Υπάρχει ζωή χωρίς θάνατο;

Σύντομα πρόκειται να κάνω ένα ταξίδι με το οποίο θεωρώ ότι θα ανοίξω μια κουρτίνα σ’ έναν άλλο κόσμο, ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω. Ο λόγος των ζαπ/στας (το βάζω έτσι για να μη φτάνει κόσμος στο μπλογκ μου πληκτρολογώντας το όνομα), τις κοινότητες των οποίων θα προσπαθήσω να συναντήσω, είναι γεμάτος οξύμωρα. Αυτοί που πεθαίνουν για να ζήσουν, αυτοί που καλύπτουν το πρόσωπό τους για να τους δουν κ.ά. Γνωρίζοντας ότι το μέρος είναι επικίνδυνο, θέλησα να ‘αποχαιρετήσω’ τους φίλους μου, να κλείσουμε τις εκκρεμότητες, να πούμε αυτά που δεν είχαν ειπωθεί όταν έπρεπε και ν’ αποχαιρετιστούμε σαν πολεμιστές που συνεχίζουν τη μάχη τους σε διαφορετικά μέτωπα. Μελοδραματικό; Ίσως. Διαβάζοντας κείμενα των ζαπ/στας μπήκα σε αυτό ακριβώς το κλίμα. Αισθάνομαι σαν να πρέπει να καθαρίσω από την αλλοτριωμένη ύπαρξή μου για να μπορέσω να δω. Να πεθάνει ο εαυτός μου όπως τον ήξερα, για να ζήσω κάτι άλλο. Ρομαντικό; Ίσως. Μα έτσι το αισθάνομαι.

Βρήκα τις πόρτες των φίλων μου κλειστές. Τους έφερα σε αμηχανία, τους εκνεύρισα. Με εξέπληξε η αντίδρασή τους. Φυσικά και δεν περίμενα να χαρούν, αλλά ούτε πως θα αντιδρούσαν τόσο άσχημα. Γιατί άραγε είναι ταμπού ο θάνατος ή η σκέψη του θανάτου; Υπάρχει άραγε ζωή χωρίς θάνατο;

Ο θάνατος του 17χρονου αδερφού μου πριν 13 χρόνια, με έκανε να προβληματιστώ πολύ για το ζήτημα. Δεν είχα επιλογή άλλωστε. Μια βαριά κατάθλιψη για ένα διάστημα με οδήγησε να επιθυμήσω τόσο πολύ το φιλί του θανάτου, που να γίνουμε φίλοι. Σίγουρα η απώλεια ενός αγαπημένου είναι βαριά για όσους μένουν πίσω, αυτό όμως δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να αντιμετωπίζουμε το θάνατο ή την αναφορά του θανάτου ως ταμπού, τη στιγμή μάλιστα που είναι τόσο αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Η συγκίνηση από τη μυρωδιά και την όψη ενός λουλουδιού υπάρχει γιατί το λουλούδι θα πεθάνει μετά από μια μέρα, μια βδομάδα. Για σκεφτείτε αν ήταν εκεί για πάντα. Θα μας συγκινούσε το ίδιο;

Πώς θα ήταν αν είχαμε μια ζωή αιώνια; Τι θα ήταν σημαντικό; Θα μπορούσαμε να γίνουμε εγκληματίες και μετά μοναχοί, επιστήμονες και εργάτες, μουσικοί και τεχνίτες, να διαβάζουμε όλη μέρα ή να παίζουμε τάβλι, να γλεντούμε και μετά να νηστεύουμε.  Όλα αυτά βουλιαγμένοι σε ένα μηδενικό χρόνο, στην αιωνιότητα.  Δε θα είχε σημασία.  Θα προλαβαίναμε να τα κάνουμε όλα ή και τίποτα.  Αδιάφορο.  Ο χρόνος είναι σημαντικός επειδή πεθαίνουμε.

Αν ζούσαμε σε μηδενικό χρόνο θα ήταν όλα διαφορετικά.  Όλες οι αξίες μας έχουν γνώμονα το θάνατο.  Σε ανθρώπινο επίπεδο η εντιμότητα, η φιλία, η οικογένεια, μετριούνται με γνώμονα το θάνατο…  Κάποιος είναι άτιμος, γιατί προξένησε σε ένα συνάνθρωπό του μια ζημιά.  Αν ζούσαμε αιώνια, η όποια ζημιά δεν θα ήταν τόσο σημαντική, μιας σε ένα αχρονικό παρόν όλα διορθώνονται ή είναι αδιάφορα.  Η φιλία, όπως την ορίζουμε, μετριέται με το θάνατο.  Στο φίλο μας επενδύουμε το χρόνο μας και τόσο τα πρόσωπα όσο και ο χρόνος είναι σημαντικά γιατί πεθαίνουμε.  Αν ζούσαμε σε ένα αχρονικό παρόν, δε θα είχε τόση σημασία.  Θα μπορούσαμε να περνάμε το χρόνο μας με ανθρώπους αδιάφορους, κάνοντας άχρηστα πράγματα – δεν θα υπήρχε χρόνος και δεν θα ’χε σημασία.  Θα μπορούσαμε να κάνουμε 35 παιδιά με 35 διαφορετικούς συντρόφους, χωρίς να αγαπάμε κανένα και κανέναν.  Δε θα ’χε τόση σημασία.  Ο καθένας μας θα ρύθμιζε διαφορετικά τις επιλογές του.  Το αίσθημα της ευθύνης υπάρχει γιατί πεθαίνουμε.  Η αξία των επιλογών που κάνουμε, έχει τέτοια βαρύτητα επειδή πεθαίνουμε.

Οι περισσότεροι φίλοι μου δεν διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο και οι αντιδράσεις τους ήταν διδακτικές για να σταματήσω να ανοίγω συζητήσεις για το θέμα (έστω διά ζώσης). Κι αφού υπάρχει τόση ένταση για το ζήτημα, ίσως τελικά να είμαι εγώ η περίεργη που μου φαίνεται ότι ο θάνατος δίνει αξία στη ζωή του καθενός μας, και η κάθε συγκεκριμένη ζωή δίνει στο θάνατο την αξία του. Άλλωστε ίσως για αυτό λένε πως αυτό το ταξίδι είναι μοναχικό. Δεν μου αρέσει να γίνομαι μελοδραματική, αλλά δεν θεωρώ πως υπάρχει δράμα στην προσδοκία του θανάτου, συμβολική ή πραγματική. Υπάρχει ζωή χωρίς θάνατο;

Υ.Γ. Όσοι θέλετε να διαβάσετε περισσότερα πράγματα για τους ζαπ/στας, να πάρετε το βιβλίο της Γκλόρια Μουνιός Ραμίρες, Φωτιά και λόγος, μτφρ. Νίκος Κοκκάλας, εκδ. Κουκκίδα, Αθήνα 2007, κεντρική διάθεση Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37.

Advertisements
Published in: on Ιουλίου 25, 2010 at 15:04  10 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2010/07/25/%cf%85%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%b9-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf/trackback/

RSS feed for comments on this post.

10 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Μου έρχεται να σου γράψω διάφορα, αλλά δε θα το κάνω γιατί νομίζω ότι θέλω να στα πω από κοντά. Δες το σαν το δικό μου «καλή τύχη». Πριν φύγεις όμως, σου τραγουδώ:

    Ο Έκτορας κι η Ανδρομάχη

    Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
    Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
    Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Παππάς

    Από το Τρωικό κάστρο η Ανδρομάχη
    στον Έκτορα που κίναε για τη μάχη
    φώναξε με φωνή φαρμακωμένη:

    «Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει,
    όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει.
    Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει,
    στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει»

    • Σωστός!!
      Είμαστε στην ίδια πόλη! Όποτε βρεις χρόνο, παρε τηλ. να τα πούμε από κοντά!

  2. Πάρε με τηλ. αν είσαι ακόμα εδώ ε; (εγώ θάμαι μέχρι αύριο-μεθαύριο)

  3. Διαβάζω από την πρώτη μέρα ξανά και ξανά το ποστ αυτό. Στην αρχή θύμωσα, αλλά κρατήθηκα να μην το δείξω.

    ΟΚ, είναι καλύτερα από το να πας να σώζεις ουρακοτάγκους. Ή μήπως όχι; Πού πας και γιατί; Πας να βρεις το θάνατο; Χα! Κι είναι ανάγκη να πας στο άλλο ημισφαίριο γι’ αυτό; Να πας να αγωνιστείς για ιδανικά; Χα! ξανά. Σου λείψανε τα ιδανικά από αυτή τη μεριά τη γης; Και τι έγινε άμα βρεις το θάνατο; Σιγά τα ωά! Το ξέρεις κι η ίδια, ο θάνατος είναι γι’ αυτούς που μένουν.

    Καλά κάνουν και θυμώνουν οι φίλοι σου. Θυμώνουν, θέλω να φαντάζομαι, ούτε εκνευρισμός, ούτε αμηχανία είναι. Θυμώνουν, ναι, γιατί περίμεναν να τους πεις ότι πας να βρεις τη ζωή, στους ζαπ/στας, ή όπου αλλού γούσταρες. Τότε θάφηναν στην άκρη και τα ερωτήματα, γιατί να γίνονται κιμάς τόσος κόσμος «ρομαντικοί» στο εγώ κάθε παρλαπίπα.

    Όχι, αγαπητή μου, δεν θα πάρουμε άλλο θέαμα. Μας έχει περισσέψει κι εδώ που είμαστε…

    • Καλέ μου Stazybo, χαίρομαι καταρχάς που μου τη λες και καλά τα λες. Είχα διαβάσει διάφορα όταν έγραψα αυτό το ποστ (μαζί με τις 5 σελίδες εμβολίων που έχει ο Λόνλυ Πλάνετ) και απλά αυτή ήταν η αίσθησή μου. Ωστόσο αυτό που ήθελα να πω στο ποστ δεν έχει σχέση με μένα. Είναι αυτή η γενικότερη αίσθηση της ‘απειλής’ του θανάτου που όχι μόνο είναι αναπόσπαστος απ’ τη ζωή μας αλλά της δίνει παράλληλα νόημα και μέτρο. Και μπορεί όταν αυξάνεις λίγο την επικινδυνότητα να αυξάνεται και η αίσθηση εγγύτητας στο θάνατο και να αναμετριέσαι μαζί του (‘ρισκάρω ή κάθομαι στον καναπέ μου;’) αλλά αν αναμετριόμασταν μαζί του καθημερινά (όπως όντως συμβαίνει) και δεν απωθούσαμε ακόμη και τη σκέψη, η ζωή μας θα ήταν πιο γεμάτη και με περισσότερο νόημα. Κάτι τέτοιο ήθελα να πω…

      • Λοιπόν, λίγο ακόμη και θα σου στείλω τον σφάκατακ να σου βάλει μυαλό. Βρε μπας κι ακούς ναρκωτικά; 🙂

        Στα πιο σοβαρά, δε σου βγήκε έτσι, που τα λες στην απάντηση. Κι έχουν δεν έχουν αξία οι αντιρρήσεις μου, τις ξαναθέτω.

        • Ωχ, μ’ έπιασες τόσο γρήγορα; Και μού ‘παν ότι αυτά τα καινούρια δεν θα ήταν σαν τ’ άλλα!
          Αντιρρήσεις δεχτές!
          🙂

  4. όποιος παίζει με τη φωτιά πεθαίνει από το κρύο,
    πήγες; τελικά; έζησες με τους ανθρώπους που γοητεύονται με
    την ΚΥΤΤΑΡΙΤΙΔΑ και δυσφορούν με την ΑΝΟΡΕΞΙΑ;

    • Γεια σου Κώστα. Συγγνώμη που απαντώ πολύ πολύ αργά.
      Στο καρακόλ του Οβεντίκ το είδα γραμμένο αυτό με την κυτταρίτιδα και την ανορεξία. Εσύ που το έχεις δει;
      Είδα κάποια πραγματάκια, αν και ίσως όχι τόσο άμεσα συνδεδεμένα με τους ζαπατίστας, αλλά τώρα καταλαβαίνω καλύτερα. Έχουν ψιλοκλείσει οι κοινότητες (και καλά κάνουν) κι εγώ δεν είχα και κάποια ειδικότητα που να μπορώ να βοηθήσω σε κάτι. Αλλά αν πας με χρόνο και υπομονή βλέπεις πολλά κι ενδιαφέροντα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ο άνθρωπος που ήμουν όταν έφυγα γι’ αυτό το ταξίδι.
      Έχω μια κατηγορία «ζαπατίστας και ζαπατισμός» στο μπλογκ. Αν δεν βαριέσαι, περνα μια βόλτα…

      • το είδα σε όλες τις πόλεις από την πόλη του Μεξικού μέχρι το Σαν Κριστομπάλ ,έχω κάνει την τσάρκα μου σε όλα τα μπαλκόνια σου, αν η ζωή το φέρει και κάποτε συναντηθούμε θα σου αφηγηθώ πως αυτό έγινε παν λατινοαμερικάνικο σύνθημα, εδώ τα πράγματα είναι περίπου όπως τα λέει το παρακάτω λαϊκό τραγούδι (ζεϊμπέκικο) που έγραψε κάποιος ερημίτης, στο αφιερώνω και σε φιλώ καταμούτσουνα.

        έρχονται χρόνια δύσκολα
        γεμάτα καταιγίδες
        κι εμείς του κόσμου θύματα
        μ ατέλειωτα προβλήματα
        και λιγοστές ελπίδες

        έρχονται χρόνια δύσκολα
        τα πάντα άνω- κάτω,
        ο κόσμος είναι ανάστατος
        κι εμείς πληγές γεμάτο

        φονιάδες μονοπώλια
        παντού φωτιές ανάβουν
        μας καίνε, μας δικάζουνε
        και την ψυχή μας βγάζουνε
        και ζωντανούς μας θάβουν

        ποδοπατούν αλύπητα
        τ ανθρώπινο το σώμα
        στο άγνωστο βαδίζουμε
        κι όνειρα πια δεν χτίζουμε,
        μας κλείνουνε το στόμα.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: