οι καταλήψεις με τα μάτια της μαμάς μου

Η μαμά μου είναι μια έξυπνη γυναίκα που μένει στην Αθήνα και, όπως ο περισσότερος κόσμος (έτσι δεν είναι;), ενημερώνεται από την τηλεόραση. Μια σύντομη επίσκεψή μου στην Αθήνα, την περίοδο που το ελληνικό κράτος ανακάλυψε ότι ένα από τα σημαντικά του πρόβληματα ήταν η έλλειψη αξιοποίησης των αναξιοποίητων κτιρίων, την θορύβησε.

«Καλά ήμασταν τόσο καιρό που έλειπες! Μην ακούσω ότι πήγες σ’ αυτές τις καταλήψεις και στις Βίλλες Αμαλίας! Αυτά είναι όλα επικοινωνιακά παιχνίδια του Σύριζα! Αυτό μας έλειπε τώρα!»

Αφού λοιπόν μου το είπε αρκετές φορές σκέφτηκα να της προτείνω να πάμε παρέα. Δεν είχαμε να χάσουμε τίποτα. Συμφωνήσαμε λοιπόν ότι δεν θα τραβήξω ξούρα στο σκαλπ μου με αντάλλαγμα δύο καταλήψεις: Λέλας Καραγιάννη (που δυο μέρες πριν είχε εκκενωθεί από τα ΜΑΤ) και Αρχείο 71.

Ξεκινήσαμε λοιπόν από το Παγκράτι για να περάσουμε με τα πόδια «αυτές τις γειτονιές που φοβάσαι τη νύχτα» και επιστρέψαμε νύχτα χωρίς να φοβηθούμε τίποτα: Εξάρχεια, Πολυτεχνείο, Μουσείο, Πεδίον του Άρεος, Δροσοπούλου (κάναμε και μια στάση στη σχολή της Ντενίση δήθεν να ρωτήσουμε), Λέλας Καραγιάννη.

Μόλις είδε η μάνα μου τα πανό, τα μαυροντυμένα παιδιά που κάπνιζαν στο μπαλκόνι, την κλειδωμένη πόρτα και τον τεράστιο σκύλο τρομοκρατήθηκε. «Τι δουλειά έχω εγώ εδώ πέρα». Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι οι ανοιχτοί χώροι με πόρτα και κουδούνι είναι ανοιχτοί μόνο γι’ αυτούς που πιστεύουν ότι είναι ανοιχτοί, κι όχι για όλους τους υπόλοιπους. Εκείνη την ώρα ήρθε μια συντρόφισσα, μας άνοιξε κι ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο.

Βρήκαμε ένα σύντροφο που μας μίλησε για την κατάληψη. Η περίπτωσή μας ήταν ιδιάζουσα, καθότι σχεδόν τουριστική (γεια σας, ήρθαμε να σας γνωρίσουμε). Η μάνα μου ήταν υποψήφια ψηφοφόρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων κι εγώ φάτσα παντελώς άγνωστη. Δυο άσχετες σε μια κατάληψη που μόλις δυο μέρες πριν είχε δεχτεί επίθεση της αστυνομίας. Αλλά το παλικάρι που πιάσαμε την κουβέντα ήταν μια χαρά.

Μας μίλησε για το κτίριο και τη δουλειά που έχει η συντήρησή του (και πως πιθανότατα θα είχε καταρρεύσει αν δεν υπήρχει η κατάληψη), για τις καλές σχέσεις με τη γειτονιά, για τις σχέσεις με τους ιδιοκτήτες που δεν ζήτησαν την επέμβαση της αστυνομίας ούτε διεκδικούν το κτίριο (τρία πανεπιστήμια στα οποία κληροδοτήθηκε ο χώρος τη δεκαετία του ’60 για να γίνει εστία για φοιτητές απ’ το Ιόνιο). Μας είπε ότι μέχρι και ψάρια πετούσε ο κόσμος στην αστυνομία (είχε λαϊκή εκείνη τη μέρα). Μας μίλησε για τις αντιστάσεις από τα κάτω, για τις δραστηριότητες της κατάληψης και την αντιφασιστική δουλειά της.

«Ρώτα μαμά. Ρώτα τι σχέση έχουν με το Σύριζα». Μα καμία.

«Ρώτα μαμά αν έχουν εκρηκτικά». Όχι βέβαια. Και στη Βίλλα Αμαλίας ακόμη και χίλια μπουκάλια να βρουν δικαιολογούνται απ’ τη στιγμή που οργανώνουν λάιβ.

Ρώτα μαμά. Κι η μαμά μου ρώτησε αν εκμεταλλεύονται οικονομικά το κτίριο (απάντηση: βάζουν κι απ’ τη τσέπη τους για τη συντήρηση), αν δουλεύουν (φυσικά και δουλεύουν), πώς πληρώνουν τους λογαριασμούς (τους μοιράζονται)…

Πώς σου φάνηκε, μαμά; Μια χαρά ήταν τα παιδιά. Και μ’ άρεσε που έβγαιναν στο μπαλκόνι για να καπνίσουν. Υπήρχε ένα πιτσιρίκι στο χώρο όπότε ίσως γι’ αυτό, υπέθεσα. Μπράβο, δείχνει σεβασμό αυτό.

Κατευθυνθήκαμε προς την κατάληψη του Αρχείου 71. Εκεί είχαμε γνωριστεί με κάποια από τα παιδιά, οπότε δεν ήταν τόσο επιφυλακτικά τα πράγματα. Φυσικά ο φόβος της μαμάς μου ήταν ο ίδιος πριν μπει («τι δουλειά έχω εγώ εδώ πέρα;»). Από την τελευταία φορά που είχα επισκεφτεί την κατάληψη είχε φτιαχτεί η στέγη και είχε μεγαλώσει η καταπληκτική της βιβλιοθήκη (πλέον αριθμεί γύρω στους 2.000 τόμους). Εκεί μας ανέλαβε μια κοπελιά.

Μας μίλησε για τη δουλειά της αποδελτίωσης εφημερίδων (μάλλον της πλήρους αντιγραφής άρθρων με συγκεκριμένες θεματικές), τη βιβλιοθήκη που προέρχεται από δωρεές και αγορές των ομάδων που στεγάζονται στο χώρο, το καταπληκτικό αρχείο μπροσουρών στο υπόγειο (υπάρχει και αφυγραντήρας για τη συντήρησή τους) και τις εκδόσεις τους.

Ρώτα μαμά. Κι εκείνη ρώτησε πώς συντηρείται ο χώρος (με προσωπική χρηματική συμμετοχή), αν έχουν σχέση με τον Σύριζα (καμία, ίσα ίσα), αν έχουν εκρηκτικά (όχι βέβαια), αν δουλεύουν αλλού (κάποιοι ναι, κάποιοι είναι άνεργοι).

Εδώ έφερα μαμά τα βιβλία που μου φώναζες πως τα έδωσα. Καλά έκανες.

Ήθελα να αγοράσω ένα βιβλίο και περιοδικά antifa και μου τα ‘κανε δώρο η μαμά μου, και τα ρέστα (2 ευρώ) για ενίσχυση της κατάληψης!

Γυρίσαμε από τη Τσαμαδού, οπότε είπαμε να μπούμε και στο Στέκι Μεταναστών. Κάθονταν 2-3 μαύροι απ’ έξω. Πάλι τρομοκρατήθηκε η μάνα μου. Μπήκαμε πρώτα στο κατειλημμένο κτίριο και μετά στο καφενείο. Και στα δύο έκαναν μάθημα (αγγλικών και ελληνικών αντίστοιχα). Χαιρετήσαμε τα παιδιά και μας χαμογέλασαν πλατιά ανταποδίδοντας το χαιρετισμό.

Ε, να μην περάσουμε μέσα κι από την πλατεία, μιας και ήρθαμε ως εδώ; Η πλατεία Εξαρχείων και η όλη περιοχή για τους γονείς μου είναι ο ορισμός της εστίας της ανομίας, όπου είναι συγκεντρωμένοι όλοι αυτοί που δεν σέβονται τους κανόνες αυτής της αγγελικά πλασμένης κοινωνίας. Περάσαμε μέσα από την πλατεία. Τι βλέπεις μαμά; Βλέπεις κάτι περίεργο; Όχι.

Όταν γυρίσαμε σπίτι τής είπα να διηγηθεί στον πατέρα μου την εμπειρία της. Μια χαρά τα παιδιά, ενημερωμένα, μορφωμένα και καλοσυντηρημένα τα κτίρια. Μάλιστα. Βέβαια δεν μπορεί να θεωρήσει ως φόλες και τα υπόλοιπα που της σερβίρουν. Ντάξει… Κάποιες μάχες δεν μπορούν να δοθούν καν…

Advertisements
Published in: on Ιανουαρίου 20, 2013 at 20:01  5 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2013/01/20/%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%bc%ce%ac%cf%82-%ce%bc%ce%bf%cf%85/trackback/

RSS feed for comments on this post.

5 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Ένα ωραίο άρθρο της Κλειώς Παπαντολέοντος για τη νομική πλευρά του θέματος http://enthemata.wordpress.com/2013/01/20/klio-2/

  2. Εννοείς ότι η μαμά σου δεν τους ρώτησε αν παίρνουν ναρκωτικά;

    • Δεν ρώτησε όχι! Στη Λέλας Καραγιάννη υπήρχε μια σχετική ανακοίνωση στην πόρτα του χώρου εκδηλώσεων που δεν θυμάμαι ακριβώς πως ήταν διατυπωμένη, αλλά παρακινούσε στη μη χρήση εντός του χώρου (τρεις λέξεις ήταν αλλά δεν τις θυμάμαι). Στο Αρχείο 71 ο χώρος δεν παρέπεμπε καθόλου σε όποια φωτογραφικά στερεότυπα περί ναρκωτικών, οπότε μάλλον δεν το σκέφτηκε καν…

  3. NO DRUGS HERE!

    • Α μπράβο! Ευχαριστώ Yian!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: