δημόσια απολογία & οι πολυεθνικές στην Αίγυπτο

Για τρεις μέρες έγινα γρανάζι της ηγεμονίας που επιδιώκουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στις χώρες του τρίτου κόσμου, αυτό που κάποιοι ονομάζουν παγκοσμιοποίηση. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι μια δημόσια απολογία και να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία (άφεση στον εαυτό μου δεν ξέρω πώς θα μπορέσω να δώσω).

Για τρεις μέρες λοιπόν δούλεψα για μια εταιρεία στην παραγωγή βίντεο για κινητά και το διαδίκτυο. Η εταιρεία πρόσφατα αγοράστηκε από μια σουηδική που έχει γραφεία και στη Σιγκαπούρη. Η σουηδική εταιρεία έχει πελάτες σ’ όλο τον κόσμο και παράγει φτηνά το υλικό της στην Αίγυπτο ή τη Σιγκαπούρη, το οποίο πιθανότατα μοσχοπουλάει. Πώς δουλεύει το πράγμα; Βρίσκει αλλόγλωσσους οι οποίοι βάζουν τις φωνές τους στα βίντεο που παράγει. Τους πληρώνει καλά λεφτά για την Αίγυπτο (σε τρεις μέρες έβγαλα το ακριβό μου νοίκι), αλλά ψίχουλα σε σχέση με αυτό που πιθανότητα κερδίζει από τη διεθνή πελατεία της.

Από αυτά που γνωρίζω από πρώτο χέρι, το ίδιο κάνει και Vodafone. Η έδρα της υπηρεσίας πελατών της Μεγάλης Βρετανίας και της Αυστραλίας βρίσκεται στο Κάιρο. Μοναδικό κριτήριο για την πρόσληψη είναι οι υπάλληλοι να μην έχουν αραβική προφορά στα αγγλικά. Πληρώνονται πραγματικά καλά λεφτά για την Αίγυπτο και η υπηρεσία στοιχίζει στη Vodafone ψίχουλα σε σχέση με το πόσο θα της στοίχιζε αν η έδρα της υπηρεσίας ήταν στις αντίστοιχες χώρες.

Λάθος λοιπόν πρώτο: Για τρεις μέρες έγινα μέρος αυτού και δεν το σκέφτηκα καθόλου.

Λάθος δεύτερο: Τα βίντεο στα οποία έβαζα τη φωνή μου ονομάζονταν ‘βίντεο ψυχαγωγίας’. Όταν δέχτηκα τη δουλειά δεν φανταζόμουν τι ακριβώς εννοούσαν. Αυτές τις τρεις μέρες έμαθα λοιπόν την Μπιγιονσέ, τη Ριάνα και δυο τρεις άλλες γκόμενες που δεν βρίσκω λόγο ν’ ανακαλέσω τα ονόματά τους στη μνήμη μου, που ούτε γνώριζα την ύπαρξή τους, ούτε επιθυμούσα να τη μάθω. Μια πανάκριβη βιομηχανία εκατομμυρίων τόνων βλακείας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ΗΠΑ και η Ευρώπη ζητούν από την Αίγυπτο να παράγει το γκλαμουράτο περιτύλιγμα για το σάπιο πακέτο τους. Τον λαμπερό κόσμο της κενότητας. Και για τρεις μέρες αυτό γινόταν με τη φωνή μου.

Πριν από λίγο έστειλα ένα mail στον υπεύθυνο, εξηγώντας του τους λόγους που δεν μπορώ να συνεχίσω τη συνεργασία με την εταιρεία. Του είπα ότι ενδεχομένως στο μέλλον να χρειαστεί να συμβιβαστώ σε ανάλογη περίπτωση, αλλά το πλήρωμα του χρόνου δεν έχει έρθει ακόμη. Πόσο περίεργο να του φάνηκε αλήθεια;

Έπρεπε να πω σ’ έναν καλό μου φίλο τι κάνω, για να με βρίσει που έγινα μέρος της βιομηχανίας παραγωγής ματαιότητας. Ο καλός μου φίλος δεν σκέφτηκε ότι το πράγμα βρωμάει πολύ περισσότερο από αυτό. Εγώ γιατί δεν σκέφτηκα τίποτ’ απ’ όλ’ αυτά; Πώς πλανήθηκα τόσο εύκολα;

Δεν ξέρω πώς θα καταφέρω να δώσω άφεση στον εαυτό μου. Ευτυχώς έχω καλούς φίλους να μου θυμίζουν μερικές φορές τις αρχές μου. Τις φορές που βλακωδώς τις ξεχνάω.

Ευχαριστώ Α.

Advertisements
Published in: on Απρίλιος 28, 2009 at 14:33  8 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2009/04/28/%ce%b4%ce%b7%ce%bc%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b7/trackback/

RSS feed for comments on this post.

8 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Τη Ριάνα καλό θα είναι να την ανακαλείς στη μνήμη σου, για να θυμάσαι πώς λέγεται στα αραβικά ο βασιλικός! 🙂

    • Με τον πόνο μου παίζεις, Δύτη, μου φαίνεται. Μπρούργκα θα βάλω να βγω έξω, να κρύψω τη ντροπή μου… Ο μόνος λόγος που δεν το κάνω, είναι γιατί κανείς δεν θα καταλάβει τη διαφορά…

  2. Υπάρχουν και χειρότερα…στα 18 μου χρόνια δούλεψα περίπου ένα μήνα για έναν υποψήφιο βουλευτή μεγάλου κόμματος (ο οποίος δεν έγινε ποτέ βουλευτής). Έμενα στα Γιάννενα τότε. Άφραγκος καθώς ήμουν με πείθει μια φίλη μου να πάμε να δουλέψουμε εκεί. Τα λεφτά ήταν πολύ καλά (δε χρειάστηκε να δουλέψω για 6 μήνες μετά).
    Η δουλειά … άστα να πάνε. Μπαίναμε κάθε πρωί σε ένα μίνι λεωφορείο και οργώναμε τα χωριά της επαρχίας μοιράζοντας διαφημιστικά φυλλάδια του εν λόγω βουλευτή σε πολίτες πόρτα-πόρτα. Δεν έχω συγχωρέσει ποτέ τον εαυτό μου γι’ αυτή τη δουλειά… αλλά τη να κάνεις . Τουλάχιστον θυμάμαι κάνα δύο αστεία περιστατικά. Αστεία βέβαια μου φαίνονται τώρα γιατί τότε… Σε μία περίπτωση, μπαίνοντας σε ένα σπίτι κάποιου οπαδού , προφανώς , του αντίθετου κόμματος , αυτός έλυσε το σκυλί του, το οποίο άρχισε να με κυνηγάει ( δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να έχει τρέξει τόσο γρήγορα) σε μια άλλη περίπτωση, ο σπιτονοικοκύρης βγήκε με το κυνηγετικό του όπλο κι άρχισε να πυροβολεί στον αέρα.

    • Σαν δημόσια απολογία μου φαίνεται κι αυτό Dimitri Ag…

  3. Πριν το post προηγήθηκε mail παραίτησης προς την εταιρεία, το οποίο, όπως είπα στον παραλήπτη, μπορούσε να το προωθήσει σε όποιον έπρεπε να ενημερωθεί. Η εταιρεία της Στοκχόλμης λοιπόν, μου απάντησε ότι σέβονται τις αρχές μου αλλά θα ‘θελαν να καταλάβω ότι δεν έχουν κάποιο κέρδος από αυτή την υπηρεσία, ότι οι μισθοί που παίρνουν οι υπάλληλοι στην Αίγυπτο δεν είναι πολύ υψηλότεροι από τους αντίστοιχους στη Σουηδία μετά την αφαίρεση των φόρων κι ότι αν δεν είχαν την υπηρεσία ο κόσμος αυτός δεν θα είχε δουλειά ούτως ή άλλως. Ότι η εταιρεία παράγει σοβαρές ειδήσεις κι αυτές προτιμούν, αλλά τελικά ο κόσμος καταλήγει να βλέπει τα κουτσομπολιά, οπότε απλά δίνουν στον κόσμο αυτό που θέλει. Ότι αυτή η επιχείρηση του ίντερνετ και των κινητών είναι νέα, οπότε δεν βγάζουν ακόμη κέρδος, κι όταν θα βγάζουν θα το καταλάβω από την επιλογή του περιεχομένου. Το mail την υπεύθυνης (μισής Σουηδέζας μισής Μαροκινής) υπεύθυνης της σουηδικής εταιρείας έληξε λέγοντας ότι δεν θα ήθελαν να νομίζω ότι η εταιρεία κερδίζει πολλά λεφτά από αυτή την υπηρεσία και από την εκμετάλλευση της αιγυπτιακής θυγατρικής και ότι λυπάται γι’ αυτές τις σκέψεις μου.
    Θα είμαι ειλικρινής πως μ’ εντυπωσίασε που ασχολήθηκαν με την περίπτωσή μου, κι όφειλα να συμπεριλάβω την απάντηση.

  4. Απ’ τη μια λένε κάποιοι πως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Αλλοι λένε πως η δουλειά είναι ντροπή. Παρότι κλίνω περισσότερο προς το δεύτερο, να επισημάνω ότι εφόσον η δουλειά είναι ντροπή και εφόσον δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να δουλεύω (τουλάχιστον δεν βρήκα τον τρόπο ακόμη), δέχομαι να κάνω οποιαδήποτε δουλειά, ακόμη κι αυτήν που κάνω, την οποία θεωρώ ντροπή.

    Ετσι, ειπα να το πω, γιατί με άρεσαν η ανάρτηση και το δίλημμα.

  5. Εγώ είχα δουλέψει σε προεκλογικό γκάλοπ της οπίνιον (πιάνεται;). Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί είναι πιο τίμιο να δουλεύεις μπάρμαν και να χρεώνεις 10 ευρώ το ποτό, να κλεβεις στη μεζούρα και να του πασάρεις φυστίκι της πιο φτηνής ποιότητας από αυτό που έκανες εσύ. Κατά τα άλλα με καλύπτει ο προλαλήσας συνιστολόγος. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Κάθε δουλειά είναι ντροπή.

  6. Εξομολογητήριο έγινε το post! Συνεχίστε, συνεχίστε!
    Αντιλαμβάνομαι το πνεύμα του ‘κάθε δουλειά είναι ντροπή’ αγαπητέ ΠάνωΚ και Σαλαδίνε, αλλά ενώ συμφωνώ θεωρητικά, με την πράξη δεν συμφωνώ. Δεν νομίζω πως μπορούν να μπουν όλα σ’ ένα τσουβάλι και δεν είναι όλες οι δουλειές οι ίδιες… Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω να πω κάτι για όσους δεν άντεξαν.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: