το πρόβλημα της Ελλάδας άρχισε με τον πρώτο παράνομο μετανάστη: συγκρίσεις με το Μεξικό

Όταν φίλοι εδώ στο Μεξικό με ρωτάνε να τους πω για την Ελλάδα, περιγράφω το πρόβλημα με τον παρακάτω τρόπο και χρησιμοποιώντας παραδείγματα από την εμπειρία του Μεξικού, που πλέον δεν είναι διόλου ξένη με την αντίστοιχη της Ελλάδας. Την προσαρμόζω για ελληνικό κοινό, αλλά στα βασικά χαρακτηριστικά της παραμένει ίδια. Αναμένω συμπληρώσεις και αντιρρήσεις:

Θεωρώ ότι η πορεία της Ελλάδας προς την κόλαση άρχισε όταν ο πρώτος μετανάστης έπιασε δουλειά με διαφορετικές συνθήκες από τους ντόπιους ή την ελίτ των ξένων που ζούσε μέχρι τότε στην Ελλάδα. Όταν στη συνείδηση της ελληνικής οικογένειας έγινε αποδεκτό ότι ένας άνθρωπος μπορεί να δουλέψει χωρίς ασφάλεια και για ένα κομμάτι ψωμί, το μαύρο μονοπάτι είχε ήδη ανοίξει και πολιτικός μηχανικός του ήταν αυτός που ζητάει σήμερα την ψήφο για τη σωτηρία της Ελλάδας: ο Αντώνης Σαμαράς. Οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν ολοκλήρωσαν την καταστροφή.

Η κακοπληρωμένη και ανασφάλιστη εργασία για ένα κομμάτι του πληθυσμού της Ελλάδας, η πεποίθηση δηλαδή ότι κάποιοι αξίζει να τρώνε και να επισκέπτονται το γιατρό όταν αρρωσταίνουν ενώ άλλοι όχι, γέννησε αφενός το ρατσισμό προς τους βαλκάνιους γείτονες σε πρώτη φάση κι έπειτα προς τους άραβες που ήρθαν με τους πολέμους (στους οποίους συμμετείχε η Ελλάδα και κατάστρωσαν οι φίλτατοι εταίροι), και αφετέρου την υποβάθμιση της χειρονακτικής εργασίας. Αφού πλέον οι «γηγενείς» μπορούσαν να πληρώνουν ένα κομμάτι ψωμί για το μάζεμα της συγκομιδής (και δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που ο πρώην αγρότης και πλέον εργοδότης καλούσε το αλλοδαπών μετά το πέρας της εργασίας αφήνοντας απλήρωτους τους εργάτες) ονειρεύονταν να περάσουν στον τομέα των υπηρεσιών: να κάθονται οχτώ ώρες σε ένα γραφείο και να πληρώνονται.

Με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και το ελεύθερο εμπόριο (= την απώλεια προστασίας των ελληνικών προϊόντων που πλέον ανταγωνίζονταν προϊόντα χωρών με χαμηλότερα μεροκάματα), καθώς και τη συστηματική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων για την έξοδο από την ύπαιθρο, όχι μόνο χάθηκε η όποια διατροφική αυτάρκεια υπήρχε μέχρι τότε (βασισμένη στη λογική τρώμε-ό,τι-έχουμε), αλλά χάθηκε και ο έλεγχος προέλευσης της τροφής που άρχισε να κυριαρχείται από καρτέλ και μαφίες (στην Κρήτη, για παράδειγμα, έρχονται λεμόνια από την Αργεντινή, ενώ παραγονται λεμόνια άριστης ποιότητας λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα. Εδώ η υποδοχή στο λιμάνι του Πειραιά των αγροτών από την Κρήτη το 2009 που διαμαρτύρονταν, μεταξύ άλλων, για την πτώση της τιμής των προϊόντων τους). Η έξοδος από την ύπαιθρο σήμανε την αποκοπή από την αλυσίδα παραγωγής τροφής και την είσοδο στην αλυσίδα των σουπερμάρκετ. Το φαγητό έφυγε από το δέντρο και πήγε στο ράφι, κι οι «γηγενείς» ευλογούσαν την ευκολία να απλώνουν το χέρι τους και να το παίρνουν, φτηνά και χωρίς κόπο. Έχει διαφορά άραγε αν παράγεται από δέντρο ή από εργαστήριο; Στο εργαστήριο μπορεί να έχει πιο ελκυστικό χρώμα, πιο νόστιμη γεύση, πιο ομοιογενή εμφάνιση και φθηνότερη τιμή…

Η είσοδος της Ελλάδας στην ΕΟΚ, μετέπειτα ΕΕ, μπορεί με ασφάλεια να παρομοιαστεί με την υπογραφή της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου μεταξύ Μεξικού, ΗΠΑ και Καναδά που τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Γενάρη 1994, ημερομηνία που γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο επέλεξε ο ζαπατιστικός στρατός για να εξεγερθεί. Η είσοδος του Μεξικού στον πολιτισμένο κόσμο, στις ισχυρές οικονομικές δυνάμεις μόνο φτώχεια επιφύλαξε στους κατοίκους του: μια από τις πιο πλούσιες χώρες στον κόσμο αποδυναμώθηκε εντελώς. Η ανθηρή βιομηχανία της μαράθηκε, καθώς δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τη βιομηχανία των εταίρων της, η γεωργία της το ίδιο, το έδαφός της παραχωρήθηκε για μεταλλευτική εκμετάλλευση σε ξένες εταιρείες, κυρίως καναδικές, το τραπεζικό της σύστημα πουλήθηκε σε ευρωπαϊκές τράπεζες και ιδιωτικοποιήθηκαν σχεδόν τα πάντα με την ίδια στρατηγική συκοφάντησης που χρησιμοποιείται για το δημόσιο τομέα στην Ελλάδα: οι δημόσιες επιχειρήσεις παρουσιάζονταν ως ελλειματικές, με υψηλό επίπεδο διαφθοράς των στελεχών και των υπαλλήλων τους, που πληρώνοταν δυσανάλογους μισθούς για τις υπηρεσίες που προσέφεραν. Η PEMEX, η ακόμη εθνική εταιρεία πετρελαίου, βρίσκεται ακριβώς σ’ αυτό το δρόμο. Τι μπορούσε να περιμένει το Μεξικό από μια συνθήκη οικονομικής συνεργασίας στη βάση του ελεύθερου εμπορίου με κολοσσούς όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς; Τι μπορούσε να περιμένει η Ελλάδα από μια αντίστοιχη συνθήκη συνεργασίας με κολοσσούς όπως η Γερμανία;

Η είσοδος της Ελλάδα στην ΕΕ είχε το ίδιο συμβολικό βάρος για τη χώρα, όπως η συνθήκη ελεύθερου εμπορίου για το Μεξικό: το Μεξικό έβγαινε από τον τρίτο κόσμο και διάλεγε το δρόμο της ανάπτυξης, όπως η Ελλάδα έβγαινε από τα φτωχά Βαλκάνια, απαρνιόταν τη σύνδεσή της -ιστορική και γεωγραφική, με την ανατολή και στρεφόταν προς την πολιτισμένη και ανεπτυγμένη Δύση. Και όχι μόνο στρεφόταν, αλλά γινόταν μέρος της. Η δεκαετία του 90 και η είσοδος εργατών, των οποίων η ζωή δεν άξιζε τόσο (όταν σε βάζουν να δουλεύεις χωρίς ασφάλεια, στην πραγματικότητα αυτό σου λένε), βοήθησε στην κοινωνική άνοδο των «γηγενών» που από εργάτες έγιναν εργολάβοι ή βγήκαν εντελώς από τις χειρωνακτικές εργασίες. Μόνο που όπως έγινε στο Μεξικό (που δεν χρειαζόταν παράνομους εργάτες να παίξουν το ρόλο του υπανθρώπου καθώς είχε τους ιθεγενείς), τα φτηνά μεροκάματα και οι κακές συνθήκες εργασίας πέρασαν και στους πολίτες, αυτή τη φορά με κριτήριο επαγγέλματος και όχι εθνικότητας ή χρώματος: ανειδίκευτοι εργάτες, σερβιτόροι, ντελιβεράδες, υπάλληλοι στο εμπόριο, στο χώρο του βιβλίου, στην καθαριότητα, ασκούμενοι κάθε ειδικότητας, εργαζόμενοι φοιτητές. Σας θυμίζει κάτι;

Ως ανάπτυξη ορίστηκαν οι επενδύσεις των πολυεθνικών και η αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων από ξένο κεφάλαιο (βλ. στην Ελλάδα τα μεταλλεία χρυσού στο βορρά που αγόρασε πρόσφατα η καναδική Eldorado Gold, το πρόγραμμα Ήλιος για παραγωγή ηλιακής ενέργειας που θα πηγαίνει στη Γερμανία, και παρόμοιες επενδύσεις για παραγωγή αιολικής ενέργειας). Οι μακίλας, τα εργοστάσια ανθρώπινης δουλείας που βρίσκονται στα σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ, βασίζονται στη λογική των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) που πρόκειται να εφαρμόσει το ελληνικό κράτος: οάσεις επενδυτικής δραστηριότητας όπου δεν ισχύουν οι νόμοι της χώρας σε θέματα περιβαλλοντικά και εργασίας. Ως ανάπτυξη ορίστηκε η άνοδος των δεικτών της οικονομίας κι όχι η άνοδος του επιπέδου ζωής του πληθυσμού. Αυτή δεν είναι και η ανάπτυξη που αναζητείται στην Ελλάδα;

Όταν ο πρώτος άνθρωπος δούλεψε με χαμηλότερο μεροκάματο και χειρότερες συνθήκες εργασίας το κουτί των δεινών είχε ανοίξει. Εδώ και τρεις δεκαετίες τ’ αυτιά και οι συνειδήσεις προετοιμάζονται για να δεχτούν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι για όλους (η αρχή των προσωπικών δεδομένων, που τόσο μας τη διαφήμισαν, δεν μπορεί να ισχύει για τις εκδιδόμενες γυναίκες για παράδειγμα, στο όνομα της υγείας του συνόλου), η ελευθερία δεν είναι για όλους (για κάποιους τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι ιδεατά, για τη δική τους προστασία και την προστασία του συνόλου) γιατί απλά κάποιοι είναι υπάνθρωποι. Κι εκτός από υπάνθρωποι, είναι και βρώμικοι, άρρωστοι, τεμπέληδες και εγκληματίες. Τα δύο τελευταία πλέον τα λένε και για τους «γηγενείς» εκτός Ελλάδας.

Η αλληλεγγύη είναι το μόνο μας αντίδοτο απέναντι στη φαυλότητα που μας επιβάλλουν. Πόσο διαφορετικά θα ήταν άραγε τα πράγματα αν τότε θεωρούνταν αυτονόητο ότι κανείς μα κανείς δεν δουλεύει με διαφορετικές συνθήκες… Όσοι/όσες ζούμε εδώ και αγωνιζόμαστε να στήσουμε τη ζωή μας εδώ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΔΩ.

Ευχαριστώ από καρδιάς τους συντρόφους από την κατάληψη Αντιβίωση στα Γιάννενα για τη δράση τους και το παρακάτω βίντεο που μοιράζονται μαζί μας.

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2012/05/29/%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1%cf%82-%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b9%cf%83%ce%b5-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Aqua: από τα καλύτερα που έχω διαβάσει.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: