ο «άνεργος» που είμαι και οι συλλογικές διαδικασίες

Είχα μέχρι πρόσφατα την τύχη να μην αυτοχαρακτηριστώ ποτέ ως άνεργη. Για να είμαι ειλικρινής, δεν καταλάβαινα ακριβώς τι σημαίνει ο όρος. Μέχρι πρόσφατα την έβγαζα με διάφορους τρόπους, που ποτέ δεν περιλάμβαναν 8ωρο (κάτι που είμαι εγκρατής, ολιγαρκής και λιτοδίαιτη, κάτι μεταφράσεις, κάτι ερευνητικά προγράμματα, κάτι υποτροφίες, λίγο παραμονή στο εξωτερικό σε χώρες με πολύ χαμηλότερες χρηματικές ανάγκες, περιορισμένο υπαλληλίκι, αν και ποτέ δουλειά ανορθόδοξου δημοσιογράφου που τόσο θα μ’ άρεσε. Γι’ αυτό το τελευταίο, υπάρχει τόσος κόσμος που το κάνει τζάμπα, που πραγματικά δεν ξέρω πόσοι πληρώνονται). Δεν είχα λοιπόν αυτοπροσδιοριστεί ως άνεργη. Μέχρι πρόσφατα, που άνοιξα εφημερίδες για να βρω δουλειά στον τουριστόκοσμο.

Ανακάλυψα λοιπόν αυτό που τόσοι άλλοι λιγότερο τυχεροί από μένα έχουν ανακαλύψει εδώ και καιρό: άνεργος είναι αυτός που κανένα από τα προσόντα του δεν είναι χρήσιμα για την αγορά. Αν ξέρεις γλώσσες, δεν είναι οι σωστές γλώσσες. Αν χειρίζεσαι υπολογιστή, δεν χειρίζεσαι τα σωστά προγράμματα. Δεν είσαι στη σωστή ηλικία, δεν έχεις το σωστό φύλο, δεν μπαίνεις στο καλούπι του εμφανίσιμου/-ης. Αυτό που πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις καλά, ή ξέρεις να κάνεις καλά και το έχεις κάνει στο παρελθόν, δεν χρειάζεται πουθενά. Κι εκεί που είχες τόσους άλλους τίτλους και ιδιότητες (αυτούς που καθρεφτίζονται στα μάτια των άλλων όταν σε βλέπουν), ξαφνικά αποκτάς κι έναν ακόμη. Άνεργος. Άνεργη.

Καινούρια στο κλαμπ, γαρ, δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ αυτόν τον νέο μου τίτλο. Το ίδιο μού είχε συμβεί πριν μερικά χρόνια στο Κάιρο, όταν ανακάλυψα ότι είμαι δυτική. Την ίδια αμηχανία ένιωσα και τότε και τώρα. Την ίδια υπαρξιακή αγωνία. Να γίνεσαι, να είσαι μέρος σε κάτι που εσύ θεωρείς πως δεν σε ορίζει και να βλέπεις πως ναι, αφού όλα γύρω σού λένε πως αυτό είσαι, μπαίνεις κι εσύ σ’ ένα πουκάμισο από εκείνα τα ετοιματζίδια. Τέσσερα μεγέθη και αυτό ήταν: small, medium, large, extra large. Όποιο και να βάλεις δεν είναι κομμένο για το σώμα σου. Κι αφού πέθανε ο ράφτης της γειτονιάς, που ποτέ δεν γνώρισες αλλά κάποτε έπαιρνε τα μέτρα των ανθρώπων για να φτιάξει πουκάμισα, θα πάρεις ό,τι υπάρχει. Τέσσερα είναι τα μεγέθη των ανθρώπων.

Δεν είχα ψευδαισθήσεις όταν πήγαινα να σπουδάσω ιστορία ή να κάνω μεταπτυχιακό σε αυτή. Έτσι κι αλλιώς, σκεφτόμουν, όπως θα μπορούσα να εκπαιδευτώ σε κάτι «χρήσιμο» πριν τις σπουδές, έτσι θα μπορούσα να το κάνω και μετά από αυτές. Οπότε γιατί να μην πάρω όσο χρόνο γουστάρω στη φοίτηση, από τη στιγμή που, όντας εγκρατής και λιτοδίαιτη, μπορούσα να κουτσοπεράσω; Έχασα «πολύτιμο χρόνο»; «Πολύτιμο» για ποιον;

Όπως για όλες οι βαθιές υπαρξιακές αγωνίες, θεωρείς ότι δεν μπορείς να μοιραστείς αυτό που σου συμβαίνει. Άρχισα να απομονώνομαι. Να περνάω πολλή ώρα στον υπολογιστή. Να μιλάω λιγότερο και να καπνίζω περισσότερο. Άλλωστε δεν είχα και λεφτά να βγω, αλλά και στα στέκια που έχουμε και δεν χρειάζονται λεφτά, ούτε εκεί πήγαινα. Άρχισαν να μ’ αρέσουν όλο και λιγότερο οι συνελεύσεις και οι πορείες. Τι να μου πεις κι εσύ τώρα; Με την πορεία θα πληρώσω το νοίκι; Σταμάτησα και να γράφω. Με διαβάζει και κανένας; Κι αν με διαβάζει, έχει σημασία;

Κι αν μπήκα εγώ σ’ αυτή τη διαδικασία, που έχω περάσει φάσεις στη ζωή μου που είχα σχεδόν κάθε μέρα συνελεύσεις με διαφορετικές ομάδες, που έχω βιώσει τη χαρά και την ικανοποίηση της πληρότητας των συλλογικών διαδικασιών, των διοργανώσεων, των συζητήσεων, τι μπορεί να πει κάποιος που ποτέ δεν είχε τέτοια εμπειρία; Αν εγώ που πιστεύω βαθιά στις συλλογικές διαδικασίες, που πιστεύω ότι είναι μάταιο να αναζητούμε ατομικές λύσεις σε συλλογικά προβλήματα, μπήκα σε μια απομονωτική κατάθλιψη, τι μπορούν να πουν όσοι επένδυσαν μόνο στη δουλειά τους (γιατί τους είπαν ότι όποιος δουλεύει επιβραβεύεται) και δεν μπήκαν ποτέ σε μια συλλογικότητα, όσοι δεν μπορούν να πιστέψουν σε αυτές γιατί δεν τις έχουν δει ποτέ να δουλεύουν.

Δεν έχω βρει τη λύση… Θα έρθει άραγε όταν θα βρω δουλειά και  θα βγω προσωρινά από το κλαμπ των ανέργων; Μάλλον όχι. Κι αν νιώσω ότι έχει συμβεί αυτό, απλά θα ‘ναι ψευδαίσθηση. Το ζήτημα που ελλοχεύει στις υπαρξιακές κρίσεις είναι ότι αναζητώντας τη διέξοδο μπορεί να χάσεις τον εαυτό σου. Μπορεί να απαντήσεις καταφατικά σε όλα όσα έχεις μισήσει, σε όλα όσα έχεις υπάρξει εχθρός, στη μιζέρια, στην κατάθλιψη, στην απομόνωση, στον ατοκιμισμό, στον εγωισμό, στον ωχαδελφισμό, στην περιφρόνηση όσων συνεχίζουν να ονειρεύονται.

Προσπαθώ να κρατήσω άσβεστη την εικόνα όλων των καταπληκτικών ανθρώπων που έχω γνωρίσει, κάποιοι κοντά στο θάνατο λόγω των αγώνων τους. Να κρατήσω σφιχτά τη μνήμη όλων των αγώνων που έχω δει κι έχω διαβάσει. Και δεν θα σκεφτώ ότι αν εγώ δυσκολεύομαι να το κάνω, τότε όσοι δεν έχουν γνωρίσει τίποτ’ απ’ όλα αυτά δεν θα πιστέψουν ποτέ στη συλλογικότητα και την οργάνωση, ότι δεν θα μπουν ποτέ σ’ αυτή τη διαδικασία… Αλλά ναι, ίσως καταλάβω γιατί δεν το κάνουν… Γιατί οι πορείες και οι ομάδες δεν είναι γεμάτες ανέργους…

Τώρα εδώ και σήμερα δεσμεύομαι να μη προδώσω αυτό που θέλω να είμαι. Δεν το φοράω το ετοιματζίδικο πουκάμισο της ανεργίας. Ψάχνω δουλειά αλλά άνεργη δεν είμαι. Γιατί ίσως να μην είναι χρήσιμα για την αγορά όσα μπορώ να κάνω και να με πετάει απ’ έξω, αλλά η αγορά δεν είναι ο κόσμος μου. Σε νοιάζει αν σε απορρίπτει κάτι που απορρίπτεις; Θα μου πεις και το νοίκι; Θα σου πω πως δεν ξέρω. Μα σήμερα θαρρώ πως σημείωσα μια νίκη (νίκη νοίκι). Και λέω να το γιορτάσω παίρνοντας το δανεικό λογοτεχνικό μου και πηγαίνοντας για καφέ στο συνεταιριστικό καφενείο της μικρής μου πόλης. 2,10 ευρώ οι τοπικές εφημερίδες για να δω τις αγγελίες και 2 ευρώ ο καφές (ή μήπως λιγότερο;) μας κάνουν 4,10. Με παίρνει! Γρήγορα γιατί έχω και συνέλευση τ’ απόγευμα… Γιατί αν κάτι έχουν άφθονο όσοι ψάχνουν δουλειά, αλλά δεν είναι άνεργοι, είναι ο χρόνος..!

Advertisements
Published in: on Φεβρουαρίου 21, 2013 at 16:10  7 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2013/02/21/%ce%bf-%ce%ac%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%b4/trackback/

RSS feed for comments on this post.

7 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Πάντως ότι σε διαβάζουμε, σε διαβάζουμε! Και ναι, έχει κάποια σημασία. 🙂

    • Ευχαριστώ Δύτη..! Να ‘σαι καλά!

  2. Πειράζει που βούρκωσα; Έχει σημασία να υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα με οπτική σαν τη δική σου. Πού ξέρεις μπορεί να είναι μετοδοτικό.. η μόνη ελπίδα που μπορεί και να μην είναι ψευδαίσθηση… :-). Φιλιά καλό μου και πάνω τους…

  3. Α ρε φίλη. Άμα έρθεις κατά δω, πάμε για ένα καφέ. Σου εύχομαι να χρειαστεί να συμβιβαστείς με τα όνειρά σου όσο γίνεται λιγότερο.

  4. @ Βαρβάρα μου να ‘σαι. Ελπίζω ν’ αρχίσουμε να σε βλέπουμε κι εσένα..!

    @ Mindkaiser θα την αξιοποίησω την πρόταση! Το υπόσχομαι!

  5. Ναι, σε διαβάζουμε. Κι είμαστε πολλοί που είμαστε ή θα είμαστε στην ίδια κατάσταση. Γι’αυτό συνέχισε να γράφεις!

    • Σ’ ευχαριστώ prouses! Καλώς όρισες! Καλή αρχή και σε σένα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: