ημέρα αυτονομίας σ’ ένα χωριό της Άλλης Καμπάνιας

Επέτειος της μεξικανικής επανάστασης σήμερα που ανέτρεψε τον δικτάτορα Πορφίριο Ντίες το 1910 και δημιούργησε το θεσμό των εχίδος, της συλλογικής ιδιοκτησίας καταλυμμένων εκτάσεων των μεγαλογαιοκτημόνων, που δέχεται μεγάλο πόλεμο από τη δεκαετία του ’90. Όμως το παρόν ποστ θα αναφερθεί σε μια άλλη επέτειο, αυτή της αυτονομίας του χωριού του Άγιου Ισίδωρου στην Τσιάπας που αυτήν την ημέρα πριν 5 χρόνια (μπορεί κι 7 γιατί δεν θυμούνται καλά) ανακήρυξε την αυτονομία του. Ένα μικρό χωριό 25 οικογενειών της φυλής των Τσοτσίλ στα υψίπεδα της Τσιάπας, αρχικά ζαπατιστικό που αποχώρησε στη συνέχεια για να γίνει ένα από τα χωριά της Άλλης Καμπάνιας, που προσυπογράφουν την Έκτη Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα. Ένα χωριό μικρό, με κέντρο υγείας που το λειτουργούν εθελοντές του χωριού και αυτόνομο δημοτικό που λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο.

Φτάσαμε γύρω στις 11, έχοντας χάσει τη λειτουργία με την οποία άρχισε η γιορτή. Περάσαμε από το χωριό χαιρετώντας οικογένειες που δεν συμμετείχαν στη γιορτή. Όπως θα μαθαίναμε στη συνέχεια, στο μέρος συμβιώνουν δυο κοινότητες, η μια αυτόνομη και η άλλη όχι. Περάσαμε από το κέντρο υγείας, το αυτόνομο δημοτικό και την εκκλησία και κατηφορήσαμε προς στο μέρος μέρος της γιορτής.

Δυο κτίσματα από σανίδες και τσίγκινη οροφή σχημάτιζαν ένα γάμα με ένα χώρο με γρασίδι μπροστά όπου ήταν ο χώρος της συγκέντρωσης. Οι άντρες φορούσαν τα γιορτινά τους, με μπλούζες κεντημένες με πολύχρωμα λουλούδια που πιστοποιούν την αξιοσύνη των συζύγων τους. Οι γυναίκες ήταν ντυμένες με παραδοσιακά, μαύρη φούστα και σκληρό μαντό με λουλούδια σε μωβ αποχρώσεις, με μπλεγμένες κορδέλες στις δυο πλεξίδες που είχαν όλες, μικρές και μεγάλες.

Προς έκπληξή μας δεν ήμασταν οι μόνοι ξένοι (εγώ και ο ισπανός σύντροφος που ξεκινήσαμε παρέα από το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, παίρνοντας το λεωφορειάκι από την αγορά και περπατώντας για μισή ώρα περίπου μέσα από την υπέροχη φύση και τις μίλπες της κοινότας, τα χωράφια του καλαμποκιού). Υπήρχαν κι άλλες ομάδες εθελοντών, περίπου 20 άτομα.

Η δική μας εμπειρία άρχισε με την αυτοπαρουσίαση διαδοχικά όλων των ξένων στο μικρόφωνο. Από πού είμαστε και τι κάνουμε. Μας καλοσώρισαν και ακολούθησε μια τελετή των μάγιας στο μικρότερο από τα δύο κτίσματα.

Το πάτωμα από πατημένη γη ήταν καλυμμένο με πευκοβελόνες (έθιμο που έχουν σ’ όλη την Τσιάπας για τις γιορτές). Ένας σταυρός από λουλούδια ήταν στο πάτωμα μπροστά στην πόρτα: τέσσερα ορθογώνια με δυο κεριά στη μέση. Το ορθογώνιο προς την ανατολή σχηματιζόταν από κόκκινα λουλούδια, δυο κόκκινα καλαμπόκια κι ένα κόκκινο κερί στην άκρη. Είναι η κατεύθυνση του ήλιου. Το ορθογώνιο προς τη δύση ήταν μωβ (που ήθελε να είναι μαύρο) με δυο μαύρα καλαμπόκια και ένα μαύρο κερί στην άκρη. Είναι η κατεύθυνση της νύχτας. Το ορθογώνιο προς το νότο ήταν κίτρινο, με κίτρινα καλαμπόκια και κίτρινο κερί. Είναι η κατεύθυνση όπου στέκεσαι για να ζητήσεις λύσεις. Και η κατεύθυνση προς το βορρά ήταν άσπρη με άσπρα καλαμπόκια και άσπρο κερί, η κατεύθυνση των ονείρων και της ελπίδας. Στη μέση υπήρχαν δυο κεριά, ένα μπλε για τον ουρανό κι ένα πράσινο για τη Μάνα Γη και τη φύση. Στη βάση και στην κορυφή έκαιγαν 13 κεριά μικρά και άσπρα, για τα 13 πνεύματα και διάφορα άλλα 13 που δεν θυμάμαι.

Όλη η τελετή ήταν σε τσοτσίλ, οπότε μην περιμένετε να σας πω τι έλεγε. Γυρίσαμε διαδοχικά προς όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα, ακούγοντας τα λόγια αυτής της αυτόχθονης γλώσσας και τον ήχο του καρακόλ, του μεγάλου κοχυλιού που καλούσε όλους να συμμετέχουν στην προσευχή, όποιοι κι αν ήταν κι όπου κι αν πορεύονταν. Όταν το χωριό αυτοανακηρύχτηκε αυτόνομο, διάφοροι οργανωμένοι σε κόμματα και παραστρατιωτικές ομάδες ήρθαν για παρενοχλήσουν τους κατοίκους, να τους πετάξουν πέτρες. Εκείνοι προσευχήθηκαν και κανένας από τους επιτιθέμενους δεν κατάφερε να μπει στο χωριό.

Στη συνέχεια η γιορτή είχε την παρουσίαση ενός θεατρικού, από ένα κοινοτικό εργαστήρι με το όνομα Y’achil Antzetic, προϊόν συλλογικού αυτοσχεδιασμού με τη βοήθεια μιας Αυστραλέζας. Στο εργαστήρι συμμετείχαν στην πλειονότητα γυναίκες τσοτσίλ και η πλοκή ήταν πολύ προωθημένη: η κόρη ενός αλκοολικού αναγκάζεται να κατεβεί από το χωριό της στην πόλη για να πουλήσει τα προϊόντα χειροτεχνίας της. Όμως σε σύγκριση με τις άλλες γυναικείες μπλούζες και φορέματα που είναι αρκετά φτηνά, τα δικά της είναι πολύ πιο ακριβά και στη «μόδα» των ιθαγενών. Έτσι δεν μπορεί να πουλήσει τίποτα στο φραγκοφορεμένο κοινό της αγοράς. Στεναχωρημένη και αφού έχει δεχτεί την περιφρόνηση των πελατισσών αρχίζει να κλαίει όταν την βρίσκουν τρεις φραγκοφορεμένες φιλενάδες της. Της λεν να πάει να δουλέψει σε σπίτι. Ο μισθός είναι πολύ χαμηλός και εργοδότρια της συμπεριφέρεται άσχημα. Το βράδυ οι φιλενάδες έρχονται να την πάρουν για να βγουν. Φυσικά όμως δεν μπορεί να πάει με τα δικά της ρούχα, αλλά να φορέσει άλλα, δυτικά. Πηγαίνουν σ’ ένα κλαμπ, όπου τη βάζουν να πιει μπύρα, ενώ αργότερα της την πέφτει ένας άντρας με τον οποίο φεύγει και μένει έγκυος. Η εργοδότρια της προσφέρει την επιλογή να της πληρώσει τα πάντα αλλά να αφήσει το παιδί που θα γεννήσει. Εκείνη αρνείται και χάνει τη δουλειά της. Ο πατέρας της δεν την δέχεται, καθώς συνιστά ντροπή για την κοινότητα. Έπειτα από μερικούς μήνες γυρίζει με το παιδί και η οικογένεια τη δέχεται.

Μετά το τέλος του θεατρικού, οι γυναίκες που συμμετείχαν (που ήταν σε τσοτσίλ και ισπανικά, που εδώ τα λέμε καστεγιάνικα) πήραν μία μία το λόγο. Οι άντρες πρέπει να ‘ναι πιο προσεκτικοί γιατί προκαλούν μεγάλο πόνο στις γυναίκες. Στη συνέχεια πρέπει ν’ αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, αλλά και οι οικογένειες δεν πρέπει να διώχνουν μια γυναίκα έγκυο τη στιγμή που περισσότερο από ποτέ οφείλουν να της δείξουν την αλληλεγγύη τους. Έπειτα πήρε το λόγο ο εντεταλμένος διοργανωτής της γιορτής (που έχει αυτήν την αρμοδιότητα για δύο χρόνια). Επανέλαβε σε τσοτσίλ σχεδόν τα ίδια (μου μετέφραζε μια κυρία δίπλα μου, μ’ ένα τεράστιο ασημένιο χαμόγελο) συμπληρώνοντας ότι οι οικογένειες πρέπει να προσέχουν τις κόρες τους. Ο ίδιος, φίλος του συντρόφου που πήγαμε παρέα, χρόνια παντρεμένος, δεν θέλει να κάνει παιδιά (αρκετά προωθημένο για τις κοινότητες). Το όνομα του έργου ήταν «Μια ιστορία ζωής», η ιστορία που βιώνουν πολλές ιθαγενείς γυναίκες.

Στη συνέχεια άρχισε η μουσική, με ζωντανό συγκρότημα και ένα ηχοσύστημα που θα μπορούσε να καλύψει στάδιο, με ρεύμα που όλοι οι αυτόνομοι δήμοι παίρνουν από τις εθνικές οδούς χωρίς να πληρώνουν. Οι γυναίκες της κοινότητας έφτιαχναν στο μεταξύ τις τορτίγιες για το γεύμα που θα ακολουθούσε. Κι επειδή ήταν γιορτή, περιλάμβανε κρέας σε μια νοστιμότατη σούπα με ρύζι. Πρώτα σερβιρίστηκαν οι ξένοι στο τραπέζι που στήθηκε στο άλλο κτίσμα του χώρου και μετά οι υπόλοιποι.

Γύρω στις 16:30 χαιρετίσαμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής, συζητώντας, αναλύοντας, και παρατηρώντας την αμερικάνικη ποικιλία πεύκων και προσπαθώντας ν’ αναγνωρίσουμε με μικρή επιτυχία άλλα είδη που δεν υπάρχουν στην Ευρώπη…

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2010/11/20/%ce%b7%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%83-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%cf%8c-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%b7%cf%82/trackback/

RSS feed for comments on this post.

13 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. OK, γραφικό κι ενδιαφέρον, και τουριστικό, όπως διαπίστωσες, ή άμα είσαι 17 η 27, ακόμη κι επαναστατικό.

    Από κει και πέρα, είναι να κρατήσουμε κάτι άλλο; Παναπεί είσαι ένα χωριό, ή ένα νησί, κι αυτοανακηρύσσεσαι αυτόνομος, ανεξάρτητος ή δεν ξερωγώ κράτος; Ε, και; πάμε παρακάτω;

    (τα λέω έτσι, γιατί ξέρω ότι δεν θα παρεξηγηθείς)

    • Θαρρώ Στάζυ πως σχεδόν μόνο σε επίπεδο φιλοσοφίας μπορούμε να πάρουμε πράγματα από αυτές τις κινήσεις, συμπεριλαμβανομένου του ζαπατισμού. Εδώ η παράδοση του κοινοτισμού απλά ενσωματώθηκε, δεν δημιουργήθηκε από το μηδέν. Αυτό που δίνει σε μια κοινότητα η αυτονομία και η ένταξη στην Άλλη Καμπάνια είναι ένας μπούσουλας σε κάτι που ήδή υπάρχει και το κάνει πιο προωθημένο. Σχεδόν τα αυτόνομα χωριά, ας πούμε, έχουν κέντρο υγείας και δημοτικό που λειτουργούν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, με ντόπιους που δεν έχουν σπουδάσει κάτι, αλλά έχουν εκπαιδευτεί στα βασικά και εθελοντικά προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην κοινότητά τους που τους το ζητάει. Σημαίνει ότι αποδέχεσαι τα βασικά αιτήματα και τις αρχές της Άλλης Καμπάνιας. Σημαίνει ότι είσαι διατεθειμένος να παλέψεις ενάντια σε στοιχεία της παράδοσης που έρχονται σε αντίθεση με αυτές τις αρχές και τα δικαιώματα όλων των μελών της κοινότητας. Σημαίνει έναν μεγαλύτερο βαθμό ευθύνης και υπευθυνότας των κοινοτήτων να καθορίζουν οι ίδιες τη μοίρα τους. Αυτά για αυτά τα εδάφη, που ούτως ή άλλως, ακόμη και σε επίσημο κρατικό επίπεδο, διαθέτουν μια πολύ ενδιαφέρουσα διοικητική πολυμορφία που περιλαμβάνει και μορφές αυτονομίας. Οπότε μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό από την ελληνική εμπειρία και πρακτική.

      Με βάση τα παραπάνω θαρρώ πως λίγα μπορούμε να πάρουμε σε επίπεδο πράξης. Μπορούμε να πάρουμε ιδέες από τη φιλοσοφία, ή ας πούμε επιμέρους ιδέες από τις πρακτικές, όπως τις συνελεύσεις, τον τρόπο λήψης αποφάσεων κ.ά.

      Οπότε είναι πιο βαθύ από το απλά ανακηρύσσομαι αυτόνομος και μετά τι. Είναι ένας αγώνας διαρκής και καθημερινός κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και σ’ ένα ιδιαίτερα εχθρικό περιβάλλον. Και, εμείς οι υπόλοιποι δεν μπορούμε να πάρουμε πολλά σε επίπεδο γιατί η δική μας πραγματικότητα ειναι διαφορετική.

      • Έτσι. Προβοκατόρικο ήταν το σχόλιό μου για ν σε βάλω να διευκρινίσεις. Ακούγεται ευχάριστη στ’ αυτιά η αυτονομία, αλλά θαρρώ εν προκειμένω καλύτερα ταιριάζει ένας όρος όπως αυτοοργάνωση. Εξάλλου ο όρος αυτόνομος έχει διαφορετική έννοια στα ισπανικά, ξεκινώντας από την οργάνωση του ισπανικού κράτους που είναι αποτελείται από αυτόνομες πολιτείες, και καταλήγοντας στη μεξικανική ομοσπονδία.

        Κι αν είχα χρόνο, ή καλύτερα την τύχη να τα πω από κοντά,γιατί είναι βαρετό να γράφεις τέτοια πράγματα, η ιδέα της αυτονομίας για μένα είναι άκρως συντηρητική, αντιοικολογική και αντιπλανητική. Εξίσου χυδαία με τον καπιταλισμό. Κοιτάς εντέλει την πάρτη σου και τον τόπο σου, αδιαφορώντας ή αγνοώντας ότι είσαι κομμάτι μιας ολότητας, ενδεχομένως συγκυριακά ευνοημένο ή άτυχο. Αλλά είπαμε, αυτό είναι κουβέντα μεγάλη που είναι να γίνεται, όχι να γράφεται.

        Το πιο γελοίο εντέλει, είναι να βλέπεις στην Αθήνα, το Παρίσι, ή το Ρέθυμνο, παλικάρια 20 ή 40 χρονώ να παριστάνουν τον Μάρκος, κοκκορευόμενοι πολλές φορές για την αυθεντικότητα του σκουφιού τους.

        • Νομίζω πως ο όρος «αυτονομία» είναι κατάλληλος γι’ αυτό που συμβαίνει σ’ αυτά τα χωριά, καθώς δεν έχουν καμία απόλύτως συναλλαγή και οποιαδήποτε άλλη σχέση με το επίσημο κράτος, πράγμα που δεν ισχύει για τις πολιτείες ας πούμε του Μεξικού. Οπότε είναι αυτοοργανωμένα ΚΑΙ αυτόνομα.

          Ως προς το δεύτερο, το συζήτησα μ’ ένα σύντροφο εδώ που μου είπε την περίπτωση της Ισπανίας, όπου υπάρχουν διάφορες αυτόνομες κοινότητες οι οποίες έχουν σχηματίσει ένα δίκτυο, ανταλλάσσοντας προϊόντα, ιδέες κλπ. Οπότε σχηματίζεις κάτι που παρακάμπτει το κράτος και για μένα είναι επαναστατικό και πρόταση. Το αντι-οικολογικό δεν ξέρω με ποια έννοια το λες. Στην περίπτωση της Τσιάπας τα χωριά της Άλλης Καμπάνιας ανήκουν σ’ ένα ευρύτερο δίκτυο, μοιράζονται κοινές αρχές που πραγματώνουν ωστόσο με τον τρόπο που αποφασίζει η κάθε κοινότητα. Δεν μπορούν να σχηματίσουν ένα δίκτυο όπως στην Ισπανία, καθώς τους λείπουν τα υλικά μέσα επικοινωνίας (δεν έχουν τηλέφωνο, αρκετά δεν έχουν σήμα για κινητά, για ίντερνετ δεν το συζητάμε). Συντηρητικά δεν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις σε καμία περίπτωση. Βρίσκονται σε μια συνεχή επαναστατική και εξελικτική διαδικασία.

          Τώρα για το τελευταίο, δεν μπορώ να πω τίποτα γιατί δεν ξέρω τίποτα ούτε και με απασχολεί θα έλεγα…

          Το ‘χω σκεφτεί και το ‘χω συζητήσει άπειρες φορές ως όνειρο αυτό με την αυτόνομη κοινότητα. Καταλαβαίνω τι λες. Αλλά η εδώ πραγματικότητα απλά δεν συμφωνεί…

  2. Για την Ισπανία, δεν έγινα κατανοητός. Όλες οι περιφέρειες της Ισπανίας αυτόνομες ονομάζονται.

    Για την αυτονομία που βλέπεις εκεί που είσαι, και για αντίστοιχες σε χωριά – πόλεις της Ισπανίας που έγιναν μόδα στην επικαιρότητα και στην Ελλάδα τελευταία, η ερώτηση είναι; φόροι, έμμεσοι κι άμεσοι, δεν καταβάλλονται στο κράτος; ιδιοκτησία δεν υπάρχει με εγγυητή την κρατική νομοθεσία; νόμισμα του κράτους δεν χρησιμοποιείται; αν κάποιος αρρωστήσει σε κρατικό νοσοκομείο δεν θα πάει;

    Θέλω να πω, να καταλάβω την αυτονομία σε καιρούς δύσκολους και σε καθεστώτα δυναστικά. Κι απ’ την άλλη, άμα με ευλόγησε ο όποιος θεός, ως περιοχή, και μπορώ να είμαι αυτάρκης σε πέντε πράματα, δεν πάει να πει ότι κηρύσσω σήμερα την αυτονομία μου. Αύριο περνάει ένας τυφώνας και ισοπεδώνει τα πάντα. Στο γείτονα και το κράτος, που τα απαρνήθηκα θα τρέχω…

    Η αυτονομία είναι πολύ απλοϊκό σχήμα όταν ξεφεύγει από τη πολύ μικρή κλίμακα και τις πολύ συγκεκριμένες εφαρμογές.

    Θες παράδειγμα για το αντι-οικολογικό; Έχω τις πηγές ή τους αέρηδες ως περιοχή, κηρύσσω την αυτονομία μου, και εκμεταλλεύομαι για πάρτη μου, τα δώρα της φύσης. Ό,τι περισσεύει το διαπραγματεύομαι και το πουλάω στους άτυχους γείτονες.

    Θες παράδειγμα να καταλάβεις την αφέλεια και τη βαρβαρότητα της αυτονομίας. Κηρύσσω αυτόνομο το δήμο μου -άσε που βγαίνω δήμαρχος 40 χρόνια…- και κλείνω τα μάτια σε όσα τραβάει για παράδειγμα ο λαός του Κονγκό, για να χρησιμοποιώ εγώ ο ουμανιστής – κομμουνιστής -αναρχικός το τηλέφωνό μου, το κομπιούτερ μου, την τηλεόραση μου, το αυτοκίνητό μου και τα λάστιχά του (βλέπε καουτσούκ, κοβάλτιο, ψευδάργυρο, κλπ.)

    Γι’ αυτό λέω. Οποιοσδήποτε σκεπτόμενος κι ενημερωμένος άνθρωπος του ανεπτυγμένου κόσμου, μα και του αναπτυσσόμενου, άμα είναι σκεπτόμενος κι ενημερωμένος, δεν μπορεί να μιλάει για αυτονομία. Η πολυτέλεια αυτή υπάρχει, μόνο αν δεχτούμε να συνεχίζουν τα 4/5 να είναι η πηγή πλούτου και η χαβούζα για το υπόλοιπο 1/5.

    • Δεν μπορώ να απαντήσω σε όλα. Σε ζητήματα υγείας ας πούμε, οι ζαπατίστας έχουν κλινικές και ασθενοφόρα και μπορούν να καλύψουν εγχειρίσεις, γέννες, επείγοντα.

      Η γη των ζαπατιστικών χωριών, αν δεν ήταν ήδη κοινοτική, είναι σε μεγάλο βαθμό κατειλημμένη. Οπότε δεν έχουν καμία κρατική εγγύηση. Ίσα ίσα που ο πόλεμος να την κρατήσουν είναι διαρκής (με την αξίωση ότι «η γη ανήκει σ’ αυτόν που την καλλιεργεί).

      Για τον φυσικό πλούτο, οι κοινότητες, ζαπατιστικές ή όχι, είναι αρκετά μακριά η μία από την άλλη, και μιλάμε σε κάθε περίπτωση για κάποιες οικογένειες. Πολύ πιο επικίνδυνα είναι τα υπερ-έργα (τα megaproyectos που λένε εδώ) σε επίπεδο εκμετάλλευσης και μονοπώλησης πόρων (συμπεριλαμβανομένης της ιδιωτικοποίησης πηγών και ποταμών, της μεταλλευτικής εκμετάλλευσης, των συμφωνιών που εισάγουν φτηνά και μεταλλαγμένα τρόφιμα από το εξωτερικό έχοντας άμεσο αντίκτυπο στην τροφική αυτάρκεια κάθε περιοχής, των μονοπωλίων βασικών ειδών διατροφής και μπορώ να συνεχίσω για πολύ ακόμη). Το βασικό επιχείρημα των κοινοτήτων είναι ότι η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων γίνεται με σεβασμό προς τη φύση και όχι με γνώμονα το κέρδος, κάτι που δεν ισχύει για τις πολυεθνικές που οδηγούν μεγάλο μέρος του αποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Αν μη τι άλλο οι αυτόνομες κοινότητες προστατεύουν τους πόρους τους από τη λαφυραγωγία των πολυεθνικών, πράγμα που άλλες κοινότητες δεν μπορούν να κάνουν (στη Γουατεμάλα βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία με πολυεθνικές επιχειρούν να αγοράσουν ποτάμια ή να ξεκινήσουν μεταλλεία και για να μην αντιδράσουν οι αυτόχθονες κοινότητες τους δίνουν ως αντάλλαγμα ένα σχολείο και ρεύμα, ας πούμε).

      Οι συνθήκες εδώ καλέ μου Στάζυ είναι πραγματικά πολεμικές (με ανθρώπινα θύματα και εξαφανισμένους). Εταιρείες που έχουν καλό πρόσωπο στην Ευρώπη και πλασάρονται στην πράσινη ανάπτυξη, βγάζουν τα κέρδη τους εδώ με στυγνή εκμετάλλευση και με την προστασία των κυβερνήσεων. Οπότε ναι, αυτονομία και πάλι αυτονομία. Και μη φανταστείς τίποτα χίππηδες που αποφασίζουν να μονάσουν με σεξ και χασίς. Επαναλαμβάνω πως οι συνθήκες είναι πολεμικές.

      Και όπως ανέφερα ήδη, θεωρώ ότι στην Ελλάδα (ας πούμε) μπορούμε να πάρουμε πράγματα μόνο σε επίπεδο θεωρίας και όχι τόσο πρακτικής. Ακριβώς γιατί δεν μπορούμε να αποφύγουμε όλες αυτές τις συναλλαγές με το κράτος που ήδη ανέφερες, οπότε δεν μπορούμε να μιλάμε για αυτονομία. Εδώ όμως υπάρχει η παράδοση και μόνο από το γεγονός της απομόνωσης των κοινοτήτων (υπάρχουν κοινότητες χωρίς ρεύμα, ύδρευση, δρόμο, τηλέφωνο, με παραδοσιακούς θεραπευτές κλπ), οι οποίες δεν είναι αυτόνομες, αλλά ποια είναι η σύνδεσή τους με το κράτος; Οπότε εδώ υπάρχει το υλικό, το οποίο απλά ενσωματώθηκε στον αγώνα και εξελίχθηκε.

  3. Δεν μπορώ να πω πως καταλαβαίνω τη συζήτηση. Αυτονομία δεν σημαίνει απομόνωση ούτε αυτάρκεια. Στάζυ, πώς διακρίνεις αυτονομία από αυτοοργάνωση;

  4. Τι είναι, λοιπόν, αυτονομία; Στα πλαίσια του Μεξικού, ή της Ελλάδας, ή του Ναγκόρνο Καραμπάχ; Επιστρέφω την ερώτηση. Κι αν ρώτησα την aqua, κι έκανα τον δικηγόρο του διαβόλου, είναι για να βγει η έννοια στα συγκεκριμένα πλαίσια. Αν δεν σημαίνει απομόνωση ή αυτάρκεια, πού είναι ο διαχωρισμός; στις εξωτερικές σχέσεις; στον προϋπολογισμό του κράτους; Πόσο ισχύει ο διαχωρισμός σε αυτό που περιγράφει η aqua;

  5. Εγώ την καταλαβαίνω σαν αυτοοργάνωση μιας κοινότητας, αυτονομία όχι ετερονομία (ναι διάβαζα Καστοριάδη 😉 ).

    • Να την πούμε τότε αυτοοργάνωση, αλλά θα διαφωνήσει η aqua.
      (κατάφερα να διασώσω πεντέξι μόνο από τα βιβλία των εκδόσεων Ράππα· Μπαρτ, Καστοριάδη, Φουκό. Τι κάνανε αυτές; τις έκλεισε ο Κέδρος; Ό,τι άλλο Καστοριάδη ξεκίνησα να διαβάσω μετά τη Φαντασιακή Θεμελίωση τον παράτησα στη μέση…)

      • Συγγνώμη που άργησε η απάντηση. Έχω πάθει λαπτοποαπέχθεια και κάνω μόνο τα επείγοντα.

        Δεν ξέρω αν μπορούν να παγκοσμιοποιηθούν όροι που έχουν φτιαχτεί για να περιγράψουν την ευρωπαϊκή εμπειρία. Υπάρχει αυτή η πολύτιμη κριτική για την αποαποικιοποίηση της σκέψης και της διανόησης. Τι είναι ο καπιταλισμός σ’ αυτήν την πλευρά του πλανήτη; η δημοκρατία; και τόσοι άλλοι.

        Οι κοινότητες που έχουν φτιάξει αυτήν τη μορφή οργάνωσης εδώ που έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και μορφές αγωνιστικότητας, την ονομάζουν αυτονομία. Δεν ξέρω τι μπορώ να παραπάνω…

  6. Γαμάτο. Μου αρέσει που ο Σαν Ισίντρο συνυπάρχει με τις προχριστιανικές πρακτικές. Μπράβο άκουα μου που μας δίνεις την κοινωνικοπολιτική σκοπιά μαζί με τον όμορφο περίπατο. Σ’ακολουθώ.

    • Καλώς όρισες, Μάριε! Όπως έχεις καταλάβει, σε παρακαλουθώ επίσης!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: