με έναν από τους τελευταίους ζαπατίστας

Επιστροφή στο Μεξικό λοιπόν και στα πολύ όμορφα πράγματα που έχει να μας δείξει αυτός ο απίστευτος τόπος, με τους όμορφους ανθρώπους.

μέρος από τοιχογραφία του Alejandro González Aranda για τους αγώνες του Μεξικού που εικονίζει τον Ρουμπέν Χαραμίγιο (το έβγαλα από ένα βιβλιαράκι με μαρτυρίες των χαραμιγίστας που ο εκδότης του έφερε αντίτυπα που δώρησε στον ντον Φέλιξ. Τα αγοράζαμε κι έτσι ενισχύαμε τα δυο παππούδια...)

Δύο τέτοιους συνάντησα στην Τεουΐξτλα (πολιτεία του Μορέλος) προχτες, την Κυριακή. Ο ένας ήταν ο ντον Φέλιξ Σέρδαν Νάχερα, ένα παππούδι 95 χρονών (γεν. 1917) που πολέμησε στο πλάι του Ρουμπέν Χαραμίγιο, που με τη σειρά του είχε πολεμήσει μαζί με τον Εμιλιάνο Ζαπάτα (βλ. παρακάτω). Ο άλλος ήταν ο Φ., που μου διηγήθηκε μια καταπληκτική ιστορία οργάνωσης σε μια γειτονιά της Κουερναμπάκα που θα σας πω στη συνέχεια.

Ας ξεκινήσω από τον Ρουμπέν Χαραμίγιο (Rubén Jaramillo, 1900-1962), που συνιστά μια πραγματικά ενδιαφέρουσα περίπτωση. Στη διάρκεια της ζωής του δοκίμασε όλα τα είδη κοινωνικού αγώνα: συνδικαλισμό, εκλογικό αγώνα, οργάνωση στην ύπαιθρο και αντάρτικο.

Αρκετές κινήσεις και άτομα που ξεκινούν τον αγώνα τους στην ύπαιθρο ή στις πόλεις, έχοντας ως κύριο αίτημα τη βελτίωση των συνθηκών ζωής τους (γη, δουλειά, σπίτι, υγεία, εκπαίδευση κλπ) δεν είναι πάντα εκ προϊμίου αντίθετοι με την κεντρική κυβέρνηση ή με τις εκλογές ως φορέα αλλαγής. Όσοι όμως μπήκαν σε αυτή τη διαδικασία (διάλογο με κεντρική κυβέρνηση ή συμμετοχή στις εκλογές) έχουν διαπιστώσει τη ματαιότητά της.

Τα παραδείγματα πάμπολλα. Ένα από αυτά και η ομάδα που συσπειρώθηκε γύρω από τον Ρουμπέν Χαραμίγιο, ο οποίος το 1962 δολοφονήθηκε από κρατικές δυνάμεις ασφαλείας μέρα μεσημέρι μπροστά στο σπίτι του μαζί με όλη την οικογένειά του. Οι αρχές του χαραμιγισμού (συνέχεια του ζαπατισμού) άφησαν έντονα τα σημάδια τους στην πολιτεία του Μορέλος. Πρόσφατα μάλιστα εμφανίστηκε ένα αντάρτικο στην περιοχή, τα μέλη του οποίου δήλωναν χαραμιγίστας).

ο ντον Φέλιξ Σέρδαν Ναχέρα: διαυγέστατος στα 95 του χρόνια. Όταν έχεις λόγους να ζεις, συνεχίζεις...

Ο ντον Φέλιξ λοιπόν μπήκε στην ομάδα του Χαραμίγιο το 1942 και το 1943 τον ακολούθησε στο αντάρτικο, όπου τραυματίστηκε. Στο Μεξικό, οι άνθρωποι που συνιστούν τη ζωντανή ιστορία της χώρας χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης, και ο ντον Φέλιξ έχει περάσει από πολλές κινήσεις (απεργίες εργοστασίων, αυτονομιστικές απόπειρες, λαϊκές συνελεύσεις κλπ) για να εμψυχώσει και να υποστηρίξει με όποιο τρόπο, εκτός από τα εγχειρήματα οργάνωσης στην περιοχή του, όπου έχει συμμετάσχει ενεργά.

Το 1994, μετά την εξέγερση του EZLN, όσοι χαραμιγίστας είχαν απομείνει συγκεντρώθηκαν και συνέκριναν τρία κείμενα: το Σχέδιο Αγιάλα του Εμιλιάνο Ζαπάτα, το Σχέδιο του Λόφου Πριέτο του Ρουμπέν Χαραμίγιο και την Πρώτη Διακήρυξη της Ζούγκλας της Λακαντόνα του EZLN. Βρήκαν λοιπόν ότι είχαν λίγες διαφορές και τα αιτήματα συνέχιζαν τα ίδια. Αποφάσισαν να μην αφήσουν τους νεοζαπατίστας μόνους. Κατέβηκε μια ομάδα, ανάμεσά τους και ο ντον Φέλιξ, και τους έδωσε κείμενο με την υποστήριξη των παλιών αγωνιστών του Μεξικού.

Την Κυριακή βρεθήκαμε με την παρέα του Desinformémonos (ενός εναλλακτικού μέσου ενημέρωσης) στο

ο ντον Φέλιξ με τη σύντροφό του, ντόνια Εμιλία, από πίσω από το πολιτιστικό κέντρο που ίδρυσε ο ίδιος. Στο πλάι υπήρχε μια καταπληκτική μπουγάδα με χρωματιστά βρακιά και σουτιέν..!

πολιτιστικό κέντρο που ίδρυσε ο ντον Φέλιξ το 1999 με αφορμή τα γενέθλιά του.  Ανάμεσα στα πολλά ωραία που μας είπε, θα ήθελα να μοιραστώ το εξής: μια κοπελιά τον ρώτησε τι θα έλεγε στους σημερινούς νέους στην τόση απελπισία που υπάρχει στο Μεξικό. «Θα τους έλεγα», απάντησε ο γέροντας, «να μη φοβούνται να κάνουν λάθη«…

Ανάμεσα στον όμορφο κόσμο που παραβρέθηκε στο πολιτιστικό κέντρο για τα γενέθλια του ντον Φέλιξ ήταν και ο Φ. που μου διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία. Ο Φ. λοιπόν είναι από μια γειτονιά της Κουερναμπάκα. Μετά από μακρόχρονο αγώνα, κατάφεραν να παραγκωνίσουν το 1985 το PRI (το κόμμα που κυβερνούσε το Μεξικό για 70 χρόνια μέχρι το 2000) από τη γειτονιά τους και να πάρουν την «εξουσία» (σε κάποιες πόλεις υπάρχουν συμβούλια γειτονιών τα οποία έχουν αναγνωριστεί επίσημα, ως ένα μέσο για τον έλεγχό τους από την κεντρική κυβέρνηση).

Είπαν στη γειτονιά ότι αν μέσα σε έξι μήνες δεν κατάφερναν να κάνουν πράγματα, θα παραιτούνταν. Κράτησαν τις θέσεις τους, για τις οποίες αρνήθηκαν να πάρουν μισθό, για εφτά χρόνια. Χωρίς να πάρουν ούτε ένα πέσος από το κράτος έχτισαν ιατρικό κέντρο πλήρως εξοπλισμένο, βιβλιοθήκη επίσης εξοπλισμένη, εκκλησία, έφτιαξαν δρόμους, έφεραν ρεύμα και έβαλαν τουλάχιστον μία βρύση με πόσιμο νερό σε κάθε σπίτι (πριν υπήρχαν τέσσερις βρύσες για όλη τη γειτονιά). Από πού συγκέντρωναν πόρους; Από γιορτές. Έκαναν μια γιορτή με ζωντανή μουσική κάθε βδομάδα σε διαφορετική περιοχή της γειτονιάς και με τα λεφτά που συγκέντρωναν κάλυπταν τις ανάγκες της περιοχής σε υποδομές. Πράγματα απλά και όμορφα!

Καλώς σας ξαναβρίσκω!

Advertisements
Published in: on Ιανουαρίου 24, 2012 at 13:58  5 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2012/01/24/%ce%bc%ce%b5-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b6%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%af%cf%83%cf%84/trackback/

RSS feed for comments on this post.

5 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Βρε, βρε! Καλώς ξανάρθες! Ωραίος τύπος ο ντον Φέλιξ (μα δεν είναι δον στα μεξικάνικα;)

    • Καλώς σε βρίσκω Δύτη κι από δω!

      Ντον προφέρεται, αλλά φαντάζομαι στο πλαίσιο εξευγενισμού των σκληρών ήχων (κατά το «Γουτεμβέργιος» ας πούμε) έγινε δον στα ελληνικά. Κι εγώ επειδή γράφω ελληνικά έτσι θα έπρεπε να το είχα γράψει, αλλά δεν το θυμήθηκα! Δίκιο έχεις!

      • Μα απ’ ό,τι ξέρω και στα ισπανικά (της Ισπανίας) προφέρεται δ.

        • Οι Ισπανοί είναι μια ισχνή μειονότητα στους ισπανόφωνους που προσπαθεί να μας επιβάλλει τους κανόνες της και το ελεεινό θ της! Ε όχι!

          • Δύτη για κάποιο λόγο ξαναδιάβασα αυτά τα σχόλια, και πλέον έχω να καταθέσω το εξής: οι ισπανόφωνοι αδυνατούν ακόμη και ν’ ακούσουν τη διαφορά μεταξύ δ-ντι, β-μπ, γ-γκ. Κανένας απ’ αυτούς τους ήχους δεν υπάρχει καθαρός στα ισπανικά. Είναι κάτι ενδιάμεσο. Εγώ θαρρώ πως μπορώ να διακρίνω διαφορές στην προφορά του d, του g (όταν προφέρεται γ-γκ), αλλά εκείνοι αισθάνονται ότι τα προφέρουν το ίδιο. Οπότε δεν προφέρουν δον, αλλά κάτι μεταξύ δ και ντ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: