άραβες άντρες και παιδιά

Δεν βλέπεις απ’ την αρχή πράγματα όταν βρίσκεσαι σε μια άλλη κουλτούρα. Η συμπεριφορά όμως τον αράβων αντρών απέναντι στα παιδιά τους ή στα παιδιά εν γένει είναι κάτι που άρχισα να παρατηρώ σχετικά γρήγορα οπότε είχα την ευκαιρία να το δω σε διαφορετικούς ανθρώπους, διαφορετικές φάσεις, στο Κάιρο και στη Σάναα (Υεμένη).

Ένας από τους πρώτους άντρες που παρατηρούσα ήταν ο δύστροπος θυρωρός μου στο Κάιρο (‘ελ-μπάουαμπ’ αραβιστί). Ποτέ δεν με συμπάθησε. Του είχε βάλει λόγια η σπιτονοικοκυρά μου (που ήθελε να με διώξει απ’ το σπίτι πριν κλείσει μήνας) και μετά ήμασταν μικτό σπίτι (είχα και άντρα συγκάτοικο), οπότε, εξώλης και προώλης. Τότε δεν μπορούσα ακόμη να καταλάβω πόσο εξώλης και πόσο προώλης, απλά διεκδικούσα, γράφοντας μάλιστα και σε μια mailing list του Καΐρου για το δικαίωμά μας ως νοικάρηδες να μένουμε με ό,τι σύνθεση γουστάρουμε κι ότι η απαίτηση των σπιτονοικοκύρηδων για μονό-φυλα διαμερίσματα ήταν παράνομη. Θαρρώ πως πλέον δεν θα το έκανα.

Ο δύστροπος λοιπόν θυρωρός μου, με την κελεμπία και ένα μαντήλι δεμένο στο κεφάλι όπως το δένουν στην Άνω Αίγυπτο (δεν ξέρω αν ήταν από κει), που έμενε με την πολυμελή οικογένειά του κάτω από τη σκάλα και συχνά κοιμόταν με το μεγάλο του γιο σε ένα χώρο που ανοιγόταν στο πάνω μέρος της σκάλας εισόδου, στρωμένο με χαλί που χρησιμοποιούνταν ως το τζαμί της πολυκατοικίας, άλλαζε εντελώς μούρη αν τύχαινε και περνούσε κανένα πιτσιρίκι, αγόρι ή κορίτσι. Θα το έπαιρνε στην αγκαλιά του, θα το έπαιζε, θα το ρωτούσε πραγματάκια. ‘Μπράβο ευαισθησίες’, σχολίαζα από μέσα μου. Στην πορεία θα παρατηρούσα ότι αυτή είναι η συνήθης συμπεριφορά των αντρών απέναντι στα παιδιά, δεν μπορώ να μιλήσω για όλο τον αραβικό κόσμο, αλλά τουλάχιστον για τις δύο χώρες που επισκέφτηκα.

Στο Κάιρο έβλεπες τύπους με κελεμπίες και με τη χαρακτηριστική μελανιά στο κεφάλι από τις προσευχές να

Ψάχνω να βρω φωτο αντρών με παιδάκια και δεν βρίσκω. Πάντως έτσι ντύνονταν τα κοριτσάκια στη Σάναα προ μπούργκας, οπότε μπορείτε να φανταστείτε το θέαμα...

κρατούν πιτσιρίκια λίγων ετών χωρίς να φαίνονται κάπου κοντά οι μανάδες τους. Το πιο ακραίο που είδα ήταν στο Κάιρο, στο Μετρό, έναν τύπο επίσης κελεμπιοφόρο (=θρήσκος) που τάιζε σε ένα κάθισμα της στάσης ένα μωρό με μπιμπερό! Η μάνα του μωρού δεν ήταν μαζί του. Στην Υεμένη έβλεπες άντρες με τη ζάναά (=κελεμπία) τους, ζωσμένοι τη τζαμπία τους (μικρό σπαθάκι) και το κεφαλομάντηλό τους, να κρατούν από το χέρι μικρά κοριτσάκια ντυμένα σαν παρανυφάκια (έτσι ντύνονται τα κοριτσάκια πριν βάλουν τη μπούργκα) και φαινόταν τόσο μα τόσο περίεργο το θέαμα! Στο τέλος του Ραμαζανιού που συνηθίζονται επισκέψεις από σπίτια σε σπίτια, ο αδερφός της σαναανέζας γειτόνισσάς μου ήρθε από το χωριό μόνος του με έξι πιτσιρίκια, εκ των οποίων τα δύο ήταν δικά του και τα τέσσερα του άλλου του αδερφού, και με ηλικίες από 3 ετών μέχρι 11!! Όταν έλεγα στη γειτόνισσά μου πόσο πολύ μου κάνει εντύπωση η συμπεριφορά των αντρών με τα πιτσιρίκια, μου είπε ότι ο πατέρας της έπλενε και άλλαζε όλα τα 9 παιδιά του!

Όσες φορές έβλεπα μαζί ζευγάρια, και στις δύο πόλεις, σχεδόν ποτέ δεν κράταγε η γυναίκα τα παιδιά -στα χέρια ή από το χέρι- ούτε και το καρότσι. Σ΄ένα ταβερνείο στο Κάιρο που παρατηρούσα ένα ζευγάρι όντας με δυο φίλους που είχαν έρθει από την Ελλάδα, ο άντρας ήταν αυτός που σηκωνόταν από το φαΐ κάθε φορά που έκλαιγε το μωρό τους. Δεν θυμάμαι αν είχε σηκωθεί να τ’ αλλάξει κιόλας…

Όλοι οι συμβατικοί άνθρωποι που γνώρισα (εννοώ που ανήκαν κάπως στο μέσο όρο, μη άθεοι, μη αριστεροί, μη αναρχικοί στο Κάιρο, γιατί στην Υεμένη απέφυγα τέτοιες επαφές) είχαν ως όνειρο να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Μιλάμε για άγχος. Θα τα καταφέρουν να έχουν δουλειά; Να βρουν γυναίκα; Για να κάνουν παιδιά; Τα παιδιά; Τα παιδιά είναι ευλογία! Τέτοια πλάκα είχα πάθει, που έλεγα ότι αν ποτέ έκανα παιδιά, με Άραβα θα τα έκανα! Απλά απίστευτο και απίστευτοι!

Δεν ξέρω αν όλη αυτή η στοργή έχει τις ρίζες της στην παράδοση και τη θρησκεία, που λέει ότι τα παιδιά ανήκουν στον άντρα. Καμία γυναίκα που χωρίζει τον άντρα της δεν συζητά να πάρει την κηδεμονία των παιδιών, αν και νομίζω πως κάτω από μια ηλικία συνήθως τους τα δίνουν (νομίζω πως είναι πρόσφατη εξέλιξη), αλλά μετά από μια ηλικία πρέπει να τα επιστρέψουν στην οικογένεια του πατέρα. Μια φίλη της αντισυμβατικής σαναανέζας φίλης μου, πρώην μέλος της υεμενέζικης παροικίας του Τζιμπουτί, όταν χώρισε τον άντρα της του άφησε τα 9 παιδιά της, όσα επέζησαν από τις 16 γέννες που είχε κάνει. Δεν το συζήτησε φυσικά καθόλου να τα πάρει ή να πάρει κάποια. Δεν ξέρω αν θυμάστε  πριν χρόνια μια ιστορία στην Ελλάδα, με μια Ελληνίδα που είχε παντρευτεί έναν Αιγύπτιο, χώρισαν και πήρε τα δυο παιδιά τους και επέστρεψε στην Αίγυπτο και εκείνη προσπαθούσε να τα πάρει πίσω. Πού πήγαινες καλή μου με τέτοιο καιρό…

Αυτές οι εικόνες με τους κελεμπιοφόρους που κρατάν αγκαλιά, στους ώμους ή από το χέρι πιτσιρίκια είναι από τις πιο όμορφες που έχω κρατήσει από αυτές τις χώρες, τις σκέφτομαι, τους σκέφτομαι, και χαμογελώ…

Advertisements
Published in: on Αύγουστος 6, 2010 at 19:34  2 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2010/08/06/%ce%ac%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b5%cf%82-%ce%ac%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Έχω την εντύπωση -αλλά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά- ότι και για την Τουρκία μπορείς να πεις τα ίδια.

    • Χμμμ… Οπότε ίσως ο ρόλος της θρησκείας να είναι μεγαλύτερος από ό,τι νόμιζα..;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: