το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας και το Σαν Κρις

Το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας είναι μια όμορφη πόλη, χτισμένη από ισπανούς αποίκους το δεκατοέκτο αιώνα σε υψόμετρο 2100 μ. Είναι η δεύτερη σε μέγεθος πόλη της πολιτείας της Τσιάπας με πληθυσμό γύρω στους 140 χιλιάδες κατοίκους.

Το ιστορικό κέντρο περπατιέται ολόκληρο μέσα σε μισή ώρα. Κυριαρχούν ισόγεια χρωματιστά σπίτια, ενώ τα κτίρια

Η Ρεάλ δε Γουδελούπε, ένας από τους κεντρικούς δρόμους του ιστορικού κέντρου

στους κεντρικούς δρόμους (όλοι πεζόδρομοι) μοιάζουν με νεοκλασικά (αποικιακού ρυθμού τα λέει ο οδηγός), όπως και τα δημόσια κτίρια. Πραγματικά πανέμορφη πόλη, σχετικά επίπεδη, μπορείς να την περπατάς ώρες χωρίς να βαριέσαι και να βρίσκεις συνεχώς εκπλήξεις. Τα καταπράσινα βουνά που την περιβάλλουν, συχνά καλυμμένα με σύννεφα, της δίνουν ενίοτε ένα χαρακτήρια μυστηριακό.

Την πρώτη Γενάρη του ’94 αποτέλεσε έναν από τους στόχους των Ζαπατ/στας, που κατέλαβαν την πόλη και το δημαρχείο. Στον καθεδρικό της ναό οργανώθηκαν και οι πρώτες ειρηνευτικές συνομιλίες στις 20 Φλεβάρη του ’94. Η τελευταία σχετική εκδήλωση, ήταν μια ημερίδα μνήμης που οι διοργανωτές ονόμασαν «Ακτεάλ, για δικαιοσύνη και αλήθεια» στις 22 του περασμένου μήνα (Αυγούστου) για τα 12 χρόνια από τη σφαγή 45 ατόμων, εκ των οποίων 4 έγκυοι και 11 παιδιά, στις 22 Δεκεμβρίου του 1997 στο Ακτεάλ, σε εκκλησία στη διάρκεια λειτουργίας από τη παραστρατιωτική ομάδα «Δικαιοσύνη και Ειρήνη» (ό,τι δηλώνει ο καθένας), με την ανοχή αν όχι τη στήριξη του κράτους. Πέρσι αφέθηκαν ελεύθεροι όσοι είχαν συλληφθεί για τη σφαγή.

Αρκετά βράδια η πόλη έχει ζωντανή μουσική, μεξικάνικη, λάτιν, τζαζ, ροκ, και τα μαγαζιά που την προτιμούν κατακλύζονται από κόσμο. Όταν τα πνεύματα ανάψουν αρχίζει ο χορός και είναι εντυπωσιακό πόσοι άντρες χορεύουν. Σε όλους τους κλειστούς χώρους απαγορεύεται το κάπνισμα, αλλά γενικά παρατήρησα ότι ο κόσμος δεν καπνίζει.

και με τη βούλα;

Σε ένα λάτιν λάιβ που πήγα και είχε πολύ κόσμο, υπήρχαν κοπελιές που χόρευαν με τις γαλότσες. Και σε μια σχολή για σάλσα που πέρασα μια βόλτα κανένας δεν φόραγε ειδικά παπούτσια όπως συνηθίζουμε να κάνουμε εις τας Ευρώπας, όπου αν πας σε λάτιν πάρτυ είναι μαστ να έχεις και τα παπούτσια του χορού μαζί σου. Αλλά τι τα θες; Άμα δεν είναι κάτι δικό σου αναπτύσσεις τέτοια κομπεξικά στοιχεία…

Ο κόσμος είναι απλός και ευγενικός. Δεν θα πει διαφορετική τιμή στον ξένο και διαφορετική στο ντόπιο. Ακόμη και οι ταξιτζήδες εδώ δεν κλέβουν! Παζαρεύεις μόνο στα παζάρια. Ούτε  σε κοιτάζουν περίεργα επειδή είσαι ξένος. Βέβαια υπάρχουν αρκετοί ξένοι που μένουν μόνιμα στην πόλη και θεωρούνται προοδευτικοί. Η παρουσία τους δίνει ώθηση σε λάιβ, προβολές ταινιών και εκδηλώσεις.

Η πόλη διαθέτει αρκετά μαγαζιά βιολογικών προϊόντων και εναλλακτικών θεραπειών, κέντρα για γιόγκα και διαλογισμό, όπως και ίσως πάρα πολλά -για το μέγεθός της- εστιατόρια με βιολογικά προϊόντα.

Τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου σε κιόσκι που υπάρχει μπροστά στο δημαρχείο και πρέπει να λειτουργεί ως δημοτικό αναψυκτήριο παίζει ένα συγκρότημα μαρίμπας. Αν είναι καλός ο καιρός, ο κόσμος χορεύει γύρω του. Τ’ αυτιά μου δεν μπορούσαν να πιστεύψουν τι θα άκουγα το πρώτο μου Σάββατο στην πόλη μόλις πλησίασα την πλατεία και αν δεν το έγραφα σε βίντεο ίσως δεν το πίστευαν ούτε και τα δικά σας.

Οι κεντρικοί δρόμοι του ιστορικού κέντρου έχουν πολλά καφέ και εστιατόρια, ενώ οι παράδρομοι προσφέρουν πιο

θαρρώ πως είναι η 20η Νοεμβρίου, αλλά δεν κόβω και το χέρι μου. Επίσης κεντρικός δρόμος

οικονομικές επιλογές. Φυσικά για τα ελληνικά δεδομένα οι τιμές είναι ασυναγώνιστες σε κάθε περίπτωση: μπύρα 1,3 ευρώ, ποτήρι κρασί το ίδιο ή και μέχρι 3 ευρώ, κοκτέιλς (μοχίτο, καϊπιρίνιες και ντόπια) στα 3 ευρώ κλπ. Το στομάχι σου μπορείς να το γεμίσεις από 1,5 μέχρι και 5-6 ευρώ ίσως και πιο πάνω ακόμη, ενώ στο δρόμο προσφέρονται διάφορες λιχουδιές που στοιχίζουν κάτω από ένα ευρώ, που είναι γενικά ασφαλείς.

Αυτά λοιπόν μπορεί να δει ένας τουρίστας στο Σαν Κριστόμπαλ. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος.

Οι ντόπιοι ονομάζουν το Σαν Κριστόμπαλ Σαν Κρις. Στο Σαν Κρις λοιπόν ο περισσότερος κόσμος δεν έχει χρήματα. Νέοι από 30-35 σπάνια έχουν κάποια δουλειά που να αποδίδει λεφτά. Πολύς κόσμος πουλάει πραγματάκια στο δρόμο, οι περισσότεροι από τους οποίους ιθαγενείς, κυρίως γυναίκες. Σε πλησιάζουν με ζώνες και σάλια, και πιτσιρίκια με μικρά ξύλινα ζωάκια ή μπρελόκ με μαχητές του ζαπ/κού στρατού. Για ένα διάστημα το έκαναν και οι συγκάτοικοί μου, ο ένας δικηγόρος και η άλλη κοινωνική λειτουργός: πουλούσαν κέικ στο δρόμο, πράγμα διόλου περίεργο για τα δεδομένα της πόλης.  Όσο καθόμασταν με τον Β., έναν από τα τρία παλικάρια από την Ελλάδα που πέρασαν μια βόλτα από εδώ, σ’ ένα παγκάκι στη Ρεάλ δε Γουαδελούπε, ήταν μια πιτσιρίκα γύρω στα 5 που δεν ξέρω πόσες φορές είχε πάει πάνω κάτω το δρόμο προσπαθώντας να πουλήσει μια σακουλίτσα με τρία μεγάλα άσπρα κρεμμύδια.

Τα περισσότερα μαγαζάκια στις γειτονιές αποτελούνται απλά από το μπροστά δωμάτιο κάποιου σπιτιού που έχει μετατραπεί σε μαγαζί. Αν κάνεις λίγο το κεφάλι σου στο πλάι θα δεις τις απλωμένες μπουγάδες και τα πιτσιρίκια.

Γυναίκες κάθε ηλικίας και παιδιά πουλούν πράγματάκια σε ξένους και ντόπιους

Οι τιμές στα μπαρ και τα καφέ είναι απαγορευτικές για τους ντόπιους. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι θαμώνες του μπαρ Ρεβολουσιόν («επανάσταση», μη χέσω) είναι ξένοι.

Στο συνεταιρισμό των Ζαπατ/στας πουλούν τασάκια με το πεντάκτινο αστέρι, σήμα του ζαπ/κού στρατού, φλιντζάνια με τον Μάρκος και, προς μεγάλη μου έκπληξη και ξενέρωμα, κουκούλες. Είχε βέβαια και χρήσιμα πράγματα και λιγότερο… τουριστικά.

Αν δεις την πόλη από ψηλά δεν γίνεται να μην παρατηρήσεις τα πολλά και τεράστια ντεπόζιτα. Το νερό κόβεται συχνά, παρά τις μεγάλες βροχοπτώσεις. Δεν κατόρθωσα να διασταυρώσω την πληροφορία που είχα από το συγκάτοικό μου ότι τα ποτάμια και οι πηγές ιδιωποιήθηκαν σχετικά πρόσφατα και τα αγόρασε η Πέπσι και η Κόκα Κόλα. Πιθανολογούσε ότι όταν έχουν παραγωγή κόβουν το νερό στις πόλεις. Ωστόσο δεν έχουν όλα τα σπίτια ντεπόζιτα. Οπότε κάποια στις διακοπές, απλά δεν έχουν νερό.

Το νερό δεν πίνεται ούτε από τους ντόπιους. Ένα αγαθό σε τόση αφθονία και να πρέπει να το αγοράζεις (τα σπίτια έχουν μεγάλα δοχεία των 20 λίτρων)! Οι αγωγοί, λέει, δεν είναι καλοί, ενώ μια κοπελιά μου είπε ότι μπορεί να έρχονται σε επαφή με τα λύματα. Ο συγκάτοικός μου, Μεξικανός, μου εξομολογήθηκε ότι ήταν άρρωστος δυο μήνες από πόση νερού…

Στις παρυφές της πόλης βρίσκεται μια παραγκούπολη ιθαγενών που για διάφορους λόγους αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους.

Ένας από τους λόγους που ο κόσμος δεν καπνίζει είναι ίσως επειδή δεν έχει λεφτά για τσιγάρα. Υπάρχουν αρκετοί πωλητές με κασελάκια, άντρες και αγόρια, που πουλούν τσίχλες και τσιγάρα προς 3 πέσος το ένα (18 λεπτά), ενώ ένα πακέτο ντόπια τσιγάρα κοστίζει 20 πέσος (1,2 ευρώ).

Κι έτσι λοιπόν ενώ ακόμη απολαμβάνω να περπατάω στους δρόμους του Σαν Κρις, ενώ ερωτεύομαι τους ντόπιους καθημερινά περισσότερο, έχει αρχίσει να μου φαίνεται σαν κούφια η ζωή εδώ. Λάιβ στάιλ αντίσταση (λέμε τώρα). Ίσως βέβαια αυτά να συνδυάζονται με το γεγονός ότι τις τελευταίες τρεις μέρες ψοφολογάω, όπως και αρκετός ακόμη κόσμος εδώ, και ο υδράργυρος χτυπάει σαραντάρια και βάλε. Όταν το θερμόμετρο ανέβηκε πάνω από τους 40 και πριν μάθω ότι αρκετός κόσμος ψοφολογάει επίσης είπα να επισκεφτώ κανα νοσοκομείο. Μπήκα σ’ ένα ταξί και με πήγε σε ένα στο κέντρο. Από εκεί με έστειλαν σε άλλη είσοδο, από εκεί σε άλλη, από εκεί σε άλλο νοσοκομείο που ήταν έξω από την πόλη. Γινόταν ένας χαμός. Σχεδόν όπως μπήκα βγήκα. Έχει και ιδιωτικούς γιατρούς βέβαια. Στους οποίους πιθανότατα δεν πάει μεγάλο μέρος των ντόπιων, ούτε των ιθαγενών. Για να δούμε…

Άστα λουέγο…

Υ.Γ. Πολύ γέλασα με τη νέα κυβέρνηση, τη μεταμεσονύχτια. Ο σοφός λαός έχει πράγματα να πει για αυτές τις τσαχπινιές: της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά, ή αλλιώς, όποιος νύχτα περπατεί λάσπες και σκατά πατεί. Ας της ευχηθούμε λίγες να ‘ναι οι μέρες της. Συν Αθηνά και χείρα κίνει, βέβαια.

Advertisements
Published in: on Σεπτεμβρίου 7, 2010 at 21:57  6 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2010/09/07/%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bb-%ce%b4%ce%b5-%ce%bb%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%ac%cf%83%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%b1/trackback/

RSS feed for comments on this post.

6 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Η κατάσταση με το νερό (διακοπές, ντεπόζιτα, απαρχαιωμένο δίκτυο, αγορά εμφιαλωμένου) είναι όπως θα την περιέγραφε ένας ξένος για το Ηράκλειο, τον πολιτισμένο κόσμο… Βάλε και τις διακοπές ηλεκτρικού, μόνο η βροχή μας λείπει, για να πούμε Βίβα Μέχικο…

    • Χαχα! Όπως τα λες! Φαντάζομαι ότι ισχύει το ίδιο και για άλλες πόλεις στην Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι εδώ δεν έχουμε διακοπές ρεύματος. Οπότε παίζει να ‘μαστε λίγο καλύτερα;!

  2. Διαβάζουμε και απολαμβάνουμε, μην κοιτάς που δεν σχολιάζουμε. Ευχαριστούμε!

    • Με τιμάν τα λόγια σου ΠάνωΚ! Σ’ ευχαριστώ!

  3. τσιαπας ε!
    καλοπερνάμε συντρόφισσα!(πληθυντικός- δεν έβγαλα την ουρα μου απ έξω)
    😀
    καλο φθινοπωράκι και σε σένα

    • Χεχε! Το κατά δύναμιν!
      Ναι ‘σαι καλά, uhuru! Καλές εμπνεύσεις!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: