καμπινές και πολιτισμός

Στο Μεξικό οι εμπειρίες ούρησης και αφόδευσης συνιστούσαν πάντα μια έκπληξη. Μέσα ή έξω απ’ το σπίτι; κοντά στο σπίτι ή μακριά; καζανάκι ή κουβάς; πόρτα ή κουρτίνα; δωματιάκι ή μουσαμάς; Όποια κι αν ήταν η απάντηση στα παραπάνω η ξηρή τουαλέτα ήταν μακράν η πιο ενδιαφέρουσα εμπειρία!

Πρώτη φορά τη συνάντησα σε ένα χωριό στην Οαχάκα (βλ. τη φωτογραφία στη σχετική ανάρτηση): ένα καλυβάκι πάνω σε ένα λάκκο βάθους τριών μέτρων, με πέτρες περιμετρικά στη βάση, πάνω στον οποίο είχε χυθεί μια πλάκα τσιμέντου στην οποία είχε κοπεί ένα ολοστρόγγυλο άνοιγμα (αυτό που έβλεπες μπαίνοντας στο καλυβάκι ήταν μόνο η τρύπα, ή η ξύλινη πλάκα που την κάλυπτε). Τα χαρτιά που χρησιμοποιούνταν κατά την ούρηση και την αφόδευση καίγονταν κατά διαστήματα και οι στάχτες τους ρίχονταν στο λάκκο που δεν μύριζε καθόλου ούτε συγκέντρωνε μύγες.

Μια πιο απλή παραλλαγή συνάντησα ένα χρόνο αργότερα σ’ ένα ζαπατιστικό χωριό στην Τσιάπας: κλαδιά πάνω σε σανίδες κάλυπταν ένα λάκκο και ένα άνοιγμα χρησίμευε για κάνεις την ανάγκη σου. Στο δίπλα λάκκο υπήρχε η επιλογή μιας ξύλινης λεκάνης (καμπινέ) που πατούσε πάνω στις σανίδες. Εκεί τα χαρτιά ρίχνονταν στο λάκκο, ο οποίος ήταν εντελώς υπαίθριος με μουσαμά γύρω γύρω, στηριγμένο στις γωνίες με ξύλα.

Βρήκα εξαιρετική την ιδέα, καθαρή και εύκολη. Ούτε αποχετεύσεις, ούτε βόθροι, ούτε ανάγκη πρόσβασης σε νερό (κι ο κουβάς ακόμη από κάπου πρέπει να γεμίσει). Στην κατάληψη Chanti Ollin στην Πόλη του Μεξικού έμελλα να μάθω κι άλλες διαστάσεις του εγχειρήματος που το είδα πολλές φορές έκτοτε.

Στο κτίριο της κατάληψης οι ένοικοι διατηρούσαν μια ξηρή τουλέτα, το περιεχόμενο της οποίας εμπλούτιζαν με χώμα και το έδιναν για κοπριά! Μα μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα ανθρώπινα περιττώματα στην καλλιέργεια; Φυσικά και μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

«Το πρόβλημα είναι ότι τρώμε σκατά και δηλητηριάζουμε τους οργανισμούς μας, με αποτέλεσμα να είναι τοξικά τα απόβλητά μας. Όταν τρως κοντά στη φύση, αυτά που δεν χρειάζεσαι μπορούν να ξαναγυρίσουν σ’ αυτή κι έτσι κλείνει ο κύκλος. Τρως την ντοματούλα, την αποβάλλεις και τα περιττώματά σου ξαναπάν στην ντοματούλα. Αλλά αυτή η διαδικασία προϋποθέτει μια λογική από αυτή που έχουμε, όπου χέζουμε, τραβάμε το καζανάκι και η κουράδα εξαφανίζεται. Πού πάει; Ούτε ξέρουμε, ούτε θέλουμε να μάθουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα σκουπίδια. Φτάνει να κρατάμε καθαρό το σπιτικό μας, με τη στενή έννοια του όρου (μήπως σπίτι μας δεν είναι η γη;)».

Κάπως έτσι γλαφυρά μου τα είπε ο σύντροφος τα πράγματα. Κι όταν σκεφτόμουν αργότερα στο μετρό τα λόγια του, θυμήθηκα ότι ο αγαπημένος μου καθηγητής φυσικής στο γυμνάσιο μάς έλεγε ότι ο καμπινές είναι μια από τις ισχυρότερες βάσεις του πολιτισμού μας: χωρίς αυτόν δεν θα ήταν δυνατές οι μεγάλες πόλεις… Πού μπορεί να στηριχτεί ένας πολιτισμός! Σκατά φίλε μου…

Advertisements
Published in: on Σεπτεμβρίου 24, 2012 at 17:26  Σχολιάστε  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2012/09/24/%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%bd%ce%ad%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: