στο δρόμο που χάραξε η Αργεντινή

Η θεωρία του «ειδεχθούς χρέους» λέει δεν μπορείς να χαρακτηριστεί ως δημόσιο ένα χρέος από το οποίο δεν έχει επωφεληθεί ο λαός. «Ένας εκπρόσωπος του ΔΝΤ είπε ότι αν εφαρμόζαμε τη θεωρία του «ειδεχθούς χρέους», δεν θα υφίστατο πλέον το χρέος του Τρίτου Κόσμου».

«Αλλά ο πρόεδρος της Αργεντινής Carlos Menem (1989-1999) δεν ήταν ο μόνος που πρόδωσε τους ψηφοφόρους τους και την ιδεολογία του κόμματός του μετεκλογικά ακολουθώντας ένα συντηρητικό και νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα … Οι πολιτικές του υπαγορεύονταν πλέον από την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ. Αλλά ο Menem δεν είναι ο μόνος προδότης. Πολλοί από τους πολιτικούς ηγέτες και τους αρχισυνδικαλιστές ξεπούλησαν τους αγώνες μιας ολόκληρης ζωής. Πολλοί απ’ αυτούς αποδέχτηκαν συμφωνίες και δέχτηκαν αποζημιώσεις. Άλλοι ανέβηκαν στο τρένο των ιδιωτικοποιήσεων».

Γερουσιαστής Cafiero, ιστορικός ηγέτης του περονικού κόμματος εξηγώντας την προδοσία του Menem: «Αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά στην πολιτική ζωή κάθε χώρας. Υπάρχει ένα μικρό γαλλικό βιβλίο που ονομάζεται «Στο όνομα της προδοσίας», όπου αποδεικνύεται ότι η προδοσία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτικής. Για να πετύχεις πρέπει να πεις ψέματα. Αν πεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι, κανένας δεν θα σε ψηφίσει … Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι πολιτικά ανήθικο, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα». Συνεχίζει σχολιάζοντας την ύπαρξη μιας πραγματικής «μαφιο-κρατείας» στην οικονομική δύναμη, τις τράπεζες και την πολιτική τάξη λέγοντας ότι «συνολικά η κοινωνία της Αργεντινής δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι έντιμη και να αποδώσει όλη τη διαφθορά στους κυβερνώντες. Η κυβερνώντες προήλθαν από την κοινωνία της Αργεντινής».

Στην πρώτη θητεία του Menem ψηφίστηκε ένας νόμος που άνοιξε την πόρτα στις ιδιωτικοποιήσεις, καθώς οι δημόσιες επιχειρήσεις χαρακτηρίστηκαν ως βασική αδυναμία του κράτους. Ο νόμος παρουσιάστηκε ως «η αρχή μιας παραγωγικής επανάστασης». Δόθηκαν υπερεξουσίες στους υπουργούς να πουλήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις, χωρίς καν να εξεταστεί να ήταν ζημιογόνες ή όχι. Ο νόμος υποστηρίχτηκε από τα προοδευτικά κόμματα. Η ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Εταιρείας Πετρελαίου παρουσιάστηκε ως η σωτηρία της Αργεντινής.

Αλλά ένα από τα ισχυρότερα χτυπήματα ήταν η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων που προκάλεσε θανάσιμο πλήγμα στην περιφέρεια. Χιλιάδες οικογένειες αναγκάστηκαν να μετακινηθούν καθώς οι γραμμές μειώθηκαν στο 1/6 και οι θέσεις εργασίας σχεδόν στο 1/8. Η ειρωνία ήταν ότι οι ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις συνέχισαν να επιδοτούνται από το κράτος. Σε 5-10 δις δολάρια εκτιμώνται εκ των υστέρων οι μίζες για τις ιδιωτικοποιήσεις. Τα χρήματα κατατέθηκαν σε τράπεζες της Ελβετίας και των ΗΠΑ.

«H ανεργία άγγιξε το 20%, χωρίς να συνυπολογίζονται  όσοι είχαν περιστασιακές δουλειές. Οι εργαζόμενοι έχασαν τους μισθούς τους, την κοινωνικής τους ασφάλιση, την υγειονομική τους κάλυψη. Πάνω από το 50% εργάζονταν ανασφάλιστοι. Μια κατάσταση που επικρατεί μόνο στις πιο υπανάπτυκτες χώρες. Δεν τολμούσαν να αντισταθούν γιατί φοβούνταν τις απολύσεις, κι ότι την επόμενη μέρα μπορεί να μην υπήρχε άλλη λύση. Έτσι αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν με τις περικοπές των μισθών, την επιδείνωση των συνθηκών εργασίας, την εργασία σε ανθυγιεινό περιβάλλον «.

Πριν τη λήξη της θητείας του, o Μενέμ έκανε μια συμφωνία με το κόμμα των ριζοσπαστών και εξασφάλισε την επανεκλογή του (1994). Η αντίστοιχη ΓΣΕΕ της Αργεντινής συνεργούσε με την κυβέρνηση, απομακρύνοντας τους εργαζομένους από την άλλοτε ισχυρή οργάνωση. Οι εργατοπατέρες φρόντιζαν για τη συνέχιση των προνομίων τους και τον πλουτισμό τους. «Πάνω από το 20% των κρατικών επενδύσεων εξαφανίστηκαν σε προμήθειες».

Μια χώρα με πολύ φυσικό πλούτο, με τριτογενή παραγωγή, έφτασε τη δεκαετία του 1990 να έχει γύρω στους 35.000 θανάτους το χρόνο από υποσιτισμό και ιάσιμες ασθένειες, την ίδια στιγμή που το ΔΝΤ έδινε συγχαρητήρια στον Μενέμ για το «θαύμα της Αργεντινής».

Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο κατέληξε σε γενικό ξεπούλημα της χώρας. Όμως δεν νίκησαν. Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2001 άλλαξε την πορεία της Αργεντινής. Ο πρόεδρος De La Rúa που διαδέχτηκε τον Menem και είχε συνεχίζει την πολιτική του ΔΝΤ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Διαδηλώσεις, βίαιες συγκρούσεις, καταλήψεις γης, διεκδίκηση εργοστασίων από τους εργαζομένους κά.

Τα παραπάνω και άλλα πολλά μπορείτε να μάθετε στο πολύ αξιόλογο ντοκιμαντέρ του Pino Solanas «Μνήμη λεηλασίας» (Memoria de Saqueo) του 2003, που καλύπτει το διάστημα από τη στρατιωτική δικτατορία του 1976 μέχρι την εξέγερση του 2001.

Δεν ξέρω αν βλέπει κάποιος παράλληλα με κάποια οικεία χώρα… Ουκ ολίγα παρακολουθήσαμε γι’ αυτή την ιστορία της Αργεντινής πριν και μετά το ΔΝΤ. Άντε! Και στα επόμενα παράλληλα! Την κατσαρόλα μου, την κατσαρόλα σου, τις κατσαρόλες μας και στο δρόμο που χάραξε η Αργεντινή.

(κάντε μια περιήγηση στην ιστοσελίδα που περιλαμβάνει το ντοκιμαντέρ. Έχει πολλά αξιόλογες επιλογές, στα ελληνικά ή με ελληνικούς υπότιτλους).

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2010/10/31/%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%87%ce%ac%cf%81%ce%b1%ce%be%ce%b5-%ce%b7-%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%ae/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: