απλά γεγονότα από τις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 19 και 20 Οκτώβρη

Δεν θέλουμε εξηγήσεις από το ΠΑΜΕ. Οι περιούσιοι επαναστάτες κατέλαβαν όλο το κομμάτι της Αμαλίας μπροστά από τη Βουλή εμποδίζοντας την ελεύθερη διακίνηση και τη διαμαρτυρία μας (και τα δύο αντισυνταγματικά αλλά ποιος νοιάζεται πλέον γι’ αυτό) και οι υπόλοιποι κοινοί και πληβείοι, που δεν έχουμε δει το φως το αληθινό για να γραφτούμε στο κόμμα, ήμασταν από κάτω. Η φωτογραφία είναι από την οδό Όθωνος στο πλάι της πλατείας Συντάγματος που είχε ήδη εκκενωθεί.

Δεν έχω γράψει πολλά ποστ για Ελλάδα και έχω σιγήσει αρκετό καιρό ακριβώς επειδή έχω την τύχη να

δεν μας φοβίζουν πια! Εγώ η επαρχειώτισσα πήγα χωρίς malox και μάσκα!

βρίσκομαι εν Ελλάδι όλο το καλοκαίρι! Και να βρεθώ από κοντά σε πράγματα υπέροχα! Έτσι ενώ στην προετοιμασία της απεργίας βρισκόμουν στη μικρή πόλη που συνιστά τη βάση μου, στις 19 Οκτώβρη ήμουν στην Αθήνα για να ζήσω το μεγαλείο αυτής της ιστορικής πορείας όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για το κλίμα που επικρατούσε μεταξύ των διαφορετικών μπλοκ. Η ΑΔΕΔΥ και το ΠΑΜΕ αποχώρησαν με τη λήξη της βάρδιας τους και οι υπόλοιποι συνεχίσαμε.  Για τις 19 Οκτώβρη λοιπόν έχω να πω τα εξής:

Γεγονός 1: Δεν μας φοβίζουν πλέον τα χημικά. Ο κόσμος ήρθε προετοιμασμένος με μάσκες και malox, με πολύ χιούμορ και αλληλεγγύη. Κάθε φορά που ακούγαμε δακρυγόνα χειροκροτούσαμε. Οι 300 με 400 χιλιάδες κόσμου που ήρθαν, δεν κατεβαίνουν πλέον να διαδηλώσουν θεωρώντας ότι έχουμε δημοκρατία. Πλέον γνωρίζουν. Κατεβαίνουν διατεθειμένοι/-ες να φάνε δακρυγόνα! Και η ελληνική αστυνομία δεν τους απογοητεύει! Θα είμαι ειλικρινής κι εγώ ότι τη δεύτερη μέρα είχα τσαντιστεί τόσο πολύ με το ΠΑΜΕ  που αν δεν είχαν αρχίσει τα δακρυγόνα θα είχα φύγει. Εθίστηκα!

απλά δεν τέλειωνε ο κόσμος στις 19 Οκτωβρίου! Μεγαλειώδης πορεία!

Γεγονός 2: Έχουν ξεπεραστεί τα συνδικάτα με τις ξεπουλημένες ηγεσίες τους μέλη του ΠΑΣΟΚ. Στην απεργία συμμετείχαν πρωτοβάθμια σωματεία το καθένα με το πανό του.  Συμμετείχαν επίσης πολυάριθμες λαϊκές συνελεύσεις από πολλές γειτονιές της Αθήνας καθώς και από κοντινές περιοχές.

Γεγονός 3: Δεν υπήρχαν αλυσίδες στα διαφορετικά μπλοκ των πορειών (αν και άκουσα ότι ο Συνασπισμός έκανε). Η πορεία ήταν υποδειγματική και προχώρησε μέχρι το Σύνταγμα χωρίς φόβο και πάθος.

Γεγονός 4: Δεν υπήρχαν πολλά κλαδικά αιτήματα. Η απεργία και η πορεία ήταν πολιτική: το αίτημα ήταν να πέσει η κυβέρνηση.

Γεγονός 5: Τα παιδιά που πέταγαν πέτρες από τη μεριά της Βασιλίσσης Σοφίας προς τα ΜΑΤ είχαν την απόλυτη ανοχή της πορείας στην οποία μπαινόβγαιναν. Οι πέτρες έπεφταν βροχή και τα ΜΑΤ δεν αντιδρούσαν. Έγινε ηλίου φαεινότερο ότι η δική τους αντίδραση δεν εξαρτάται από καμία δική μας δράση. Παίρνουν εντολές και λήξις! Βρίσκονται σε εντεταλμένη υπηρεσία και όταν πετάνε χημικά και όταν χτυπάνε. Βλ. γεγονός 2 που ακολουθεί.

πριν τις 3…

… και μετά τις 3…

Το ΠΑΜΕ και τα ΜΑΤ απ’ την μεριά της Καραγιώργη Σερβίας όπου καταφύγαμε μετά από άλλη μια εκκένωση της πλατείας. Μετά μας έδιωξαν από κει. Είχαμε περάσει το ωράριό μας!

Μέρα 2η: Το ΠΑΜΕ ήρθε από νωρίς να καταλάβει το χώρο μπροστά στη Βουλή. Είχαν πει για περικύκλωσή της. Λάθος δηλαδή είχα καταλάβει εγώ ότι δεν θα άφηναν τους βουλευτές να μπουν να ψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο;;; Περιφρούρηση έκαναν τελικά αποκλείοντας την πορεία από το να πλησιάσει τη Βουλή. Παίζοντας το ρόλο του μπάτσου, ελέγχοντας ταυτότητες και τσάντες. Αφότου τα ΜΑΤ είχαν εκκενώσει την πλατεία και είχε αποχωρήσει το ΠΑΜΕ βρήκα έναν παππού καμιά εβδομηνταριά χρονών και μου είπε ότι ενώ ο ίδιος ήταν μέλος δεν τον είχαν αφήσει να μπει στο μπλοκ. «Ε βλέπετε;» του λέω κι εγώ η αφελής. «Μα αυτό θα πει περιφρούρηση!» μου λέει! Παππούς 70 χρονών! Τι φοβήθηκαν δηλαδή;;

Γεγονός 1: Η στάση του ΠΑΜΕ ήταν ξεκάθαρα αντισυνταγματική εμποδίζοντας τη διαμαρτυρία και την ελεύθερη διακίνηση των μη μελών του. Επιπλέον συνιστούσε ξεκάθαρα φίμωση της όποιας διαφορετικής φωνής καθώς είχαν μεγάφωνα που έπαιζαν δυνατά μουσική και τα χαμήλωναν για να ακουστούν μόνο τα δικά τους συνθήματα. «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, τώρα με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλι». Όταν μάλιστα έπεφτε το ηθικό των στρατιωτών, η γυναικεία φωνή παρότρυνε να φωνάζουν πιο δυνατά κουνώντας τις σημαίες του ΠΑΜΕ. Αλλά βέβαια, από πού να θυμούνται πώς να συνυπάρχουν με άλλο κόσμο στον ίδιο χώρο;; Σάμπως το συνηθίζουν;

Γεγονός 2: Και τις δύο μέρες τα δακρυγόνα ξεκίνησαν γύρω στις 3. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Συνήθως οι πορείες στην Αθήνα γύρω στις 3 τελειώνουν, δικαιολογημένα μια και τα καλέσματα είναι 3-4 ώρες νωρίτερα. Μεταξύ 12-3 έχουμε δικαίωμα να διαδηλώνουμε. Όχι όμως μετά από αυτή την ώρα. Πραγματικά αν δεν μας διέλυαν την πρώτη μέρα το πιθανότερο είναι ότι θα μέναμε εκεί για όσο (πιθανότατα μέχρι το πρωί που θα παίζαμε ξύλο με το ΠΑΜΕ για να μας διώξει απ’ την Αμαλίας). Η κυβέρνηση όμως ήξερε πόσο: μέχρι να μας διώξουν τα ΜΑΤ! Να το τελειώνουμε λοιπόν το παραμυθάκι να προκαλούμε. Δεν τους προκαλούμε! Αυτοί μας προκαλούν. Στις 19 Οκτώβρη έτρωγαν πέτρες πάνω από μια ώρα και δεν αντιδρούσαν. Και στις 20 Οκτώβρη η μια εκκένωση της πλατείας ξεκίνησε από ένα φτύσιμο! Ήμουν μπροστά και στα δύο! Δεν υπάρχει καμία αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της δικής μας δράσης και της δικής τους αντίδρασης. Χτυπάνε όταν έχουν εντολή να το κάνουν! Και μάλλον αυτό πάει με το ρολόι…

Γεγονός 3: Με τη στάση το κατασταλτικών δυνάμεων προστασίας του πολίτη είναι εντελώς συμπτωματικό που δεν είχαμε νεκρό μέχρι τώρα. Διαφωνεί κανείς; Πώς να απαντήσουμε σε αυτή τη διαπίστωση; Δεν τους ενδιαφέρει; Είναι τόσο ηλίθιοι; Μήπως είναι απλά δολοφόνοι; Για πείτε…

γιατί μιλάω με στοιχεία…

Γεγονός 3: Η όλη παρουσία του ΠΑΜΕ ήταν ξεκάθαρο ότι στόχευε την υπόλοιπη πορεία και δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το τι γινόταν στη Βουλή. Εγώ επειδή ίσως ήμουν μόνη μου, μικρόσωμη και γυναίκα, με άφησαν να μπω από την πλευρά του τραμ, όπου ήταν μόνο το ΠΑΜΕ οπότε δεν κινδύνευαν (=η περιφρούρηση ήταν χαλαρή). Μπήκα λοιπόν μέσα και με έκπληξη είδα ότι τα πανό της πρώτης γραμμής μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη ήταν στραμμένα από την πλευρά του κόσμου και  όχι της Βουλής. Ρώτησα με πραγματική απορία έναν παππού ποιος ήταν ο συμβολισμός της κίνησης: «Μα στη Βουλή έχουν τα παράθυρα κλειστά!» «Ναι» του ανταπαντώ,»αλλά αυτό το πανό που λέει δεν πληρώνουμε τα χαράτσια σε ποιον απευθύνεται;» «Μα σε αυτούς που δεν έχουν βάλει ακόμη μυαλό» μου λέει, ο συμπαθής κατά τ’ άλλα ηλικιωμένος. Για να μου πει και το πανό «Κάτω τα χέρια από το λαϊκό εισόδημα» που φαίνεται στη φωτο σε ποιον ακριβώς απευθύνεται; Γιατί κι αυτό την πλάτη στη Βουλή είχε. Μπερδεύτηκαν;;

περιφρούρηση του ΠΑΜΕ στην Αμαλίας!!;;;!!;;; Ποιος ήταν ο αντίπαλος οέο;;

Γεγονός 4: Όποιος απλός πληβείος επίχειρησε να ανεβεί στην Αμαλίας και βρέθηκε αντιμέτωπος με την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ ήταν αδύνατο να μην εκνευριστεί. Πήγα, βρίστηκα και απήλθα. Γιατί απήλθα; Γιατί είμαι γυναίκα, 33 ετών, κάτω του 1,60 και 46 κιλά. Και μπορεί να το βρήκα πολύ προσφιλές σπορ να σπρώχνομαι με τις ασπίδες των ΜΑΤ και τις δύο μέρες χωρίς να φοβηθώ, αλλά αυτούς του ΠΑΜΕ ναι το ομολογώ τους φοβήθηκα. Κι όσο να ‘ναι, ξύλο από μπάτσο το περιμένεις, ξύλο από ΚΚΕ όχι ρε φίλε! Δεν το δέχομαι! Αλλά αν ήμουν πιο πιτσιρίκα μάλλον θα πήγαινα και θα ‘παιζα ξύλο. Οι επιλογή αποκλεισμού της Αμαλίας, αγαπητοί φρουροί της Βουλής του ΠΑΜΕ, μπορούσε να έχει ένα ευρύ φάσμα αντιδράσεων: από το απλό βρίσιμο, μέχρι το ξύλο με το καδρόνι και τα υπόλοιπα που όντως έγιναν. Εδώ όμως θα διαφωνήσω και με τους αναρχικούς που άκουσα ότι πετούσαν μάρμαρα μέσα στο μπλοκ. Όχι ρε παιδιά! Τους σκοτώνουμε όποιους διαφωνούμε; Και τι κοινωνία πάμε να χτίσουμε μ’ αυτή τη λογική; Για τις πέτρες στους μπάτσους δεν είπα τίποτα, αλλά σε κόσμο χωρίς κράνη όχι!

Σε κάθε περίπτωση και οι δύο μέρες συνιστούν μια πολύ χρήσιμη κινηματική εμπειρία για όλους μας. Δεν ξέρω τι συμπεράσματα έβγαλε ο καθένας. Εγώ μοιράζομαι τα δικά μου…

Υ.Γ. Μάλλον το παρόν συνιστά το τελευταίο μου ποστ εν Ελλάδι. Με τύψεις αποχωρώ για Μέχικο σε καμιά εικοσαριά μέρες…

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2011/10/21/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%cf%83/trackback/

RSS feed for comments on this post.

7 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα
    (με αφορμή τα γεγονότα της 20ής Οκτωβρίου 2011)

    Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Όταν είδα το ΚΚΕ να καταλαμβάνει αξημέρωτα την πλατεία Συντάγματος, αμέσως ο νους μου πήγε στο κακό. Ήξερα ότι τούτο το κόμμα-ανώνυμη εταιρεία –που δεν νοιάζεται για το δυνάμωμα του κινήματος, αλλά για το δικό του δυνάμωμα– δεν θα άφηνε κανέναν να του πάρει το «πρώτο τραπέζι πίστα».
    Έτσι, έστησε (για πολλοστή φορά) μια τέλεια οργανωμένη παράσταση (κυριολεκτικά, με όρους θεάματος) που, ως συνήθως, θα ήταν πολιτικά ακίνδυνη και θα είχε διπλό όφελος: πρώτον, θα προστάτευε το αστικό κοινοβούλιο από ενδεχόμενη συγκρουσιακή διάθεση του κόσμου και, δεύτερον, θα παρείχε στο κόμμα τα τηλεοπτικά πρωτεία, κρατώντας για τον εαυτό του και μόνο τα εύσημα της «πρωτοπορίας», τσιμπώντας ίσως μερικές ψήφους από το φιλοθέαμον κοινό.
    Το στήσιμο του ΚΚΕ στην πλατεία ήταν εμφανές τι σκοπό είχε. Να μην επιτρέψει σε κανέναν να πλησιάσει στο κοινοβούλιο. Τα περί «περικύκλωσης του κοινοβουλίου» προκαλούν γέλιο, μιας και όταν θέλεις να κάνεις κάτι τέτοιο, δεν αφήνεις τους βουλευτές να μπουν στο κοινοβούλιο και όχι τους του διαδηλωτές να μπουν στην πλατεία. Το ότι καθόλη την ώρα της παραμονής του στην πλατεία το μέτωπο της περιφρούρησης ήταν προς τα έξω, μη αφήνοντας να περάσουν στην πλατεία, όχι τίποτα «περίεργοι», αλλά ούτε καν συγκροτημένα μπλοκ εργατικών σωματείων, το αποδεικνύει περίτρανα. Επιπροσθέτως, η «πολεμική στολή» της περιφρούρησης (παλούκια, κράνη κ.λπ.) αποδεικνύει ότι ήταν προετοιμασμένοι για σύγκρουση και βέβαια ακούγονται τουλάχιστον αστείες οι περιγραφές των δημοσιογράφων των αστικών ΜΜΕ περί «απλών διαδηλωτών που δέχονται επίθεση και συγκρούονται με κουκουλοφόρους».
    Το ΚΚΕ δεν το ενδιέφερε να περιφρουρήσει τη διαδήλωση ούτε από τις δυνάμεις καταστολής ούτε από τους «μπάχαλους», το μόνο που το ενδιέφερε ήταν να κρατήσει το χαράκωμα.
    Για τους παραπάνω λόγους, το ΚΚΕ φέρει απόλυτα την πολιτική ευθύνη για ό,τι έγινε.

    Από την άλλη μεριά, έχουμε την συγκεκριμένη ομάδα αναρχικών που επιτέθηκε. Δεν μιλάω γενικώς και αορίστως για αναρχικούς (όπως και παραπάνω δεν μιλάω για κομμουνιστές, αλλά για το ΚΚΕ), αυτός ο χώρος δεν είναι ενιαίος και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ενιαία. Δεν μιλάω, επίσης, για «προβοκάτορες», «παρακρατικούς» ή ότιδήποτε παρόμοιο. Κάτι τέτοιο άπτεται του αστυνομικού ρεπορτάζ κι εγώ δεν ξέρω απ’ αυτά. Ακόμη κι αν ισχύει, δεν είναι αυτό που χαρακτηρίζει τις συγκεκριμένες ομάδες.
    Οι ομάδες αυτές, δρώντας επίσης στο επίπεδο του θεάματος (όπως ακριβώς και το ΚΚΕ) δεν ανέχτηκαν το ότι κάποιος άλλος τους πήρε την «πρώτη σειρά της μαρκίζας». Έπρεπε, σαν γνήσια πρωτοπορία που θεωρούν και οι ίδιοι τον εαυτό τους, να πάρουν πίσω τον πρωταγωνιστικό ρόλο που τους έκλεψαν. Ήταν μια ακόμη (ανάμεσα στις πολλές άλλες) απολίτικη, χουλιγκάνικη συμπεριφορά, μια άλλη εκδοχή της εργολαβίας του κινήματος. Τα «μαύρα κομάντα» ανέλαβαν για άλλη μια φορά να σώσουν την τιμή του κινήματος, χωρίς να το ρωτήσουν όμως…
    Δεν είμαι apriori εναντίον της βίας. Η άσκηση της βίας όμως είναι υπόθεση του ίδιου του κινήματος και όχι υπόθεση κάποιων αυτόκλητων ζορό. Ας μην μιλήσει κανείς για «χύμα κόσμο» που αντέδρασε – ο χύμα κόσμος δεν πηγαίνει πλήρως εξοπλισμένος στις διαδηλώσεις. Επίσης, σε κάθε περίπτωση, η βία ασκείται εναντίον του κράτους και των οργάνων του και όχι εναντίον συνδιαδηλωτών, ό,τι ιδεολογικές διαφορές κι αν έχουμε.
    Δυστυχώς, η συγκεκριμένη ομάδα δεν αρκέστηκε να χτυπήσει την περιφρούρηση του ΚΚΕ (κάτι που, ενδεχομένως, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί με κάποιον τρόπο) – οι πέτρες και οι μολότωφ χτυπούσαν και κόσμο που δεν ανήκε στα ΚΝΑΤ.

    Οι δύο πιο πάνω λογικές δεν είναι κάτι παραπάνω από διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Του νομίσματος της εργολαβίας του κινήματος. Μιας εργολαβίας που είτε κόκκινη είναι είτε μαύρη πνίγει τον αυθορμητισμό, την αυτενέργεια και τη δυναμική του κινήματος. Είναι μια λογική που στέλνει τον κόσμο στο σπίτι του.

    Το κίνημα είναι ανάγκη να σταθεί αντιμέτωπο με αυτές τις λογικές. Να πάρει πρωτοβουλίες και να μην σέρνεται πίσω από γεγονότα που καθορίζουν άλλοι. Ας αφήσει τους εργολάβους χωρίς εργολαβία, να τσακώνονται μόνοι τους. Η παράσταση με τίτλο «συγκρούσεις στο κέντρο» πρέπει να λάβει τέλος. Είναι καιρός να αποκεντρωθεί ο αγώνας, να γίνουν εξεγερσιακές διαδηλώσεις στις γειτονιές, να μεταφερθεί η σύγκρουση στους εργασιακούς χώρους και στις σχολές, εκεί που ξέρει ο ένας τον άλλον. Σε χώρους και περιοχές που οι δυνάμεις καταστολής δύσκολα μπορούν να ελέγξουν. Διάβασα κάπου μια πετυχημένη φράση: «τέρμα στη “φάκα” του Συντάγματος»*. Προσυπογράφω.

    ΥΓ. Από τη σύγκρουση φάνηκε και το εξής: έσπασε ο μύθος περί του «αήττητου» του ΠΑΜΕ. Έχω την αίσθηση ότι η αναρχική ομάδα θα έπαιρνε φαλάγγι τους Κνίτες, εάν δεν παρενέβαιναν τα ΜΑΤ. Αυτό, ενδεχομένως, να φουσκώσει τα μυαλά των συγκεκριμένων αναρχικών και να δοκιμάσουν ξανά να επιτεθούν στο ΚΚΕ στο μέλλον. Εύχομαι, τούτη την ώρα που διαλύεται το σύμπαν να μην ξεκινήσει κάποια βεντέτα…
    κχ

  2. Είναι μεγάλη ήττα μετά τη μεγαλύτερη διαδήλωση να είμαστε πάλι ηττημένοι και να πενθούμε ανθρώπους.
    Μεγάλη ήττα να να έχουμε 975634509134987502438965 κεντρα αποφάσεων, ενώ οι αντίπαλοι έχουν ένα και το χρησιμοποιούν με τους πιο χρήσιμους και αποτελεσματικούς τρόπους.
    Μεγάλη ήττα που έβαλες αυτόν τον τίτλο στο κατά τα άλλα πολύ κάλο κείμενο αυτό.
    Πως θα γίνουν οι επόμενες διαδηλώσεις πιο επικίνδυνες για τους απέναντι; Πως θα γίνει το ΠΑΜΕ λιγότερο βοηθητικό για την κυβέρνηση; Πως θα καθαρίσουμε τις διαδηλώσεις μας από τους ασφαλίτες και τους παρακρατικούς; (Δεν εννοώ ότι όποιος την έπεσε στο ΠΑΜΕ ήταν τέτοιος, αλλά όποιος πέταγε σπασμένα μάρμαρα σε απροστάτευτα κεφάλια ήταν-κι αν δεν το ξέρει πείτε του το.)
    Χρειάζόμαστε περισσότερο συντονισμό και κοινές αποφάσεις για να φέρουμε απτά αποτελέσματα και κανείς δε λέει τίποτα γι αυτό λόγω του σκηνικού με το ΠΑΜΕ.
    Εγώ δεν τσιμπάω. Πενθώ για τον άνθρωπο που χάθηκε, αλλά πιστεύω ότι θα έχει χαθεί άδικα αν δεν πληρώσουν οι πραγματικοί υπεύθυνοι.
    Δανάη

    • Καλώστηνα!
      Έχεις πολύ δίκιο για τον τίτλο: ξεκίνησα το ποστ έχοντας πρόθεση να βάλω μόνο τη φωτογραφία μ’ ένα σχόλιο, αλλά με πήρε το πληκτρολόγιο φαλάγγι και απλά μετά δεν άλλαξα τον τίτλο.

      Κατά τ’ άλλα συμφωνώ, αν και θα ομολογήσω ότι έχω συμπάθεια για τα παιδιά που πετάνε πέτρες (όχι σε απροστάτευτα κεφάλια βέβαια!!). Ωστόσο διαφωνώ ότι τα κέντρα αποφάσεων πρέπει να ‘ναι λιγότερα από 975634509134987502438965!! Αυτή είναι η ομορφιά μας! Η πλουραλιστικότητα! Δεν είμαστε εταιρεία να μας ενδιαφέρει και να επικεντρωνόμαστε μόνο στο αποτέλεσμα! Η διαδικασία μετράει και η τεχνολογία λειτουργεί υπέρ μας! Ναι μπορούν να συντονιστούν όλα αυτά τα κέντρα χωρίς να μειώσουν τη δύναμη της λήψης αποφάσεων στη βάση. Και αυτό πρέπει να επιδιώξουμε! Όχι να μειώσουμε τα κέντρα! Να παραδεχτούμε ότι δεν ξέρουμε πώς να συντονιστούμε (για αρχή) και να βρούμε λύσεις!

      Σόρρυ για τις καθυστερημένες απαντήσεις! Δεν έχω πρόσβαση σε ίντερνετ για λίγες μέρες ακόμη…

      • … άλλαξα και τον τίτλο… (για όσους μπουν μετά, ο αρχικός που είχε δίκιο η Δανάη που μου την είπε ήταν «μια φωτογραφία χίλιες λέξεις: το ΠΑΜΕ στις 20 Οκτώβρη»)

  3. Συντονισμός, λιγότερα κέντρα αποφάσεων, ποτέιτο ποτάτο. Τα αποτελεσματα μας κάνουν χρήσιμους, δεν είμαστε εταιρία αλλά μην είμαστε και φιλιλογικές λέσχες συζητήσεων. 🙂

  4. […] άλλη μία φορά με εντυπωσίασε το ΠΑΜΕ (εδώ στις απεργιακές κινητοποιήσεις 19-20 Οκτώβρη 2011) το […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: