf%89/trackback/

RSS feed for comments on this post.

One CommentΣχολιάστε

  1. Δυστυχώς δεν ήταν μύθος αυτό με τα χαλίκια. Μεγάλες μπαταρίες έβαζαν τυλιγμένες με εφημερίδα και πλακώνονταν μεταξύ τους χωρισμένοι σε σχολεία ή περιοχές… Κάποια στιγμή, μερικά χρόνια μετά το ’90 ξεκίνησε και το συντονισμένο «κυνήγι Αλβανών», με διοργανωτές χρυσαυγίτες που στρατολογούσαν πιτσιρικάδες… δυστυχώς το έχω δει αυτό – τότε δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί κάποιοι είχαν τέτοιο μίσος και τι ακριβώς συνέβαινε… έχω γράψει δυο λόγια στην προτελευταία παράγραφο εδώ. Είναι από τις στιγμές που η ξεκάθαρη αδιαφορία των γύρω σου για την κατάφωρη αδικία σε σπρώχνει στην απελπισία…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: