ονειροφοβία

«Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου σε δέκα χρόνια;»

… Ακόμη τρέμω την απάντηση. Κι ακόμη χειρότερα, δεν υπάρχει απάντηση…

Πώς μπορώ να παραδεχτώ ότι φοβάμαι να ονειρευτώ ένα όμορφο μέλλον . Όχι τόσο μακρινό. Να, δέκα χρόνια… Και δεν είμαι μόνη. Είμαστε πολλοί. Πώς μας φανταζόμαστε σε δέκα χρόνια;

Από μέρα σε μέρα. Να, αυτό κάνουμε. Προγραμματίζουμε το πολύ για ένα χρόνο. Άντε δύο. Ούτε δουλειά, ούτε σχέση, ούτε σπίτι. Για κάποιους ούτε πατρίδα. Για θρησκεία δεν το συζητάμε.

Σε δέκα χρόνια… Άραγε θα κρατάμε κανένα χαρτοφύλακα; Θα έχουμε μια δουλίτσα λίγο πολύ σταθερή, απ’ την οποία θα γυρνάμε στο σπιτάκι μας (νοικιασμένο ή χρεωμένο στις τράπεζες) και θ’ ανοίγουμε την τηλεόραση που ποτέ πριν δεν είχαμε; Κι όταν θα περνάει η πορεία κάτω απ’ το σπίτι μας, θα κλείνουμε τα παράθυρα για να μην είμαστε σ’ αυτούς που τώρα κοιτάνε την πορεία; Εννοείται ότι καμιά από τις σχέσεις μας δεν θα έχει αντέξει μέχρι τότε. Τόσοι πέρασαν που πλέον μας είναι άγνωστοι, και με κανέναν δεν έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε (τι λυπηρό αλήθεια! πόσες φορές άραγε ακόμη μπορούμε να πιστέψουμε πως τωρινός έρωτας ήρθε για να μείνει;). Και οι φίλοι; Κι αυτοί στην τηλεόρασή τους… Συγχρονιζόμαστε όλοι μαζί στο κλείσιμο των παραθύρων. Για να μην κοιτάει κανένας την πορεία…

«Ελπίζω πως δεν θα ζω μέχρι τότε», έρχεται η γενναία απάντηση. Και η κρυφή ελπίδα ότι κάποια κινητοποίηση θα είναι μοιραία. Εκεί, στις επάλξεις. Πριν προλάβω να πεθάνω ζωντανή. Και δεν είμαι μόνη. Στους δρόμους που έχω περπατήσει, οι μελλοθάνατοι με χαιρετούν. Στην Παλαιστίνη, στο Κάιρο, στη Σάναα, στη Σιουδάδ Χουάρες, στην Τσιάπας, στην Πόλη του Μεξικού, φίλοι που περπατήσαμε για λίγο παρέα, σαν έτοιμοι από καιρό. Δέχονται απειλές, βαδίζουν σε δρόμους επικίνδυνους κι όμως συνεχίζουν. Είναι άραγε μόνο η πίστη στις αρχές; στον αγώνα; σε ένα καλύτερο μέλλον; για τους άλλους; πόσο εφήμερα είναι τα όνειρά τους; έχουν άραγε όνειρα; μπορούν να φανταστούν τους εαυτούς τους σε δέκα χρόνια; Μήπως φοβούνται κι αυτοί όπως κι εγώ τη μέρα που θα χρειαστεί ν’ αλλάξουν μπαταρία στο τηλεκοντρόλ; Τη μέρα που θα κλείσουν το παράθυρο; Τη μέρα που θα έχει τελειώσει ένας ακόμη έρωτας; Τη μέρα που δεν θα χρειάζεται να οργανωθεί τίποτα πια;

Ονειροφοβία… Πίσω από το προφίλ που αψηφά το θάνατο κρύβεται ο τρόμος για τη ζωή. Ίσως και να ‘ναι τυχεροί λοιπόν όσοι τον φοβούνται. Γιατί ίσως αγαπούν τη ζωή και μπορούν ακόμη να ονειρεύονται. Οι υπόλοιποι, εμείς οι ατρόμητοι, πώς εσωτερικεύσαμε τόσο το σύστημα; Πώς επιτρέψαμε να μας κλέψουν τα όνειρα;

Ξεμπροστιάζομαι λοιπόν σ’ αυτό το συλλογικό μπλογκάρισμα για το φόβο, για το δικό μου βαθύ φόβο, για να τον ξορκίσω.

Σε δέκα χρόνια λοιπόν, στα 43 μου («πολλά είναι ρε γαμώτο!» «σκάσε και γράφε») θα έχουμε χτίσει εκείνο το αυτόνομο χωριό, κάπου στον πλανήτη. Θα έχουμε επαφές και φίλους αγαπημένους σε όλο τον κόσμο, που θα περνούν να μας βλέπουν και θα πηγαίνουμε να τους βλέπουμε. Θα έχω μια δουλειά που θα μ’ αρέσει και θα προσφέρει στο σύνολο. Δεν θα έχω χαρτοφύλακα. Θα συνεχίσω να πηγαίνω σε πορείες, να συμμετέχω σε συνελεύσεις και να ταξιδεύω. Θα συνεχίσω να μην καπνίζω («το γάμησες τώρα» «σκάσε λέμε») και ν’ αγωνίζομαι καθημερινά κόντρα στη βλακεία μου/μας. Και μπορεί ο τωρινός μου έρωτας να μη μείνει (γιατί δεν ξέρω αν είναι εφικτό τελικά να μένουν οι έρωτες), αλλά πάντα θα υπάρχουν όμορφοι άνθρωποι στον κόσμο για να μπορούμε να περπατάμε αντάμα και να ερωτευόμαστε.

Ξεμπροστιάζομαι και ζητώ υποστήριξη! Αλλιώς δεν έχει νόημα, έτσι δεν είναι; Σήμερα ξορκίζουμε το φόβο και τολμάμε να ονειρευτούμε. Γιατί αν μη τι άλλο είναι επαναστατικό! Για πες λοιπόν… Ποιο είναι το κρυφό όνειρο που δεν τολμάς να ομολογήσεις; Ποιο είναι το όνειρο που άφησες να σου κλέψουν; Γράψε το σε αυτό το ποστ, με ψευδώνυμο αν θες, αλλά γράψτο! Κι αν φοβάσαι να το γράψεις, αναγνώρισε τουλάχιστον ότι φοβάσαι… Είναι κι αυτό ένα πρώτο βήμα. Κάποια στιγμή θα έρθει και το όνειρο…

Αφιερωμένο στην Ακ. που μου έκανε την ερώτηση και με τριβελίζει από τότε. Στη Ακ. που επίσης φοβάται να ονειρευτεί. Και δεν είναι μόνη…

Το παρόν ποστ συμμετέχει στην «Ημέρα ενάντια στο φόβο». Δείτε περισσότερα στο http://grfear.blogspot.com/

 

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2011/02/06/%ce%bf%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%af%ce%b1/trackback/

RSS feed for comments on this post.

14 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. μετα απο 10 χρόνια δε ξερει κανείς!ωραια προσέγγιση πάντως ,καλημέρα!

  2. Μέρες τώρα σκέφτομαι να σου γράψω, αλλά φοβάμαι, με τρώει το μαράζι, πως, τη, να σου γράψω για να συγκινηθείς, και να μου απαντήσεις, που είμαι μεγάλος με τιράντες και γυαλιά κι όλο φοβάμαι για το χθες το σήμερα και το αύριο. Η αναζήτηση σου για υποστήριξη μου δίνη κουράγιο και με οπλίζει με λίγο παραπάνω θάρρος για να βγω απτό καβούκι, του παρατηρητή και να σου απευθυνθώ.
    Εδώ αρχίζουν ενδεχομένως πολλές εύλογες ζεύξεις ερωτημάτων, γιατί να θέλω να μου απαντήσεις; γιατί να αγωνιώ αν θα καταφέρω να σου γράψω με ένα γοητευτικό λόγο τέτοιο που να ευελπιστώ ότι θα ανταποκριθείς; ο ωφελιμισμός μου είναι ηθικός η ανήθικος; η συγκίνηση η αίσθηση του κοινού πολιτισμού, η γοητεία που ασκούν η διαβασμένες σου γραφές, μου κατοχυρώνουν κάποιο δικαίωμα ξε-μπλοκαρίσματος; Και να ταυτίσω τα όπια κοινωνικά μου όνειρα με τις επιθυμίες μου για σένα;
    Όσο κι αν γνωρίζω ότι η σκέψη είναι η εφηβεία του χρόνου, η σωματοποιημένη όμως μόνο παρουσία του άλλου μεταμορφώνει την επαφή σε γιορτή και πανηγύρι, σου επιτρέπει να καταβυθισθείς με της αισθήσεις σου μέσα του και σε κάνη να νιώθεις έφηβος παντού όχι μόνο με τον νου.
    Ενδέχεται τα λογικά εμπόδια να είναι ανυπέρβλητα, όχι μόνο τις χωρικής απόστασης, αλλά ποικίλα, δεν μπορούν όμως να φρενάρουν τη χαρά το τρεμούλιασμα και την αγωνία όταν βλέπω ανταπόκριση από το Κάιρο, θα συνεχίσω να ονειρεύομαι ότι θα πιάσεις μια μέρα κι εμένα από το χέρι και θα πάμε τραγουδώντας στο επόμενο εξεγερσιακό πεδίο βολής, μόνο να προλάβω να σε φιλήσω καταμούτσουνα.

  3. @ καλημέρα και σε σένα πεντανόστιμη (μάλλον καλησπέρα ώρα Ελλάδος)

    @Κωστή χαίρομαι που σ’ αρέσουν τόσο τα κείμενά μου! Υπάρχει μια σχολή που λέει ότι οποιοδήποτε κείμενο από τη στιγμή που εκδοθεί δεν έχει σχέση με το συγγραφέα του. Δηλαδή άλλο το κείμενο κι άλλο ο συγγραφέας. Ωστόσο θα μπορούσαμε να πιούμε ένα καφεδάκι παρέα όταν επιστρέψω Ελλάδα, κι αν είσαι κι εσύ, για να με κατεβάσεις από κει που μ’ έχεις ανεβάσει!! Τιράντες δεν φοράω, αλλά γυαλιά ναι! Να ‘σαι καλά!

    • Στο κείμενο <> γράφεις πως δεν γνωρίζεις
      τίποτα γι αυτό, που να λέγεται στην Ελλάδα , κτύπα Μανόλης Ρασούλης και κεφτιού, μινωικός πολιτισμός και βρες το πήγαινε έλα του Μανόλη στο Ισραήλ και θα μάθεις πολλά. το μαιλ. μου είναι pesikx@yahoo.gr στείλε μου μια πάσα, για να μπορώ να έχω μια ενεστωτική επαφή μαζί σου, μη μου συμπεριφέρεσαι όπως η αριστερά με υποσχέσεις καφέδων στο επέκεινα, αλλιώς θα με αναγκάσεις να πάω εκεί στη αραπιά που μου χουνε μηνύσει πως μια μεγάλη μάγισσα μπορεί τα μάγια να μου λύσει.

    • << παλαιστίνιοι και παλαιστινακηδες

  4. Μέσα από μια μέρα κατά του φόβου ανακαλύπτουμε τελικά και άλλους διπλανούς που φοβούνται.

    Αυτό που λέγαμε παλιότερα, γα**τε γιατί χανόμαστε, πρέπει να γίνει μάλλον ονειρευτείτε γιατί χανόμαστε.

    Την καλησπέρα μου

  5. Ε μάλλον εδώ θα ‘μάστε…
    Άσε που η τροικα και οι λοιποί μας έχουν ράψει το κοστουμάκι για τα επόμενα όχι 10 αλλά 30 χρόνια. Ας μην τους κάνουμε το χατίρι 😉

  6. είμαι μεγάλη με τιράντες και γυαλιά (δις)
    κι όλο γελάω το αύριο τριλαλαρο (τρις)

  7. aqua, ώρα να φύγεις από το Μεξικό. Μπας και πετύχει και κει η επανάσταση. 🙂

  8. Μωρό,για μία ακόμη φορά μας γάμησες τα πρέκια.Το αστείο είναι ότι είμαι άνθρωπος που δε μπορώ να «ονειρευτώ» ούτως ή άλλως,εννοώντας ότι τη ζωή μου δε μπορώ να τη φαντάζομαι πέρα από τον τρέχοντα μήνα.Ούτε και θέλω,θα’ρθει από μόνη της.
    Κάτι όμως μου λέει στην παρούσα κατάσταση και σε όλο αυτό που περιγράφεις,ότι τώρα θα πρέπει να αρχίζω να την προγραμματίζω,για να μπορεί να έρθει σε δέκα χρόνια.Αυτό με διαλύει.
    Θα ανταποκριθώ στην προτροπή σου.Σε δέκα χρόνια θέλω να μη χρειάζεται να προγραμματίσω τίποτα.Θέλω η ζωή να μπορεί να έρθει από μόνη της.Σιχτιρ πια…

  9. Μακάρι! Μακάρι ό,τι κάνει ο καθένας κι ό,τι κάνουμε όλοι μαζί να είναι αρκετό ώστε να προλάβουμε να δούμε έστω και ένα μικρό κομμάτι από την αλλαγή προς κάτι καλύτερο για την οποία προσπαθούμε, ο καθένας με το δικό του τρόπο, η κάθε ομάδα με το δικό της τρόπο, όλοι μαζί υποκινούμενοι από την ανάγκη μας να έχει νόημα όλο αυτό το παράξενα όμορφο θεατρικό…
    Και για όλους εκείνους που καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα δεσμά που τους κρατάνε παγιδευμένους σε μικρές τροχιές γύρω από το σπίτι τους και μπορούν να ξεχυθούν στον κόσμο και να προσπαθήσουν να αφυπνίσουν το πλήθος, respect και καλώς να ‘ρθείτε!

    *το κρυφό μου όνειρο που δεν τολμώ να ομολογήσω να χαθώ μέσα σε ένα ηφαίστειο που ετοιμάζεται να εκραγεί, να χαθώ…
    *το όνειρο που άφησα να μου κλέψουν: ότι μπορώ να ζήσω τη ζωή μου έξω από ΟΛΟΥΣ τους συμβιβασμους, ΟΛΟΥΣ όμως…

    Καλή συνέχεια!

  10. Συγχωρήστε μου την αλλεργία που έχω πάθει στο ίντερνετ και τη χρονοκαθυστέρηση των απαντήσεων.

    Καλώς όρισατε Μάνο, HappyHour, Coco και Κωνσταντίνε!

    Αν έχει κάποια σημασία, απαντώ έστω και καθυστερημένα.

    @ Ωραίο το «ονειρευτείτε γιατί χανόμαστε», Μάνο! Θαρρώ θα σου το κλέψω! 😉

    @ HappyHour ή με τα κοστούμια ή με τις γραβάτες λένε κάτι γνωστοί μου (το έχω φωνάξει κι εγώ ουκ ολίγες). Σωστός πάντως!

    @ coco συνέχισε! Καλά το πας!

    @ Δύτη πρέπει να το σταματήσετε αυτό το αστειάκι! Πραγματικά δεν ξέρω πόσο κόσμος μου το έχει πει! Αφού με κάλεσε μια φίλη στην Αργεντινή για να γίνει η επανάσταση όταν θα φύγω! Βρε λες; Αλλά ξέρεις τι πρέπει να κάνω: να επιλέγω μια χώρα κεντρικά, για να παρασέρνει και τις υπόλοιπες! 😉

    @ Kate μου αγαπημένη, μου τα γάμησες κι εσύ τα πρέκια! Σωστότατη και με ψιλοακυρώνεις!

    @ Κωνσταντίνε ο καθένας έχει τους φόβους του. Κι εγώ φοβάμαι μην ξεμείνω πουθενά και χρειαστεί να αντιμετωπίσω τη ζωή μου και το ερώτημα «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω». Οπότε δεν υπάρχει τίποτα αξιοθαύμαστο στις μετακομίσεις μου… Σου εύχομαι να πάρεις το όνειρό σου πίσω!

  11. Πάρα πολύ καλό, μπράβο σου. Απίστευτο μπλογκ

    • να ‘σαι καλά κοντόχοντρε! Καλώς όρισες!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: