υπομονή & καρτερία

(ένα παλαιότερο κείμενο, που θα το ανέβαζα στη θέση του Νύχτες μαγικές στην Αραπιά, αν μπορούσε να το αναγνωρίσει ο υπολογιστής. Έχω ξανακόψει το τσιγάρο στο μεταξύ, που σημειωτέον εδώ το πακέτο στοιχίζει 0,50 ευρώ. Για να δώσω τον παλμό των ημερών, ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς για τη λήξη του Ραμαζανιού και ζούμε στο ρυθμό του H1N1, καθώς με τον αριθμό 127 νοσούντων και 2 νεκρών άρχισαν από χτες να κάνουν την εμφάνισή τους ιατρικές μάσκες στους δρόμους. Οι περισσότερες περιπτώσεις αποκαλύφθηκαν τις 4 τελευταίες μέρες… Καλό ε;)

Αυτό είναι το ένα στοιχείο (η καρτερία και η υπομονή) που οφείλει να αποκτήσει κάποιος στον αραβικό κόσμο αν θέλει να επιβιώσει (το δεύτερο είναι να ξεχάσει την έννοια της λογικής όπως την ήξερε). Η περιπέτεια της παρακάτω εκτύπωσης θεωρώ πως είναι ενδεικτική… Μια απλή καθημερινή ιστορία…

Κουΐζ: Πόση ώρα μπορεί να πάρει η εκτύπωση 150 σελίδων; Η απάντηση στο τέλος του ποστ!

Στις 23:00 λοιπόν βρισκόμουν στην πλατεία Ταχρίρ, την κεντρική πλατεία στην πρωτεύουσα της Σάναα (Υεμένη) για την εκτύπωση που λέγαμε. Στο μαγαζί ήταν ένας νεαρός τζαμπιοφόρος (τζαμπία: μικρό σπαθάκι που προσφάτως έμαθα ότι εκτός από διακοσμητικό μεταβάλλεται ενίοτε και σε εγκληματικό όργανο όταν τα πνεύματα οξυνθούν) με γεμάτο γκατ το ένα του μάγουλο. Διαπραγματευτήκαμε την τιμή της σελίδας. Βάζω το στικ μου στη θύρα USB του (μ’ αρέσει να γίνομαι πρόστυχη). Το κείμενο ήταν σε office 2007 και δεν το αναγνώριζε. Και πάντα το θυμάμαι να το μετατρέπω… Προφανώς όχι πάντα. Δεν υπάρχει πρόβλημα, μια στιγμή.

Άναψα τσιγάρο προς μεγάλη απορία των αντρών που περνούσαν στο δρόμο. Το τσιγάρο τέλειωσε. Μετά από λίγο εμφανίστηκε. Είχε μετατρέψει το αρχείο. Έβαλε καμιά εικοσαριά σελίδες στον εκτυπωτή για να εκτυπώσει 150. Εκτύπωσε μια σελίδα. Όχι, δεν την ήθελα έγχρωμη. Ασπρόμαυρη, εντάξει. Ναι, βγήκε. Άρχισε να εκτυπώνει αργά και βασανιστικά. Κόσμος μπαινόβγαινε και έβγαζε φωτοτυπίες. Το χαρτί τέλειωσε. Του το είπα. Έβαλε άλλες είκοσι σελίδες. Μετά από αυτές… δεν υπήρχε άλλο χαρτί. Πήγε να φέρει. Συνεχίστηκε αυτή η διαδικασία μέχρι τη σελίδα 76. Είχε τελειώσει το μελάνι και οι υποσημειώσεις δεν διαβάζονταν. Πήγε να φέρει μελάνι. Είχα ιντερνετικό ραντεβού με την πρώην συγκάτοικό μου που με πήρε τηλέφωνο. Ένα μικρό προβληματάκι στον εκτυπωτή. Γελούσε στην άλλη άκρη της γραμμής. Γελούσα κι εγώ. Ήξερε κι εγώ ήξερα ότι ήξερε. Το παλικαράκι επέστρεψε με μια σύριγγα μελανιού. Μόλις το έβαλε, κόπηκε το ρεύμα.

Οι διακοπές ρεύματος είναι καθημερινό φαινόμενο καθώς αλλάζει το σύστημα ηλεκτροδότησης. Δεν έχουμε ρεύμα 5-6 ώρες την ημέρα, πράγμα που έχουμε συνηθίσει. Μεγάλο μέρος του προαναφερθέντος κειμένου έχει γραφτεί υπό το φως κηρίων και υπό την απειλή εξάντλησης της μπαταρίας του λαπτοπ μου (η οποία αρκετές φορές τελειώνει πριν να ξανάρθει το ρεύμα).

Το ρεύμα θα ερχόταν σε κανα δίωρο. Αφού το συζητήσαμε λίγο, άφησα τις φωτοτυπίες κι έφυγα. Αργότερα ή αύριο.

Θα έστελνα μήνυμα στη συγκάτοικό μου μόλις βρισκόμουν στο ίντερνετ. Άλλωστε ο αριθμός του τηλεφώνου της ήταν στο mail μου. Πήγα σε τέσσερα ιντερνετάδικα σε διαφορετικούς δρόμους από την πλατεία. Κανένα δεν είχε ρεύμα. Πάνω που ετοιμαζόμουν να στείλω σ’ ένα φίλο στη Σαουδική Αραβία να μου στείλει το τηλέφωνο της συγκατοίκου μου στη Γερμανία, το ρεύμα ήρθε. Μπήκα στο ιντερνετάδικο που ήταν άδειο. Είπα ότι ήθελα να μιλήσω skype, οπότε χρειαζόμουν υπολογιστή με ακουστικά και μικρόφωνο. Όχι, δεν μ’ ένοιαζε η κάμερα.

Κάθισα. Μπήκα στο mail μου και έστειλα μήνυμα στη συγκάτοικό μου ότι περιμένω να συνδεθώ. Το skype φαινόταν να μη δουλεύει. Πάνω που πήγα να τον φωνάξω ήρθε. Το εικονίδιο στην επιφάνεια εργασίας ήταν η παλιά βέρσιον. Έπρεπε να γίνει setup στην καινούρια: 20 minutes remaining… Άρχισα να διαβάζω τα μέιλς μου. Επιτέλους συνδέθηκα. Έστειλα μήνυμα στη συγκάτοικο. Με πήρε skype. Ούτε την άκουγα ούτε με άκουγε. Πρόβλημα στα ακουστικά. Ασπέτα να τ’ αλλάξω. Πήγα στον τύπο. Πήγε να μου δώσει τα δικά του. Το καλώδιο του μικροφώνου ήταν κομμένο. Ρώτησε έναν από τους τύπους που ήταν σ’ άλλο υπολογιστή αν χρειαζόταν τ’ ακουστικά του. Δεν τα χρειαζόταν. Τα πήρε, τα τοποθέτησε και την πήρα τηλέφωνο. Την άκουγα άλλα δεν με άκουγε. Πρόβλημα στον υπολογιστή. Σύνδεση με Κάιρο η φάση. Η ώρα ήταν γύρω στη μία το πρωί, αλλά όλοι οι υπολογιστές ήταν γεμάτοι. Δεν μπορούσα ν’ αλλάξω. Μ’ άρεσε που στο διευκρίνισα ότι ήθελα να μιλήσω, φίλε. Τέλος πάντων. Κανένα πρόβλημα. Εμπρός λοιπόν καλά μου δάχτυλα.

Μιλήσαμε. Πέτυχα και τον visk και τα είπαμε λίγο. Έγραψα και τις απαντήσεις σε ένα από τα ποστ, μέχρι να το καταλάβω πέρασε η ώρα. Στις 3 έκλεινε το μαγαζί. Λες να ‘ναι ακόμη ανοιχτό το φωτοτυπάδικο; Είπα να περάσω.

Ήταν ανοιχτός. Μέσα ήταν δυο τύποι και εκτυπωναν στρογγυλές καρτέλες. Είχε τελειώσει το κόκκινο μελάνι και το τραντάφυλλο έβγαινε κίτρινο. Κανένα πρόβλημα. Μια στιγμή, τελειώνουν. Άναψα τσιγάρο. Τέλειωσε. Περίμενα λίγο ακόμη. Σειρά μου.

Έβαλε καμιά 20αριά σελίδες για να εκτυπώσει 75. Άρχισε η εκτύπωση. Ήταν έγχρωμη. Δεν βαριέσαι. Έγχρωμη. Ένα χέρι έπρεπε να είναι μπροστά για να μην πέφτουν οι σελίδες στο πάτωμα. Όταν δεν ήταν το δικό του ήταν το δικό μου. Ξανάβαλε σελίδες. Ο εκτυπωτής έφαγε δύο. Όταν ξανάρχισε να εκτυπώνει, ξαναεκτύπωσε τις πρώτες σελίδες. Το έσβησε και το ξαναρύθμισε. Όταν είχαν μείνει 25 σελίδες το χαρτί τελείωσε από το μαγαζί! Μήπως γινόταν να το εκτυπώσουμε σε μισή κόλλα χαρτί; Όχι, χρειαζόμουν τα πλαϊνά διαστήματα (τα οποία επίτηδες είχα μεγαλώσει από τη μία πλευρά για να σημειώνω, αν και για κάποιο λόγο το κείμενο έβγαινε από την αρχή κεντραρισμένο, πράγμα που εννοείται δεν είχα μπει εξαρχής στον κόπο να σχολιάσω). Έφυγε να φέρει χαρτί. Γύρισε. Η εκτύπωση τελείωσε. Ήταν 4 το πρωί.

Τα κατάφερα να φτάσω στους γειτόνους μου πριν το φατζρ (την προσευχή που σημαίνει την έναρξη της νηστείας). Ήθελα να τους δείξω τις εκτυπώσεις για τις οποίες είχα αρνηθεί όλες τις 10 φορές που με πήραν τηλέφωνο να φάω μαζί τους σήμερα και να μασήσουμε γκατ. Στις 4:15 τους χτύπησα την πόρτα. Είχαν φάει ήδη, αλλά ψιλόπιναν. Μου έβαλαν να φάω εγώ. Το ήξερα ότι δεν είχαμε χρόνο. Μόνο η μαχάλεμπια που μ’ αρέσει. Όχι, και μια μπανάνα. Άντε άλλη μία. Σε κάποια φάση σταμάτησαν απότομα, όταν ήμουν δυο γουλιές πριν το τέλος. Τι; φώναξε ο μουεζίνης; Στο σπίτι μου ακούγεται πιο έντονα. Εδώ ούτε που τον άκουσα. Μουσουλμανικό βιονικό αυτί! Μια καθημερινή μέρα Ραμαζανιού είχε φτάσει στο τέλος της.

Απάντηση στην αρχική ερώτηση: μια εκτύπωση 150 σελίδων μπορεί να διαρκέσει 5 ώρες.

Όσοι αντέξατε ως εδώ πάρτε ένα βιντεάκι από το Νταρ ελ-Χάτζαρ που τράβηξα πριν κανα μήνα.

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2009/09/18/%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae-%ce%ba%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b1/trackback/

RSS feed for comments on this post.

10 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Σύνδεση με Σάναα

    • Μπορεί να φαίνεται ότι έχει πλάκα, αλλά σχεδόν ο,τιδήποτε πρέπει να αντιμετωπίζεται με την ίδια στωικότητα. Στο Κάιρο συνήθιζα να λέω ότι αυτό έχει μια χαλαρότητα όταν πας να κάνεις μια δουλειά: ξέρεις ότι δεν θα γίνει στην ώρα της, ούτε σωστά, οπότε χαλαρώνεις… Όχι πάντα, βέβαια, αλλά μαθαίνεις να υποτάσσεσαι…
      Πριν λίγες μέρες ήθελα να μιλήσω στο skype με μια φίλη. Μπήκα στο ιντερνετάδικο και είπα στο υπάλληλο ότι θέλω υπολογιστή με skype, ακουστικά και μικρόφωνο. Μου είπε ότι όλοι οι υπολογιστές έχουν. Άλλαξα 4 υπολογιστές στο μαγαζί (ήταν πριν το μαγρέμπ, οπότε δεν είχε κόσμο). Άλλος δεν είχε skype, άλλος δεν είχε μικρόφωνο, άλλος ήχο. Στο τέλος πήγα σε άλλο μαγαζί. Εκεί μετά από λίγο είχε πρόβλημα ο πάροχος ίντερνετ, οπότε δούλευε μόνο το MSN και δεν άνοιγε καμία άλλη σελίδα. Πλέον κάνω μία μόνο απόπειρα. Αν κάτσεί, έκατσε. Αλλιώς ΜSN. Ούτε αυτό; Μιλάμε μια άλλη φορά… Στωικότητα και υποταγή. Δεν επιβιώνεις αλλιώς.

  2. Πρόσεχε ε;

    • Την εκεχειρία στο βορρά την ανακοίνωσε ο πρόεδρος, αλλά δεν έγινε ποτέ… Είναι πολύ ενδιαφέρον πώς αντιλαμβάνεται ο κόσμος εδώ την κατάσταση. Δεν υπάρχουν διάφορα από αυτά που συγκροτούν τις Φαντασιακές Κοινότητες του Anderson. Για τους κατοίκους της Σάναας, δεν υπάρχει ιδιαίτερη αίσθηση αδερφοσύνης με το Νότο (που ούτως ή άλλως έχει τη δική του ιστορία), ούτε και με το Βορρά. Ο πόλεμος είναι μακριά και δεν τους αφορά ιδιαίτερα.

  3. Πρέπει να γράψεις κάτι γιαυτό…
    Σκέφτεσαι να πας καθόλου στο Άντεν πριν φύγεις;

  4. Γιατί μού ήρθε 18 Σεπτ. 2009; έτσι έγινε και με πολλά άλλα δικά σου.
    Το Νταρ ελ-Χάτζαρ δεν παίζει!

    404 – File or directory not found.
    The resource you are looking for might have been removed, had its name changed, or is temporarily unavailable.
    φιλιά

    • Χμμ… Μου το είπαν ότι γίνεται και με το γκούγκλ ρήντερ το ίδιο. Απλά προσπαθώ να φτιάξω το χάος των κατηγοριών μου και φαίνεται ότι κάθε φορά που κάτι αλλάζω, πλασάρονται οι αναρτήσεις για καινούριες. Θα το περιορίσω λοιπόν…

      Φιλιά πολλά!

      • γκούγκλ ρήντερ έχω κι εγώ μέχρι να ψοφολογήσει την 1η Ιουλίου του 13.
        Πολύ ωραίο το βιντεάκι!!!

  5. Γιατί ήρθαν όλα μαζεμένα από τα παλιά;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: