μια Παρασκευή στο χωριό

(συνέχεια από το ‘Αυγουστιάτικη πανσέληνος σε ένα σαναανέζικο χωριό’)

Η Παρασκευή στο Γαρές (30 χλμ. έξω από τη Σάναα) άρχισε νωρίς, γύρω στις 7 το πρωί. Εγώ μάλλον δεν είχα κοιμηθεί καθόλου και οι υπόλοιποι του σπιτιού πρέπει να βρίσκονταν σε αντίστοιχη κατάσταση, με λίγο έως καθόλου ύπνο. Το ίδιο συνέβαινε και με τα παιδιά, κάποια από τα οποία εμφανίζονταν κατα μικρότερα ή μεγαλύτερα διαστήματα μέσα στη νύχτα, παρακολουθώντας τις συζητήσεις των μεγάλων. Ήταν η πρώτη φορά από τότε που ήρθα στην Υεμένη που μου πήρε χρόνο να κερδίσω τα παιδιά του σπιτιού, που ήταν αρκετά επιφυλακτικά απέναντί μου. Μάλλον δεν είχαν ξαναδεί ποτέ ξένο…

Ανεβήκαμε με τη μαμά στην ταράτσα του διόροφου σπιτιού να επιθεωρήσουμε το χωριό. Τα πάντα στο χρώμα τις άμμου με διαλείμματα για γκατοφυτείες, από όσο μπορούσα ν’ αναγνωρίσω. Κανένα σπίτι δεν ήταν κολλητά με το άλλο. Το χωριό βρισκόταν στις παρυφές ενός από τα πετρώδη βουνά που περιβάλλουν τη Σάναα, την οποία μπορούσαμε να δούμε στο βάθος. Κάθε γκατοφυτεία είχε έναν μικρό τετράγωνο πέτρινο πύργο για τη φύλαξή της!

Κατεβήκαμε μια βόλτα στη γκατοφυτεία της οικογένειας, με τη μαμά και το γείτονά μου. Τα παιδιά έπαιζαν έξω από την κουζίνα. Στο παρελθόν υπήρχε νερό στο χωριό, πλέον όμως το φέρνουν με βυτία από μια διπλανή περιοχή. Στη Σάναα το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι μια πραγματικότητα. Μέχρι και τα πρόσφατα καλοκαίρια έβρεχε καθημερινά τα απογεύματα. Φέτος, δεν έχει βρέξει ούτε δέκα φορές στους δύο μήνες που βρίσκομαι εδώ. Έτσι η ταλαιπωρία μεταφοράς νερού στο Γαρές πρέπει να έχει κάποιο οικονομικό αποτέλεσμα, και τι πιο γρήγορο από το γκατ; Κάπου κάπου, μέσα στην ασθενή γκατοφυτεία (η γειτονική ήταν πιο ανεπτυγμένη, οργανωμένη και περιποιημένη), ξεφύτρωναν και μερικές ντοματιές, ενώ κοντά στο σπίτι είχε και λουλούδια.

Η κουζίνα βρισκόταν σε αναβρασμό. Οι τρεις νεαρές γυναίκες του σπιτιού ετοίμαζαν το πρωινό. Να πήγαινα στο σαλόνι. Ήμουν φιλοξενούμενη και ήταν ντροπή να είμαι στην κουζίνα. Μα ήθελα να δω! Μου έστρωσαν χαλάκι να κάτσω (να σημειώσω ότι πουθενά στο σπίτι δεν υπήρχαν καρέκλες και ψηλά τραπέζια).

Προσπαθούσαν να ανάψουν δυο απαρχαιωμένες γκαζιέρες (μάτια γκαζιού συνδεδεμένα με φιάλη) σαν αυτή που έχω σπίτι μου. Την προηγούμενη μέρα μου είχαν δείξει κινητά που τα είχαν αγοράσει 15 χιλιάδες ριάλια (σχεδόν το μισό νοίκι του κατά κοινή ομολογία ακριβού σπιτιού μου). Σίγουρα μπορούσαν με λιγότερα ν’ αγοράσουν μια καινούρια. Τι να πεις; Συμβολικό κεφάλαιο, που θα έλεγε ο Μπουρντιέ.

Στη μέση της κουζίνας υπήρχε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συσκευή: ήταν ένας σκουριασμένος φούρνος γκαζιού, σα βαρέλι με διπλό τοίχωμα. Από το κάτω μέρος άναβε φλογίτσες που σχεδόν κάλυπταν τον πάτο και το εσωτερικό του διπλού τοιχώματος. Το ζυμάρι ήταν έτοιμο. Το έκαναν μπαλίτσες, το πλακούτσωναν, το κολλούσαν κάθετα στα τοιχώματα του φούρνου και το άλειφαν με αυγό. Έκανα κι εγώ το τελευταίο! Έπρεπε να έχω φωτογραφική μόνο γι’ αυτό (επιφυλάσσομαι την επόμενη φορά που θα πάω, να εμπλουτίσω φωτογραφικά το ποστ). Το καπάκι έκλεισε. Μετά από λίγο θα το ανοίγαμε, θα ξεκολλούσαμε τις πίτες από τα τοιχώματα καίγοντας τα δάχτυλά μας και θα τις βάζαμε σε μια μεγάλη χοντροπλεγμένη ψάθα (δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια στην Ελλάδα κι αν έχουν όνομα). Για την προετοιμασία του πρωινού συνδυαζόταν ο νεροχύτης με το πάτωμα. Τα ποτήρια που θα πίναμε τσάι, ξεπλύθηκαν καλά, αλλά χωρίς απορρυπαντικό, που δεν είδα να υπάρχει στο νεροχύτη.

Είναι πολύ σύνηθες στον αραβικό κόσμο (δεν ξέρω αν υπάρχει και αλλού), να υπάρχει ένα ποτήρι δίπλα στην ‘πηγή’ νερού (ένα θερμός σε σπίτι ή ταβερνείο, στο δρόμο σε ντεπόζιτα που προσφέρουν νερό δίπλα σε τζαμιά ή στην αγορά) από το οποίο πίνουν όλοι, γνωστοί και άγνωστοι. Το έχω πράξει αρκετές φορές και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αν δεν ζείτε αποστειρωμένοι δεν παθαίνετε τίποτα. Άλλωστε και στα μαγαζιά που πουλούν χυμούς ή στην ταβέρνα που θα σας φέρει τσάι, σπάνια τα ποτήρια έχουν πλυθεί με απορρυπαντικό. Βρίσκομαι ένα χρόνο στον αραβικό κόσμο και πίνω από παντού χωρίς δισταγμό. Το ότι δεν έχω κολλήσει τίποτα (και οι ξένοι που έχω γνωρίσει να μένουν, επίσης) με έχει προβληματίσει ιδιαίτερα για το λόγο που υπάρχει εμμονή στην Ευρώπη με τα απορρυπαντικά. Μήπως είναι ένα τρικ των βιομηχανιών και τελικά δεν είναι τόσο απαραίτητα;

Στρώθηκαν δυο χαλιά έξω από την κουζίνα και καθίσαμε γύρω από τα ταψάκια που έρχονταν, κυρίως σαλτοειδή (μου είπαν τα ονόματά τους, αλλά σιγά μην τα θυμόμουν) το ένα με λάμπαν (έχει σκόρδο και κάποια επεξεργασία γάλακτος), ταχίνι και λάδι, το άλλο με βασικό συστατικό τριμμένη ντομάτα και κρεμμύδια (δεν θυμάμαι τι άλλο) και το άλλο μικρά άσπρα φασόλια με τριμμένη ντομάτα. Μας γέμισαν τα ποτήρια με καφέ (να σημειώσω ότι γενικά οι Άραβες πίνουν σε διαφανή ποτήρια όλα τα ζεστά τους ροφήματα). Ήταν καφές από το φασόλι του καφέ, αλλά πολύ ξανθός και δεν είχε καθόλου γεύση καφέ. Δυστυχώς δεν είδα τις πρώτες ύλες, ούτε τον τρόπο παρασκευής. Υπήρχε όμως και κέσρε (με παχύ –σ-), δηλαδή ‘καφές’ από το κάλυμμα του φασουλιού (βλ. ποστ ‘υεμενέζικος καφές’), που τον έπινε μόνο η μαμά του σπιτιού και μου έδωσε το φλυντζάνι της να δοκιμάσω (αυτό ήταν μικρό φιλντζάνι του γνωστού μας είδους). Δεν με άφησαν να βοηθήσω στο μάζεμα των πιάτων. Ήμουν φιλοξενούμενη.

Μπήκαμε στο ταξί του γείτονα και φύγαμε για βόλτα. Ήμασταν έξι ενήλικες (τρεις άντρες, τρεις γυναίκες) και δύο πιτσιρίκια (ένα μπροστά κι ένα πίσω). Μέχρι να ξεκινήσουμε είχαν μπει και τρία πιτσιρίκια στο πορτπαγκάζ. Όταν άναψε η μηχανή, είπα ότι τα παιδιά ήταν πίσω. Κανείς δεν έδειξε να προβληματίζεται! Μάλλον εκεί ήταν η συνήθης θέση τους!

Πήγαμε στο κτήμα της οικογένειας, από όπου μαζέψαμε φίρσικ (μικρά πράσινα ροδακινάκια, από κοντές ροδακινιές) και σταφύλια από το αμπέλι τους. Ο τρόπος μαζέματος ήταν απλός: κούνησε την φιρσικιά να πέσουν τα φιρσίκια. Το κτήμα είχε πηγάδι με αντλία και το πετρέλαιο για τη λειτουργία της ήταν τόσο πολύ γύρω της και είχε ποτίσει τόσο το έδαφος (είχε και λιμνούλες), που αρχικά νόμιζα ότι βγάζουν πετρέλαιο! Μαζέψαμε μισό τσουβάλι φίρσικ, που τα ξεμπαρκάραμε στο σπίτι μαζί με τον έναν άνδρα και τα τρία πιτσιρίκια του πορτπαγκάζ.

Οι άντρες σταμάτησαν σ’ ένα μαγαζί να μας πάρουν αναψυκτικά, νερό και γλυκάκια. Οι γειτόνισσά μου δυσανασχετούσε συνεχώς για τη μπούργκα και μου έλεγε ότι τα ρούχα μου ήταν πολύ καλά. Κατευθυνόμασταν για το βουνό, αλλά όπως φάνηκε το ταξί πρόδωσε τις αξιώσεις του οδηγού του να μετατραπεί σε 4×4! Οπότε γυρίσαμε πίσω.

Ψιλοκοιμόμουν στη διαδρομή, οπότε όταν γυρίσαμε είπαμε με τη γειτόνισσα να την πέσουμε. Για να αποφύγουμε τις μύγες, πήγαμε σε ένα από τα υπνοδωμάτια. Υπήρχε ένα κρεβάτι στο ύψος του στήθους μου (το 1,60 δεν το πιάνω). Από κάτω είχε χαλί και δύο μαξιλάρια. Την πέσαμε από κάτω. Μια χαρά ήταν!

Όταν ξυπνήσαμε το φαΐ ήταν έτοιμο. Στρώσαμε ένα μουσαμά στο χωλ (κάθε ανοιχτός χώρος είναι δυνητικά τραπεζαρία!) και κάτσαμε γύρω γύρω. Με βάλανε να κάτσω στη μέση και μου έφερναν συνεχώς πιάτα με φαγητό μπροστά μου τα οποία προσπαθούσα να αναδιανείμω. Πάρε κι αυτό το ψωμί. Μα μου βάλατε άλλα δύο! Δεν πειράζει, πάρτο! Το γεύμα περιλάμβανε και κρέας και κοτόπουλο. Παρασκευή γαρ.

Κανείς δεν διανοήθηκε να πλύνει τα χέρια του πριν (ούτε κι εγώ). Φάγαμε με θόρυβο βουτώντας τα χέρια μας στα κοινά μας πιάτα και ρευτήκαμε στη συνέχεια. Μαζέψαμε το ‘τραπέζι’. Είχε έρθει η ώρα του γκατ.

Οι άνδρες εξαφανίστηκαν. Καθίσαμε σε ένα δωμάτιο μόνο γυναίκες (δεν έπεσε ο αριθμός κάτω από 10) και ο πληθυσμός ανανεωνόταν συνεχώς. Αδερφές, ανιψιές, θείες κλπ. Τα φορέματά τους ήταν αρκετά επίσημα και ήταν όλες περιποιημένες, με βάψιμο και κοσμήματα. Όποια έμπαινε έκανε ένα γύρο και μας φιλούσε όλες. Από δύο μέχρι 5-6 φορές στο ένα μόνο μάγουλο. Τη μαμά και την αδερφή της, τις φιλούσαν πρώτα στο γόνατο. Γενικά η είσοδος πρέπει να είναι πιο σημαντική από την έξοδο. Ακόμη και κοπελιές που έφευγαν από το σπίτι για καμιά ώρα και γύριζαν, έκαναν πάλι έναν γύρο φιλήματος. Όταν έφευγαν όμως, σχεδόν δεν έλεγαν γεια! Εννοείται πως ολονών οι τσάντες είχαν τη σακουλίτσα τους με γκατ. Γέμισα κι εγώ το μάγουλό μου ως εκεί που δεν έπαιρνε!

Μόλις νύχτωσε (γύρω στις 18:30 νυχτώνει) αποχωρίσαμε με μια κανονική ελληνική έξοδο. Τους χαιρέτισα έναν έναν, μικρούς μεγάλους, και τους ευχαρίστησα και ανανεώσαμε το ραντεβού μας, ινσα’αλλάχ (=αν θέλει ο Θεός).

Advertisements
Published in: on Αύγουστος 10, 2009 at 15:06  6 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2009/08/10/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%cf%8c/trackback/

RSS feed for comments on this post.

6 ΣχόλιαΣχολιάστε


  1. (παναπεί, μένω άφωνος για μια φορά ακόμα).

    ΥΓ. Δες την «κατηγορία» του ποστ, θέλει διόρθωση.

  2. Κάθε γκατοφυτεία είχε έναν μικρό τετράγωνο πέτρινο πύργο. Δυστυχώς δεν κατάλαβα την εξήγηση που μου δόθηκε.

    Μήπως έχει καμιά σχέση με το πότισμα; Μικρές δεξαμενές;
    http://news.bbc.co.uk/2/hi/programmes/from_our_own_correspondent/6530453.stm

    • Τελικά είναι για τη φύλαξη της γκατοφυτείας! Το έβαλα και στο κείμενο…
      Αυτό που δεν ήξερα, είναι ότι στην περιοχή δρουν οι Χούθι. 2-3 μέρες αφότου πήγα στο χωριό, μπήκαν σε ένα στρατόπεδο (που είδαμε στη διαδρομή όταν πηγαίναμε) και τραυμάτισαν 300 άτομα! Κάνουν και απαγωγές ξένων και ντόπιων, άμα λάχει, και μάλλον γι’ αυτό δεν μας άφηναν να περάσουμε οι αστυνομικοί…

  3. Και τι εστί Χούθι;

    • Οι Χούθι, όπως είναι γνωστοί σήμερα από το όνομα ενός σεΐχη Χουσεΐν Μπεντρεντίν αλ-Χούθι, που δολοφονήθηκε το το 2004 διαμόρφωσαν μια ένοπλη ομάδα γύρω στη δεκαετία του 1990, ενάντια στις επιθέσεις Ουαχαμπιτών (εξτρεμιστική σέκτα που έχει επικρατήσει στη Σαουδική Αραβία από τα μέσα του 19ου αιώνα). Η ομάδα, που είχε το όνομα Σαμπάμπ αλ-Μουομινίν (~Πιστή Νεολαία), συγκέντρωσε μουσουλμάνους από διάφορες περιοχές του πλανήτη, διεξάγοντας διαδηλώσεις και μάχες κατά της κυβέρνησης της Σάναα που κατηγορούνταν για συνεργασία με τις ΗΠΑ (όντως συνεργάζονται).
      Το 2004, ο ηγέτης τους δολοφονήθηκε, αφού είχε προσφερθεί μια αστρονομική αμοιβή από την κυβέρνηση για την παράδοσή του. Σήμερα ελέγχουν ολόκληρη την περιοχή της Σάαντα (περίπου 200χλμ βόρεια της Σάναα) και διαδίδεται ότι παίρνουν χρήματα από το Κατάρ και όπλα από το Ιράν. Ο πόλεμος βρίσκεται εν εξελίξει και αριθμεί πολλά θύματα.

      Υ.Γ. Να πω ότι επίτηδες βάζω τα πάντα με ελληνικούς χαρακτήρες, ούτως ώστε το μπλογκ να μη βγαίνει στις ‘ξένες’ αναζητήσεις…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: